“Duk wanda ya kashe mumini da kuskure, to ya 'yanta bawa mumini, kuma ya biya diyya ga iyalan wanda aka kashe.” [An-Nisa: 92] An-Nisa'i ya ruwaito cewa Annabi ﷺ ya rubuta wasiƙa zuwa ga mutanen Yemen, kuma ya aika da ita tare da Amr ibn Hazm; a cikinta akwai: “Diyyar wanda aka kashe ita ce raƙuma 100.” Game da kuɗin raunuka kuwa, An-Nisa'i ya ruwaito daga al-Zuhri daga Abu Bakr ibn Muhammad ibn 'Amr ibn Hazm daga mahaifinsa daga kakansa cewa Annabi ﷺ ya rubuta masa wasiƙa yana cewa: “Ana biyan diyya idan aka yanke hanci, da harshe, da leɓuna biyu, da ƙwayoyin maza biyu, da al'aura, da kashin baya, da idanu biyu. Ana biyan rabin diyya saboda ƙafa ɗaya. Ga raunin da ya kai cikin kai (har ya tona fatar kai) ana biyan kashi ɗaya bisa uku na diyya, kuma ga raunin da ya kai cikin ciki, ko cikin wata gaɓa ta jiki, ana biyan kashi ɗaya bisa uku na diyya. Ga raunin da ya karya ƙasusuwa, raƙuma 15.” Diyyar wanda aka kashe da gangan tana kan magadansa daga mai kisan. Ibn Majah ya ruwaito daga 'Amr ibn al-Ahwas cewa Annabi ﷺ ya ce: “Wanda ya aikata laifi, to a kan kansa yake aikatawa.” Idan kisa ba da gangan ba ne, kamar kisan da yake kama da na gangan ko kuma wanda aka aikata da kuskure, to magadan wanda aka kashe suna da haƙƙin neman diyya daga dangogin kusa na mai kisan. Bukhari ya ruwaito daga Abu Hurairah, wanda ya ce: “Mata biyu daga Hudhail sun yi jayayya; ɗaya daga cikinsu ta jefi ɗayar da dutse, ta kashe ta da cikin da ke cikin mahaifarta. Suka kai ƙara ga Annabi ﷺ. Ya yanke hukunci cewa diyyar cikin matar bawa ne (namiji ko mace), kuma ya yanke hukunci cewa diyyar matar tana ga dangoginta na kusa ('Aqilah).” ‘Aqilah na nufin wanda ke ɗaukar ‘Aqal. ‘Aqal a nan na nufin diyya. ʿAqilah ta ƙunshi dukan dangin mai kisa na kusa, uba, ɗa, ɗan’uwa, kawu (ɗan’uwan uba) da ’ya’yansu. Idan mai kisa ba shi da ʿaqilah, ana karɓar diyya daga Bait ul-Mal, domin Manzon Allah ﷺ ya biya diyyar wani Ansari da aka kashe a Khaibar daga Bait ul-Mal. An kuma ruwaito cewa wani mutum ya mutu a cikin taron jama’a a zamanin ’Umar, kuma ba a san wanda ya kashe shi ba, sai ’Ali ya ce wa ’Umar: “Ya Shugaban Muminai, jinin wani Musulmi ba ya zuwa a banza, don haka ka biya diyyarsa daga Bait ul-Mal.” Game da raunuka kamar karyewar kai ko fuska, ko yankewar wata gaɓa ko wani yanki na nama, ko naƙasa wata gaba ta jiki kamar rashin ji, gani ko hankali, idan ɗaya daga cikin waɗannan raunuka ya samu mutum, to yana da haƙƙin kuɗi saboda waɗannan raunuka bisa ga ƙayyadaddun hukunce-hukuncen kowace gaba a kowane hali. Ta hanyar diyyar da ta wajaba ga mutum daga diyyar wanda aka kashe, ko saboda gaɓar da ta lalace, ko saboda gaba da aka naƙasa, wannan mutum yana mallakar wannan kuɗi ko dukiya.
“He who has killed a believer by mistake must set free a believing slave and pay the blood money to the family of the slain.” [An-Nisa: 92] An-Nisai narrated that the Prophet (pbuh) wrote a letter to the people of Yemen and He sent it with Amr ibn Hazm; it included “The blood money for the (killed) person is 100 camels.” With regards to the wounds money, An-Nisai narrated from al-Zuhri from Abu Bakr ibn Mohammed ibn ’Amr ibn Hazm from his father from his grandfather that the Prophet (pbuh) wrote to Him a letter saying: “The blood money is paid in case of the amputated nose, the tongue, the two lips, the two testicles, the penis, the spine and the two eyes. Half the blood money is paid for one leg. For the wound, which reaches inside the head (even scraping the scalp) one third of the blood money, and for the wound which reaches inside the stomach, or inside any member of the body one third of the blood money. In the wound which breaks the bones 15 camels.” The blood money for the one slain intentionally is due to his inheritors from the killer. It is narrated by ibn Majah from ’Amr ibn Al-Ahwas that the Prophet (pbuh) said: “The one who incurs a crime does that on himself only.” In case of the non-intentional killing, like the killing which appears like it is intentional or that committed by mistake, the inheritors of the slain are entitled to claim the blood money from the close relatives of the killer. Bukhari narrated from Abu Hurairah, who said: “Two women from Hudhail quarrelled; one of them threw a stone at the other and killed her and the embryo in her womb. They complained to the Prophet (pbuh). He ruled that the blood money for the women’s embryo was a slave (male or female), and He ruled that the blood money of the woman was for her close relatives (’Aqilah).” ’Aqilah means the one who bears the ’Aqal. ’Aqal here means the blood money. ’Aqilah includes all the close relatives of the killer, fathers, sons, brothers, uncles (fathers’ brothers) and their sons. If the killer has no ’Aqilah, the blood money is taken from the Bait ul-Mal because the Messenger of Allah (pbuh) paid the blood money of the Ansari who was killed in Khaybar from the Bait ul- Mal. It was also narrated that a man was killed in a crowd at the time of ’Umar and his killer was not known so ’Ali said to ’Umar, “O Leader of Believers, no blood of a Muslim is wasted, so pay his blood money from the Bait ul-Mal.” Regarding wounds such as the breaks (fractures) of the head or the face, or the cutting (amputating) of a member of the body or a piece of flesh or, the disablement of a faculty such as the disabling of hearing, sight and mind where one of these wounds occurs to a person, then He deserves money on these wounds according to the detailed rules of each member in each case. By means of the blood money due to a person from the blood money of the slain or for the damaged member or for the faculty disabled, this person owns that money or property.