در این کتاب، سرمایه‌داری به نظامی اشاره دارد که مسئول سازماندهی امور اقتصادی و مالی یک جامعه بر پایه نظریه‌های سرمایه‌داری است. از این رو باید بلافاصله توجه داشت که شکست سرمایه‌داری لزوماً به معنای شکست و فروپاشی جامعه یا دولتی نیست که سرمایه‌داری را به‌عنوان نظام اقتصادی خود برگزیده است. جوامع و دولت‌ها می‌توانند نظام‌های دیگری را برگزینند و بدون سرمایه‌داری خود را با محیطی نو سازگار سازند. با این حال، شکست نظام اقتصادی تأثیر بزرگی بر توان دولت و جامعه در ادای کارکردهای عادی خود و در برآوردن نیازهای جامعه و افراد خواهد داشت، تا زمانی که نظامی نو ایجاد و تثبیت شود.

Capitalism, in the context of this book, refers to the system which is responsible for organizing the economic and financial affairs of a society on the basis of theories of capitalism. As such, it should be immediately noted that the failure of capitalism does not necessarily mean the failure and collapse of the society or state which adopts capitalism as an economic system. Societies and states can adopt other systems and can adapt to a new environment without capitalism. However, the failure of the economic system will have a great impact on the ability of the state and the society to carry their normal functions and to satisfy the needs of the society and the individuals until a new system is created and stabilized.

به هر حال، پیش از ادامه، باید به این نکته توجه کرد که سرمایه‌داری برای افراد مختلف معانی گوناگونی دارد. تعاریف و توصیف‌های متفاوتی از سرمایه‌داری را می‌توان در کتاب‌ها و منابع متعدد یافت. پذیرفته‌شده‌ترین تعریف از سرمایه‌داری «نظام اقتصادی مبتنی بر مالکیت خصوصی» است. در فرهنگ مریم‌وبستر این‌گونه تعریف شده است: «نظام اقتصادی‌ای که با مالکیت خصوصی یا شرکتی کالاهای سرمایه‌ای، با سرمایه‌گذاری‌ای که به تصمیم خصوصی تعیین می‌شود، و با قیمت‌ها، تولید و توزیع کالاها که عمدتاً از طریق رقابت در بازار آزاد تعیین می‌شوند، مشخص می‌گردد.» در معنای عام‌تر، سرمایه‌داری معمولاً به نظامی اشاره دارد که در آن ابزار تولید به‌طور خصوصی کنترل می‌شود؛ نیروی کار، کالاها و سرمایه در بازار مبادله می‌شوند؛ سودها میان مالکان توزیع یا توسط سرمایه‌گذاران دوباره سرمایه‌گذاری می‌شوند؛ و به نیروی کار دستمزد پرداخت می‌شود. از طرفداران و مدافعان سرمایه‌داری در این مقام می‌توان آدام اسمیت، فرانسیس بیکن، دیوید هیوم، دیوید ریکاردو، ماکس وبر، جان مینارد کینز، میلتون فریدمن و بسیاری دیگر را نام برد. از مخالفان و منتقدان سرمایه‌داری نیز کارل مارکس، فریدریش engels، ولادیمیر لنین و بسیاری دیگر هستند.

Another issue to note before we proceed is that capitalism means different things to different people. Various definitions and characterization of capitalism can be found in numerous books and references. The most widely accepted definition of capitalism is an “economic system based on private ownership.” It is defined in the Merriam-Webster dictionary as “an economic system characterized by private or corporate ownership of capital goods, by investments that are determined by private decision and by prices, production, and the distribution of goods that are determined mainly by competition in a free market.” In the more general sense, capitalism typically refers to a system in which the means of production are privately controlled; labor, goods, and capital are traded in a market; profits are distributed to owners or reinvested by the investors; and wages are paid to labor. Proponents and advocates of capitalism in this capacity include Adam Smith, Francis Bacon, David Hume, David Ricardo, Max Weber, John Maynard Keynes, Milton Friedman, and many others. Opponents and critiques of capitalism include Karl Marx, Friedrich Engels, Vladimir Lenin, and many others.

کارل مارکس معتقد بود که سرمایه‌داری بنا بر «جبر تاریخی ماده‌گرایانه»۳۲ محکوم به ظهور است و به عنوان یکی از چرخه‌های تکاملی یک جامعه پدید می‌آید. مارکس بر پایه همین نظریه باور داشت که سرمایه‌داری سرانجام رو به زوال گذاشته و ناپدید خواهد شد و راه را برای ظهور سوسیالیسم و کمونیسم باز خواهد کرد. این نظریه پیش از پایان قرن بیستم، با فروپاشی سوسیالیسم در اتحاد جماهیر شوروی، به پایان خود رسید. فرانسیس فوکویاما با تکیه بر خود نظریه مارکس درباره تحول جوامع، به این نتیجه رسید که نقطه پایانی تحول ایدئولوژیک بشر، دموکراسی لیبرال (شامل سرمایه‌داری) است، نه کمونیسم۳۳. با این حال، این پایان نهایی که فوکویاما آن را تشخیص داده بود، تنها پایانی نرم و موقتی از آب درآمد، آن‌گاه که بازارها رو به فروپاشی نهادند، بانک‌ها ورشکست شدند و «نوعی تصور خاص از سرمایه‌داری فروپاشیده است»، به تعبیر خود فوکویاما در مقاله‌اش با عنوان «سقوط آمریکا، شرکت سهامی»۳۴.

Karl Marx believed that capitalism was destined to rise as one of the evolutionary cycles of a society as dictated by “historical materialism inevitability”32. Using the same theory, Marx also believed that capitalism will eventually decay and vanish, leaving the way for the rise of socialism and communism. This theory was put to an end before the end of the twentieth century when socialism collapsed in the Soviet Union. Relying on Marx’s own theory of the development of societies, Francis Fukayama concluded that the end point of mankind’s ideological evolution was liberal democracy (including capitalism) rather than communism33. However, this final end as detected by Fukayama turned out to be only a soft and temporary one when the markets began to collapse and banks began to fail and “a certain vision of capitalism has collapsed,” using Fukayama’s own words in his article “The Fall of America, Inc.” .

آدام اسمیت استدلال خود را برای «نظام آزادی طبیعی» در کتاب «ثروت ملل» (۱۷۷۶) مطرح کرد؛ این استدلال معمولاً آغازِ اقتصاد سیاسیِ سرمایه‌داریِ کلاسیک به‌شمار می‌آید. اسمیت مجموعه‌ای از مفاهیم را پی‌ریزی کرد که امروزه نیز به‌شدت با سرمایه‌داری پیوند دارند. او استدلال می‌کند که پیگیریِ منافعِ شخصیِ فردی، به‌طور ناخواسته، خیری جمعی برای جامعه پدید می‌آورد. اسمیت در حمایت از کارآفرینیِ آزاد، انحصارها، تعرفه‌ها، عوارض و دیگر محدودیت‌هایی را که دولت تحمیل می‌کند نقد کرد و بر این باور بود که بازار منصفانه‌ترین و کارآمدترین داورِ تخصیص منابع است. دیوید ریکاردو در کتاب «اصول اقتصاد سیاسی و مالیات» (۱۸۱۷) با دیدگاه‌های اسمیت همراه بود و نظریه‌های سرمایه‌داری را بیش از پیش توسعه داد.

Adam Smith’s reasoning for “the system of natural liberty” in The Wealth of Nations (1776) is usually taken as the beginning of classical political capitalist economy. Smith devised a set of concepts that remain strongly associated with capitalism today. He argues that the pursuit of individual self-interest unintentionally produces a collective good for society. In support of free enterprise, Smith criticized monopolies, tariffs, duties, and other state-enforced restrictions and believed that the market is the most fair and efficient arbitrator of resources. David Ricardo, in “The Principles of Political Economy and Taxation” (1817), shared Smith’s views and further developed the theories of capitalism.

ظهور نظریه‌های سرمایه‌داری در اواسط قرن هجدهم همزمان شد با پدیده‌های دیگری و تا حدی بر آنها مقدم بود؛ یعنی «جدایی کلیسا از دولت» و «عصر روشنگری». اندیشه‌های برآمده از این پدیده‌ها تأثیر بزرگی بر رشد سرمایه‌داری به‌عنوان شیوه‌ای برای سازمان‌دادن به مبادلات مالی و اقتصادی در جامعه داشتند. در واقع می‌توان استدلال کرد که سرمایه‌داری یکی از پیامدهای طبیعی جدایی کلیسا از دولت پدید آمده است. جدایی میان کلیسا و دولت ایجاب می‌کند که انسان از آموزه‌های دینی‌ای که خارج از حوزهٔ کلیسا است آزاد شود. این آزادی در چهار حوزهٔ اصلی نمود می‌یابد: آزادی بیان، آزادی مالکیت، آزادی عبادت و آزادی شخصی. آزادی بیان، هنگامی که به‌طور کامل به کار گرفته و توسعه یابد، نظام سیاسی جامعه را تعیین می‌کند و به شکل‌های گوناگون دموکراسی می‌انجامد. آزادی مالکیت، هنگامی که به‌طور کامل به کار گرفته و توسعه یابد، نظام اقتصادی جامعه را تعیین می‌کند و به شکل‌های گوناگون سرمایه‌داری می‌انجامد. دو شکل دیگر آزادی، شخصیت‌های فردی در جامعه را تعریف و شکل می‌دهند و به پیدایش شکل‌های گوناگون دین، آداب و رسوم، سنت‌ها، اخلاق، اصول اخلاقی و نگرش جسمانی می‌انجامند؛ و هنگامی که به‌طور کامل به کار گرفته و توسعه یابند، شکل نظام اجتماعی را تعیین می‌کنند. نظام سیاسی دموکراسی، نظام اقتصادی سرمایه‌داری و نظام اجتماعی فردگرایی، همراه با اندیشهٔ جدایی کلیسا از دولت، ساختار یک ایدئولوژی کامل و جامع را شکل می‌دهند.

The rise of the theories of capitalism in the mid-eighteenth century coincided and in some ways was preceded by other phenomena, namely, “the separation of church and state” and the “era of Enlightenment.” Ideas derived from these phenomena had a great impact on the development of capitalism as a means of organizing the financial and economic transaction in the society. In fact, it can be argued that capitalism has emerged as one of the natural consequences of the separation of church and state. The separation between church and state dictates that man becomes free from the religious doctrines outside the scope of the church. This freedom manifests itself in four major areas, namely, the freedom of speech, the freedom of ownership, the freedom of worship, and the personal freedom. The freedom of speech, once fully utilized and developed, defines the political system of a society and leads to various forms of democracies. The freedom of ownership, once fully utilized and developed, defines the economic system of a society and leads to various forms of capitalism. The other two forms of freedom define and shape the individual characters in the society giving rise to various forms of religion, customs, traditions, morals, ethics, and physical outlook; once fully utilized and developed, they define the shape of the social system. The political system of democracy, the economic system of capitalism, and the social system of individualism, together with the idea of the separation of the church and state, forms the structure of a complete and comprehensive ideology.

این ایدئولوژی به‌طور متناوب با نام ایدئولوژی دموکراسی یا سرمایه‌داری خوانده می‌شود. هر دو به یک ساختار واحد اشاره دارند. طرفداران این ایدئولوژی زمانی از نام «دموکراسی» استفاده می‌کنند که بخواهند بر جنبهٔ آزادی سیاسی این ایدئولوژی تأکید کنند. سیاست‌مداران آمریکایی در توجیه جنگ‌ها و تهاجم‌های اخیر به عراق و افغانستان، بر ضرورت صدور «دموکراسی» به این کشورها تأکید کردند. البته همراه با دموکراسی، سرمایه‌داری و فردگرایی اجتماعی نیز می‌آیند. در تلاش برای درک بحران مالی کنونی و تأثیر آن بر جامعه، اقتصاددانان و سیاست‌مداران از نام «سرمایه‌داری» استفاده کردند. نکته این است که «دموکراسی» و «سرمایه‌داری» به یک ساختار ایدئولوژیک واحد اشاره دارند.

This ideology is interchangeably referred to as the ideology of Democracy or capitalism. Both refer to the same structure. The proponents of the ideology use the name “Democracy” when they want to emphasize the political freedom aspect of the ideology. In trying to justify the recent wars and invasions of Iraq and Afghanistan, US politicians emphasized the need to export “Democracy” to these nations. Of course, along with democracy go capitalism and the social individualism. In trying to understand the current financial crisis and their impact on the society, the economists and politicians used the name “capitalism.” The point is that “Democracy” and “capitalism” refer to the same ideological structure.

این ایدئولوژی در آغاز زمانی پدید آمد که امپراتوران و پادشاهان اروپا و روسیه دین را وسیله‌ای برای بهره‌کشی از مردم و تجاوز به آنان قرار داده بودند. آنان روحانیون را ابزار این بهره‌کشی ساختند. این امر باعث شد که برخی از فیلسوفان و اندیشمندان دین را به‌کلی انکار کنند. برخی دیگر دین را پذیرفتند، اما خواستار جدایی آن از امور زندگی روزمره مردم شدند. سرانجام، نظر اکثریت فیلسوفان و اندیشمندان بر یک اندیشه قرار گرفت، یعنی جدایی دین از زندگی و دولت. این راه‌حلی سازشکارانه میان روحانیونی بود که می‌خواستند به نام دین همه چیز را در کنترل خود داشته باشند، و فیلسوفان و اندیشمندانی که دین و اقتدار روحانیون را انکار می‌کردند. در نتیجه، اصل بنیادینی که زیربنای ایدئولوژی سرمایه‌داری/دموکراسی را تشکیل می‌دهد، جدایی دین از زندگی است. توماس جفرسون در نامه‌ای به باپتیست‌های دانبری در سال ۱۸۰۲ نوشت که قانون اساسی آمریکا باید دیواری جداکننده میان کلیسا و دولت بسازد۳۶.

This ideology originally emerged when the emperors and kings of Europe and Russia were using religion as a means to exploit the peoples and transgress against them. They used the clergy as an instrument for this exploitation. This led some philosophers and thinkers to deny religion completely. Others acknowledged religion but called for its separation from the people’s daily life affairs. Eventually, the opinion of the majority of the philosophers and thinkers settled on one idea, which is the separation of religion from life and state. That was a compromise solution between the clergy who sought to control everything in the name of religion and the philosophers and thinkers, who denied religion and the authority of the clergy. Consequently, the main doctrine, which underlines the ideology of capitalism/democracy, is the separation of religion from life. In a letter to the Danbury Baptists in 1802, Thomas Jefferson wrote that the American constitution should build a wall of separation between church and state36.

درک اثر جدایی کلیسا (دین) از دولت و امور زندگی، در بحث از بحران‌های اخلاقی و اخلاقیِ پشت بحران مالی کنونی، ضروری خواهد بود. این درک به فهم زمینهٔ نتیجه‌گیری‌هایی مانند آنچه میلتون فریدمن بیان کرده کمک می‌کند: «تنها منافع مشترکی که سهامداران دارند، حداکثر کردن سود است»؛ «هر تعهد به انجام مسئولیت‌های اجتماعی غیر از کسب پول، مالیاتی نامشروع یا حتی سرقت است»۳۷. توسعهٔ تاریخی سرمایه‌داری، به‌عنوان نظامی که از جدایی کلیسا و دولت پدید آمد، همچنین امکان فهم پویایی‌های سرمایه‌داری را در جوامعی فراهم می‌کند که مسیحیت دین غالب در آن‌ها نبود.

Understanding the effect of the separation of church (religion) from state and the life affairs will be quite necessary when discussing the moral and ethic crises which stand behind the current financial crisis. It helps understanding the background for conclusions such as the one made by Milton Friedman: “The only common interests shareholders have is to maximize profits”; “Any commitment to fulfilling social responsibilities other than making money is an illegitimate tax, or even theft”37. The historic development of capitalism, as one that emerged from the separation of church and state, also allows one to understand the dynamics of capitalism in societies where Christianity was not the dominant religion.