5.13 Paygʻambar ahli o‘rtasidagi kelishmovchiliklar
5.13 Tensions Among The Prophet’s Household
Abū Rāfi‘ rivoyat qilishicha, Payg‘ambar ﷺ ‘Alīga dedilar: “Sen bilan ‘Oisha o‘rtasida bir nizo bo‘ladi.” U: “Men, ey Allohning Rasuli?!” dedi. U zot: “Ha” dedilar. U: “Menmi?!” dedi. U zot: “Ha” dedilar. U: “Unda men insonlarning eng yomoni bo‘lib qolaman-ku” dedi. U zot: “Yo‘q. Lekin bunday vaziyat yuz berganda, uni xavfsiz joyiga qaytar” dedilar.295 ‘Alī bilan to‘qnashuvidan oldin, ‘Oisha Basra yaqinidagi Ḥaw’ab deb ataladigan joyda itlarning vovullashini eshitib, dedi: “Balki uyimga qaytishim kerakdir, chunki Allohning Rasuli ﷺ bizga (xotinlariga) shunday degan edilar: ‘Sizlardan qaysi biringizni Ḥaw’ab itlari vovullaydi?’”296 Uning ishtiroki nizoni bartaraf etishga yordam berishiga umid qilib, va bu faqat bashorat bo‘lib, taqiq emasligiga ishonib, ‘Oisha ﷺ safarini to‘xtatmaslikka qaror qildi.
Abū Rāfi‘ reported that the Prophet صلى الله عليه وسلم said to ‘Alī, “There will be an issue between you and ‘Āishah.” He said, “Me, O Messenger of Allah?!” He said, “Yes.” He said, “Me?!” He said, “Yes.” He said, “Then, in that case, I would be the worst person ever.” He said, “No. But when this occurs, return her to her safe quarters.”295 Just prior to her clash with ‘Alī , when ‘Āishah heard dogs barking near Basra at a place called Ḥaw’ab, she said, “Perhaps I must return home, for the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم said to us (his wives), ‘Which one of you will be barked at by the dogs of Ḥaw’ab?’”296 Hopeful that her presence would effect a resolution, and that this was only a prophecy and not a prohibition, ‘Āishah decided not to abort her journey.
295 Ibn Ḥanbal, Musnad Aḥmad, 45:175 #27197; Ibn Hajar'ning Fath al-Bariy, 13:55 dagi hukmiga ko'ra, sanadi hasan (qabul qilinadigan).
295 Ibn Ḥanbal, Musnad Aḥmad, 45:175 #27197; a ḥasan (acceptable) chain according to Ibn Ḥajar in Fatḥ al-Bārī, 13:55.
296 Ibn Ḥibbān, Ṣaḥīḥ Ibn Ḥibbān, 15:126 #6732; al-Arna’ūṭ va al-Albānī izohlarida uni sahih deb baholaganlar.
296 Ibn Ḥibbān, Ṣaḥīḥ Ibn Ḥibbān, 15:126 #6732; authenticated by al-Arna’ūṭ and al-Albānī in the comments.