الليل (شپه)

الليل (شپه) - I'm ready to translate, but I don't see any text yet. Please paste the English passage you'd like rendered into Pashto, and I'll translate it following the rules you've set out. | Quran Course

د کائنات او انساني فطرت له مناظرو په چوکاټ کې، دا سورت د عمل او بدلې بنسټیز حقایق په ټينګه بيانوي. دې موضوع ډېر اړخونه لري: «بېشکه ستاسو هڅې مختلف پايلې لري. څوک چې ورکوي، پرهېزګاري کوي او د ښې پايلې حق ته باور لري، موږ به هغه ته اسانه لاره وسپارو.»

Within a framework of scenes taken from the universe and human nature, this sūrah states emphatically the basic facts of action and reward. This issue has diverse aspects: “Surely your endeavours have divergent ends. As for him who gives and is God- fearing and believes in the truth of the ultimate good, We shall smooth the way to perfect ease.

مګر هغه څوک چې بخیل وي او ځان بې‌نیازه ګڼي، او د ښې انجام حقیقت انکار کوي، نو موږ به هغه ته د مصیبت لاره اسانه کړو۔ (الآيات ۴-۱۰)

But as for him who is a miser and deems himself self-sufficient, and rejects the truth of the ultimate good, We shall smooth the way to affliction.” (Verses 4-10)

په آخرت کې هم انجام د عمل د ډول او د دې ژوند د لارې له مخې مختلف دی: ”نو زه تاسو د هغې بلې اور څخه خبرداری درکوم، چې ترې به هيڅوک نه سړي مګر هغه بدبخت، چې حق دروغجن ګڼي او مخ اړوي. او له هغې به لرې کړای شي هغه پرهيزګار، څوک چې خپل مال ورکوي چې پاک شي“ ({الليل: ۱۴-۱۸})

The end in the hereafter is also varied, according to the type of action and the direction taken in this life: “I warn you, therefore, of the raging fire, which none shall have to endure but the most hapless wretch, who denies the truth and turns away. Kept away from it will be him who is God-fearing, who gives away his money to purify himself” (Verses 14- 18)

د سورت موضوع، یعنی عمل او اجر، په خپله دوه اړخیزه ده، له همدې امله د سورت په پیل کې غوره شوی چوکاټ هم دوه رنګه دی. دا چوکاټ د انسان او کائنات په پیدایښت کې د متضاد اړخونو پر بنسټ ولاړ دی:

The subject matter of the sūrah, i.e. action and reward, is by nature double directional, so the framework chosen for it at the beginning of the sūrah is of dual colouring. It is based on contrasting aspects in the creation of man and the universe:

«د شپې په قسم چې کله یې تیاره خپریږي، د ورځې په قسم چې په بشپړ رڼا کې وي، د هغه ذات په قسم چې نرینه او ښځینه یې پیدا کړل۔» (آیتونه ۱-۳) دا د هنري هم‌اهنګۍ یوه ډول دی چې په قرآن کریم کې په پراخه توګه کارول شوی دی۔

“By the night when she lets fall her darkness, by the day in full splendour, by Him who created the male and the female.” (Verses 1-3) This is one form of artistic harmony used extensively in the Qur’ān.

{ وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ ۝ وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ۝ وَمَا خَلَقَ الذَّكَرَ وَالْأُنثَىٰ } (۱-۳) الله تعالیٰ د شپې په قسم یادوي چې کله هغه خپل تیاره خپروي، د ورځې په قسم چې کله هغه په کامل رڼا کې راښکاره شي، او د هغه ذات په قسم چې نارینه او ښځه یې پیدا کړل۔ (آیتونه ۱-۳) God swears by these two of His signs, namely, the night and the day, and describes them by the scene each produces on the horizon: the night as she enshrouds everything with her veil of darkness, and the day as it attains its full splendour. دا دواړه د الله تعالیٰ له نښو څخه دي، یعنې شپه او ورځ، او هغه منظره چې هر یو یې په افق کې پیدا کوي هغه بیانوي: شپه کله چې د خپل تیارې پرده په هرڅه غوړوي، او ورځ کله چې خپل کامل رڼا ته رسیږي۔ شپه ځمکه او په هغې کې هرڅه پټوي او پرده کوي، او ورځ رڼا کوي او هرشی ښکاره او لیدونکی کوي۔ دا وخت د ستورپوهنې په دورانه او په خپلو سرحدي منظرونو، صفتونو او اغیزو کې یو بل سره توپیر لري۔ God also swears by His creation of all species in two contrasting sexes: "By Him who created the male and the female." (Verse 3) الله تعالیٰ د ټولو مخلوقاتو په دوه متضاد جنسونو کې د پیدا کولو په قسم هم یادوي: "د هغه ذات په قسم چې نارینه او ښځه یې پیدا کړل۔" (آیت ۳) په دې سره د سورت په عمومي فضا او هغه حقیقتونو کې چې ټینګار یې کوي، توپیر بشپړ کیږي۔

“By the night when she lets fall her darkness, by the day in full splendour, by Him who created the male and the female.” (Verses 1-3) God swears by these two of His signs, namely, the night and the day, and describes them by the scene each produces on the horizon: the night as she enshrouds everything with her veil of darkness, and the day as it attains its full splendour. The night covers and conceals the land and all there is on it, and the day brightens up and makes every object apparent and visible. These times contrast in the astrological cycle and in their respective scenes, qualities and effects. God also swears by His creation of all species in two contrasting sexes: “By Him who created the male and the female.” (Verse 3) This completes the contrast both in the general atmosphere of the sūrah and in the facts it emphasizes.

شپه او ورځ دوه عمومي پدیدې دي چې یو ځانګړی پیغام لري او دا پیغام د انسانانو زړونه الهام کوي. د انسان روح په خپله په شپې، د هغې د پرده او ورځې د ډېرې ښکلې رڼا د دورې له لارې اغېزمن کېږي. د شپې او ورځې دا پرله‌پسې راتلل د کائنات، د هغې د پټو اسرارو او پدیدو په اړه خبرې کوي، چې انسان پرې واک نه لري. دا ښيي چې یو داسې ځواک شتون لري چې په کائنات کې وخت داسې کنټرولوي لکه څنګه چې یو ساده څرخ وي. همدارنګه دا د کائنات د پرله‌پسې بدلون څخه هم خبر ورکوي.

The night and the day are two general phenomena which carry a certain message with which they inspire human hearts. The human soul is automatically affected by the cycle of the night and its curtain and the day and its splendid brightness. This continuous succession of night and day speaks about the universe, its mysterious secrets and phenomena over which man has no control. It suggests that there is a power which controls time in the universe as if it was a simple wheel. It also tells of never-ending change in the universe.

جو څوک دې پدیدو ته فکر او غور کوي، هغه په دې نتیجې ته رسیږي چې یو قادر لاس دی چې کائنات اداره کوي او شپه او ورځ په داسې کامله او ناغلطه دقت سره بدلوي. هغه بل دا نتیجه هم اخیستل پکار دي چې د خدای لاس د انسانانو د ژوند هم اداره کوي. هغه دوی بې ځایه نه دي پیدا کړي، او هغه دوی په داسې ژوند کې نه پرېږدي چې هیڅ هدف ونه لري.

As one contemplates and meditates upon these phenomena one is bound to conclude that there is an able hand which controls the universe and alternates the night and day in that perfect, unfailing accuracy. One is also bound to conclude that the hand of God also controls the lives of men. He has not created them in vain, and He does not abandon them to lead a life without purpose.

ګنهګار منکرین هرڅومره هڅه وکړي چې دې حقیقت ته وژغورل شي او د دې څخه پام اړوي، زموږ زړونه دې کائنات ته ځواب ویونکي پاتې کیږي. موږ د هغه اشارې اخیستل کوو او د هغه د بدلونونو او پیښو په اړه فکر کوو. فکر او تفکر زموږ د فطري احساس تائید کوي چې یو داسې کنټرولوونکی شتون لري چې شتون یې باید احساس او پیژندل شي، سره له دې چې ټول مغروره انکارونه پرې کیږي.

However unbelievers try to drown this reality and divert attention away from it, our hearts remain responsive to this universe. We receive its intimations and ponder over its changes and phenomena. Contemplation and meditation endorse our innate feeling that there is a Controller whose presence is bound to be felt and recognized in spite of all conceited denials.

همین حکم د نر او ښځې د پیدایښت لپاره هم دی. په انسان او ژوو کې ټول کار د یوه ژوندی تخم څخه پیل کیږي چې په رحم کې قرار نیسي، یو نطفه چې د یو حجرې سره یوځای کیږي. نو د دې پایلې د توپیر سبب څه دی؟ هغه څه څه دی چې یوه تخم ته امر کوي چې نر شي، او بل ته لارښوونه کوي چې ښځه شي؟ د عملي عواملو کشف دا مسئله نه بدلوي. د نر عوامل په یو حالت کې او د ښځې عوامل په بل حالت کې څنګه شتون لري؟ هغه څه څه دي چې پای محصول، یعنې د ژوي ویشل په دوه جنسونو کې، د ټول ژوند له جریان سره دومره سمون لري او د تناسل له لارې د هغه د دوام ضمانت دی؟

The same applies to the creation of male and female. In man and mammals it all starts with a living germ settling in a womb, a sperm which unites with a cell. What is the reason then for this difference in outcome? What is it that tells one germ to be a male, and instructs another to be a female? Discovery of the operative factors does not make the matter any different. How do the male factors exist in one case and the female in another? What makes the end product, i.e. division of the species into two sexes, so fitting with the course of life as a whole and a guarantee of its continuity through procreation?

ایا دا ټول تصادف دی؟ حتی تصادف هم یو قانون لري چې دا ټول عناصر په تصادفي توګه یو ځای کېدل ناممکن ګرځوي. یوازینۍ توضیح دا ده چې یو کنټرولوونکی شتون لري چې نر او ښځه د یوې په دقت سره جوړې شوې پلان له مخې پیدا کوي چې یو ټاکلی موخه لري. د دې کائنات په نظم کې د تصادف لپاره ځای نشته۔

Is it all a coincidence? Even coincidence has a rule which deems it impossible for all those elements to come together accidentally. The only explanation is that there is a Controller in charge who creates the male and the female according to a carefully worked out plan which has a definite objective. There is no room for chance in the order of this universe.

پر دې سربېره، نارينه او ښځینه ويش یوازې ثدييانو پورې محدود نه دی؛ دا ټولو ژوندیو ډولونو، لکه بوټو پورې هم تطبیریږي. واحدیت او یووالی یوازې د هغه خالق لپاره دی چې له هېڅ شان سره ورته والی نه لري.

Moreover, the male and female division is not limited to mammalia alone: it is applicable to all animate species, including plants. Singularity and oneness belong only to the Creator who has no parallel whatever.

خدای ﷻ د کائنات او د انسان د پیدایښت او جوړښت د دې متقابلو اړخونو په نوم قسم کوي چې د انسانانو هلې ځلې مختلفې دي. ځکه چې هغه لارې چې دوی تعقیبوي مختلفو پایلو ته رسیږي، نو د دوی اجرونه هم مختلف دي. نیکي له بدۍ سره یو شان نه ده؛ سمه لاره د ښې لارښوونې تعقیبول له غلط کار سره توپیر لري؛ او صالحیت له فساد سره توپیر لري. سخاوت او د خدای ویره له بخل او ځان لوړ ګڼلو سره توپیر لري. مؤمنان له هغو کسانو سره بالکل توپیر لري چې ایمان نه لري. د لارو توپیر د منزلونو توپیر ته اړتیا لري: ‏«بیشکه ستاسې هلې ځلې مختلفې پایلې لري. څوک چې ورکوي، پرهېزګار دی او د ښېګڼې حقیقت باور لري، موږ به هغه ته د بشپړ آسانتیا لاره اسانه کړو. او څوک چې کنجوس دی او ځان یې بې‌پروا ګڼي او د ښېګڼې حقیقت ردوي، موږ به هغه ته د سختۍ لاره اسانه کړو. هغه ته د هغه مال څه ګټه ورکوي کله چې هغه [په قبر کې] ښکته ځي؟» (آیتونه ۴-۱۱)

God swears by these contrasting aspects of the universe and of man’s creation and constitution that the striving of human beings is diverse. Since the roads they follow lead to different ends, their rewards are also diverse. Good is not the same as evil; following right guidance is unlike wrong-doing; and righteousness is different from corruption. Generosity and God-consciousness are unlike hoarding and conceit. The faithful are totally different from those devoid of faith. Variance of ways necessitates variance of destinations: “Surely your endeavours have divergent ends. As for him who gives and is God-fearing and believes in the truth of the ultimate good, We shall smooth the way to perfect ease. But as for him who is a miser and deems himself self-sufficient, and rejects the truth of the ultimate good, We shall smooth the way to affliction. What will his wealth avail him when he goes down [to his gravel.” (Verses 4-11)

«ستاسو کوښښونه مختلف انجامونو ته رسیږي۔» (آیت ۴) دا کوښښونه په ماهیت، انګیزو، لارښوونو او پایلو کې توپیر لري۔ انسانان مختلف مزاجونه، چاپیریالونه، نظرې او اندېښنې لري، تر دې چې هر انسان داسې ښکاري لکه یوه جلا نړۍ چې په خپل ځانګړي سیارې کې ژوند کوي۔

“Your endeavours have divergent ends.” (Verse 4) These endeavours vary in essence, motives, directions and results. Men have diverse temperaments, environments, concepts and concerns, so much so that every man seems to be a distinct world unto himself living in his own, special planet.

دا یو حقیقت دی، خو د دې سره یو بل عمومي حقیقت هم شتون لري چې ټولو موجوداتو او د هغوی بیلابیلو نړیو ته پورې تړلی دی. دا حقیقت دوی دوو جلا ډلو او دوو مخالفو حالتونو ته ویشي، او هرې ډلې ته یو ځانګړی نوم ورکوي: یوه هغه چې «ورکوونکی دی، د خدای ویره لري او د ښه انجام په حق باور لري»، او بله هغه چې «بخیل دی، ځان بې‌نیازه ګڼي، او د ښه انجام حقیقت رد کوي۔» دا هغه دوه حالته دي چېرې چې بیلابیلې روحونه سره ځای پر ځای کیږي، او چېرته چې ټول بیلابیل کوښښونه او مختلف د ژوند لارې پای ته رسیږي۔ هره ډله په دې ژوند کې خپله لاره اسانه شوې ده، ټول خنډونه لیرې شوي دي: «پس هغه څوک چې ورکوي، د خدای ویره لري او د ښه انجام په حق باور لري، موږ به ده لپاره د بشپړ اسانتیا لاره اسانه کړو۔» (آیت ۵۷) هغه څوک چې سخی، د خدای ویره لرونکی دی او په یوه داسې نظریه باور لري چې د ښه انجام سره مترادف ده، واقعاً په دې کې خپله هڅه کړې ده چې ځان پاک کړي او د سمې لارښوونې په لټه کې شي۔

This is a fact, but along with it there is another general fact which applies to all beings and their different worlds. It groups them into two distinct classes and two contrasting positions. It assigns to each its distinctive label: one “who gives and is God- fearing and believes in the truth of the ultimate good;” and another “who is a miser and deems himself self-sufficient, and rejects the truth of the ultimate good.” These are the two positions at which disparate souls line up where all diverse striving and divergent ways of life end. Each group has its way in this life smoothed, with all obstructions removed: “As for him who gives and is God-fearing and believes in the truth of the ultimate good, We shall smooth the way to perfect ease.” (Verses 57) He who is charitable, God-fearing and believes in an ideology which is synonymous with ultimate good has indeed done his best to purify himself, seeking right guidance.

لہٰذا هغه د هغه مرستې او فضل مستحق دی چې خدای د خپل ارادې له مخې ژمنه کړې چې هغه به یې چمتو کوي. ځکه پرته له دې فضله انسان بالکل بې وسه پاته کیږي. هغه څوک چې د خدای له خوا د بشپړ آرامښت او سکون لاره ور هواره کیږي، ډېر لوی شی ترلاسه کوي. سربیره پردې، داسې شخص دا لوی هدف په دې ژوند کې پرته له ستونزې ترلاسه کوي. هغه په آرامښت ژوند کوي. په حقیقت کې، آرامښت له هغه څخه ټولو شاوخوا کسانو ته رسیږي. آرامښت د هغه د حرکت، عمل او د ټولو شیانو او حالاتو په چلند کې ځانګړتیا کیږي. کامیابي او نرۍ قناعت د هغه د ژوند د ټولو تفصیلاتو او عمومي اړخونو ځانګړی نښه کیږي. هغه ټولو څخه لوړ درجه ترلاسه کوي، په دې معنا چې هغه د خدای د خپل پیغمبر ﷺ سره د هغه ژمنې د اخیستونکي په توګه یو ځای کیږي: «موږ به ستا لاره د بشپړ آرامښت لپاره اسانه کړو.» ({الأعلى: ٨})

Hence, he deserves the help and grace which God has, by His own will, committed Himself to provide. For without this grace man finds himself absolutely helpless. He whose path to perfect ease and comfort is made smooth by God achieves something great. What is more, such a person achieves this great goal in this life without difficulty. He lives in ease. Indeed, ease flows from him to all around him. Ease becomes characteristic of his movement, action and handling of all things and situations. Success and quiet contentedness become the distinctive mark of his life in all its details and general aspects. He attains the highest grade of all, in the sense that he joins the Prophet as a recipient of God’s promise to His Messenger: “We shall smooth your way to perfect ease.” (87: 8)

خو هغه څوک چې بخیل وي او ځان بې نیازه وګڼي، او نیکۍ ته یې ناوړه ووایي، نو موږ به ده ته د سختۍ لاره اسانه کړو. د هغه مال به هغه ته څه کار ورکړي، کله چې هغه (په قبر کې) ښکته شي؟

But as for him who is a miser and deems himself self-sufficient, and rejects the truth of the ultimate good, We shall smooth the way to affliction. What will his wealth avail him when he goes down [to his grave]. (Verses 8-11)

هغه څوک چې د ځان یا خپل مال څخه هېڅ قرباني نه کوي، په دې معنا چې هغه د خپل رب او د هغه د لارښوونې څخه بې اړه دی، او د هغه د پیغام او دین انکار کوي، نو هغه خپل ځان د بدۍ په وړاندې زیانمن کوي. د دې کار په سبب هغه مستحق دی چې هرڅه ده لپاره ستونزمن شي. له همدې امله خدای د هغه لپاره د مصیبت لاره اسانه کوي، او له هرډول مرستې څخه یې محرومه کوي. خدای د هغه هره ګام ډېر سخت کوي، هغه د سمې لارښوونې له لارې لرې کوي، او هغه پرېږدي چې د بدبختۍ په وادیو کې ګرځي، که څه هم هغه ګومان کوي چې د بریالیتوب لاره وهي. څومره ډېر غلط دی! هغه توازن له لاسه ورکوي؛ نو هغه هڅه کوي چې له لویدو وژغورل شي، خو یوازې په درنه توګه لویږي، او ځان د خدای له لارې ډېر لرې مومي، د هغه له رضا څخه محروم. کله چې هغه بالاخره خپل قبر ته ځي، هغه د هغه مال څخه هېڅ ګټه نشي اخیستلای چې راټول یې کړی و.

He who sacrifices nothing of himself or his wealth, professes that he is in no need of His Lord or His guidance and disbelieves in His message and religion, makes himself vulnerable to evil. For so doing he deserves that everything should be made hard for him. Hence, God makes easy his path to affliction, and withholds from him all kinds of help. God makes every stride he takes really hard, drives him away from the path of right guidance, and leaves him to traverse the valleys of misery, although he may imagine himself to be taking the road to success. How greatly mistaken he is! He loses balance: thus he tries to avoid falling only to go down heavily, and finds himself further away from the path set by God, deprived of His pleasure. When he eventually goes down to his grave, he can make no use of the wealth he has hoarded.

دا هماغه مال دی چې ده ته دا خیال پیدا کړی چې گویا هغه د خدای او د هغه د لارښوونې ضرورت نه لري. «هغه مال به یې د هغه څه کټ شي کله چې هغه (قبر ته) ولاړ شي؟» (آیت ۱۱) د بدي او ګناه اسانول د مصیبت د لارې اسانولو په شان دي، که څه هم ګنهګار په دې ژوند کې بریالۍ او بډاینه وي. ځکه د دوزخ څخه سخت مصیبت کوم دی؟ په حقیقت کې دوزخ خپله مصیبت دی؟

It is that very wealth that has caused him to imagine himself in no need of God or His guidance. “What will his wealth avail him when he goes down [to his grave].” (Verse 11) Facilitating evil and sin is the same as facilitating the way to affliction, even though the sinful may be successful and prosperous in this life. For is there any affliction worse than hell? Indeed, hell is affliction itself?

په دې ترتیب سره د سورت لومړۍ برخه پای ته رسیږي، چې دا خبره روښانه کوي چې د ټولو انسانانو لپاره، په هرو وختونو او هرو ځایونو کې، یوازې دوه لارې دي. ټول انسانیت په دوو ډلو وېشل کېږي، په دوو سرلیکونو لاندې، که څه هم د دوی رنګونه او بڼې ډېرې وي.

Thus the first part of the sūrah ends having made clear that there are only two ways for all mankind at all times and in all places. All humanity forms into two parties, under two headings, however numerous their colours and forms may be.

دوهمه برخه د هرې ډلې د پای او انجام بیانوي. لومړی داسې ټینګار کوي چې د هرې ډلې پای او اجر عادلانه او حتمي دی، ځکه چې لارښوونه شوې ده او خبرداری ورکړل شوی دی: «زموږ دنده ده چې لارښوونه وکړو، او آخرت او دا لومړنۍ ژوند زموږ دی. نو زه تاسو د بلېدونکې اور په اړه خبرداری درکوم، چې هیچاته به د هغه سړي پرته نور نه سوځي چې تر ټولو بدبخته دی، هغه چې حق دروغ ګڼي او مخ اړوي. او له هغه څخه به لرې ساتل شوی وي هغه پرهېزګار سړی، څوک چې خپل مال د پاکۍ لپاره ورکوي، نه د هغه د کومې احسان په بدل کې چې چا ده ته کړی وي، بلکې یوازې د خپل لوړ رب د مخ د غوښتنې په لټه کې.»

The second part states the fate of each group. It emphasizes firstly that the end and reward of each group is fair and inevitable, for guidance has been provided and warnings have been issued: “It is for Us to give guidance, and Ours is the life to come, and this first life. I warn you, therefore, of the raging fire, which none shall have to endure but the most hapless wretch, who denies the truth and turns away. Kept away from it will be him who is God-fearing, who gives away his money to purify himself not in recompense of any favours done him by anyone but only out of a longing for the countenance of his Lord, the Most High.

هو بیشکه راضی به شو.» (آیتونه ۱۲–۲۱)

He shall indeed be well pleased.” (Verses 12-21)

د خدای فضل او رحمت په خپلو بندګانو کې یو اړخ دا دی چې هغه پخپله خپل ځان ته دا ذمه واري اخیستې ده چې څرګند لارښوونه برابره کړي، هغه لارښوونه چې د انساني فطرت لخوا په اسانۍ منل کیږي، او دا لارښوونه د خپلو پیغامونو او رسولانو له لارې، او هغو نښو له لارې چې هغه برابرې کړې، تشریح کړي. په دې ترتیب هیڅوک د سرغړونې لپاره معتبر دلیل نه لري، او هیڅوک به ظلم ته نه وي تسلیم شوی: «بیشکه زموږ دی هدایت ورکول.» (آیت ۱۲) بیا د هغه واک د جوهر یوه ساده بیان راځي چې په انسان او د هغه په شاوخوا ټولو شیانو باندې کنټرول لري، او انسان د هغه څخه هیڅ پناه نشي موندلی: «او زموږ دی آخرت او دا لومړۍ ژوند.» (آیت ۱۳)

One aspect of God’s grace and mercy to His servants is that He has taken it upon Himself to provide clear guidance that is readily acceptable to human nature, and to explain it as well through His messages and messengers, and by means of the signs He has provided. Thus, no one has a valid argument for deviation, and no one will suffer injustice: “It is for Us to give guidance.” (Verse 12) Then follows a straightforward statement of the essence of power which has control over man and everything around him, from which he can have no shelter: “and Ours is the life to come, and this first life.” (Verse 13)

د دواړو هغو حقیقتونو په تشریح کې چې مخکې یادې شوې، یعنې د خدای د لارښوونې ورکولو او دې ته چې دا ژوند او آخرت دواړه د هغه دي (یعنې د عمل او اجر دوه نړۍ)، موږ ته یادونه ده چې هغه موږ ټولو ته واضح خبرداری ورکړی دی: { پس زه تاسو ته د بلې اور په اړه خبرداری درکوم۔ } (آیت ۱۴)۔ دا اور یوازې د انسانانو تر ټولو بدبخته کسان ورپکې اچول کیږي۔ په حقیقت کې د دوزخ د عذاب څخه زیات بدبختي نشته: { هغه به یوازې تر ټولو بدبخته سړی ورڅخه وسوځي۔ } (آیت ۱۵)۔

By way of elaboration on the two facts just mentioned, namely, God’s provision of guidance and that to Him belongs this life and the hereafter, i.e. the realms of action and reward, there is a reminder to us that He has given clear warning to us all: “I warn you, therefore, of the raging fire.” (Verse 14) It is only the most wretched of mankind who are thrown in this fire. Indeed there is no wretchedness worse than suffering in hell: “None shall have to endure [id but the most hapless wretch.” (Verse 15)

بیا ځکه یو داسې بدبخته سړی تعریف شوی دی. هغه څوک دی "چې حق نه مني او مخ اړوي." (آیت ۱۶) هغه دغه پیغام نه مني او له الهي هدایت څخه مخ اړوي.

We then have a definition of such a wretched person. It is he “who denies the truth and turns away.” (Verse 16) He denies this message and turns away from divine guidance.

هغه د خپل رب بلنې ته ځواب نه وایی، ترڅو هغه ولاړ کړي، لکه څنګه چې هغه د هغو کسانو سره ژمنه کړې ده چې د پرانیستې زړه سره ده ته راځي.

He does not answer his Lord’s beckoning so that He may guide him as He has promised any who come towards Him with an open mind.

«او له هغې څخه لیرې ساتل کېږي هغه څوک چې ډېر پرهېزګار دی.» (آیت ۱۷) هغه څوک چې د خدای څخه ویره لري، ترټولو خوښ به وي، برعکس ترټولو بدبخته بدبخت ته. سورت هم داسې څوک تعریفوي. هغه څوک دی «چې خپل مال ورکوي ترڅو پاک شي.» (آیت ۱۸) د هغه په زړه کې هیڅ بې ګټې انګېزه یا د خپلې ستر ګۍ د پوره کولو غوښتنه نشته. هغه دا مال په خپله خوښه ورکوي، نه د کوم پور له امله او نه د چا څخه د مننې غوښتنې لپاره. د هغه یوازینی هدف د خپل لوی رب خوښي ده: «نه د هغه د احسان بدله په کې ده چې چا ورباندې کړی وي، بلکې یوازې د خپل لوړ رب د مخ د غوښتلو لپاره.» (آیتونه ۱۹-۲۰)

“Kept away from it will be him who is God-fearing.” (Verse 17) A person who fears God will be the happiest, in contrast to the most hapless wretch. The sūrah similarly gives a definition of such a person. He is the one “who gives away his money to purify himself” (Verse 18) He has no vain motive or need to satisfy any snobbery. He spends it voluntarily not out of any indebtedness, seeking gratitude from no one. His only objective is the pleasure of his Lord, the Most Exalted: “Not in recompense of any favours done him by anyone but only out of a longing for the countenance of his Lord, the Most High.” (Verses 19-20)

نیک بخته انسان د خپل ځان د پاکولو او د خپل رب د رضا د غوښتلو لپاره د خپل مال په خرڅولو څه تمه کولی شي؟ هغه اجر چې قرآن کریم یې بیانوي حقیقتاً حیرانوونکی دی او ډېر ناآشنا دی: «هغه به یقیناً راضي شي.» (آیت ۲۱) دا هغه رضا ده چې د مؤمن زړه او روح ډکوي، د هغه په ټول ژوند کې ژوند پیدا کوي او د هغه شاوخوا ټولو ته خپرېږي. څومره ستر اجر دی، او څومره فضل دی! «هغه به یقیناً راضي شي.» هغه به د خپل دین، د خپل رب او د خپل قسمت څخه راضي وي. هغه به د هغه ښېګڼې یا ناخوښۍ څخه چې ورسره پېښېږي، او د دې څخه چې بې وزله دی یا شتمن، راضي وي. هغه به له اندېښنې او سختو احساساتو څخه خلاص وي. هغه نه اندېښمن کېږي چې د هغه بار ډېر درانه دی یا د هغه هدف ډېر لرې دی. دا رضا په ځان کې یو اجر دی، چې د بیان څخه لوی دی. دا اجر یوازې هغه څوک مستحق دی چې د دې لپاره خپل ځان او خپل مال قرباني کوي او غواړي چې ځان پاک کړي او د خدای رضا ترلاسه کړي. دا یوازې خدای دی چې دغه ډول اجر هغو زړونو ته اچولی شي چې په ټول اخلاص او پاک عبادت سره ده ته سرتېټ کوي. د بیې ورکولو وروسته، مؤمن «هغه به یقیناً راضي شي.» دلته اجر یو حیرانتیا په توګه راځي، خو دا هغه حیرانتیا ده چې هغه څوک یې انتظار کوي چې د نیکانو معیار ته رسېږي، چې اصلي صفتونه یې د ځان د پاکولو لپاره مال خرڅول او د خدای رضا غوښتل دي. داسې څوک به راضي او په ښه ډول مطمئن وي.

What can the righteous person expect in return for spending his money in self- purification, and for seeking the pleasure of his Lord? The reward which the Qur’ān states is indeed surprising, and very unfamiliar: “He shall indeed be well pleased.” (Verse 21) It is the pleasure that fills the believer’s heart and soul, animates everything in his life, and radiates to all around him. What a reward, and what grace! “He shall indeed be well pleased.” He will be satisfied with his religion, his Lord and his destiny. He will be content with whatever befalls him of comfort or discomfort, and whether he is poor or wealthy. He will be free of anxiety and hard feelings. He does not worry about his burden being too heavy or his goal being too far. This satisfaction is in itself a reward, great beyond description. Only the person who sacrifices himself and his wealth for it and who seeks to purify himself and to win God’s pleasure deserves this reward. It is God alone who can pour such a reward into those hearts which submit to Him with all sincerity and pure devotion. Having paid the price, the believer “shall indeed be well pleased.” At this point, the reward comes as a surprise, but it is a surprise awaited by the one who attains the standard of the righteous, whose main qualifications are spending for self-purification and seeking God’s pleasure. Such a person will be well pleased and well satisfied.

الليل (شپه)

Overview

د ټولو عالمي پدیدو په نوم قسم

یو سفر چې جلا پای لري

او مختلف انجامونه