به یاد داشته باشید که هدف اصلی اقتصاد سیاسی اسلامی، تأمین نیازهای اساسی هر فرد و فراهم آوردن امکان برآورده شدن نیازهای تجملی او است. از دیدگاه اسلام، نیازهای اساسی هر انسان، صرف‌نظر از مکان یا دوران زندگی مردم، یکسان است. این نیازها مستقیماً با بقا و رفاه انسان‌ها مرتبط‌اند. اسلام این نیازها را به رسمیت می‌شناسد و آن‌ها را حقی برای هر فرد قرار می‌دهد. اساساً نیازهای اساسی انسان عبارت‌اند از: غذا و آب، پوشاک، مسکن امن و سلامت. برخی ممکن است استدلال کنند که سلامت محصول جانبی سایر نیازهای اساسی (غذا، پوشاک و مسکن) است. فراتر از این نیازها، انسان‌ها در پی زندگی راحت‌تر و مجلل‌تر هستند که در اسلام کاملاً پذیرفته است.

Recall that the main objective of the Islamic political economy is to satisfy the basic needs of each individual and to enable each individual to satisfy his luxury needs. From the Islamic perspective, the basic needs of any human are the same irrespective of the place or the time era the people live in. These needs are directly related to the survival and the well-being of people. Islam recognizes these needs and makes them a right for each and every individual. Essentially, the basic needs of a human are the food and water, clothing, secure housing, and health; some may argue that health is a by-product of the other basic needs (food, clothing, and housing). Beyond these needs, human strive for more comfortable and luxurious life, which is perfectly all right in Islam.

در اشاره به نیازهای اساسی افراد، روایت شده که پیامبر محمد ﷺ فرمود: «هر کس روز خود را در حالی به پایان برساند که در خانه‌اش امنیت، سلامتی شایسته و خوراک کافی داشته باشد، کسی است که تمام آنچه را در زندگی به آن نیاز دارد به دست آورده است.»۱۴۶ این روایت از پیامبر ﷺ نشان می‌دهد که خوراک، مسکن امن و سلامتی، ضروریات زندگی‌اند که هر فرد باید به آن‌ها دست یابد. اشاره‌ای به پوشاک به عنوان یک نیاز اساسی در سوره البقره (فصل ۲، آیه ۲۳۳) آمده است: «و بر پدر لازم است که خوراک و پوشاک مادران را به شیوه‌ای شایسته تأمین کند.» هرچند این اشاره به مسئولیتی خانوادگی مربوط است، اما زمینه آن به نیازهای یک فرد مرتبط است. بنابراین اسلام تأمین خوراک کافی، پوشاک کافی، مسکن امن و حفاظت از سلامتی را برای هر فرد در جامعه الزامی می‌داند. فراتر از این نیازهای اساسی، هر فرد باید به ابزارها و منابعی دسترسی داشته باشد که او را قادر سازد تا به دنبال نیازهای تجملی بیشتر باشد.

In a reference to the basic needs of individuals, it is reported that Prophet Mohammad (PBUH) said, “Whoever ends his day, with security at home, splendid health, and enough food, is a person who obtained all that he needs in life.”146 This narration by the Prophet indicates that food, secure shelter, and health constitute the essentials of life which each and every individual must attain. A reference to clothing as a basic need is found in Surah Albaqara (chapter 2, verse 233): “The father of the child shall bear the cost of the mother’s food and clothing on a reasonable basis.” Although the reference is to a family type responsibility, but the context is related to the needs of an individual. Thus Islam makes it a must that each and every individual in the society receives sufficient food, sufficient clothing, secure housing, and health protection. Beyond these basic needs, each individual should have access to the tools and resources which enable him to seek more of the luxurious needs.

رویکرد اسلامی به تأمین کامل نیازهای اساسی انسان، از رویکرد سوسیالیست‌ها یا سرمایه‌داران تفاوتی بنیادین دارد. سوسیالیست‌ها بر برابری در مالکیت اموال تمرکز کردند، نه بر الزام تأمین نیازهای اساسی مردم. آنان هدف‌های اقتصاد سیاسی را حتی هنگامی محقق‌شده می‌پنداشتند که مردم جامعه، با وجود برخورداری برابر از مالکیت وسایل تولید، از تأمین نیازهای اساسی خود بازمی‌مانند. از نظر نظری می‌توان انتظار داشت که این برابری در مالکیت، به‌طور طبیعی به تأمین نیازهای اساسی بینجامد؛ اما عمل خلاف این را ثابت کرد. در زیر رهبری سوسیالیست‌ها در اتحاد جماهیر شوروی، مالکیت عمومی وسایل تولید، تأمین نیازهای افراد را تضمین نکرد. اتحاد شوروی با فقر گسترده‌ای روبه‌رو بود و میلیون‌ها نفر از برخی ضروریات و اساسی‌ترین نیازهای زندگی، چون غذا، مراقبت‌های بهداشتی و مسکن، محروم بودند. باید همواره به یاد داشته باشیم که این نیازها، نیازهای افراد مشخص‌اند و حق هر فرد است که به این نیازها دست یابد. این نیازها باید مستقیماً برآورده شوند و نباید آن‌ها را محصول جانبی هدف دیگری دانست. در مورد سوسیالیسم چنین فرض شده بود که برابری در مالکیت وسایل تولید، خودبه‌خود نیازهای افراد را برآورده می‌کند. عمل سوسیالیسم در اتحاد شوروی و چین این فرض را نادرست نشان داد.

The Islamic approach to the complete satisfaction of the basic human needs differs fundamentally from the approach taken by the socialists or capitalists. The socialists focused on the equality of property ownership, rather than the requirement to fulfill the basic needs of the people. The socialists would still consider the objectives of the political economy achieved even when the people in the society fall short of satisfying their basic needs while they enjoy equal ownership of the means of production. In theory, one can expect that this equality of ownership naturally leads to the satisfaction of the basic needs; however, practice proves otherwise. Under the leadership of socialists in the Soviet Union, the public ownership of the means of production did not guarantee the satisfaction of the needs of individuals. The Soviet Union suffered a great deal of poverty and millions of people lacked some of the basics and essentials of life such as food, health care, and shelter. We have to always remember that these needs are needs of specific individuals and it is the right of each to attain these needs. And these needs must be addressed directly; they should not be treated as the by-product of another objective. In the case of socialism, it was assumed that the equality of ownership of the means of production automatically caters for the needs of individuals. The practice of socialism in the Soviet Union and China proved this assumption wrong.

سرمایه‌داری نیز اشتباهی مشابه مرتکب شده است، به این معنا که تأمین نیازهای مردم را وابسته به هدفی دیگر قرار داده است. هدف اصلی‌ای که اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری دنبال می‌کند، رشد اقتصادی است که مستلزم افزایش تولید کالاها و خدمات کمیاب است. رشد اقتصاد که با افزایش تولید ناخالص داخلی (GDP) یا تولید ناخالص ملی (GNP) سنجیده می‌شود، هدف اصلی اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری است. اقتصاد در نظام سرمایه‌داری زمانی دچار رکود یا افسردگی می‌شود که رشد اقتصادی به کمتر از مقدار معینی کاهش یابد، و زمانی وارد دوره بهبود می‌شود که رشد برای مدت معینی از سر گرفته شود. چه در دوره رکود، چه افسردگی و چه بهبود، میلیون‌ها نفر ممکن است همچنان از نیازهای اساسی خود، یعنی خوراک، مراقبت‌های بهداشتی، مسکن و پوشاک، محروم باشند. شمار کسانی که زیر خط فقر قرار می‌گیرند (در بسیاری از کشورها کسانی که کمتر از ۱٫۲۵ دلار در روز درآمد دارند) همچنان رو به افزایش است، حتی زمانی که وضعیت کلی اقتصاد خوب به نظر می‌رسد. به بیان دیگر، این فرض که هرچه جامعه کالا، خدمات و ثروت بیشتری تولید کند، احتمال اینکه مردم خوراک، مراقبت بهداشتی، مسکن و پوشاک کافی دریافت کنند بیشتر است، نادرست است. این موضوع با انبوهی از داده‌ها اثبات شده است؛ بخش نخست این کتاب انواع داده‌ها و آمارها را ارائه کرده که این نتیجه‌گیری را تأیید می‌کنند. افزون بر این، سرمایه‌داری، همانند سوسیالیسم، نتوانسته است ضروریات زندگی هر فرد را به‌عنوان هدفی مستقل در نظر بگیرد که اقتصاد سیاسی باید آن را دنبال کند. در عوض، سرمایه‌داری تأمین نیازهای افراد را محصولی جانبی از هدفی دیگر، یعنی رشد اقتصادی و افزایش تولید، دانسته است.

Capitalism made a similar mistake in the sense that it left the satisfaction of the needs of people to depend on another goal. The main goal pursued by the capitalist political economy is the economic growth which calls for increasing the scarce products and services. The growth of the economy measured in terms of the increase in the gross domestic product (GDP) or gross national product (GNP) is the main objective of the capitalist political economy. The economy under capitalism goes in recession or depression when economic growth slows down below a certain value. It goes into recovery when the growth resumes for a given period of time. Whether in recession, depression, or recovery, millions of people may continue to lack the basic needs of food, health protection, shelter, and clothing. The number of people who fall below a poverty line (earning less than $1.25 a day in many countries) continues to grow even when the overall health of the economy is in good shape. In other words, the assumption that the more goods, services, and wealth the society produces, the more likely for people to receive enough food, health care, housing, and clothing is incorrect. This has been proven with abundance of data; the first part of this book provided all types of data and statistics which support this conclusion. Again, capitalism, similar to socialism, has failed to consider the essentials of life for each individual as an objective that stands on its own, which ought to be pursued by the political economy. Instead, capitalism considered the satisfaction of the needs of individuals as a by-product of another goal, which is the economic growth and the increase of production.

همانطور که پیش‌تر بحث شد، اسلام هر فرد در جامعه را به‌عنوان یک موضوع مستقل در نظر می‌گیرد که باید جداگانه مورد توجه قرار گیرد. اسلام تشخیص داده است که برآورده شدن نیازهای جامعه به‌طور کلی لزوماً تضمین‌کننده برآورده شدن نیازهای واحدهای فردی آن جامعه نیست. در اشاره به این واقعیت، پیامبر ﷺ اعلام فرمود که جامعه‌ای که غذا و منابع فراوان دارد، اما حتی یکی از اعضای آن غذای کافی به دست نمی‌آورد، در گمراهی گناه‌آلود باقی می‌ماند (و به همین ترتیب، اگر او سرپناه، مراقبت بهداشتی و پوشاک نداشته باشد). در اصل، اسلام وجود بی‌خانمانی، گرسنگی یا بیماری در جامعه را تحمل نمی‌کند.

Islam, as discussed earlier, treated each individual in the society as a subject which needs to be addressed on its own. Islam recognized that the satisfaction of the needs of the society at large does not necessarily guarantee the satisfaction of the individual units of that society. In a reference to this fact, the Prophet (PBUH) declared that a community that has plenty of food and resources remains in a sinful error if at least one of its members does get enough food (by the same token he does not get shelter, health care, and clothing). In essence, Islam does not tolerate the existences of homelessness, hunger, or sickness in the society.

در فرایند تأمین نیازهای اساسی افراد، اسلام از چند سازوکار بهره می‌گیرد. نخستین سازوکار، برای هر فرد در جامعه، یک مسئول تعیین می‌کند که تضمین کند آن فرد نیازهای اساسی خود را برآورده می‌سازد. دومین سازوکار، صندوقی واجب به نام زکات را تأسیس می‌کند که سازوکار نخست را تکمیل می‌کند و در پی برآوردن نیازهای افراد است. این سازوکار با دیگر شکل‌های صدقات نیز تقویت می‌شود. سومین سازوکار از سوی مالکیت عمومی و دولتی فراهم می‌آید. بخش دوم اهداف اقتصاد سیاسی اسلامی، یعنی برآوردن بیش از نیازهای اساسی، از طریق مالکیت خصوصی، چنان‌که پیش‌تر در این کتاب بحث شد، محقق می‌شود. این سازوکارها در بخش‌های بعدی بیشتر بررسی و تشریح می‌شوند.

In the process of satisfying the basic needs of individuals, Islam deploys several mechanisms. The first mechanism assigns for each individual in the society a responsible party to guarantee that the individual meets his or her basic needs. The second mechanism establishes an obligatory fund, known as Zakah, which augments the first mechanism and seeks to fulfill the needs of individuals. This mechanism is further enhanced by other forms of charity (sadaqat). The third mechanism is provided by the public and state ownerships. The second part of the objectives of the Islamic political economy, which is the satisfaction of more than the basic needs, is achieved through the private ownership as discussed earlier in this book. These mechanisms are further discussed and elaborated in the following sections.

اسلام برای هر فرد در جامعه یک سلسله مراتب معین قرار داده تا نیازهای اساسی او را برآورده کند. نخستین سطح حمایت بر عهدهٔ خود فرد است. اسلام کار کردن و تأمین معاش خود و افراد تحت تکفل را بر مردان توانا واجب کرده است. خداوند (سبحانه و تعالی) در سورهٔ الملک (سورهٔ ۶۷، آیهٔ ۳۰) مردم را به بهره‌گیری از فراوانی منابع زمین ترغیب می‌کند؛ می‌فرماید: {او کسی است که زمین را برای شما رام کرد (یعنی راه رفتن، زندگی کردن و کشاورزی در آن برای شما آسان است)؛ پس در شانه‌های آن راه بروید و از روزی او بخورید، و بازگشت (همه) به سوی اوست.} و از پیامبر محمد ﷺ روایت شده که فرمود: «به جای آنکه از مردم کمک بخواهد که شاید داده شود یا نشود، مرد باید بیرون رود و کاری بجوید، مانند آنکه هیزم را از جنگل بر پشت خود بیاورد و بفروشد.»۱۴۷ مسلم است که همهٔ مردان توانا موظف‌اند کار بجویند و نیازهای اساسی خود و کسانی را که به آنان وابسته‌اند تأمین کنند. این قاعده تنها شامل مردان جامعه می‌شود. زنان در اسلام موظف نیستند برای تأمین نیازهای اساسی خود کار کنند. اسلام برای همهٔ زنان، چه توانایی کار داشته باشند چه نداشته باشند، نفقه را مقرر کرده است؛ حمایت از زنان در زمرهٔ حمایت از دختران، همسران یا مادران قرار می‌گیرد. به همین ترتیب، اسلام نفقه (که در اصطلاح اسلامی «نفقه» نامیده می‌شود) را برای همهٔ مردانی که به دلیل ناتوانی جسمی یا نیافتن کار قادر به کار کردن نیستند مقرر کرده است.

Islam assigns for each individual in the society a hierarchical order to take care of his or her basic needs. The first level of support falls upon the individual himself. Islam made it an obligation upon able men to work and provide for themselves and their dependents. Allah (SWT) in Surah Al-Mulk (chapter 67, verse 30) urges people to take advantage of the plenty of resources in the earth; He says, “He it is Who has made the earth subservient to you (i.e. easy for you to walk, to live and to do agriculture on it); so walk in the path thereof and eat of His provision. And to Him will be the Resurrection.” Prophet Mohammad (PBUH) is reported to have said, “Rather than asking people for support, which may or may not be granted, a man should go out and seek work such as bringing wood on his back from the forests and selling wood.”147 It is established that all able men are required to seek work and provide for their own basic needs and for those who depend on them. This rule applies exclusively to males in the society. Women in Islam are not required to work in order to provide for their basic needs. Islam mandated alimony support for all women, whether they are able to work or not; women support comes under the category of support for daughters, wives, or mothers. In the same manner, Islam mandated alimony support (called Nafaqah in Islamic terms) for all men who are unable to work due to disability or being unable to find work.

سلسلهٔ مراتب مسئولیت نفقه، برعکس ترتیب ارث تعیین شده است. یعنی وارث قانونی یک شخص، مسئولیت قانونی تأمین نیازهای اساسی آن شخص را نیز بر عهده دارد. اصل مسئولیت وارث در قرآن در سورۀ البقرہ (فصل ۲، آیهٔ ۲۳۳) بیان شده است: «هیچ کس جز به اندازهٔ توانش مکلف نمی‌شود. نه مادری به خاطر فرزندش زیان ببیند و نه پدری به خاطر فرزندش. و بر وارث همانند آنچه بر پدر واجب بود، واجب است.» در اصل، وارث مذکری که پس از مرگ شخص سزاوار ارث بردن از او است، اگر آن شخص پیش از مرگش تهی‌دست شود، مسئول تأمین معاش او نیز هست.

زکات (صدقهٔ واجب) یکی از ارکان اصلی اسلام است. روایت شده که پیامبر محمد ﷺ فرمود: «اسلام بر پنج [پایه] بنا شده است»؛[151] و یکی از این پنج رکن، زکات است. زکات بخش مشخص و معینی از ثروت ثروتمندان است که از مال آنان کسر می‌شود و به نیازمندان اختصاص می‌یابد. روایت شده که پیامبر محمد ﷺ هنگامی که معاذ بن جبل را برای ماموریتی به یمن فرستاد، به او فرمود تا به مسلمانان تازه‌ایمان بگوید که یکی از وظایف آنان این است که زکات را از مال ثروتمندان کسر کرده و به نیازمندان بدهند.[152] برای تضمین کارکرد درست زکات، اسلام این شکل از صدقه را به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین اشکال عبادت یک مسلمان قرار داد؛ و در قرآن غالباً همراه با نماز ذکر شده است. افزون بر این، اسلام دولت را مسئول جمع‌آوری وجوه زکات و توزیع آن طبق قواعد از پیش تعیین‌شده دانست. قرآن هشت دسته از افراد را که مستحق دریافت زکات هستند، مشخص کرده است.

The Zakah (Obligatory Charity) is one of the main pillars of Islam. It is narrated that Prophet Mohammad (PBUH) had said, “Islam is constructed upon five”;151 one of the five pillars is the Zakah. The Zakah is a particular and well-defined portion of wealth deducted out of the wealth of rich individuals and devoted to the poor ones. It is narrated that Prophet Mohammad (PBUH) had told his companion Muath Bin Jabal when he sent him in a mission to Yemen to inform the new Muslims that one of their duties is to deduct a Zakah from the wealth of the rich ones and give it to the poor ones.152 To guarantee the proper functionality of the Zakah, Islam made this form of charity as one of the main forms of worship carried out by a Muslim; it is frequently cited along with the prayer in the Quran. Furthermore, Islam mandated the state to be in charge of collecting the Zakah funds and distributing the funds according to preestablished rules of distribution. The Quran designated eight categories of people who are entitled to receive the Zakah charity.

در سورۀ التوبه (فصل ۹، آیۀ ۶۰)، قرآن می‌فرماید: «صدقات تنها برای فقرا و مساکین و عاملانِ جمع‌آوری آن، و برای جلب دل‌های کسانی که به اسلام گرایش دارند، و برای آزادی بردگان، و برای بدهکاران، و در راه خدا (یعنی برای مجاهدان در راه خدا)، و برای در راه‌ماندگان (مسافرِ بی‌بضاعتی که از همه‌چیز جدا افتاده است) است؛ این فریضه‌ای است از جانب خدا. و خداوند دانای حکیم است.» پنج مورد از هشت مصرف، به برآوردن نیازهای اساسی کسانی اختصاص دارد که ممکن است در تأمین نیازهای خود با مشکل روبه‌رو باشند.

In Surah Al-Tawbah (chapter 9, verse 60), the Quran says, “As-Sadaqât (here it means Zakah) are only for the Fuqarâ’ (poor), and Al-Masâkin (the very poor) and those employed to collect (the funds), and to attract the hearts of those who have been inclined (towards Islâm); and to free the captives, and for those in debt, and for Allâh’s Cause (i.e. for Mujâhidûn—those fighting in a holy battle), and for the wayfarer (a traveler who is cut off from everything); a duty imposed by Allâh. And Allâh is All-Knower, All-Wise.” Five of the eight categories are devoted to the satisfaction of the basic needs of people who may have a problem taking care of their own needs.

هیچ نیاز انسانی نباید بی‌پاسخ بماند. این اصلی بنیادین است که اسلام به آن ارج می‌نهد. این مطلب در قرآن، در سورۀ الإسراء (فصل ۱۷، آیۀ ۷۰) به‌روشنی بیان شده است: «و به راستی فرزندان آدم را گرامی داشتیم و آنان را در خشکی و دریا حمل کردیم، و از چیزهای پاکیزه روزی‌شان دادیم، و آنان را بر بسیاری از آفریدگان خود برتری آشکاری بخشیدیم.» برای تضمین برآورده شدن نیازهای اساسی، اسلام یک سطح حمایتی دیگر را نیز افزوده است، برای آن‌که اگر دو سطح نخست نتوانند نیازهای برخی افراد را پوشش دهند، این سطح جبران کند. بلایای طبیعی، جنگ‌ها و شرایط دشوار اقتصادی می‌توانند به‌آسانی بسیاری از افراد را از حمایت مناسب خویشاوندان نزدیک محروم کنند و به‌سادگی منابع زکات را به‌سبب کاهش درآمد ثروتمندان و توانگران خشک کنند. سطح سوم حمایتی که نظام اقتصادی اسلامی فراهم می‌آورد، اموال عمومی و دولتی است که در بخش ۴.۲ بحث شد.

No human needs should remain unsatisfied. This is a basic principle which Islam honours. This is clearly stated in the Quran in Surah Al-Israa (chapter 17, verse 70). “And indeed We have honored the Children of Adam, and We have carried them on land and sea, and have provided them with At-Tayyibât (lawful good things), and have preferred them above many of those whom We have created with a marked preferment.” In order to guarantee the satisfaction of the basic needs, Islam added one more level of support in case the first two levels fail to cover the needs of some people. Natural disasters, wars, and hard economic conditions can easily leave many individuals without the proper support of their immediate relatives and can easily dry out the funds of Zakah due to revenue depletion of the rich and wealthy. The third level of support provided by the Islamic economic system is the public and state property, which was discussed in section 4.2.

درآمد اموال عمومی توسط دولت اداره می‌شود. اموال عمومی به‌طور یکسان متعلق به همه شهروندان است، چه ثروتمند و چه فقیر. بنابراین، عواید این نوع اموال صرف تأمین طرح‌هایی می‌شود که منافع مشترک همه مردم را در بر دارد. از نمونه‌های چنین طرح‌هایی می‌توان به بهداشت، آموزش، راه‌ها، پل‌ها، راه‌آهن، زیرساخت‌های ارتباطی، خدمات عمومی و موارد مشابه اشاره کرد. از این رو، درآمدهای اموال عمومی به برآورده شدن نیازهای اساسی بهداشتی و آموزشی همه شهروندان جامعه، چه ثروتمند و چه فقیر، کمک می‌کند.

The revenue of the public property is administered by the state. Public property is equally owned by all citizens, rich and poor alike. Therefore, the proceeds of this type of property are used to finance projects of common interest for all the population. Examples of such project include health, education, roads, bridges, railroads, communication infrastructure, utilities and the like. Hence, the public property revenues contribute towards the satisfaction of health and education basic needs for all citizens of the society, rich and poor alike.

درآمد اموال عمومی همچنین برای تأمین نیازهای اساسی افراد فقیر جامعه به کار می‌رود. این امر از آن جا ناشی می‌شود که جامعه مسلمان در کل مسئول هر یک از افراد فقیر است. پیامبر محمد ﷺ اعلام فرمودند که جامعه‌ای که یکی از اعضای خود را گرسنه رها کند، آشکارا قوانین اسلام را نقض کرده و سزاوار مجازات سختی از جانب خداوند است. دامنه این جامعه می‌تواند گسترش یابد تا کل جامعه را در بر گیرد. بنابراین بر عهده تمام جامعه است که اطمینان حاصل کند نیازهای اساسی هر فرد برآورده شده است. همچنین روایت شده که پیامبر محمد ﷺ فرمودند: «اگر کسی بمیرد و مالی از خود باقی گذارد، آن مال از آنِ بازماندگانش است. و اگر بازماندگانی بر جای گذارد بی‌آنکه مالی برایشان باقی گذارد، من مسئول ایشان خواهم بود.» این امر قاعده‌ای را پایه‌گذاری می‌کند که دولت متکفل کسانی خواهد بود که هیچ حمایت خانوادگی ندارند. دولت نخست از وجوه زکات، در مقام متولی زکات، بهره خواهد برد. و اگر صندوق زکات برای رفع نیازهای همه کسانی که به حمایت نیازمندند کافی نباشد، دولت از وجوه اموال عمومی و اموال دولتی استفاده خواهد کرد.

فراتر از نیازهای اولیه، انسان‌ها به طور طبیعی در پی دستیابی به بیشتر و فراتر از نیازهای اساسی خود هستند. اسلام این واقعیت را پذیرفته است که مردم ممکن است این عشق و اشتیاق به ثروت بیشتر و زندگی تجملی را در خود پرورش دهند. در سوره آل عمران (سوره ۳، آیه ۱۴)، قرآن می‌فرماید: «برای مردم، دوست داشتن خواسته‌هایی که به آن‌ها میل دارند، از زنان، فرزندان، طلا و نقره فراوان (ثروت)، اسبان نشاندار زیبا، چهارپایان و زمین‌های زیر کشت، آراسته شده است. این بهره‌مندی زندگی دنیاست، اما نزد خداوند بازگشت نیکو (بهشتی که نهرها از زیر آن جاری است) است.» روایت شده که پیامبر محمد ﷺ فرمود: «خداوند دوست دارد که نعمت‌هایی را که به بندگانش عطا کرده، ببیند.» اسلام افراد را از جستجوی افزایش ثروت خود به منظور دستیابی به زندگی بهتر منع نکرده است. به همین منظور، اسلام مالکیت خصوصی را قانونی و مجاز دانسته است. همچنین روش‌های گوناگون رشد دادن ثروت خصوصی را مجاز شمرده، و در عین حال برخی دیگر از راه‌ها، مانند سرمایه‌گذاری ربوی، فروش مواد مخدر و الکل، فحشا و تجارت جنسی را محدود کرده است.

On top of the basic needs, humans naturally strive for the achievement of more and beyond the basic needs. Islam recognized the fact that people may develop this love and eagerness for more wealth and luxurious life. In Surah Al-Imran (chapter 3, verse 14), the Quran says, “Beautified for men is the love of things they covet; women, children, much of gold and silver (wealth), branded beautiful horses, cattle and well-tilled land. This is the pleasure of the present world’s life; but Allah has the excellent return (Paradise with flowing rivers) with Him.” It is narrated that Prophet Mohammad (PBUH) had said, “Allah likes to see the favors he bestowed upon his servants.” Islam did not restrict the individuals from seeking the expansion of their wealth in order to attain a better life. For this purpose, Islam legalized and permitted the private property ownerships. It also permitted different means of growing private wealth, while restricting some other means such as usury investment, the sale of drugs and alcohol, prostitution, and sex trade.

اسلام هیچ حد بالایی برای مقدار ثروتی که هر فرد می‌تواند به دست آورد تعیین نکرده است. در برخی روایات، پیامبر ﷺ فرمود اگر کسی به اندازهٔ کوهی از طلا داشته باشد، و این اشاره به مقدار بسیار زیادی از ثروت دارد. تنها محدودیت‌هایی که اسلام تعیین کرده به شیوه‌های کسب یا افزایش ثروت مربوط می‌شود. قرآن به صراحت تجارت را به عنوان وسیله‌ای برای افزایش ثروت مجاز دانسته است. سایر احکام اسلام قواعد تجارت و مرزهایی را که مشخص می‌کند چه معامله‌ای حلال و چه معامله‌ای حرام است، تعریف کرده‌اند. اما در چارچوب تجارت حلال، فرد می‌تواند ثروت خود را تا هر اندازه‌ای که توان دارد افزایش دهد. نقل شده است که عثمان بن عفان، صحابی پیامبر ﷺ و خلیفهٔ سوم، کاروان تجاری‌ای را اداره می‌کرد که کالاهای آن به ارزش هزاران شتر بود.

Islam did not establish any upper limit on the amount of wealth, which can be earned by any individual. In some narrations, the Prophet said if some person had the equivalent of a mountain of gold, in reference to extra large amount of wealth. The only limits imposed by Islam are related to the means of acquiring or growing wealth. The Quran explicitly permitted trade as a means of growing wealth. Other rules in Islam defined the rules of trade and the boundaries of what constitutes a legal or illegal trade. But within the boundaries of legal trade, an individual can grow his wealth as much as he could. It is reported that Othman Bin Affan, the companion of the Prophet and the third khalifah, managed a caravan trade which amounted to thousands of camels’ worth of goods.