Wannan hali ya ci gaba a tsawon rayuwar Manzon Allah (ﷺ), da na Khulafai Al-Rashidai huɗu, da farkon zamanin Banu Umayyah, har zuwa lokacin da Abdulmalik Ibn Marwan ya zo, wanda ya ga ya dace ya mayar da dukkan zinare da azurfar da ake amfani da su a lokacin, waɗanda aka yi kuɗi da su da waɗanda ba a yi ba, zuwa kuɗin Musulunci mai rubutun Musulunci, ya kuma ba shi ma'auni ɗaya wanda ba ya canzawa, ta haka ya kawar da buƙatar komawa ga nauyinsu. Don haka ya tattara manyan kuɗi da ƙananan kuɗi, ya buga su bisa nauyin Makka. Abdulmalik ya buga Dirhami da azurfa, Dinare kuma da zinare, a shekara ta 75 bayan hijira, kuma tun daga wannan lokaci Dirhami da Dinare na Musulunci suka ci gaba da yawo, wato kuɗin Daular Musulunci ya zama sananne, yana da wannan siffa ta rashin canzawa. Saboda haka, tushen ma'aunin kuɗi a Musulunci shi ne zinare da azurfa. Amma girma, da siffa, da tsari, da rubutu, duk wannan ɓangare ne na salo. Don haka kalmomin zinare da azurfa, idan aka ambace su a cikin ma'anoni da kimantawar Shari'a, suna nufin abubuwa biyu: kuɗin da ake amfani da shi, ko na tagulla ne ko takarda, muddin yana da daidai da zinare da azurfa, da kuma ƙarfe biyu na zinare da azurfa. Duk kuɗin da aka yi da zinare ko azurfa, ana ɗaukarsa haka; haka kuma duk takarda ko tagulla ko makamantansu da za a iya musanya su zuwa zinare ko azurfa, shi ma ana ɗaukarsa.
This State of affairs continued throughout the lifetime of the Messenger of Allah (pbuh), that of the four Khulafaa Al-Rashideen, and the beginning of the era of Bani Umayyah, until the arrival of Abdulmalik Ibn Marwan, who deemed it appropriate to transform all the gold and silver that was in use at the time, minted and non minted alike, into an Islamic coinage and inscription, and gave it a standard and invariable weight, thus doing away with the need to make reference to their weight. So, He collected the largest and the smallest of coins and minted them according to the weight of Makkah. Abdulmalik minted the Dirhams in silver and the Dinars in gold in the year 75 AH, and ever since that time, Islamic minted Dirhams and Dinars were in circulation i.e. the currency of the Islamic State became distinguished, having the same invariable feature. Therefore, the basis of the monetary standard in Islam was gold and silver. As for size, coinage, form and inscription, these are all part of the style. Therefore, the words of gold and silver, when mentioned in the Shari’ah terminology and evaluation, would apply to two matters: The money which is in circulation, whether it is copper or paper money as long as it has an equivalent (from gold and silver), and the two metals of gold and silver. Any money that is from gold or silver, would thus be considered, and any paper or copper money or the like, which could be transferred into gold or silver would also be considered.