بحث درباره اسلام در هیچ دوره‌ای از تاریخ به اندازه امروز پر جنجال نبوده است. در زمانی که برای راهنمایی واقعی درباره گرفتاری‌های مالی جهان به اسلام روی می‌آورند، هنگامی که تروریسم رخ می‌دهد، همان اسلام به عنوان مظنون نیز دنبال می‌شود. بحث درباره میزان مسئولیت اسلام در اقدامات تروریستی در جهان امروز همچنان عنوان خبرهای رسانه‌های بزرگ است. در همین حال، بحث درباره اینکه اسلام تا چه اندازه می‌تواند به ساختن یک نظام مالی سالم‌تر کمک کند، روز به روز بیشتر می‌شود. با این حال، چشم‌انداز اسلام به عنوان یک نظام و شیوه زندگی نیز کمتر از این نیست. شمار زیادی از دانشمندان، پژوهشگران و اندیشمندان مسلمان و غیرمسلمان همچنان درباره ظهور اسلام تا رسیدن به حکومت بر ملت‌ها و پیامدها و عواقب احتمالی چنین حاکمیتی می‌اندیشند.

The discussion of Islam could not have been more controversial at any time in history than the way it stands today. At the time Islam is being sought for a genuine advice on the financial predicaments of the world, it is also pursued as a suspect when terrorism strikes. The debate on how much Islam is responsible for the acts of terrorism in the world today continues to make headlines of major media platforms. In the meantime, the debate on how much Islam can contribute to the construction of a more sound financial system is growing day after day. Yet the prospects of Islam as a system and a way of life are not less dramatic. Scores of Muslim and non-Muslim scholars, academics, and thinkers continue to contemplate on the rise of Islam to the ruling reign of nations and the potential outcome and consequences of such sovereignty.

اصطلاحِ «بازگشتِ اسلام»، آن‌گونه که این کتاب مطرح می‌کند، به برپایی دولتِ اسلامیِ خلافت یا اجرای مکانیکیِ قانونِ اسلام، که به آن شریعت گفته می‌شود، اشاره ندارد. همچنین به ازسرگیریِ جنگ‌های مقدس، که جهاد نامیده می‌شود، و نه به انتقالِ دستگاهِ دادگستری و نظامِ قضایی به دادگاه‌های اسلامی اشاره دارد. هرچند شریعت، جهاد و دادگاه‌ها، در گستره‌ی کامل خود، جزئی جدایی‌ناپذیر از اسلام‌اند. بازگشتِ اسلام در بافتار این کتاب، به از سرگیریِ شیوه‌ی زندگیِ اسلامی اشاره دارد که در آن مادی‌گرایی به صندلی عقب می‌رود و تقوا به صندلی راننده می‌نشیند. این زندگی‌ای است که در آن ماده ابزاری برای برآوردنِ اهدافِ زندگیِ انسان می‌شود، نه هدفی که حرکتِ انسان را به پیش می‌راند. بر همگان آشکار است که در سیزده سالِ نخستِ بیست‌وسه سالِ رسالتِ پیامبر محمد ﷺ، شریعت، جهاد و دادگاه‌ها بخشی غالب از فرهنگ اسلام نبودند، هرچند بخش بزرگی از قرآن در همین سیزده سال نازل شد. تمرکزِ اصلیِ این دوره بر بنیانِ فکریِ دین و ایدئولوژی، و نیز بر مبارزه‌ی ایدئولوژیک و سیاسیِ غیرخشونت‌آمیزی بود که پیامبر ﷺ و یارانش رهبری می‌کردند.

The rise of Islam, as presented in this book, does not only refer to the rise of the Islamic state of khilafah or to a mechanical implementation of the Islamic code, otherwise referred to as Shari’ah. Neither is it the resumption of holy wars, otherwise called jihad. Nor is it the transfer of the court and judicial system to Islamic courthouses. Although in the fullest extent, Shari’ah, jihad, and the courthouses are integral part of Islam. The rise of Islam in the context of this book refers to the resumption of an Islamic way of life in which materialism falls to the backseat while piety moves to the driver seat. It is a life in which matter becomes the tool for satisfying the objectives of the human life, rather than it being the objective which drives the human momentum It is a well-known fact that for thirteen years of Prophet Mohammad’s twenty-three years as a messenger, the code of Shari’ah, the jihad, and the courthouses were not a dominant part of the culture of Islam. Although a large portion of the Quran was revealed during these thirteen years. The main focus during this period was the intellectual foundation of the religion and ideology as well as the nonviolent ideological and political struggle led by Prophet Mohammad (PBUH) and his companions.

در ده سال باقیماندهٔ عمرش به عنوان پیامبر، پیامبر محمد ﷺ دولتی بنا کرد و جامعه‌ای ساخت. قانون شریعت اسلامی به تدریج در جامعه معرفی شد تا آن‌که پیش از آن‌که محمد ﷺ به سرای آخرت خود رحلت کند، تکمیل گردید. می‌توان گفت که پیامبر محمد ﷺ در سیزده سال نخست زندگی‌اش، با پشتیبانی وحی قرآن از جانب خداوند متعال، پایه‌ای را بنا نهاد که دولت و جامعه بر آن اجرا شد. بدون این پایه، آن قانون نمی‌توانست نظام‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعیِ مورد نظر را پدید آورد. بدون این پایه، آن نظام‌ها تنها تا زمانی که پیامبر ﷺ زنده بود می‌توانستند دوام آورند و پس از درگذشت او از میان می‌رفتند. حقیقت امر این است که نظام‌های اسلام ۱۳۰۰ سال پایدار ماندند و ستایش دوستان، پیروان و حتی دشمنان را برانگیختند. برنارد شاو، نویسندهٔ ایرلندی و برندهٔ جایزهٔ نوبel در سال ۱۹۲۵، دربارهٔ محمد ﷺ و رهبری او چنین اظهارنظر کرد: «من معتقدم که اگر مردی چون محمد ﷺ دیکتاتوری جهان مدرن را بر عهده می‌گرفت، در حل مشکلات آن به گونه‌ای موفق می‌شد که صلح و خوشبختی مورد نیاز آن را تأمین کند.»1

The remaining ten years of his life as a messenger, Prophet Mohammad constructed a state and built a society. The Islamic code of Shari’ah was gradually introduced into the society until it was completed before Mohammad (PBUH) departed this life for his final destiny. It can be argued that the first thirteen years of his life, Prophet Mohammad, supported by revelation of the Quran from the Almighty God, established a foundation upon which the state and society was implemented. Without this foundation, the code could not have produced the envisioned systems of political, economic, and social life. Without this foundation, the systems could only have survived while the Prophet was alive only to disappear after his death. The truth of the matter is that the systems of Islam lived for 1,300 years and won the praise of the followers, the friends and the foes alike. Bernard Shaw, Irish writer and Nobel Prize winner in 1925, made the following comments on Mohammad and his leadership: “I believe that if a man like Mohammad were to assume the dictatorship of the modern world he would succeed in solving its problems in a way that would bring it the much needed peace and happiness.”1

هنگامی که از ظهور اسلام سخن می‌گوییم، باید به بنیاد و ساختار اسلام هر دو بپردازیم. این همان چیزی است که به اسلام چارچوب ایدئولوژیک می‌بخشد. و دقیقاً همین است که وقتی از ایدئولوژی‌های سرمایه‌داری یا سوسیالیسم بحث می‌کنیم، اسلام را مرتبط می‌سازد، به‌ویژه هنگامی که این ایدئولوژی‌ها با چالشی جدی روبه‌رو می‌شوند.

When we talk about the rise of Islam, we have to address both the foundation and the structure of Islam. This is what gives Islam its ideological framework. And this is exactly what makes Islam relevant when we discuss the ideologies of capitalism or socialism, especially when these ideologies face a serious challenge.

هنگامی که نظم جهانی دچار بحرانی می‌شود که ریشه در ایدئولوژی حاکم بر نظام اقتصادی و مالی آن دارد، تصویر یک ایدئولوژی جایگزین سر برمی‌آورد و به ذهن مردم می‌پردازد. زمانی که سوسیالیسم در اتحاد جماهیر شوروی سابق رو به شکست نهاد، مردم محلی در شوروی و عموم مردم جهان به جستجوی ایدئولوژی جایگزین پرداختند. سرمایه‌داری آماده بود تا ذهن جویندگان ایدئولوژی را به خود مشغول کند و خلأیی را که با فروپاشی سوسیالیسم پدید آمده بود پر نماید. این فرایندی طبیعی بود.

When the world order experiences a crisis stemming from the ideology which dominates its economic and financial system, the image of an alternative ideology rises and tackles the very minds of the people. When socialism began to fail in the old Soviet Union, the local public in the Soviet Union and the global public in the world began to search for an alternative ideology. Capitalism was ready to engage the minds of the ideology seekers and to fill the vacuum created by the collapse of socialism. That was a natural process.

امروزه، سرمایه‌داری به‌عنوان یک ایدئولوژی با بحرانی روبه‌رو است که چارچوب ایدئولوژیک جهان را در معرض فروپاشی قرار داده است. طبیعی است که مردم به دنبال ایدئولوژی‌های جایگزین بگردند و آن‌ها را بررسی کنند. دوراهی‌ای که جهان با آن روبه‌رو است این است که دو ایدئولوژی احتمالی دیگر، بلافاصله برای جایگزینی ایدئولوژی کنونی در دسترس نیستند. سوسیالیسم بیش از بیست سال پیش فروپاشیده است و هیچ تلاش جدی‌ای برای احیای آن وجود ندارد. اسلام نیز بیش از هشتاد سال پیش به‌عنوان یک ایدئولوژی از صحنه خارج شده است، هرچند تلاش‌های جدی و پرشوری برای از سرگیری اجرای کامل آن در جریان است. اگر ایدئولوژی اسلام در کشوری از جهان به‌کار بسته و اجرا می‌شد، آنگاه طبیعی بود که اسلام پس از فروپاشی سرمایه‌داری، خلأیی را که ممکن است پدید آید پر کند. افزون بر این، اسلام پس از فروپاشی سوسیالیسم شوروی در پایان قرن بیستم، با سرمایه‌داری بر سر پر کردن آن خلأ رقابت می‌کرد.

Today, capitalism as an ideology is experiencing a crisis which threatens a collapse of the ideological framework in the world at large. It is only natural for people to search and investigate alternative ideologies. The dilemma that faces the world is that the other two potential ideologies are not immediately available to replace the current one. Socialism has collapsed more than twenty years ago, and there is no serious attempt to revive it. Islam has fallen as an ideology more than eighty years ago, although there are serious and vigorous attempts to resume its full implementation. Had the ideology of Islam been practiced and implemented in some country in the world, then it would have been natural for Islam to fill the vacuum which could result after the collapse of capitalism. More so, Islam would have competed with capitalism to fill the vacuum after the collapse of Soviet socialism at the end of the twentieth century.

بی‌تردید، چارچوب ایدئولوژیک اسلام (بنیان به‌علاوه ساختار) در آغاز قرن بیستم عملاً از جهان حذف شد. از این رو، برای آن‌که اسلام به‌عنوان جایگزینی قابل‌دوام در برابر ایدئولوژی‌های کنونی به کار آید، باید در مقام یک ایدئولوژی دوباره برخیزد. این فرایند برخاستن واقعاً آغاز شده است و چندان طول نخواهد کشید که جهان ایدئولوژی اسلام را در عمل تجربه کند. پاتریک بوکنن این فرایند را ایده‌ای توصیف کرده که زمانش فرا رسیده است و هیچ ارتشی در جهان نمی‌تواند جلوی این خیزش را بگیرد. این فرایند در بخش‌های بعدی بیشتر تحلیل و بررسی خواهد شد.

The irony is that the ideological framework of Islam (the foundation plus the structure) was practically removed from the world at the start of the twentieth century. Hence, for Islam to be applicable as a viable alternative to current ideologies, it must rise again in its capacity as an ideology. The process of rising has indeed started, and it will not be too long before the world begins to experience the ideology of Islam in practice. Patrick Buchanan described this process as an idea whose time has come, and that no army in the world could stop this rise. This process will be further analyzed and discussed in the subsequent sections.

بنابراین، اصطلاح «خیزش اسلام» در این کتاب به خیزش ایدئولوژی اسلام اشاره دارد. این امر باید نگرانی برخی افراد را کاهش دهد؛ نگرانی از این‌که اسلام به‌عنوان یک دین هرگز سقوط نکرده و از نظر شمار پیروان، همواره دینی رو به گسترش بوده است. همچنین باید سردرگمی ناشی از این واقعیت را برطرف کند که منابع اسلام، به‌ویژه قرآن و سخنان پیامبر محمد ﷺ، با بالاترین درجه دقت حفظ و ثبت شده‌اند؛ بنابراین اصطلاح سقوط و خیزش اسلام در مورد این بخش از اسلام نیز صدق نمی‌کند. در واقع، اصطلاح «خیزش اسلام» به‌طور مشخص به احیای ایدئولوژی اسلام در جایگاه بنیان فکری، ساختاری که بر آن بنیان بنا شده، و روش‌شناسی برای پیاده‌سازی این ایدئولوژی اشاره دارد.

Hence, the term rise of Islam in this book refers to the rise of the ideology of Islam. This should relax the concern that some may have regarding the fact that Islam as a religion has never fallen and continues to be an ever-growing religion in terms of the number of followers. It should also remove the confusion stemming from the fact that the sources of Islam, in particular the Quran and the statements of Prophet Mohammad, have been preserved and documented with utmost accuracy; so the term fall and rise of Islam does not apply to this part of Islam either. In effect, the term rise of Islam refers specifically to the revival of the ideology of Islam in its capacity as an intellectual foundation, a structure built upon that foundation, and a methodology for implementing the ideology.

این بخش به بررسی جزئیات اسلام به عنوان یک ایدئولوژی می‌پردازد؛ این امر باید دقیقاً روشن کند که منظور ما از چارچوب ایدئولوژیک اسلام چیست و مؤلفه‌های اصلی این ایدئولوژی کدام‌اند.

The next section will explore the details of Islam as an ideology; this should clarify exactly what we mean by the ideological framework of Islam and what are the major components of this ideology.