5.2 Abu Lahabning turar joyi
5.2 The Abode of Abu Lahab
Muhammad ﷺ ning birinchi marta jamoat oldida Islomga da'vat qilgan paytidan keyingi lahzalarda uning o'z amakisi Abu Lahab uni masxara qilib, koyidi. Uning himoyasiga Alloh darhol shunday vahiy nozil qildi: "Abu Lahabning ikki qo'li halok bo'lsin, o'zi ham halok bo'lsin! Uning molu mulki va orttirgani unga foyda bermas. U alangali olovga kirar."271 Ajablanarlisi shundaki, Abu Lahabning keyingi to'qqiz yil umri davomida, bu oyatlarni tilga olinayotganini eshitgan holda ham, ko'ngli takabburligi tufayli ularni Qur'onni rad etish uchun imkoniyat sifatida ko'rmadi. Agar Abu Lahab shunchaki Islomni qabul qilganini e'lon qilganda, hatto samimiy bo'lmasa ham, bu vahiyning haqiqatiga jiddiy shubha tug'dirgan bo'lardi. Albatta, buni nozil qilgan Zot Abu Lahabning hech qachon bunday qilmasligini bilar edi.
In the moments following the Prophet Muhammad’s صلى الله عليه وسلم first public call to Islam, his own uncle, Abū Lahab, scoffed at and chastised him. In his defense, God immediately revealed, “May the hands of Abū Lahab be ruined, and ruined is he. His wealth will not avail him or that which he gained. He will burn in a Fire of [blazing] flame.”271 It is astonishing that for the next nine years of Abū Lahab’s life, despite hearing these verses being recited, his pride prevented him from taking them as an opportunity to discredit the Qur’an. Had Abū Lahab simply converted, even disingenuously, that would have brought into serious question the truth of this Revelation. Of course, He Who revealed this knew Abū Lahab would never do so.