اصل دوم سرمایه‌داری، اصلی است که ارزش کالا را تعیین می‌کند. ارزش کالا عبارت است از میزان اهمیت آن نسبت به شخصی معین یا نسبت به چیز دیگر. هنگامی که ارزش نسبت به یک شخص سنجیده شود، «ارزش منفعت» یا به‌سادگی «منفعت» نامیده می‌شود. و هنگامی که با چیز دیگری سنجیده شود، «ارزش مبادله» یا به‌سادگی «ارزش» نامیده می‌شود. در سرمایه‌داری، ارزش منفعت یک چیز با منفعت نهایی آن ارزیابی می‌شود. منفعت نهایی یک واحد، همان منفعتی است که نیازِ ضعیف‌تر را برآورده می‌کند. این نظریه به «نظریه کاهش مطلوبیت نهایی» معروف است[۳۸]. بر اساس این نظریه، منفعت تنها از دیدگاه تولیدکننده و هزینه‌های تولید ارزیابی نمی‌شود؛ زیرا این کار تنها به عرضه توجه می‌کند و تقاضا را نادیده می‌گیرد. و همچنین تنها از دیدگاه مصرف‌کننده (مطلوبیت، خواستنی بودن و میزان نسبی دسترسی‌پذیری یا کمیابی) ارزیابی نمی‌شود؛ زیرا این کار مستلزم در نظر گرفتن تقاضا بدون عرضه است. ارزش منفعت باید از دیدگاه هم عرضه و هم تقاضا مشاهده و ارزیابی شود.

The second major principle of capitalism is the principle which defines the value of the product. The value of the product is the degree of its importance, relative to a particular person or relative to another thing. When the value is used relative to a person, it is called “the value of the benefit,” or simply the “benefit.” When measured against another thing, it is called the “value of exchange” or simply the “value.” Under capitalism, the value of the benefit of a thing is evaluated by its marginal benefit. The marginal benefit of a unit is that benefit which satisfies the weakest need. This is known as “the diminishing marginal utility” theory38. According to this theory, the benefit is not evaluated from the viewpoint of the producer and the costs of production only; this would only consider supply but not demand. Nor is it evaluated from the viewpoint of the consumer alone (benefit, desirability, and relative availability or shortage); this would imply the consideration of demand without supply. The benefit value should be observed and evaluated from the viewpoint of both supply and demand.

مطلوبیت نهایی بیان می‌کند که سودمندی یک چیز باید در کمترین یا پایین‌ترین نقطه‌ی رضایت‌مندی سنجیده شود. برای مثال، ارزش یک قرص نان باید در کمترین نقطه‌ی گرسنگی سنجیده شود و نه زمانی که همه گرسنه‌اند یا زمانی که کسی که به نان نیاز دارد بیش از حد گرسنه است. به بیان دیگر، ارزش سودمندی نان زمانی سنجیده می‌شود که نان در بازار فراوان است، نه زمانی که کمبود نان وجود دارد. قانون کاهش مطلوبیت نهایی، همان‌گونه که بعداً خواهیم دید، همیشه برقرار نیست؛ و این می‌تواند یکی از منابع عیوب و نقص‌های نهفته در بنیان سرمایه‌داری باشد.

Marginal utility states that the benefit of a thing should be assessed at the least or minimum point of satisfaction. For example, the value of a loaf of bread should be assessed at the least point of hunger and should not be assessed when everybody is hungry or when the one who needs the bread is too hungry. In other words, the benefit value of the bread is measured at a time when bread is abundant in the market, not at a time when there is a shortage of bread. The law of diminishing marginal utility does not always hold as we shall see later; this could very well be one of the sources of defects and dormant faults in the foundation of capitalism.

ارزش مبادله صفتی است که یک چیز را برای مبادله با کالاهای دیگر مناسب می‌سازد. قدرت مبادله‌ی یک چیز با سنجش نسبت به چیز دیگری اندازه‌گیری می‌شود. برای نمونه، ارزش مبادله‌ی گندم نسبت به ذرت با تعداد واحدهایی از ذرت که باید برای به دست آوردن یک واحد گندم واگذار شود، برآورد می‌شود.

The exchange value is an attribute which makes a thing suitable for exchange with other products. The strength of exchange of a thing is measured relative to another thing. For example, the value of exchange of wheat relative to corn is estimated by the number of units of corn which should be conceded to obtain one unit of wheat.

مبادله میان دو کالا یا خدمتی انجام می‌گیرد که از نظر ارزش‌شان مشابه یا نزدیک به هم باشند. بررسی ارزش مبادله‌ای برای اقتصاددانان ضروری است، زیرا پایه‌ی مبادلهٔ محصولات است. این ارزش، مطلوبیتی است که می‌توان آن را اندازه‌گیری کرد؛ همچنین به‌عنوان معیاری عمل می‌کند که با آن کالاها و خدمات سنجیده می‌شوند و بهره‌وری اعمال نیز با آن قابل اندازه‌گیری است.

Exchange occurs between two commodities or services which are similar or close in their values. The study of the exchange value is necessary for economists because it is the basis for the exchange of products. It is a utility which can be measured; it also serves as a scale with which commodities and services are measured and by which the productivity of actions can be measured.

تولید به کاری گفته می‌شود که برای ایجاد منفعت یا افزایش منفعت در یک چیز انجام می‌گیرد. برای آنکه معلوم شود کاری مولّد است یا نه، یا برای تعیین اینکه کدام کار بهره‌وری بیشتری دارد، باید مقیاسی دقیق وجود داشته باشد که بتوان با آن بهره‌وری را سنجید. این مقیاس، ارزش اجتماعی محصولات و خدمات گوناگون است. به بیان دیگر، این ارزش همان ارزیابی جمعی از کار صرف‌شده و خدمت ارائه‌شده است. چنین ارزیابی‌ای ضروری است، زیرا در دوران جدید، تولید برای مبادله بر تولید برای مصرف چیره شده و تقریباً جای آن را گرفته است. در اقتصاد امروز، تقریباً هر فرد تولید خود را با تولید دیگران مبادله می‌کند. روش درست مبادله‌ی کالاها و خدمات، از راه جبران (عوض دادن) است. برای برآورد مبلغ جبران یک کالا یا خدمت، لازم است ارزش مبادله تخمین زده شود. از این رو، شناخت و تعریف «ارزش» عاملی اساسی در تولید و مصرف است؛ برای همه‌ی پژوهش‌هایی که به برآورده شدن نیازها می‌انجامد، ضروری است.

Production is defined as the work invested for creating benefit or increasing benefit in a thing. In order to identify whether a work is productive or not or to determine which work has greater productivity, there must be an accurate scale by which productivity can be measured. This scale is the societal value of the various products and services. In other words, it is the collective evaluation of the work spent and the service provided. Such an evaluation is necessary because in the modern time, production for the purpose of exchange has dominated and almost replaced production for consumption. In today’s economy, virtually every person exchanges his/her production with other people’s production. The proper way of exchanging products and services is through compensation. In order to estimate the amount of compensation for a product or service, the value of exchange needs to be estimated. Hence, the knowledge and definition of the “value” is an essential factor in production and consumption; it is essential for all the studies leading to the satisfaction of the needs.

در تاریخ مدرن، این ارزش مبادله عمدتاً تحت سلطه یک نوع مبادله بوده است: مبادله یک کالا یا خدمت با پول. ارزش مبادله‌ی یک کالا یا خدمت در برابر پول «قیمت» نامیده می‌شود. بنابراین، قیمت عبارت است از میزان مبادله‌ی یک کالا یا خدمت نسبت به پول. تفاوت میان ارزش مبادله و قیمت در این است که ارزش مبادله، نسبت مبادله‌ی یک چیز با (هر) چیز دیگر است، در حالی که قیمت، نسبت مبادله‌ی یک چیز با پول است. قابل تصور است که قیمت‌های همه‌ی کالاها در یک زمان بالا یا پایین بروند. اما محال است که ارزش‌های مبادله‌ی همه‌ی کالاها نسبت به یکدیگر در یک زمان بالا یا پایین بروند. همچنین ممکن است قیمت کالاها تغییر کند بدون آنکه منجر به تغییر در ارزش مبادله یا ارزش سودمندی آنها شود. قیمت یک کالا تنها یکی از ارزش‌های آن است؛ ارزش کالا در برابر پول است. طبعاً قیمت به معیار عملی تعیین اینکه آیا چیزی سودمند است یا نه، و تعیین درجه‌ی سودمندی آن چیز تبدیل شده است. کالا یا خدمت زمانی تولیدی یا سودمند شمرده می‌شود که جامعه برای آن بهای بالایی تعیین کند. درجه‌ی سودمندی این کالا یا خدمت با قیمتی سنجیده می‌شود که اکثریت مصرف‌کنندگان برای تملک یا استفاده از آن حاضرند بپردازند. محصولات و خدماتی که با قیمت ارزیابی می‌شوند می‌توانند هر کالا یا خدمتی باشند: محصول کشاورزی یا صنعتی؛ خدمتِ بازرگان یا شرکت حمل‌ونقل، پزشک یا مهندس.

In modern history, this value of exchange has been dominated by one type of exchange, the exchange of a product or service for money. The exchange value of a commodity or a service for money is called the “price.” The price, therefore, is the amount of exchange of a commodity or a service relative to money. The difference between the value of exchange and the price is that the value of exchange is the exchange ratio of one thing related to (any) other thing, while the price is the exchange ratio of one thing related to money. It is perceivable that the prices of all goods rise or fall at the same time. It is impossible, however, for the exchange values of all commodities relative to each other to rise or fall at the same time. It is also possible for the prices of commodities to change without resulting in a change in their value of exchange or value of benefit. The price of a commodity is only one of its values; it is the value of a commodity relative to money. Naturally, the price has become the de facto scale for deciding whether a thing is beneficial or not and for defining the degree of benefit of that thing. The commodity or the service is considered productive or beneficial if the society puts a high price for this commodity or service. The degree of benefit of this commodity or service is measured by the price which the majority of the consumers agree to pay for possessing or utilizing it. Products and services evaluated by a price can be any commodity or service: agricultural or industrial product; the service is that of a trader or transportation company, doctor or engineer.

در ظل سرمایه‌داری، ارزش یک کالا ارزشی نسبی (مجازی) است و نه مطلق. برای نمونه، ارزش یک قرص نان عبارت است از سود نهایی آن، با فرض اینکه نان در بازار فراوان باشد؛ این امر بر پایه مفهوم مطلوبیت نهایی نزولی استوار است. هنگامی که قرص نان به کسی عرضه می‌شود که گرسنه است و نان کمیاب است، ارزش نان بسیار بالا می‌رود. این ارزش کاهش می‌یابد تا آنکه ثابت شود، یعنی زمانی که مردمی که نان را طلب می‌کنند دیگر گرسنه نیستند و نان به اندازه کافی برای کسانی که می‌خواهند آن را به دست آورند موجود است. بنابراین ارزش (که همان سود کالاست) باید در زمانی برآورد شود که تقاضا برای کالا کمترین و عرضه آن فراوان‌ترین است.

he value of a commodity under capitalism is a relative (virtual) one and not absolute. The value of a loaf of bread, for example, is its marginal benefit assuming that the bread is abundant in the market; this is based on the diminishing marginal utility concept. When the loaf of bread is offered to one who is hungry and the bread is scarce, the value of the bread is too high. The value diminishes until it settles down when the people demanding the bread are no longer hungry and there is enough bread for those who want to acquire it. So the value (which is the benefit of the product) needs to be estimated at the time when the demand for the product is the lowest and the supply of the product is plentiful.

محصول ارزش دیگری نیز دارد که ارزش مبادله‌ای است. ارزش مبادله‌ای عبارت است از مقدار کالاها و تلاش‌هایی که می‌توان در برابر یک قرص نان با آن‌ها مبادله کرد. اگر آنچه در برابر قرص نان به دست می‌آید پول باشد، این ارزش به قیمت تبدیل می‌شود. این دو ارزش در سرمایه‌داری از یکدیگر جدا هستند و دو نام متمایز دارند: سود و ارزش مبادله یا پول.

The product also has another value, which is the exchange value. The exchange value is the quantity of commodities and efforts that could be exchanged in return for the loaf of the bread. The value becomes a price if what is obtained for the loaf of the bread is money. These two values, under capitalism, are separate, and have two distinct names, benefit and the value of exchange or money.

این تعریف ارزش نادرست است. توجه داشته باشید که در هر دو دیدگاه ارزش (سودمندی و قیمت)، برآوردگر ارزش را نسبت به مصرف‌کننده می‌سنجد. این دیدگاه هیچ معیاری برای سودمندی خود کالا فراهم نمی‌کند. در مورد یک قرص نان، تعریف ارزش به سودمندی ذاتی نان اشاره نمی‌کند، به این معنا که نان خاصیت رفع گرسنگی دارد. در واقع، ارزش نان همان مقدار سودمندی موجود در آن است. هنگامی که این مقدار سنجیده می‌شود، عنصر کمیابی باید در نظر گرفته شود، اما نباید تعریف‌کننده ارزش باشد. این دیدگاه از ارزش (مقدار سودمندی نهفته در کالا) صادق است، چه کالا از راه شکار، تولید، کشاورزی، فروش یا خرید به دست آمده باشد. سودمندی یکسان می‌ماند، چه به شخص مربوط باشد یا به چیز دیگری، و چه کالا فراوان باشد یا کمیاب. در حقیقت، ارزش نامِ چیزی مشخص با واقعیتی معین است، نه نامِ چیزی نسبی که با گذشت زمان و از وضعیتی به وضعیت دیگر تغییر کند. به بیان دیگر، ارزش باید سنجشی عینی از سودمندی باشد، نه سنجشی نسبی.