اصل کمیابی نسبی، میان نیازها و خواسته‌های مردم از یک سو، و وسایلی که برای برآورده‌کردن این نیازها و خواسته‌ها لازم است از سوی دیگر، رابطه‌ای برقرار می‌کند. اصل کمیابی بیان می‌دارد که انسان نیازهایی دارد که باید برآورده شوند و برای آنکه انسان زنده بماند، باید وسایلی برای برآورده‌کردن این نیازها وجود داشته باشد. نیازهایی که سرمایه‌داری به رسمیت می‌شناسد، نیازهای مادی هستند، مانند نیاز به غذا، پوشاک، دارو، آموزش و امنیت. نیازها و ارزش‌های اخلاقی مانند غرور، آبرو و مسئولیت اجتماعی، یا نیازهای معنوی مانند تقدیس اراده خداوند، از سوی نظام سرمایه‌داری پذیرفته نمی‌شوند. نیازهای غیرمادی نادیده گرفته می‌شوند و در مطالعات اقتصادی جایی ندارند. میلتون فریدمن این دیدگاه را تأیید می‌کند آنجا که می‌گوید: «کسب پول تنها مسئولیت اجتماعی یک واحد اقتصادی است»۳۷.

The relative scarcity principle establishes a relation between the needs and the desires of people on one hand and the means necessary to satisfy these needs and desires on the other hand. The scarcity principle asserts that man has certain needs, which require satisfaction, and there must be some means to satisfy these needs in order for man to survive. The needs recognized by capitalism are the materialistic ones, such as the need for food, clothing, medicine, education, and security. The moral needs and values such as pride, honour, and social responsibility, or spiritual needs such as the sanctification of God’s will, are not acknowledged by the capitalist system. Nonmaterialistic needs are disregarded and have no place in the economic studies. Milton Friedman confirms this view when he says, “Making money is the only social responsibility for an economic entity”37.

رابطهٔ میان کالاها و خدمات از یک سو و نیازها از سوی دیگر روشن است. کالاها و خدمات مزایایی را در درون خود دارند. مزیت همان چیزی است که چیزی را مطلوب می‌سازد، زیرا مزیتِ ذاتیِ یک محصول است که آن محصول را قادر می‌سازد نیازی انسانی را برآورده کند. بنابراین، از منظر اقتصادی، محصول (هر چیزی) سودمند تلقی می‌شود اگر برخی افراد به آن میل داشته باشند، زیرا بخشی از نیازهای ایشان را برآورده می‌کند. محصولی که از نظر اقتصادی سودمند است می‌تواند ضروری یا حاشیه‌ای، مفید یا زیان‌بار باشد. تنها معیار برای آنکه کالا یا خدمتی ارزش اقتصادی داشته باشد، مزیتی است که در درون کالا یا خدمت نهفته است و آن را قادر می‌سازد یک یا چند نیاز مادیِ انسانی را برآورده کند. از این رو، شراب، تنباکو، مواد مخدر، سلاح و سیب، سودمند به شمار می‌آیند، زیرا کسانی هستند که آنها را می‌خواهند. سهام، مشتقات و ربا (بهره) نیز تا زمانی که کسی باشد که از کاربرد آنها سود ببرد، سودمندند. خودروهای برقی از نظر صرفه‌جویی در انرژی و سازگاری با محیط زیست، برای جامعه فواید بزرگی دارند. با این حال، سودِ اقتصادیِ این محصولات بسیار کمتر از سودِ اقتصادیِ خودروهای نفت‌سوز است؛ از این رو، خودروهای برقی تنها زمانی ممکن است از نظر اقتصادی مقرون‌به‌صرفه شوند که بهای نفت به شدت افزایش یابد.

The relationship between commodities and services on one hand and the needs on the other hand is straightforward. Commodities and services embody within them certain benefits. The benefit is what makes something desirable; because the benefit inherent in a product is what enables that product to satisfy a human need. Therefore, a product (anything) is considered beneficial from the economic perspective if some people have a desire for the product, because it satisfies some of their needs. An economically beneficial product can be essential or marginal, useful or harmful. The only criterion for a commodity or service to have an economic value is the benefit embedded within the commodity or service which enables them to satisfy one or more of the human materialistic needs. Thus wine, tobacco, drugs, guns, and apples are considered to be beneficial because there are people who desire them. Stocks, derivatives, interest (usury) are also beneficial as long as there is someone who would benefit from their use. Electric cars carry great benefits to the society in terms of energy saving and environment friendliness. However, the economic benefit of these products is far less than the economic benefit of petroleum-based vehicles; hence, electric cars may become economically feasible only when the price of oil soars so high.

سرمایه‌دار به وسایل رضایت، یعنی کالاها و خدمات، صرفاً از این منظر می‌نگرد که نیازی را برآورده می‌کنند، بدون آنکه هیچ عامل دیگری را در نظر بگیرد. سرمایه‌داری شراب را محصولی سودمند با ارزش اقتصادی می‌داند، زیرا نیاز برخی از مردم را برآورده می‌کند. تولیدکنندهٔ شراب نیز کسی تلقی می‌شود که خدمتی با ارزش اقتصادی ارائه می‌دهد، زیرا نیاز برخی از مردم را برطرف می‌کند.

The capitalist looks at the means of satisfaction, that is, the commodities and services, from the viewpoint that they satisfy a need, without taking any other factor into consideration. Capitalism considers wine a beneficial product with economic value because it satisfies the needs of some people. The winemaker is perceived as one who provides a service with an economic value because he satisfies the need of some people.

سرمایه‌داری، به خودی خود، به ماهیت جامعه نمی‌پردازد، بلکه به منابع مادی اقتصادی (کالاها و خدمات اقتصادی) به عنوان وسیله‌ای برای برآوردن نیازهای مادی انسان توجه دارد. این دیدگاه در اصل، کارکرد اصلی نظام اقتصادی سرمایه‌داری را تعریف می‌کند: تأمین کالاها و خدمات برای برآوردن نیازهای انسان، صرف‌نظر از هر ملاحظه دیگری. توجه داشته باشید که عامل اخلاقی در بنیاد اصلی سرمایه‌داری غایب است.

Capitalism, as such, does not concern itself with the nature of society, but rather with the economic material resources (economic commodities and services), as means of satisfying human materialistic needs. This view in essence defines the primary function of the capitalist economic system: supply commodities and services to satisfy man’s needs, irrespective of any other consideration. Note that the moral factor is absent from the core foundation of capitalism.

سرمایه‌داری بر این باور است که کالاها و خدمات، در برابر نیازهای انسان، محدود هستند. نیازهای انسان نامحدود و پیوسته در حال افزایش دانسته می‌شوند. سرمایه‌داری همچنین معتقد است که علاوه بر نیازهای اساسی و نخستین که باید برآورده شوند، نیازها و خواسته‌های غیرضروری دیگری نیز وجود دارد که با پیشرفت انسان به سطح بالاتری از شهرنشینی، همواره افزایش می‌یابند. برآوردن همه این نیازها که پیوسته تکثیر و افزایش می‌یابند، هدفی است که هرچقدر هم کالاها و خدمات تولید شود، هرگز نمی‌تواند به‌طور کامل محقق گردد. به بیان دیگر، کالاها و خدمات همواره در برابر نیازهایی که به این کالاها و خدمات نیاز دارند، کمیاب خواهند بود.

Capitalism believes that the commodities and services are limited relative to the human needs. The human needs are thought to be unlimited and constantly growing. Capitalism also believes that besides the basic and primary needs, which must be satisfied, there are other non-essential needs and desires which continue to increase as man proceeds to a higher level of urbanization. Satisfying all these needs which continue to multiply and increase is a goal that cannot be completely fulfilled, no matter how much commodities and services are produced. In other words, the commodities and services will always be scarce relative to the needs which require these commodities and services.

این اصل، پایهٔ تعریف هدف اصلی اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری را فراهم می‌کند و مسئلهٔ اصلی‌ای را که سرمایه‌داری به آن می‌پردازد صورت‌بندی می‌کند. به‌طور مشخص، این مسئله با این پرسش تعریف می‌شود: چگونه می‌توان نیازهای روزافزون انسان را با منابع و وسایل ناکافی برای رفع آن‌ها برآورده کرد؟ این جوهرهٔ اصل «کمیابی نسبی کالاها» است (۳۴، ۳۵). کمیابی وسایلی برای برآوردن اهدافی با اهمیت‌های گوناگون، شرطی تقریباً همه‌گیر در رفتار انسان است۴۶.

This principle provides the basis for defining the main objective of the capitalist political economy and it formulates the main problem addressed by capitalism. In particular, this problem is defined by the following question: how to satisfy ever-growing human needs using insufficient resources and means of satisfaction? This is the essence of the principle of “relative scarcity of products” (34, 35). Scarcity of means to satisfy ends of varying importance is an almost ubiquitous condition of human behavior46.

از این دیدگاه، جامعه با یک مسئله اقتصادی روبه‌رو است، و آن کمبود نسبی کالاها و خدمات است. نتیجه ناگزیر این کمبود آن است که برخی نیازها یا به‌طور جزئی برآورده می‌شوند یا اصلاً برآورده نمی‌شوند. اگر وسایل محدود باشند، همه اهداف را نمی‌توان محقق کرد، و بسته به کمیابی وسایل و اهمیت نسبی آن‌ها، باید از تحقق برخی اهداف چشم پوشید۴۶. در این صورت، ضروری است که اعضای جامعه بر سر قواعدی توافق کنند که تعیین کند کدام نیازها باید برآورده شوند و کدام نیازها باید بی‌پاسخ بمانند. به بیان دیگر، لازم است قاعده‌ای وضع شود که شیوه توزیع منابع محدود بر نیازهای نامحدود را مشخص کند. این قواعد به‌وسیله دو اصل دیگر، یعنی ارزش کالا و سازوکار قیمت، بیشتر تعریف می‌شوند.

From this perspective, the society faces an economic problem, which is the relative shortage of commodities and services. The inevitable result of this shortage is that some needs are either partially satisfied or not satisfied at all. If the means are scarce, they cannot all be achieved, and according to the scarcity of means and their relative importance, the achievement of some ends has to be relinquished46. In this case, it is necessary that the members of society agree on rules that decide which needs have to be satisfied and which needs are to be deprived. In other words, it is necessary to set a rule that decides the manner of distributing the limited resources over the unlimited needs. These rules are further defined by the other two principles, namely, the value of the product and the price mechanism.

توجه داشته باشید که مسئلهٔ اصلی‌ای که سرمایه‌داری به آن می‌پردازد، نیازها و منابع به‌طور کلی است، نه نیازهای خاص یک مرد یا یک انسان. مسئله این است که منابع را در دسترس قرار دهیم تا نیازها برآورده شوند، اما لزوماً نیازهای جان یا حسن نه. راه‌حل طبیعی و سرراست برای این مسئله، دستیابی به بالاترین سطح تولید است تا بالاترین سطح کالاها و خدمات به ملت به‌طور کلی عرضه شود. این به معنای عرضهٔ منابع به افراد به‌خودی‌خود نیست.

Note that the main problem addressed by capitalism is the needs and resources in general and not the specific needs of a man or human. The problem is to make resources available to satisfy the needs, but not necessarily the needs of John or Hasan. The natural and straightforward solution for this problem is to achieve the highest level of production, in order to supply the highest level of goods and services to the nation as a whole. This does not mean the supply of resources to individuals per se.

مسئلهٔ توزیع کالاها و خدمات ارتباط نزدیکی با مسئلهٔ تولید دارد. هدف مطالعات و پژوهش‌های اقتصادی افزایش عرضهٔ کالاها و خدماتی است که جامعه مصرف می‌کند. در نظام سرمایه‌داری، شاخص‌های سلامت اقتصادی شامل تولید ناخالص داخلی و تولید ناخالص ملی (GDP، GNP) و شاخص‌های بازار سهام است که میزان تولید در یک جامعه را اندازه می‌گیرند. بنابراین، مسئلهٔ افزایش تولید ملی یکی از مهم‌ترین مطالعاتی است که به مسئلهٔ اقتصادی در نظام سرمایه‌داری مربوط می‌شود: «کمیابی کالاها و خدمات در برابر نیازها». به‌طور خلاصه، کمیابی نسبی مسئله را تعریف می‌کند و راه‌حل را تعیین می‌کند. نیازها و خواسته‌ها رو به افزایش‌اند. منابع کافی نیستند. هرچه بیشتر منابع را تولید کنید. این راه‌حل مسائل اقتصادی جامعه، از جمله مسئلهٔ فقر و محرومیت، است. اصل کمیابی نسبی چند نقص دارد که به‌ناچار در جوامعی که تحت نظام سرمایه‌داری زندگی می‌کنند خطاهای جدی ایجاد می‌کند و ممکن است در نهایت به فروپاشی این نظام بینجامد.

The problem of distributing the goods and services is closely connected to the problem of production. The objective of economic studies and research is to increase the supply of goods and services which are consumed by the society. Under capitalism, the economic health indicators include the gross domestic or national product (GDP, GNP) and stock market indexes which measure the rate of production in a society. Thus the problem of increasing the national production is one of the most important studies related to the economic problem under capitalism: “the scarcity of the commodities and services in relation to the needs.” In short, the relative scarcity defines the problem and dictates the solution. Needs and desires are growing. Resources are not sufficient. Produce more and more of the resources. This is the solution to the economic problems of the society including the problem of poverty and deprivation. The principle of relative scarcity has several defects, which are bound to cause serious errors in the societies living under capitalism and could eventually cause the collapse of the system.

هدف اصلی نظام اقتصادی سرمایه‌داری افزایش ثروت کل کشور است و برای دستیابی به آن از بالاترین سطح ممکن تولید تلاش می‌کند. این نتیجهٔ مستقیم نظریهٔ «کمیابی نسبی کالاها» است. برای جبران کمبود کالاها، لازم است تولید کالاها (کالاها و خدمات) به حداکثر برسد. بالاترین سطح برآورده شدن نیازهای مردم از افزایش درآمد ملی یا تولید ناخالص ملی حاصل می‌شود. این امر با بالا بردن سطح تولید در کشور و با فراهم کردن امکان کسب ثروت برای افراد، از طریق آزادی کار و تولید، محقق می‌شود. هدف اقتصاد برآوردن نیازهای افراد یا تسهیل برآورده شدن نیاز هر فرد در جامعه نیست؛ بلکه سرمایه‌داری بر برآوردن نیازهای جامعه به‌طور کلی، از طریق بالا بردن سطح تولید و افزایش درآمد ملی کشور، تمرکز دارد. توزیع درآمد میان اعضای جامعه از طریق آزادی مالکیت و آزادی کار و با کارکرد «مکانیزم قیمت» انجام می‌شود. به خود افراد واگذار شده است که از کل ثروت ملی، هر مقدار ثروت که بتوانند به دست آورند. هرکس می‌کوشد با هر وسیله، مهارت یا ابزاری که در توان دارد، سهم خود از ثروت را به دست آورد. اینکه فرد بتواند نیازهای خود را برآورده کند یا نه، تا زمانی که تولید کالاها و ثروت همچنان رشد کند، برای اقتصاد اهمیتی ندارد.

The main objective of the capitalist economic system is to increase the country’s wealth as a whole, and it strives to achieve that through the highest possible level of production. This is a direct result of the theory of “relative scarcity of products.” To compensate for the shortage of products, it is required to maximize the production of products (commodities and services). The highest level of satisfaction of the needs of the people results from increasing the national income, or the gross national product. This is achieved by raising the level of production in the country, and by enabling individuals to acquire the wealth as they are left free to work and produce. It is not the objective of the economy to satisfy the needs of the individuals or to facilitate the satisfaction of every individual in the community; rather capitalism concentrates on satisfying the needs of the community as a whole by raising the level of production and increasing the national income of the country. The distribution of income among the members of society occurs by means of freedom of possession and freedom of work and by the utility of the “price mechanism”. It is left to the individuals to acquire whatever wealth they can get from the total sum of the national wealth. Everyone strives to get his/her share of the wealth using whatever means, skills, or tools he/she can afford. Whether the individual is or is not able to satisfy his/her needs is not of concern to the economy, as long as the production of goods continues to grow, and the wealth continues to grow.

در نتیجه، فقرِ افراد مسئله‌ای تلقی نمی‌شود که نظامِ اقتصادی باید آن را حل کند. این دیدگاه نسبت به فقر ذاتاً نادرست است، زیرا زندگیِ افراد را بهبود نمی‌بخشد و نیازهای اساسیِ هر فرد را برآورده نمی‌کند. در واقع، تعریفِ کمیابیِ نسبی راه را به‌طور کامل برای فقرِ افراد باز می‌گذارد. از آنجا که پذیرفته شده است منابعِ موجود در جامعه برای برآوردنِ نیازهای همه کافی نیست، طبیعی است که کسانی که دسترسی سریع‌تر و بیشتری به ثروت دارند، بیشتر از آن به دست آورند. همواره بخشی از جامعه عقب خواهد ماند، کمتر به دست می‌آورد، کمتر مصرف می‌کند و سرانجام به زیر خط فقر می‌افتد.

نظامِ اقتصادی به نیازهای مردم و وسایلِ برآوردنِ این نیازها می‌پردازد. تولیدِ کالاها و خدمات، که وسایلِ برآوردنِ نیازها هستند، همراه با توزیعِ این کالاها و خدمات، توسطِ سرمایه‌داری به‌عنوان یک موضوعِ واحد و جدایی‌ناپذیر از یکدیگر در نظر گرفته می‌شوند. موضوعِ توزیعِ کالاها و خدمات در درونِ موضوعِ تولیدِ کالاها و خدمات جای گرفته است. سرمایه‌داری به‌عنوانِ یک نظام، میانِ تولید از یک سو و تملکِ محصولات از سوی دیگر تفاوتی قائل نمی‌شود. در نتیجه، سرمایه‌داران علمِ اقتصاد و نظامِ اقتصادی را بدونِ تمایز میانِ این دو، در چارچوبِ یک موضوعِ واحد ادغام می‌کنند.

The economic system addresses the needs of people and the means of satisfying these needs. The production of commodities and services, which are the means of satisfying the needs, together with the distribution of these commodities and services, are treated by capitalism as one subject, inseparable from each other. The subject matter of the distribution of commodities and services is embedded within the subject of the production of commodities and services. Capitalism as a system does not distinguish between production on one hand and possession of products on the other hand. Consequently, the capitalists integrate the economic science and the economic system within the scope of one subject without differentiating between both.

در واقع، باید تفاوت روشنی میان نظام اقتصادی و علم اقتصاد وجود داشته باشد. نظام اقتصادی (اصول، قوانین و مقررات آن) به مسائل مربوط به تملک، مصرف و توزیع ثروت می‌پردازد. تملک، مصرف و توزیع ثروت بسته به دیدگاه درباره زندگی یا ایدئولوژی متفاوت است. برای نمونه، اسلام در مسائل مربوط به تملک، مالکیت، مصرف و توزیع با سوسیالیسم/کمونیسم و سرمایه‌داری تفاوت دارد. هر یک از این نظام‌ها دیدگاه ایدئولوژیک خاص خود را درباره زندگی دارد. مثلاً هر ایدئولوژی مسئله مالکیت را به شیوه‌ای متفاوت بررسی می‌کند. در حالی که سرمایه‌داری بر مالکیت خصوصی تأکید می‌ورزد و سوسیالیسم/کمونیسم از مالکیت عمومی بهره می‌گیرد، اسلام هم از مالکیت خصوصی و هم از مالکیت عمومی استفاده می‌کند.

In reality, though, there should be a clear difference between the economic system and economic science. The economic system (its principles, laws, regulations) deals with the issues of wealth possession, expenditure, and distribution. Possession, spending, and distribution of wealth vary according to the viewpoint about life or ideology. Islam, for example, differs from socialism/communism and capitalism in issues related to possession, ownership, spending, and distribution. Each of these systems has its own ideological viewpoint of life. For example, each ideology treats the issue of ownership in a different manner. While capitalism emphasizes private ownership, socialism/ communism utilizes public ownership, and Islam uses both private and public ownership.

علم اقتصاد به تولید، بهبود محصول، اختراع و ابزارهای تولید می‌پردازد. علم اقتصاد، همچون سایر علوم، برای همه ملت‌ها جهانی است و به هیچ ایدئولوژی خاصی اختصاص ندارد. بهبود تولید، برای مثال، مسئله‌ای فنی و علمی است و مردم، صرف‌نظر از ایدئولوژی یا جهان‌بینی خود، می‌توانند آن را به کار بگیرند. به‌عنوان نمونه، خودکارسازی به‌عنوان ابزاری برای بهبود محصول می‌تواند بدون هیچ مانع ایدئولوژیکی توسط سرمایه‌داران، سوسیالیست‌ها یا مسلمانان به کار گرفته شود.

سرمایه‌داری تنها نیازهای مادی را شایستهٔ برآورده‌شدن می‌داند. این نقص جدی سرمایه‌داری است، زیرا با سرشت طبیعی انسان ناسازگار است؛ انسانی که هم نیازهای مادی و هم نیازهای غیرمادی دارد. افزون بر نیازهای مادی، انسان غرایز، عواطف، احساسات، عقل و ذهن دارد، و هر یک از این ابعاد به برآورده‌شدن و/یا سامان‌یافتن نیاز دارد. گرسنگی نمونه‌ای از نیاز مادی است که برای برطرف‌شدن به غذا نیاز دارد. ترس نمونه‌ای از نیازهای غیرمادی است که جلوه‌ای از غریزهٔ بقاست. طمع نیز جلوهٔ دیگری از همین غریزهٔ بقاست. هر دوی این نیازها باید مورد توجه قرار گیرند و پاسخ داده شوند. تقریباً همگان اتفاق‌نظر دارند که طمع و ترس بیشترین تأثیر را در بحران مالی اخیر داشته‌اند. نادیده‌گرفتن نیازهای غیرمادی به‌آسانی می‌تواند صفاتی چون طمع را بر شیوه‌های تولید و کسب‌وکار چیره کند. در نتیجه، فقر به مشکلی حل‌نshدنی و در ابعادی همه‌گیر تبدیل می‌شود. نیازهای غیرمادی همچنین شامل نیاز به پرستش و تقدیس خداوند، نیاز به عشق و نفرت، نیاز به غرور و میهن‌دوستی و بسیاری نیازهای دیگر است.

Capitalism views the materialistic needs as the only ones which need to be satisfied. This is a serious flaw in Capitalism because it violates the natural composition of a human being which exhibits both materialistic and non-materialistic needs. Besides the material needs, humans have instincts, emotions, feelings, intellect, and mind. Each of these units requires satisfaction and/or organization. Hunger is an example of a material need which requires food for its satisfaction. Fear is an example of nonmaterial needs which is a manifestation of the survival instinct. Greed is another manifestation of the instinct of survival. Both needs should be addressed and taken care of. It is almost unanimous that greed and fear had the greatest impact on the most recent financial crisis. Ignoring the nonmaterialistic needs can easily allow traits such as greed to dominate the production and acquisition practices. As a result, poverty becomes irresolvable problem with epidemic proprtions. The nonmaterialistic needs also include the needs to worship and sanctify a God, the needs of love and hate, the needs of pride and patriotism, and may many more.

ناتوانی در پرداختن به این نیازها، یا نادیده گرفتن آنها در هنگام تولید و مصرف کالاها، نابرابری بزرگی در جامعه ایجاد می‌کند. در نظام سرمایه‌داری این امر به‌طور گسترده شناخته شده است که تنها نقش ذی‌نفعان یک شرکت، کسب سود است. مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها نیز به مشکلی با ابعاد همه‌گیر تبدیل شده است. غیبت ارزش‌های اخلاقی در بازار (در تولید و مصرف) پیامدهای جدی بر رفاه کلی جامعه دارد و این امر ناگزیر بر رفاه اقتصاد نیز اثر می‌گذارد. همان‌گونه که پیش‌تر بحث شد، بحران اخلاقی به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان عاملی اصلی در بحران مالی پذیرفته شده است که به فروپاشی نهادهای بزرگ مالی انجامید. فرسایش ارزش‌های اخلاقی در طول زمان، پیامد طبیعی و قابل انتظار این واقعیت است که سرمایه‌داری در چرخه تولید و مصرف تنها بر نیازهای مادی تمرکز و تأکید دارد.

Failure to address these needs or considering them irrelevant at the time of production and consumption of products create a great disparity in the society. It has become widely known under capitalism that the only role of a stakeholder in a company is to make money. Social responsibility of corporates is known to be a problem with epidemic scale. The absence of moral values in the market (production and consumption) has serious impacts on the overall well-being of the society, which invariably affects the well-being of the economy. As discussed earlier, moral crisis had been widely acknowledged to be a major factor behind the financial crisis which led to the collapse of major financial institutions. The decay of moral values over time is a natural and expected consequence of the fact that capitalism focuses and concentrates only on materialistic needs during the cycle of production and consumption.

همانطور که پیش‌تر گفته شد، سرمایه‌داری به هیچ ارزشی جز ارزش مادی کالا و ماهیت مادی نیاز انسان وزنی نمی‌دهد. به گفته میلتون فریدمن^۳۷، مسئولیت اجتماعی کسب‌وکار این است که سودش را بیشینه کند، و هر تعهدی به انجام مسئولیت‌های اجتماعی غیر از کسب پول، مالیاتی نامشروع یا حتی سرقت است؛ بیشینه‌سازی سود بهترین پیامدهای کلی را برای جامعه به بار خواهد آورد.

As noted above, capitalism does not give weight to any value, except to the material value of the product and the material nature of the human need. According to Milton Friedman37, the social responsibility of business is to maximize profits and any commitment to fulfilling social responsibilities other than making money is an illegitimate tax, or even theft; maximizing profits will produce the best overall consequences for society.

جالب است توجه کنیم که مطالعهٔ اخلاق کسب‌وکار به‌عنوان یک رشتهٔ علمی در ایالات متحده تا دههٔ ۱۹۷۰ پدیدار نشد، و اخلاق کسب‌وکار بین‌المللی در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ ظهور کرد۴۵. این نشانهٔ روشنی است که جنبه‌های اخلاقی اقتصاد در نظریهٔ بنیادین سرمایه‌داری ریشه ندارد. جنبه‌های اخلاقی در دنیای کسب‌وکار در نتیجهٔ شیوه‌های غیراخلاقی پدیدار شد، شیوه‌هایی که دیگر نمی‌شد نادیده‌شان گرفت.

It is interesting to note that the study of business ethics did not emerge as a field of study in the United States until the 1970s; international business ethics emerged in the late 1990s45. This is a clear indication that the ethical aspects of the economy are not based in the core theory of capitalism. The ethical aspects in the business world emerged as a result of unethical practices, which no longer could be ignored.

فقدانِ جنبهٔ اخلاقی و معنوی در تجارت و تمرکز مطلق بر کسبِ پول و سود، نقصی اساسی در بنیانِ نظریه‌های سرمایه‌داری است. این امر ناگزیر به پیدایشِ انبوهی از رفتارهای غیراخلاقی می‌انجامد که به‌نوبهٔ خود، ثباتِ اقتصادِ کلی را آسیب می‌زند. به گفتهٔ تئودور روزولت مالوخ[24]، ارزش‌های اخلاقی را نمی‌توان از راهِ جلسات آموزشی، تدوینِ دوره‌ها یا خلاصه‌های اجرایی بازگرداند. اخلاق از لحظه‌ای از این نظام جدا شد که نیازهای غیرمادی نادیده گرفته شدند.

The absence of the ethical and moral aspect of the business and the absolute focus on making money and profit is a major flaw in the origin of the theories of capitalism. This is bound to create a myriad of unethical practices, which adversely impacts the stability of the economy at large. According to Theodore Roosevelt Malloch24, the moral values cannot be reinstated through training sessions, course development, or executive summaries. Morality has been detached from the system the moment the nonmaterialistic needs were ignored.

در نظام سرمایه‌داری، کمک به فقیر (که شکلی از توزیع ثروت است) تنها در صورتی انجام می‌شود که منفعت مادی‌ای، مانند معافیت مالیاتی، به همراه داشته باشد. اما این کار به‌خاطر فرمان خداوند یا برای جلب رضایت و خشنودی او انجام نخواهد شد. جای شگفتی نیست که بیشتر سازمان‌های خیریه مؤثر در جهان سرمایه‌داری بر پایه‌ی دین بنا شده‌اند.

سرمایه‌داران ادعا می‌کنند که مشکل اقتصادی‌ای که هر جامعه‌ای با آن روبه‌رو است، کمبود کالاها و خدمات است. آنان همچنین ادعا می‌کنند که نیازهای روزافزون و ناتوانی از برآورده ساختن همه آن‌ها، یعنی ناکافی بودن کالاها و خدمات برای برآوردن کامل همه نیازهای انسان، اساس مشکل اقتصادی است. این دیدگاه نادرست است و ممکن است با سرشت انسان در تضاد باشد. نیازهایی که باید برآورده شوند، نیازهای اساسی فرد به عنوان انسان (غذا، مسکن، بهداشت و پوشاک) هستند، نه نیازهای تجملی، هرچند آن‌ها نیز باید دنبال شوند. نیازهای اساسی انسان محدود است و منابع و تلاش‌هایی که آن‌ها را کالا و خدمات می‌نامند، قطعاً برای برآوردن نیازهای اساسی انسان کافی است؛ امکان برآوردن کامل همه نیازهای اساسی بشر وجود دارد. به بیان دیگر، این نبودِ منابع نیست که مشکل را می‌آفریند، بلکه توزیع این منابع است. بنابراین مشکل اقتصادی باید توزیع منابع به گونه‌ای باشد که هر فرد بتواند نیازهای اساسی خود را کاملاً برآورده سازد و به او کمک کند تا برای دستیابی به نیازهای تجملی‌اش تلاش کند.

The capitalists claim that the economic problem which faces any society is the scarcity of commodities and services. They also claim that the steadily increasing needs and the inability to satisfy all of them, i.e., the insufficiency of commodities and services to satisfy all of man’s needs completely, is the basis of the economic problem. This view is erroneous and and may well collide with the human nature. The needs which must be met are the basic needs of the individual as a human (food, shelter, health, and clothing), and not the luxurious ones, although they too should be pursued. The basic needs of humans are limited, and the resources and the efforts which they call the commodities and services are certainly sufficient to satisfy the basic human needs; it is possible to satisfy all of the basic needs of mankind completely. In other words, it is not the unavailability of the resources that creates the problem; rather it is the distribution of these resources. The economic problem should, therefore, be the distribution of the resources in a manner to enable every individual to completely satisfy their basic needs and to help them to strive for attaining their luxurious needs.

به گفتهٔ این متن، اشاره به نیازهای روزافزون درست نیست. نیازهای اساسی انسان، از آن جهت که انسان است، افزایش نمی‌یابند؛ این نیازها ثابت و کاملاً مشخص‌اند. نیازهای تجملی ممکن است افزایش یابد و متفاوت شود. درست است که پیشرفت در سطوح گوناگون شهرنشینی، تقاضا برای تجملات را بالا می‌برد؛ اما بی‌گمان نیازهای اساسی، صرف‌نظر از توسعهٔ شهری، همان باقی می‌مانند. ناتوانی فرد در برآوردن نیازهای تجملی و غیرضروری‌اش مشکلی در جامعه پدید نمی‌آورد؛ آنچه مشکل ایجاد می‌کند، ناتوانی در برآوردن نیازهای اساسی مانند خوراک، مسکن، پوشاک و سلامت است. از پیامبر محمد ﷺ روایت شده است که فرمود: «هر کس در خانهٔ خود امنیت، بدنی سالم و خوراک روزانه داشته باشد، در حقیقت همهٔ نیازهای زندگی‌اش برآورده شده است».[67]

The reference to the steadily increasing needs is not accurate. The basic needs of man as a human do not increase. They are fixed and well defined. The luxurious needs may increase and vary. It is true that the advancement in various levels of urbanization increases demands for luxuries; but certainly the basic needs remain the same irrespective of urban development. The inability of a person to satisfy his luxurious non-essential needs does not cause a problem in the society; what causes a problem is the inability to satisfy the basic needs such as the needs for food, shelter, clothing, and health. Prophet Mohammad (PBUH) is reported to have said, “He who has security at his home, a healthy body, and food for his day, indeed has attained all the needs for his life”67.