موفقیت یا شکست یک نظام اقتصادی باید بر اساس تأثیر مستقیمی سنجیده شود که آن نظام بر زندگی مردمی دارد که زیر آن نظام اقتصادی زندگی می‌کنند. معیارهای رشد اقتصادی، گسترش ثروت و ثبات مالی باید با وضعیت و سختی‌های مردم جامعه مرتبط باشند. تأثیر نظام اقتصادی، در این مورد سرمایه‌داری، باید با میزان امنیت و رضایتی سنجیده شود که برای مردم فراهم می‌آورد. امنیت و رضایت نیز به لحاظ امنیت غذایی، امنیت آموزشی، امنیت سلامت و امنیت جانی و مالی سنجیده می‌شود. معیار دیگر ثبات این نظام، اعتقاد و اطمینان اخلاقی، ارزشی و ایدئولوژیک به بنیان اقتصادی آن است.

The success or failure of an economic system should be measured by the direct impact it has on the life of the people who live under that economic system. Measures of economic growth, wealth expansion, and financial stability should be correlated to the plights of people in the society. The impact of the economic system, in this case capitalism, should be measured by the level of security and satisfaction provided to the people. The security and satisfaction are further measured in terms of food security, education security, health security, and physical security. Another measure of the stability of the system is the moral, ethical, and ideological conviction and trust in the economic foundation.

در یکصد سال گذشته، دو نظام بزرگ عرصهٔ جهانی را در اختیار داشته‌اند، یعنی سرمایه‌داری و سوسیالیسم. سوسیالیسم پیش از پایان قرن بیستم با شکستی کامل فروپاشید و از این رو در این کتاب جز در جایی که برای روشن ساختن مفهومی لازم باشد، به آن پرداخته نخواهد شد.

Two major systems have dominated the world arena in the last one hundred years, namely, capitalism and socialism. Socialism collapsed before the end of the twentieth century with a complete failure and hence will not be discussed in this book except where it is needed to clarify a concept.

پس از فروپاشی سوسیالیسم، سرمایه‌داری بر تمام جهان سلطه یافت؛ در بخش‌های مختلف جهان، گونه‌های گوناگونی از سرمایه‌داری وجود دارد. حتی چین سوسیالیستی نیز نوعی سرمایه‌داری سوسیالیستی را پذیرفته است. پس از فروپاشی سوسیالیسم لنینیستی شوروی، سرمایه‌داری به عصر اقتصاد جهانی، که به‌طور رسمی‌تر جهانی‌سازی نامیده می‌شود، وارد شد. جهانی‌سازی، تأثیر و نفوذ سرمایه‌داری را به تقریباً هر گوشه‌ای از جهان گسترش داد. بحران مالی اخیر، که از ایالات متحده آغاز شد، به اروپا، ژاپن، چین، خاورمیانه و آفریقا سرایت کرد. بررسی تأثیر سرمایه‌داری محدود به کشور خاصی نیست، بلکه تأثیر آن در سطح جهانی مشاهده می‌شود.

After the collapse of socialism, capitalism proceeded to dominate the entire globe; different flavors of capitalism exist in different parts of the world. Even socialist China has adopted a cocialist brand of capitalism. After the collapse of Soviet Leninist socialism, capitalism had entered the era of global economy, more officially known as globalization. Globalization extended the impact and influence of capitalism to almost every corner of the world. The most recent financial crisis, which started in the United States, rippled through Europe, Japan, China, the Middle East, and Africa. The study of the impact of capitalism is not constrained to a particular nation; rather its impact is observed globally.

مسئولیت سرمایه‌داری در قبال وضعیت اقتصادی جهان به‌طور کلی، امری پذیرفته‌شده است. جهانی‌شدن، سرمایه‌داری جهانی را به نظام اقتصادی بالفعل جهان تبدیل کرده است. فعالیت‌های بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول، دو ابزار اصلی جهان سرمایه‌داری، به‌طور مستقیم و غیرمستقیم مسئول شرایط اقتصادی در جهان در حال توسعه‌اند.

The responsibility of capitalism to the economic situation of the world at large is an acknowledged fact. Globalization has made world capitalism the de facto economic system of the world. The activities of the World Bank and the International Monetary Fund (IMF), the two main instruments of the capitalist world, are directly and indirectly responsible for the economic conditions in the developing world.

ارتباط میان فقر در جهان و ابزار سرمایه‌داری، یعنی صندوق بین‌المللی پول، در موارد و داستان‌های متعددی بازتاب یافته است. یکی از این موارد، بحران برنج هائیتی در سال‌های اخیر است که در مقاله‌ای تأثرانگیز روایت شده، مقاله‌ای که توسط خبرگزاری «اینتر پرس سرویس» (IPS) منتشر شده است؛ نهادی ارتباطی با تمرکز بر توسعه و جهانی‌شدن در جنوب[62].

The relation between poverty in the world at large and the capitalist instrument, the IMF is reflected in numerous cases and stories. One of such cases stands clear in the recent Haiti rice crisis. The Haiti rice crisis is narrated in a moving article, published by Inter Press Service (IPS), a communication institution with focus on development and globalization in the south62.

مقاله از زنی با سه فرزند گزارش می‌دهد که دیگر توان خرید برنج برای تغذیه‌ی سه فرزندش را ندارد، در کشوری که زمانی یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان برنج در جهان بود. این مادر سه فرزند معضل خود را توضیح می‌دهد: قوطی کوچکی برنج به‌تنهایی شصت و پنج سِنت هزینه دارد، روغن بیست و پنج سِنت و زغال بیست و پنج سِنت. با یک دلار و بیست و پنج سِنت (خط فقر مطلق که سازمان ملل تعیین کرده)، حتی نمی‌توان یک وعده غذای برنج برای یک کودک تهیه کرد. هائیتی، فقیرترین کشور این نیمکره، بیشتر غذایی را که مصرف می‌کند وارد می‌کند؛ این نتیجه‌ی سیاست‌های بازار آزاد است که تولید ملی را تضعیف کرده است. رنه پრیوال، رئیس‌جمهور هائیتی، اذعان کرده که «برنج ارزان وارداتی، برنج تولیدشده در داخل کشور را نابود کرد»۶۲. سی سال پیش، هائیتی تقریباً تمام برنجی را که مصرف می‌کرد خود تولید می‌کرد. اما در اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰، پس از آنکه یک جونتای نظامی با حمایت صندوق بین‌المللی پول (IMF) اقتصاد را آزاد کرد، برنج ارزان وارداتی از ایالات متحده کشور را فرا گرفت.

The article reports on a woman with three children who says that she can no longer afford to purchase rice to feed her three children in a country which once was one of the largest rice producers in the world. The mother of three explains the dilemma: a little can of rice alone costs sixty-five cents, oil is twenty-five cents, and charcoal is twenty-five cents. With dollar twenty-five cents (the absolute poverty line set by the UN), you can’t even make a rice meal for one child. Haiti, the hemisphere’s poorest country, imports most of the food it consumes; this is the result of free-market policies that have undermined national production. The president of Haiti René Préval recognized that “cheap imported rice destroyed nationally grown rice”62. Thirty years ago, Haiti produced nearly all the rice it consumed. But in the late 1980s, cheap imported US rice flooded the country after a military junta began liberalizing the economy with support from the International Monetary Fund (IMF).

اولین محموله‌های برنج وارداتی تحت حفاظت کاروان‌های مسلح حمل می‌شدند. کشاورزان برنج، برنج وارداتی آمریکایی را تهدیدی برای تولید و معیشت خود می‌دانستند. همان‌طور که معلوم شد، نگرانی‌های آنان بجا بود. در سال ۱۹۹۴، طرحی با حمایت صندوق بین‌المللی پول، تعرفه‌های واردات برنج را از ۳۵٪ به ۳٪ کاهش داد که پایین‌ترین میزان در منطقه بود. در عرض یک سال، حجم واردات برنج دو برابر شد.

The first batches of imported rice were escorted by armed convoys. Rice farmers regarded the imported US rice as a threat to their production and livelihoods. As it turned out, their concerns were justified. In 1994, an IMF-sponsored plan cut tariffs on imported rice from 35% to 3%, the lowest in the region. In one year, the amount of rice imports doubled.

در حالی که دولت آمریکا به کشاورزان برنج خود یارانه می‌دهد، همتای هاییتی‌اش بر اساس توافق با صندوق بین‌المللی پول از انجام این کار منع شده بود. در طول بیست سال گذشته، تولید برنج در هاییتی به نصف کاهش یافته، در حالی که واردات اکنون بازار را در اختیار گرفته است. برای بسیاری از مردم هاییتی، سوءتغذیه و گرسنگی تنها گزینه باقی‌مانده است.

While the US government subsidizes its own rice farmers, its Haitian counterpart was prohibited from doing so under the terms of their agreement with the IMF. Over the last twenty years, rice production in Haiti has been cut in half, while imports now dominate the market. For many people in Haiti, undernutrition and starvation is the only remaining option.

تا پایان قرن بیستم، تخمین زده می‌شد که بیست تا سی میلیون نفر در سراسر جهان، زیر تأثیر آزادسازی تجارت و کشاورزی صادراتی، زمین خود را از دست داده بودند۶۳. برنامه کمک غذایی بین‌المللی ایالات متحده که در سال ۱۹۵۴ به‌صورت قانون عمومی ۴۸۰ رسمیت یافت، در دو دهه بعد بر چشم‌انداز تجارت مواد غذایی سلطه داشت. مازاد غذایی تحت مدیریت ایالات متحده به کشورهایی توزیع می‌شد که مشتریان آینده تلقی می‌شدند. این رژیم صادرات مواد غذایی در واقع کشاورزان محلی را با مواد غذایی اساسی ارزان‌قیمت تضعیف می‌کرد۶۴.

By the end of the twentieth century, twenty to thirty million people around the world were estimated to have lost their land under the impact of trade liberalization and export agriculture63. The US international food aid program, formalized in 1954 as Public Law 480, dominated the food trade landscape over the next two decades. US-managed food surpluses were distributed to states regarded as future customers. This food export regime indeed undermined local farmers with low-priced staple foods64.

اصلی ابزارهای تأثیرگذاری بر اقتصادهای محلی در سراسر جهان، بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول بوده‌اند، از طریق آنچه برنامه‌های تعدیل ساختاری (SAPs) نامیده می‌شود. این برنامه‌ها که به صورت شروط وام تدوین شده‌اند، تغییرات سیاست‌های کلان اقتصادی را الزامی می‌کردند و کشورهای دریافت‌کننده را ملزم می‌ساختند سیاست‌های تجاری و سرمایه‌گذاری خود را آزاد کنند. در نتیجه، دولت‌ها تعرفه‌ها بر کالاهای وارداتی را کاهش دادند، یارانه‌های محصولات داخلی، به‌ویژه مواد غذایی، را برداشتند، بخش بزرگی از زمین‌های کشاورزی را به سوی استخراج معادن و اکتشاف نفت سوق دادند و کشورها را در دشواری بازپرداخت وام‌ها فرو بردند. نتیجهٔ نهایی، وابستگی به غذا و کالاهای وارداتی شرکت‌های عظیم سرمایه‌داری است.

The main instruments of influencing the local economies worldwide have been the World Bank and the IMF through what is known as the Structural Adjustment Programs (SAPs). Formulated as loan conditions, SAPs mandated macroeconomic policy changes that obligate recipient nations to liberalize their trade and investment policies. As a result, governments reduced tariffs on imported goods, lifted subsidies on local products, particularly food, moved large acreage land from farming into mining and oil exploration, and plunged the nations into difficulty to repay loans. The end result is dependence on imported foods and supplies by giant capitalist corporations.

تسلط سرمایه‌داری در جهان و تأثیر آن بر شرایط اقتصادی جهانی در فقر فراگیر، گرسنگی، همه‌گیری‌های بهداشتی و موارد بسیار دیگر مشاهده می‌شود.

The dominance of capitalism in the world and its impact on world economic conditions are observed in prevalent poverty, hunger, health epidemics, and much more.

بحثِ اصولِ بنیادینِ سرمایه‌داری و اقتصادِ سیاسیِ آن، نقص‌ها و کاستی‌های متعددی را در هستهٔ این نظام آشکار ساخت، به‌ویژه در اصولِ کمیابی، ارزش، قیمت و مالکیتِ خصوصی. اجرای نظامی که کاستی‌های عمده دارد، انتظار می‌رود که با گذشت زمان، انواعی از ناهنجاری‌ها، بحران‌ها و دام‌ها را در زندگیِ مردمی که زیرِ چنین نظامی زندگی می‌کنند، پدید آورد. این نتیجه‌گیری از مدلِ خطا-نقص-شکست که در بخشِ ۲ بررسی شد، پیروی می‌کند. همچنین مشاهدات و آمارها و داده‌های واقعیِ زندگی نیز آن را تأیید می‌کنند.

The discussion of the basic principles of capitalism and its political economy revealed several defects and flaws at the core of the system, particularly the principles of scarcity, value, price, and private ownership. The implementation of a system with major flaws is expected to produce over time several anomalies, crises, and pitfalls in the life of people living under such system. This conclusion follows from the fault-error-failure model discussed in section.2. It is also supported by observations and real-life statistics and data.

در بخش‌های بعدی، داده‌های واقعی از شرایط جهان معاصر در چارچوب نظام اقتصادی سرمایه‌داری را بررسی خواهیم کرد. این داده‌ها نشان می‌دهند که نقص‌های نظری اصول عمده‌ی اقتصادی به خطاهای جدی انجامیده‌اند که همچنان پیامدهای فاجعه‌بار گسترده‌ای بر بخش بسیار بزرگی از مردم جهان برجا می‌گذارند. برای مهار اثر بحران و جلوگیری از فروپاشی کامل و شکست کل نظام سرمایه‌داری، تلاش‌های مداوم و مداخلات اجباری از طریق کمک‌های نجات‌بخش و خرید دولتی نهادهای اقتصادی در حال ورشکستگی صورت می‌گیرد.

In the next sections, we will examine actual data from the contemporary world conditions under capitalist economic system. The data shows that the theoretical flaws of the major economic principles have led to serious errors that continue to cause huge catastrophic effects on very large segment of the population in the world. Continuous attempts and forced intervention through bailouts and government buyout of failing economic entities are sought to contain the impact of the crisis, hoping to prevent a complete collapse and failure of the entire system of capitalism.