سرمایه‌داری بار دیگر ضربه می‌زند. این بار، پس از گرسنگی و آموزش، هدف سلامت است. آنچه مردم عادی در یک نظام اقتصادی می‌جویند، صرفاً نظریه‌هایی نیست که آن نظام و بنیادش را توجیه کنند.

Capitalism strikes again. The target this time, after hunger and education, is health. What ordinary people look for in an economic system is not the mere theories which substantiate the system and its foundation.

مردم عادی در پایان روز می‌خواهند سالم باشند، غذای کافی بر سفره داشته باشند و هنگام خواب احساس امنیت کنند. نظام موفق آن است که ترس از از دست دادن توانایی کار کردن بر اثر بیماری‌های همه‌گیر یا از دست دادن جان را از مردم بزداید.

Ordinary people at the end of the day want to be healthy with enough food on the table and a sense of security when they go to bed. A successful system is the one that removes from the people the fear of losing their ability to function due to epidemic diseases or losing their lives altogether.

با وجود رشد فوق‌العاده ثروت و منابع تحت سرمایه‌داری، ناامنی سلامت همچنان افراد و ملت‌ها را در سراسر جهان آزار می‌دهد. در آمریکا، ثروتمندترین کشور سرمایه‌داری جهان، بحران سلامت طی سال‌ها همچنان رو به تشدید است. بحران سلامت در زمان انتخابات در ایالات متحده به موضوعی دائمی برای بحث تبدیل شده است. برآورد می‌شود که یک مرد در طول زندگی خود ۴۴ درصد احتمال دارد به یکی از اشکال بیماری سرطان مبتلا شود[68]. این نرخ کاهش نمی‌یابد؛ برعکس، در چند سال اخیر به‌شدت افزایش یافته است. به بیان دیگر، رشد عظیم ثروت و پیشرفت فناوری در مبارزه با دشمنی از درون یاری نمی‌رساند. مشکلات مربوط به قلب هر ساله بیش از هفتصد هزار جان را می‌گیرد. بر اساس گزارش انجمن قلب آمریکا، در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۸۳۱٬۲۷۲ جان بر اثر بیماری‌های قلبی از دست رفت. چنین نرخ بالای بیماری‌های کشنده تصادفی نیست. این محصول مستقیم نظام‌هایی است که توزیع ثروت و تخصیص منابع را کنترل می‌کنند. برای دیدن این نابرابری در تخصیص منابع، کافی است به یکی از بودجه‌های سالانه نگاه کنید و ببینید منابع چگونه تخصیص داده می‌شوند. نمودارهای شکل ۱۶ تفکیک بودجه‌های اختیاری (بودجه‌ای که مشمول تصویب کنگره و رئیس‌جمهور است) را طی هفت سال گذشته در ایالات متحده نشان می‌دهد[69، 70]. ایالات متحده هر سال بیش از ۵۰ درصد بودجه خود را صرف نظامی‌گری می‌کند، در حالی که کمتر از ۱۴ درصد را به نیازهای آموزشی و بهداشتی اختصاص می‌دهد. در این میان، این واقعیت شناخته‌شده‌ای است که بیماری‌های همه‌گیری مانند سرطان، مشکلات قلبی، دیابت و سایر بیماری‌ها، جان افراد بسیار بیشتری را نسبت به همه کسانی که در جنگ‌های مستقیم یا جنگ‌های غیرمستقیم تروریسم کشته می‌شوند، می‌گیرند.

Despite the extraordinary growth in wealth and resources under capitalism, health insecurity continues to haunt individuals and nations across the globe. In America, the wealthiest capitalist nation in the world, health crisis continues to escalate over the years. Health crisis has become a permanent subject of debate during election times in the USA. It is estimated that a man during his lifetime has a chance of 44% to have one form of a cancer disease68. This rate is not slowing down; on the contrary, it has increased dramatically during the past few years. In other words, the tremendous growth in wealth and advancement in technology is not helping in fighting an enemy from within. Heart-related problems consume more than seven hundred thousands lives a year. According to the American Heart Association, 831,272 lives vanished due to heart related diseases in 2006. Such high rate of fatal diseases is not accidental. This is a direct by-product of systems which control wealth distribution and resource allocation. To see this imbalance of resource allocation, just look at one of the annual budgets and see how the resources are allocated. The curves in figure 16 show a breakdown of the discretionary budgets (budget subject to approval by Congress and the president) for the past seven years in the United States (69, 70). The United States spends on military more than 50% of its budget every year, whereas it spends less than 14% on the education and health needs. In the meantime, it is a well-known fact that epidemic diseases such as cancer, heart problems, diabetes, and others consume much more lives than all those who die in direct wars or indirect wars of terrorism.

پیتر جنینگز، مجری فقید شبکه ABC، در مستندی با عنوان «فروپاشی؛ بحران بیمه سلامت در آمریکا» به این نتیجه می‌رسد که افزایش سرسام‌آور هزینه‌ها و رشد شمار افراد بی‌بیمه، همگی بخشی از نظام بیمه سلامتی‌اند که در وضعیت بحرانی قرار دارد[71]. بر اساس گزارش آژانس پژوهش و کیفیت مراقبت‌های بهداشتی، در سال ۲۰۰۷ نزدیک به پنجاه و چهار میلیون آمریکایی زیر شصت و پنج سال، یعنی ۱۸ درصد جمعیت زیر شصت و پنج سال، بیمه سلامت نداشتند[72]. رکود اقتصادی کنونی نیز هفت میلیون نفر دیگر را به ارتش بی‌بیمه‌های آمریکا خواهد افزود[73]؛ تا سال ۲۰۱۰ بیش از شصت میلیون نفر بدون بیمه سلامت خواهند بود. بزرگ‌ترین گروه بی‌بیمگان به فقیرترین بخش جمعیت تعلق دارد؛ ۳۲ درصد از کل افراد بی‌بیمه (پانزده میلیون نفر) را اسپانیایی‌تبارها تشکیل می‌دهند.

Peter Jennings, the late ABC anchor, concludes in a documentary called “Breakdown—America’s Health Insurance Crisis,” that spiraling costs and the growing number of uninsured are all part of a health insurance system in a state of crisis71. According to the Agency for Healthcare Research and Quality, nearly fifty-four million Americans under age sixty-five, or 18% of the population under the age sixty-five, were without health insurance in 200772. The current economic downturn will contribute seven more million to the army of uninsured Americans73; by 2010 there will be more than sixty million people without health insurance. The largest group of uninsured people belongs to the poorest segment of the population; 32% of the total number of people without insurance (fifteen million) is Hispanics.

دلیل اصلی افزایش شمار افراد بیمه‌نشده، فقر است؛ که خود را در افزایش هزینه‌ی بیمه‌ی درمانی و حق بیمه‌ی مربوط به آن، در مقایسه با دستمزدها و درآمد مردم، نشان می‌دهد. حتی اگر کارکنان در محل کار خود پوشش بیمه‌ای پیشنهاد شوند، همیشه نمی‌توانند سهم خود از حق بیمه را بپردازند.

The main reason for the increased number of uninsured people is poverty, which is reflected in the increased cost of health insurance and related premium compared to the wages and income of people. Even if employees are offered coverage on the job, they can’t always afford their portion of the premium.

حق بیمه‌ی درمانی برای کارمندان بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۹ به میزان ۱۱۹٪ افزایش یافته است؛ یعنی سه برابر بیشتر از میانگین افزایش دستمزد کارمندان. میانگین دستمزدها بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۸ تنها ۳۵٪ افزایش یافته است؛ نمودار ۱۷ را ببینید. شرکت‌های کوچک، به دلیل افزایش حق بیمه‌ی درمانی، از ارائه‌ی بیمه‌ی درمانی خودداری می‌کنند.

Health insurance premiums have increased 119%for employees between 1999 and 200974, that is, three times more than the average increase in employee wages. The average wages increased only 35% between 1999 and 2008; see figure 17. Small firms refrain from offering health insurance due to rising health insurance premiums.

تخمین زده می‌شود که هر سال بیست و دو هزار نفر جان خود را از دست می‌دهند، زیرا به منابع معقول مراقبت‌های بهداشتی دسترسی ندارند. افرادی که بیمه مناسب ندارند، مراقبت‌های پیشگیرانه کمتری دریافت می‌کنند؛ بیماری‌های آنان در مراحل پیشرفته‌تری تشخیص داده می‌شود و مراقبت‌های درمانی کمتری می‌گیرند. این امر به میزان بالای مرگ‌ومیر در میان افراد بدون بیمه می‌انجامد.

It is estimated that twenty-two thousand people die every year because they are unable to access reasonable health care resources. People without proper insurance receive less preventive care; they are diagnosed at more advanced stages of diseases and receive less therapeutic care. This leads to high mortality rates among uninsured individuals.

همان‌طور که در مورد آموزش، نبودِ مراقبت بهداشتی مناسب فقر را عمیق‌تر می‌کند و فقر نیز به‌شدت مراقبت بهداشتی افراد را کاهش می‌دهد. برای شکستن این چرخه، تنها افزایش عرضه‌ی داروها، تجهیزات پزشکی و تخت‌های بیمارستانی کافی نیست. این مکانیسم توزیع این منابع است که امکان دریافت مراقبت بهداشتی مناسب را برای افراد فراهم می‌کند. هزینه‌ی بالای مراقبت بهداشتی، رفاه اقتصادی خانواده‌ها را از بین می‌برد. صورت‌حساب‌های پزشکی تأثیر مالی شدیدی بر ۳۰٪ خانواده‌های کم‌درآمد بدون پوشش بیمه‌ی درمانی گذاشته و آن‌ها را به بدهی می‌کشاند [75].

As in the case of education, lack of proper health care deepens poverty, and poverty dramatically reduces health care for individuals. In order to break this cycle, more needs to be done than simply increasing the supply of drugs, health equipment, and hospital beds. It is the mechanism for distributing these resources that enables individuals to receive the proper health care. The high cost of health care destroys the economic well-being of families. Medical bills have a major financial impact on 30% of low-income families without health coverage75, pushing them into debt.

فاصله میان کسانی که بیمه دارند و کسانی که بیمه ندارند روز به روز بیشتر می‌شود. در نتیجه، شکاف سلامت در دسترسی به منبع معمول مراقبت، معاینات فیزیکی سالانه و مراقبت پیشگیرانه گسترده‌تر شده است.

The disparity between those who have insurance and those who do not is growing more and more. As a result, the health divide has been widened in access to usual source of care, annual physical checkup, and preventive care.

ایدز (HIV/AIDS)، مالاریا و سل همچنان بزرگ‌ترین تهدید برای جان میلیون‌ها نفر در کشورهای در حال توسعه به شمار می‌روند. نظام‌های مراقبت بهداشتی در این کشورها تا حدی وخیم شده‌اند که این بیماری‌ها و سایر بیماری‌ها به شکلی همه‌گیر درآمده‌اند.

HIV/AIDS, malaria, and tuberculosis continue to be the most serious threat to the life of millions of people in the developing countries. The health care systems in developing countries have deteriorated to extreme levels such that these and other diseases have become so epidemic.

بر اساس داده‌های منتشرشده از سوی UNAIDS/سازمان جهانی بهداشت، تعداد افرادی که در سال ۲۰۰۷ به ایدز مبتلا تشخیص داده شدند، بیش از ۳۳ میلیون نفر بود. بیش از ۲ میلیون نفر از آنان در سال ۲۰۰۷ جان باختند. بیش از ۲۵ میلیون نفر از سال ۱۹۸۱ به این سو بر اثر ایدز مرده‌اند. اکثریت قربانیان ایدز در فقیرترین بخش جهان، یعنی در آفریقای جنوب صحرا، زندگی می‌کنند؛ جایی که ۲۲ میلیون نفر با این بیماری زندگی می‌کنند و ۱.۵ میلیون نفر در نتیجه آن ناپدید شده‌اند.

According to published data by UNAIDS/World Health Organization, the number of people diagnosed with AIDS in 2007 was more than 33 million people. More than 2 million of them died in the year 2007. More than 25 million people have died of AIDS since 1981. The majority of the AIDS victims are in the poorest part of the world in sub-Saharan Africa, where 22 million people live with the disease and 1.5 million have vanished as a result.

همه‌گیری ایدز با وجود رشد چشمگیر ثروت و امکانات مراقبت‌های بهداشتی، در سراسر جهان در حال گسترش است. شکل ۱۸ روند جهانی همه‌گیری ایدز را نشان می‌دهد. در برخی کشورهای آفریقایی، از هر سه نفر یک نفر ویروس ایدز/اچ‌آی‌وی را با خود حمل می‌کند. بیش از ۴۰ درصد جمعیت جهان که در نیجریه، اتیوپی، روسیه، چین و هند زندگی می‌کنند، به سبب گسترش ایدز با خطرات جدی بهداشتی روبه‌رو هستند. پیش‌بینی می‌شود که نیجریه تا سال ۲۰۱۰ بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون مورد ابتلا داشته باشد و اتیوپی بین ۷ تا ۱۰ میلیون. در هر دو کشور، این وضعیت به احتمال زیاد به دلیل نبود زیرساخت‌های بهداشت عمومی ناشی از فقر شدید، وخیم‌تر خواهد شد. پیش‌بینی می‌شود جمعیت مبتلا به ایدز در چین تا سال ۲۰۱۰ به ۱۰ تا ۱۵ میلیون و در هند به ۲۰ تا ۲۵ میلیون نفر برسد.

The epidemic of AIDS is growing worldwide despite the tremendous growth in wealth and health care facilities. Figure 18 shows the global trend in the AIDS epidemic. In some African countries, one out of three people carry the AIDS/HIV virus. More than 40% of the world population living in Nigeria, Ethiopia, Russia, China, and India face serious health risks due to spread of AIDS. Nigeria is projected to have 10-15 million cases by 2010, and Ethiopia 7-10 million. In both countries, the situation is likely to be aggravated by a lack of public health infrastructure due to extreme poverty. The AIDS population is expected to reach 10-15 million by 2010 in China and 20-25 million in India.

چالش اصلی درمان ایدز در کشورهای در حال توسعه، هزینه بالای درمان است که به ازای هر فرد در سال بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ دلار می‌شود. این هزینه بالا در کشورهای بسیار توسعه‌یافته نیز به سختی قابل تحمل است؛ این قطعاً مانعی اصلی است که بیماران جهان در حال توسعه را از دریافت درمان مناسب بازمی‌دارد. با توجه به نرخ‌های بالای فقر در میان جمعیت مبتلا به ایدز، دیدن نقطه‌ی عطفی در این بیماری فاجعه‌بار دشوار است. با توجه به نرخ بالای فقر، درصد زیادی از کشورهای آفریقایی همچنان با تهدیدهای جدی ناشی از ایدز روبه‌رو خواهند بود. تا زمانی که همه‌گیری فقر حل نشود، امید به رهایی از ایدز اندک باقی می‌ماند.

در ایالات متحده، تعداد موارد فعال سل از سال ۱۹۸۵ رو به افزایش گذاشت، پس از آنکه از دهه ۱۹۵۰ به‌طور مداوم کاهش یافته بود. چند عامل در بازگشت سل نقش داشتند، از جمله همه‌گیری HIV/AIDS، افزایش فقر، مصرف مواد مخدر تزریقی و بی‌خانمانی. شایان ذکر است که دولت ریگان در سال ۱۹۸۱ حدود ۷ میلیارد دلار از برنامه تمبرهای غذایی کاست. بلافاصله پس از این کاهش، مشکلات ناشی از گرسنگی مانند کم‌خونی، سل، رشد ناکافی و پوکی استخوان بازگشتند.

In the USA, the number of active tuberculosis cases began to rise in 1985 after it had declined continuously since the 1950s. Several factors were behind the return of tuberculosis, including the HIV/AIDS epidemic, increased poverty, IV drug use, and homelessness. It is worth noting that the Reagan administration cut 7 billion dollars from the food stamp program in 1981. Immediately after this cut, hunger-related problems such as anemia, tuberculosis, poor growth, and osteoporosis crawled back.

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) در سال ۲۰۰۵ میلادی، ۱۴٬۰۹۳ مورد سل فعال (TB) را در ایالات متحده گزارش کرد و تعداد ۱۰ تا ۱۵ میلیون نفر نیز مبتلا به سل نهفته داشتند. سی درصد کسانی که به عفونت سل نهفته مبتلا هستند، در صورتی که دیابت داشته باشند به سل فعال تبدیل خواهند شد و تقریباً همه افراد مبتلا به عفونت HIV به سل فعال پیشرفت خواهند کرد. همانند مورد ایدز، سل در ایالات متحده در میان جمعیت فقیر هیسپانیک‌ها (۸٫۵ مورد در هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر) و سیاه‌پوستان (۹٫۴ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر) در مقایسه با سفیدپوستان (۱٫۱ مورد در هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر) بیشترین میزان را دارد.

The Centers for Disease Control and Prevention (CDC) reported 14,093 cases of active tuberculosis (TB) in the United States in 2005, and 10 to 15 million people with latent tuberculosis. Thirty percent of those with latent TB infection will progress into active tuberculosis if they have diabetes, and almost all with HIV infection will progress into active TB. As in the case of AIDS, tuberculosis in the United States is highest among the poor population of the Hispanics (8.5 cases per 100,000) and the blacks (9.4 per 100,000) compared to whites (1.1 cases per 100,000).

درمان‌هایی برای این بیماری وجود دارد، اما تنها حدود ۳۷٪ از مبتلایان به سل درمان مناسب دریافت می‌کنند، که علت آن کمبود منابع و تأمین نامطمئن داروهای باکیفیت است. در نتیجه، بروز سل مقاوم به چند دارو (MDR-TB) در حال افزایش چشمگیر است، به‌طوری‌که سالانه سیصد هزار مورد جدید ثبت می‌شود. درمان MDR-TB صد برابر گران‌تر از درمان سل معمولی است. باز هم، فقر و توزیع نامتوازن منابع عامل بیماری دیگری با ابعاد همه‌گیری است. سازمان جهانی بهداشت (WHO) برآورد می‌کند که اگر سل مهار نشود، تا سال ۲۰۲۰ سی‌وشش میلیون نفر بر اثر این بیماری جان خواهند باخت [79]. شکل ۱۹ نشان می‌دهد که موارد سل همچنان در حال افزایش است و از سرعت آن کاسته نمی‌شود.

There are cures, yet only around 37% of TB cases receive proper treatment due to a lack of resources and unreliable supplies of quality drugs. As a result, multidrug-resistant TB (MDR-TB) incidence is surging, with three hundred thousand new cases each year. MDR-TB is a hundred times more expensive to treat than normal TB. One more time, poverty and unbalanced distribution of resources is responsible for another disease of epidemic proportions. The World Health Organization (WHO) estimates that 36 million people will die of tuberculosis by 2020 if it is not controlled79. Figure 19 shows that TB cases continue to be on the rise; it is not slowing down.