پیش از توصیف جنبه‌های اقتصاد مجازی، اجازه دهید مفهومی موازی را که در سیستم‌های رایانه‌ای وجود دارد مطرح کنم. تشبیه به درک دامنه و اهمیت این مسئله کمک می‌کند.

Before describing the aspects of the virtual economy, let me draw a parallel concept which exists in computer systems. Analogy helps understand the scope and the significance of the problem.

در روزهای نخستین سامانه‌های رایانه‌ای، ابزارهای حافظه بسیار گران و اندازه‌شان نسبتاً کوچک بود. برای نمونه، ۱ مگابایت حافظه (RAM) بیش از ۱۰٬۰۰۰ دلار هزینه داشت! ساختن سامانه‌ای رایانه‌ای با، مثلاً، ۱۰۰ مگابایت تقریباً ناممکن بود (حافظه‌اش بیش از ۱ میلیون دلار هزینه می‌برد). معماران هوشمند سامانه‌های رایانه‌ای مفهوم حافظه مجازی را ابداع کردند. ایده این بود که توهم وجود حافظه‌ای مجازاً بزرگ (مثلاً ۱۰۰ گیگابایت) ایجاد شود. این توهم با استفاده از فضای ذخیره‌سازی نسبتاً ارزان و بزرگ دیسک سخت ممکن می‌شود.

In the earlier days of computer systems, memory devices were very expensive and their sizes were relatively small. For example, 1 megabyte of memory (RAM) cost more than $10,000! It was almost impossible to build a computer system with say 100 megabytes (memory would cost more than $1 million). The smart architects of computer systems invented the notion of virtual memory. The idea was to create the illusion that the memory was virtually large (say 100 gigabytes). The illusion is made possible by using the relatively inexpensive and large storage provided by hard disk space.

مفهوم حافظهٔ مجازی بر این فرض استوار است که برنامه‌های کاربر لازم نیست همیشه در حافظهٔ اصلی واقعی (گران‌قیمت) باشند. بخش کوچکی از برنامه در حافظهٔ اصلی قرار می‌گیرد، و بقیهٔ برنامه و داده‌هایش روی فضای دیسک ارزان اما بزرگ ذخیره می‌شوند. با گذشت زمان، بخش‌هایی از برنامه و داده‌ها میان حافظه و دیسک جابه‌جا می‌شوند. کاربر هرگز متوجه نمی‌شود که حافظه برای نگه‌داشتن برنامه‌اش کوچک است. برای کاربر، حافظه اندازهٔ مجازیِ بزرگی دارد. او خوشحال است و می‌تواند برنامه‌های بزرگ‌تری را با حافظهٔ واقعی بسیار کوچک‌تر اجرا کند؛ این یک توهم است، اما توهمی زیبا. البته ممکن است سیستم رایانه‌ای هنگامی که یک برنامهٔ حریص شروع به استفاده از حافظهٔ واقعی بیشتر از آنچه سیستم در واقع دارد می‌کند، از کار بیفتد. معماران رایانه این پدیده را «تراشینگ» (فروپاشی کارایی) می‌نامند؛ آنان به خوبی از آن آگاهند و راه‌های گوناگونی برای مقابله با آن یا جلوگیری کامل از آن ابداع کرده‌اند. اکنون، آنالوژی آن در نظام اقتصادی کجاست؟

The concept of virtual memory works under the assumption that user programs do not need to reside in the main (expensive) real memory all the time. A small portion of the program will reside in main memory, while the rest of the program and its data reside on the cheap but large disk space. Over time, pieces of the program and data will be swapped back and forth between the memory and the disk. The user will never know that the memory is too small to hold her program. For the user, the memory has a virtually large size. She is happy and can execute larger programs using much smaller real memory; it is an illusion, but a nice one. Of course the computer system may crash when a greedy program begins to use more real memory than the system actually has. This concept is known for computer architects as thrashing and they are well aware of it and have come up with different ways to cope with it or prevent it altogether. Now, where is the analogy in the economic system?

ساده‌ترین تمثیل اقتصادی مالی برای مفهوم حافظه مجازی، سیستم کارت اعتباری است. خانواده‌ای را در نظر بگیرید که درآمد ماهانه‌اش ۳٬۰۰۰ دلار است. این خانواده ۲٬۵۰۰ دلار به‌عنوان حداقل پرداخت برای بدهی‌اش می‌پردازد؛ بدهی‌ای که می‌تواند ۳۶۰٬۰۰۰ دلار باشد و شامل اقساط خانه، دو خودرو و خریدهای تعطیلات است. ثروت واقعی این خانواده ۳۶٬۰۰۰ دلار در سال است (در تمثیل کامپیوتری، ۳۶ مگابایت)؛ این مبلغ در طول ده سال می‌شود ۳۶۰٬۰۰۰ دلار (شبیه به ۳۶۰ مگابایت حافظه مجازی). به‌جای استفاده از ثروت واقعی ۳۶٬۰۰۰ دلاری در سال، خانواده از ثروت گسترده‌یا مجازی ده ساله (۳۶۰٬۰۰۰ دلار) استفاده می‌کند. در واقع، این ۳۶۰٬۰۰۰ دلار در زمانی که خانواده شروع به استفاده از این پول بزرگ مجازی می‌کند، وجود ندارد.

The simplest financial economic analogy to the virtual memory concept is the credit card system. Take the example of a family with a monthly income of $3,000. The family pays $2,500 as a minimum payment on their debt balance, which could be $360,000 including the payments on a house, two cars, and holiday shopping. The actual real wealth of the family is $36,000 a year (36 megabytes in computer analogy); this amounts to $360,000 over ten years (similar to 360 megabytes of virtual storage). Instead of using the real wealth of $36,000 a year, the family uses the extended (virtual) wealth of ten years ($360,000). In reality, the $360,000 does not exist at the time when the family begins to use this large virtual money.

بانکی که تحت حمایت بانک مرکزی فدرال است وارد عمل می‌شود و مبلغ هنگفتی را با این امید تخصیص می‌دهد که این پول در طول زمان واقعاً به دست خواهد آمد. اگر همه‌چیز خوب پیش برود، خانواده همچنان ماهی ۳٬۰۰۰ دلار درآمد دارد و همچنان حداقل پرداخت‌های خود را انجام می‌دهد؛ در این صورت همه‌چیز روان پیش می‌رود و تفاوت میان آنچه مجازی است و آنچه واقعی است آشکار نمی‌شود و مشکلی ایجاد نمی‌کند. خانواده همچنان با خوشی در توهم دارایی مجازی ۳۶۰٬۰۰۰ دلاری زندگی می‌کند.

The bank supported by the Federal Reserve steps in and allocates the large amount of money in anticipation that this money will actually be generated over time. If all goes well, the family continues to earn $3,000 a month and continues to pay their minimum payments; then everything goes smooth and the difference between what is virtual and what is real will not surface to cause any problem. The family continues to happily live with the illusion of $360,000 virtual wealth.

But when something goes wrong, such as the layoff of the working member of the family, which is not uncommon, or a serious health condition arises that consumes more money than the insurance company pays, resulting in more healthcare debt, or any other reason, then thrashing will take place. The virtual capacity of the family evaporates, and the assets acquired with virtual memory may also vanish. In fact, the collapse of the virtual wealth of the family may affect the absolute real wealth of the family, such as a land owned through inheritance! This type of scenario occurs all the time, and we all know many real-life examples. One outstanding example, which was reported in the media, is the case of the billionaire Donald Trump. He is used to running projects amounting to billions of dollars, and when he fails to meet the demands of the creditors, he files for bankruptcy[135].

But when something goes wrong, such as a layoff of the working member of the family, which is not uncommon, or a serious health condition occurs and consumes more money than what the insurance company pays resulting on more healthcare debt, or any other reason, then thrashing will take place. The virtual capacity of the family evaporates, and the assets acquired with virtual memory may also vanish. In fact, the collapse of the virtual wealth of the family may affect the absolute real wealth of the family, such as a land owned through inheritance! This type of scenario occurs all the time, and we all know many real-life examples. One outstanding example, which was reported in the media, is the case of the billionaire Donald Trump. He is used to running projects sizing in billions of dollars, and when he fails to meet the demands of the creditors, he files for bankruptcy135.

شکل ۲۲ رشد ثروت مجازی را نشان می‌دهد (که با بدهی متناسب است)، در حالی که ثروت واقعی (که با درآمد متناسب است) بیش از سیزده سال تقریباً ثابت باقی ماند. توجه کنید که بدهی مرتبط با مسکن از ۱۲۰٬۰۰۰ دلار به ۱۸۳٬۰۰۰ دلار برای هر خانواده افزایش یافته، در حالی که درآمد متناظر در همان دوره بدون تغییر مانده است.

Figure 22 shows the growth of the virtual wealth (proportional to the debt), while the real wealth (proportional to income) remained almost steady for more than thirteen years. Note how the home-related debt has increased from $120,000 to $183,000 per family while the corresponding income remained unchanged over the same period.

در مقیاس بزرگ‌تر اقتصاد، جایی که شرکت‌ها، کارخانه‌ها و انواع بنگاه‌های اقتصادی با یکدیگر تعامل دارند و فعالیت می‌کنند، مفهوم ثروت مجازی با مثال‌های بالا شباهت دارد، اما در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر. با گذشت سال‌ها، اقتصاد مجازی در سرمایه‌داری به مهم‌ترین بخش اقتصاد تبدیل شد و تقریباً اقتصاد واقعی را کاملاً پوشانده است. در واقع، اقتصاد مجازی آن‌قدر برجسته شده که رهبران سیاسی از احتمال فروافتادن اقتصاد از ارزش‌های مجازی به ارزش‌های واقعی‌تر آن هشدار می‌دهند.

At the larger scale of the economy, where corporations, factories, and all types of enterprises interact and function, the concept of virtual wealth is similar to the examples above but much larger in scale. Over the years, the virtual economy under capitalism became the most dominant part of the economy which has almost totally masked the real economy. In fact, the virtual economy has become so prominent that the political leadership warns against the possibility of pushing the economy down from the virtual values to its more real values.

در بیانیه‌ای که در تاریخ ۳ آوریل ۲۰۰۸ به کمیته‌ای از کنگره ارائه شد، برنانکی، رئیس فدرال رزرو، گفت۹۹

In a statement made to a congressional committee on April 3, 2008, the Fed Reserve chief Bernanke said99,

اگر به بیرستیرنز اجازه داده شده بود که ورشکسته شود، این امر به فروپاشی آشفته سرمایه‌گذاری‌های بیرستیرنز که توسط افراد و دیگر مؤسسات مالی نگهداری می‌شد، منجر می‌شد. افزون بر این، پیامد زیانبار یک نکول، به سیستم مالی محدود نمی‌ماند، بلکه از راه تأثیرش بر ارزش دارایی‌ها و دسترسی به اعتبار، در اقتصاد واقعی نیز به‌طور گسترده احساس می‌شد.

If Bear Stearns had been allowed to fail, it would have led to a chaotic unwinding of Bear Stearns investments held by individuals and other financial institutions. Moreover, the adverse impact of a default would not have been confined to the financial system but would have been felt broadly in the real economy through its effects on asset values and credit availability.

توجه کنید که برنانکه به حفاظت از اقتصاد واقعی به عنوان هدفی اشاره می‌کند که برای جلوگیری از ورشکستگی بیر استرنز مطرح شد.

Note how Bernanke alludes to the protection of the real economy as the objective cited for protecting Bear Stearns from failing.

در مقاله‌ای که در نشریه نیوزویک، ۱۱ اکتبر ۲۰۰۸ منتشر شد، دنیل گراس می‌نویسد: «در سال ۲۰۰۲، ارزش سهام اپل بسیار پایین‌تر از سطح نقدینگی‌ای بود که در دفاتر آن شرکت ثبت شده بود؛ بازار برای برندها و محصولات این شرکت ارزش صفر قائل بود، در حالی که در اوج رونق، این ارزش چند میلیارد دلار بود.» توجه کنید که این عبارت به وجود دو دیدگاه درباره اقتصاد اشاره دارد: یکی اقتصاد واقعی که با میزان نقدینگی در دفاتر شرکت‌ها بازتاب می‌یابد، و دیگری دیدگاهی باد‌کرده و اغراق‌آمیز که در ارزش‌های کنونی سهام در بازار منعکس می‌شود. در این مورد، ارزش مجازی از ارزش واقعی پایین‌تر مشاهده شد.

In an article published by the Newsweek, October 11, 2008, Daniel Gross writes100, “Back in 2002, Apple’s stock was trading far below the level of cash on its books, ascribing a value of zero to its brands and products, compared with several billion at the height of the boom.” Note how the statement refers to the existence of two views of the economy: a real economy which is reflected by the level of cache on corporate books and an inflated, exaggerated view which is reflected in the current stock values of the market; in this case the virtual value was observed to be below the real value.

اقتصاد مجازی (VE) به شدت با شکست نظام سرمایه‌داری مالی که امروز شاهد آن هستیم مرتبط است. اقتصاد مجازی باعث می‌شود که اقتصاد بسیار بزرگ‌تر از اندازه واقعی‌اش به نظر برسد. همان‌گونه که در مورد رایانه‌های با حافظه مجازی، اقتصاد مجازی بر این فرض استوار است که به پول واقعی دست زده نخواهد شد، و از این رو امکان دارد با ارزش فرضی بزرگ‌تری (مجازی) برای پول معامله کرد.

Virtual economy (VE) is strongly related to the failure of the financial capitalist system as being witnessed today. VE allows the economy to appear much larger than its real size. As in the case of virtual memory computers, virtual economy is based on the assumption that the real money will not be tapped into, and therefore, it is possible to deal with an assumed larger (virtual) value for the money.

یادآوری کنید که یکی از اصول اصلی سرمایه‌داری به تعریف ارزش محصولات مربوط می‌شود. ارزش محصول در نظام سرمایه‌داری، معیاری از سودمندی نسبی کالای مشخص یا ارزش مبادله‌ی نسبی آن در مقایسه با سودمندی سایر چیزهاست؛ و اگر ارزش مبادله نسبت به پول سنجیده شود، این ارزش به نام قیمت شناخته می‌شود. از این رو، بنیان سرمایه‌داری وجود یک ارزش نسبی و مجازی برای محصولات را به جای یک ارزش واقعی که مردم همواره بتوانند به آن رجوع کنند، ممکن می‌سازد. بنابراین، در اقتصاد بازار، امکان دارد ارزش یک بخش مشخص از بازار، مانند نفت، در مدت زمانی کوتاه میان دو حد افراط و تفریط نوسان کند. تعریف ارزش در نظام سرمایه‌داری این نوسان را بسته به شرایط جاری ممکن می‌سازد. شرایط اقتصادی، سیاسی و اجتماعی به عنوان محرک عمل می‌کنند و موجب نوسان ارزش محصولات گوناگون و بخش‌های بازار می‌شوند و آشفتگی‌ای پدید می‌آورند که به‌طور بالقوه می‌تواند به فروپاشی کامل بینجامد.

Recall that one of the main principles of capitalism is related to the definition of value of products. Product value under capitalism is a measure of the relative benefit of a given product or its relative exchange value compared to the benefit of other things; in case the exchange value is relative to money, the value is known as the price. Hence, the foundation of capitalism allows the existence of a virtual relative value for products instead of a real value which people can always refer to. As such, in the market economy, it is possible for the value of a given segment of the market, such as oil, to fluctuate between two extremes in a short period of time. The definition of value under capitalism allows for this fluctuation to occur depending on the current conditions. Economic, political, and social conditions would act as a trigger which causes the values of various products and market segments to fluctuate and create turbulence which potentially can cause a total collapse.

در آغاز قرن بیستم، فعالیت‌های بازار سهام پدیده‌ی تازه‌ای در اقتصاد پدید آورد؛ به این ترتیب که ثروتِ مرتبط با ارزش سهام با نرخی بسیار بالاتر از ثروتِ مرتبط با اقتصاد واقعی رشد کرد. هنگامی که بازار سهام نیویورک در اکتبر ۱۹۲۹ فرو ریخت، اقتصاددانان سقوط را به تفاوت بزرگ میان ارزش‌های بادکرده‌ی سهام و ارزش دارایی‌های واقعیِ اقتصاد نسبت دادند. هرچند اقتصاددانان ممکن است درباره‌ی علت سقوط بازار سهام در سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ اتفاق‌نظر نداشته باشند، همگی می‌پذیرند که قیمت سهام شرکت‌های خدماتی به سطحی بیش از حد بالا رفته بود.

The stock market activities at the start of the twentieth century created a new phenomenon in the economy, where the wealth associated with stock values grew at much higher rate than the wealth associated with the real economy. When the stock market collapsed in New York in October 1929, the economists attributed the crash to the great difference between the inflated values of stocks and the values of the real assets of the economy. Although economists may not agree on the cause of the 1929-1932 stock market crash, they all admit that the utility stocks prices drove up too high.

دی اکونومست در دوم نوامبر ۱۹۲۹ اصرار داشت که قیمت سهام بیش از حد بالا است و نوشت: «دلیلی برای امید وجود دارد که کاهش ارزش بادکنک بیش از حد بزرگ‌شده ارزش‌های سهام آمریکا به سود جهان باشد.» به بیان دیگر، ارزش‌های سهام به شدت بادکرده بودند. برای توضیح بیشتر این موضوع، معلوم شد که ارزش سهام در بازار مالی در فاصله سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۹ به میزان ۱۲۰٪ افزایش یافت، در حالی که رشد اقتصادی در همان دوره از ۱۷٪ فراتر نرفت (به‌طور میانگین ۳٫۵٪ در سال). در سال ۱۹۳۲، هنگامی که بازار سرانجام فروپاشید، بیش از ۹۰٪ ارزش خود را از دست داد. بازار به ارزش واقعی خود بازگشت که آشکارا بسیار پایین‌تر از چیزی بود که بازار سهام نشان می‌داد ([101، 134]).

The Economist magazine insisted on November 2, 1929, that the stock prices were too high and wrote134, “There is warrant for hoping that the deflation of the exaggerated balloon of American stock values will be for the good of the world.” In other words, the stock values were highly inflated. To elaborate further on this issue, it was found that the stock values in the financial market increased during the period between 1925 and 1929 by 120%, while the economic growth for the same period has not exceeded 17% (an average of 3.5% per year). In 1932, when the market finally collapsed, it lost over 90% of its value. The market returned to its real value which was obviously much lower than what the stock market indicated (101, 134).

پرزیدنت هربرت هوور نیز با این نظر موافق بود که قیمت‌های بازار سهام به‌طور فوق‌العاده‌ای بالاست و این قیمت‌ها چیزی جز یک حباب سفته‌بازی نیست که در نتیجه اشتباهات هیئت رزرو فدرال پدید آمده است. هوور توضیح داد: «یکی از این ابرها موج خوش‌بینی آمریکایی بود که از پیشرفت مستمر در طول آن دهه زاده شد و هیئت رزرو فدرال آن را به حباب می‌سی‌سی‌پی بازار بورس بدل کرد»[102]. بنابراین دیدگاه رایج این بود که قیمت سهام بیش از حد بالاست.

برای مثال، فرض کنید ارزش واقعی یک شرکت معادل ۱۰٪ از کل ارزش مجازی آن باشد؛ این امر در قلمرو اقتصاد مجازی امری غیرمعمول نیست. از نظر عملی، مقداری که می‌تواند به پول واقعی تبدیل شود نمی‌تواند بیش از ۱۰٪ از کل سرمایه مجازی‌ای باشد که با ارزش سهام شرکت داده می‌شود؛ مابقی برابر با هیچ است. هنگامی که صاحبان سهام شرکت (یا سهامداران) متوجه می‌شوند که یک سرمایه‌گذار بزرگ شروع به فروش دارایی‌های خود کرده است (تا آن‌ها را به پول واقعی تبدیل کند)، وحشتی در میان سهامداران آغاز می‌شود؛ آن‌ها برای فروش دارایی‌های خود عجله می‌کنند، به این امید که پیش از کاهش ارزش سهامشان، مقداری پول واقعی به دست آورند. سپس فروپاشی رخ می‌دهد و ارزش مجازی شرکت را به ارزش پایه واقعی‌تر آن کاهش می‌دهد.

As an example, assume that the real value of some company is equivalent to 10% of its total virtual value; this is not uncommon in the realm of virtual economy world. Practically, the amount that can be turned into real money can be no more than 10% of the total virtual capital given by the stock value of the company; the rest is equal to none. When the owners of the company shares (or stockholders) notice that a major investor begins to sell his possessions (to convert them to real money), a panic among shareholders begin to propagate; they rush to sell their possessions hoping to cache in some real money before their stocks lose value. Then a collapse takes place and brings down the virtual value of the company to its more realistic basic value.

بیایید این مثال را با تحلیل و محاسبه‌ای ساده دقیق‌تر بررسی کنیم تا خوانندگان دچار سردرگمی نشوند (شکل ۲۳). فرض کنید یک شرکت هزار سهم دارد و ارزش هر سهم ۱۰۰ دلار است. در این صورت ارزش مجازی سهام شرکت ۱۰۰٬۰۰۰ دلار خواهد بود. برای بحث، فرض کنید ارزش واقعی شرکت بر اساس دارایی‌ها و تولیدش ۱۰٬۰۰۰ دلار است. به بیان دیگر، ارزش واقعی شرکت ۱۰ درصد ارزش مجازی آن است. اکنون فرض کنید یک سرمایه‌گذار بزرگ پنجاه سهم را به قیمت ۱۰۰ دلار می‌فروشد و ۵٬۰۰۰ دلار نقد به دست می‌آورد. اگر بقیه سهامداران نیز برای گرفتن پول واقعی از شرکت سهام خود را بفروشند، در بهترین حالت تنها می‌توانند ۵٬۰۰۰ دلار دریافت کنند، که همان بخش باقی‌مانده از ارزش واقعی شرکت است. این معادل ۵٬۰۰۰ تقسیم بر ۹۵۰ است، یعنی تقریباً ۵٫۲۵ دلار برای هر سهم. حال اگر یک نفر دیگر سریع‌تر از بقیه عمل کند و پنجاه سهم را مثلاً به قیمت ۵۰ دلار بفروشد و ۲٬۵۰۰ دلار نقد کند، آنگاه بقیه جمعیت باید نهصد سهم باقی‌مانده را برای حداکثر ۲٬۵۰۰ دلار میان خود تقسیم کنند؛ یعنی اگر همه سهام یک‌جا فروخته شوند، هر سهم ۲٫۷۵ دلار خواهد ارزید. فرض کنید دویست سهم دیگر به قیمت ۱۰ دلار برای هر سهم معامله شود که مجموعاً ۲٬۰۰۰ دلار می‌شود. آنچه از ارزش شرکت باقی می‌ماند ۵۰۰ دلار است که میان هفتصد سهم توزیع می‌شود. در این صورت ارزش سهام این شرکت به ۰٫۷۱ دلار کاهش خواهد یافت. سرانجام، وقتی تمام ۱۰٬۰۰۰ دلار از بین برود، ارزش سهم به صفر خواهد رسید. سهام باقی‌مانده نیز ارزش خود را به‌طور کامل از دست خواهند داد.

Let’s work out the example more thoroughly using simple analysis and calculation so as not to confuse the readers (figure 23). Assume that there are one thousand shares in a company. Also, assume that each share is worth $100. So the virtual stock value of the company is $100,000. For the sake of argument, assume that the real value of the company based on its assets and production is $10,000. In other words, the real value of the company is 10% of its virtual value. Now assume that a major investor sells fifty stock shares at $100 and caches $5,000. If the rest of the shareholders start selling their shares hoping to get real money from the company, they will be able to get no more than $5,000 at best, which is the remaining portion of the real value of the company. This translates to 5,000/950, which is approximately $5.25 per share. Now if one more person was able to act faster than the rest and sell fifty shares at say $50 and caches $2,500, then the rest of the crowd will have to share the remaining nine hundred shares for no more than $2500; that is $2.75 a share if all shares are sold at once. Say that two hundred more stocks were traded at $10 a share which amounts to $2,000. What remains of the company value is $500 distributed over seven hundred shares. The stock value of this company will be dropped down to $0.71. Eventually when all $10,000 are gone, the share will go to zero. The remaining stocks will lose their value completely.

ربا دومین عامل اصلی ایجاد ثروت مجازی است که باعث می‌شود اقتصاد بسیار بزرگ‌تر از ارزش واقعی‌اش به نظر برسد. ربا در فرهنگنامهٔ مریام-وبستر چنین تعریف شده است: «قرض دادن پول با دریافت بهره برای استفادهٔ از آن»؛ این واژه از لاتین قرون وسطی usuria به معنای بهره گرفته شده است. معنای ربا تغییر یافت تا به نرخ بهره‌ای اشاره کند که بالاتر از نرخی از پیش تعیین‌شده گرفته می‌شود. این تغییر به منظور مشروعیت بخشیدن به دریافت بهره بر پول صورت گرفت. در فرهنگ و دین اسلامی، واژهٔ usury با واژهٔ ربا معادل دانسته می‌شود. ربا از واژهٔ افزایش گرفته شده است. وقتی این مفهوم در معنای usury به کار رود، به معنای افزایش پول به هزینهٔ پول دیگران است. این تعریف بر پایهٔ آیهٔ قرآن استوار است:

Usury is the second major cause for the creation of virtual wealth which causes the economy to appear much larger in size than its real value. Usury is defined in Merriam-Webster dictionary as “the lending of money with an interest charge for its use”; this comes from the Medieval Latin usuria, which means interest. A modification was made to the meaning of usury to indicate the interest rate charged above a predetermined rate. This modification was made in order to legitimize the charging of interest on money. In the Islamic culture and religion, the word usury is mapped to the word riba. Riba comes from the word increase. When applied to the concept of usury, it means the increase of money at the expense of the money of other people. This definition is based on the Quranic verse:

آنچه [به عنوان] ربا می‌دهید تا از اموال مردم افزوده شود، نزد خداوند افزایشی ندارد. (قرآن ۳۰:۳۹)

That [usury-riba] which you lay out for increase through the money of other people will have no increase with Allah. (Quran 30:39)

ربا، یا همان نرخ بهره که اغلب به آن اشاره می‌شود، یکی از ستون‌های سیاست‌های مالی در نظام سرمایه‌داری است. بانک مرکزی فدرال (Federal Reserve) از آن برای تعدیل نوسانات بازار و اقتصاد استفاده می‌کند. در دوران رکود، بانک مرکزی فدرال نرخ بهره (ارزش ربا) را کاهش می‌دهد تا وام‌گیری را تشویق کند و تقاضا برای کالاها و خدمات را افزایش دهد. برعکس، در دوران رشد بیش از حد اقتصادی، ارزش ربا را افزایش می‌دهد تا تورم را مهار کند. نکته این است که بفهمیم ربا در اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری یکی از مهم‌ترین ابزارهایی است که برای کنترل فراز و فرودهای اقتصاد به کار می‌رود. شاید منحصربه‌فردترین ویژگی اقتصاد سرمایه‌داری، گسترش گسترده‌ی مؤسسات مالی باشد که به افراد، شرکت‌ها، نهادها و حتی خود دولت‌ها وام می‌دهند.

Usury, or the interest rate as most frequently referred to, is a cornerstone of the financial policies under capitalism. It is used by the Federal Reserve to adjust market and economy fluctuations. During a recession, the Federal Reserve Bank reduces the interest rate (usury value) in order to encourage borrowing and increase the demands on goods and services. Conversely, it increases the value of usury to curb inflation during excessive economic growth. The point here is to understand that usury in the capitalist political economy is one of the most important tools used for the control of the ups and downs of the economy. Perhaps the single most unique characteristic of capitalist economy is the widespread use of financial institutions that offer loans to individuals, companies, institutions, and even governments themselves.

مقدار و نرخ پولی که به سوی سرمایه‌گذاران و مشتریان جریان می‌یابد، قطعاً کمتر از مقدار و نرخ پولی است که به سوی بانک‌ها جریان می‌یابد. با گذشت زمان، بانک‌ها ثروتی بیش از کل ثروتی که بازار، چه از طریق وام‌های بانکی و چه از راه تولید کالاها و خدمات گرد می‌آورد، انباشته می‌کنند. تفاوت میان ثروتی که بانک‌ها انباشته می‌کنند و ثروتی که بازار حفظ می‌کند، دلیل دیگری برای دو دیدگاه متفاوت نسبت به اقتصاد فراهم می‌آورد: دیدگاه واقعی و دیدگاه مجازی. برای روشن‌تر شدن این پدیده، دو مورد زیر را در نظر بگیرید.

The amount and rate of money which flows in the direction of investors and customers will certainly be less than the amount and rate of money which flows in the direction of the banks. Over time, the banks accumulate more wealth than the total wealth collected by the market either through loans from the banks or through production of goods and services. The difference between the wealth accumulated by the banks and the wealth sustained by the market provides another reason for the dual views of the economy: the real and the virtual. To further illustrate this phenomenon, consider the following two cases.

فرض کنید بانکی برای سرمایه‌گذاری، وامی به مبلغ ۱۰۰ میلیون دلار با ربای ۵٪ برای مدت یک سال پرداخت می‌کند. فرض کنید همچنین که در این مدت تورم ۲٪ بوده است؛ در نتیجه، ارزش واقعی نرخ بهره پس از تعدیل تورم به ۳٪ می‌رسد. فرض کنید بعلاوه که سرمایه‌گذاری که این پول را قرض گرفته توانسته است با پول قرض‌گرفته‌شده کالا و خدمات تولید کند و در پایان دوره وام ۲٪ سود به دست آورد. اکنون مجموع پولی که باید به بانک بازپرداخت شود ۱۰۳ میلیون دلار است، در حالی که پول واقعی موجود، ناشی از وام، سرمایه‌گذاری و سود، ۱۰۲ میلیون دلار است. این بدان معناست که ۱ میلیون دلار در حساب بانک وجود دارد که با هیچ ارزش واقعی در جامعه مطابقت ندارد. این مازاد همان ربا است؛ این مازاد نمایانگر رشد خالص پول است که با هیچ رشدی در اقتصاد مطابقت ندارد. اقتصاد ۲ میلیون دلار رشد کرده است، در حالی که پول ۳ میلیون دلار رشد کرده است. تنها ۲ میلیون دلار از رشد پول با رشد واقعی ثروت اقتصادی مطابقت دارد. این همان چیزی است که قرآن به آن اشاره می‌کند، یعنی افزایش پول به هزینه پول دیگران: «و آنچه [به‌عنوان ربا] می‌دهید تا در اموال مردم افزوده شود، نزد خدا افزوده نمی‌شود» (قرآن ۳۰:۳۹).

Consider the loan case, where the bank provides a loan for an investor. Let’s assume that the bank provided a loan of $100 million with 5% usury for one year. Let’s assume also that the inflation during this period was 2%; the actual value of the interest rate becomes 3% after inflation adjustment. Assume further that the investor who borrowed the money was able to use the borrowed money to produce goods and services and generate 2% profit at the end of the loan period. Now the total amount of money to be paid back to the bank is $103 million, while the real available money due to the loan, investment, and profit is $102 million. This means that there is $1million in the bank account which does not correspond to any real value on the ground. This surplus is the usury; it represents the pure growth of money which does not correspond to any growth in the economy. The economy grew by $2 million; the money grew by $3 million. Only $2 million of the money growth corresponds to economic real wealth growth. This is what the Quran refers to as money growth at the expense of other people’s money: “That [usury-riba] which you lay out for increase through the money of other people will have no increase with Allah” (Quran 30:39).

شکل ۲۵ نشان می‌دهد که بانک فدرال رزرو چگونه بدون توجه به رشد اقتصادی در عرصهٔ واقعی، پول را به حساب خودش تزریق می‌کند۱۰۷. داده‌ها نشان می‌دهند که ذخایر پولی بین سال‌های ۱۹۹۴ و ۲۰۰۸ بیش از چهار برابر شد؛ و مجموع پول نقد و ذخایر، در کمتر از چهار ماه پس از ورشکستگی بانک لehman برادرز، دو برابر گردید. ذخایر پولی از ۸۵۰ میلیارد دلار در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۸ به ۱٬۷۰۲ میلیارد دلار در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ رسید. بی‌نیاز از گفتن است که در این دوره (۱۱۲ روز) اقتصاد نمی‌توانست ۲۰۰ درصد رشد کند.

Figure 25 shows how the Federal Reserve Bank pumps money into its own account without consideration to the economic growth on the ground107. The data shows how the money reserves multiplied more than four times between 1994 and 2008; the total cache currency and reserves doubled in less than four months after the collapse of the Lehman Brothers Bank. The currency reserves rose from $850 billion on September 10, 2008, to $1,702 billion on December 31, 2008. It is needless to say that during this period (112 days), the economy could not have grown 200%.

روش عمل بانک مرکزی ایالات متحده به انفجار ثروت مجازی کمک می‌کند، به‌جای آن‌که در مهار آن بکوشد. به‌جای آن‌که این بانک پدیده رشد ثروت مجازی را، که به قیمت رشد اقتصاد واقعی تمام می‌شود، مهار کند، آن را تشدید می‌کند.

The practice of the Federal Reserve contributes to the explosion of virtual wealth instead of working to control it. Instead of containing the phenomenon of virtual wealth growth at the expense of real economy growth, the Fed aggravates it.

در سراسر جهان، میزان بدهی‌های دارای بهره‌ی دولت‌ها و حکومت‌ها تکان‌دهنده است. مجموع بدهی‌های شصت کشور در پایان سال ۲۰۰۸ میلادی از ۶۵ تریلیون دلار فراتر رفت[112]. بهره‌ای که بر این بدهی‌ها پرداخت می‌شود سالانه از ۳ تریلیون دلار بیشتر است؛ همین بهره به تنهایی بیش از مبلغی است که برای بیرون آوردن جهان از رکود عمیقی که در آن فرو افتاده، لازم است.

Worldwide, the interest baring debt of states and governments is shocking. The total amount of debts for sixty countries exceeded $65 trillion at the end of 2008112. The interest paid on this debt exceeds $3 trillion a year; this interest alone is more than the amount of money required to pull the world out of the deep recession it plunged in.

در سطح جهانی، صندوق بین‌المللی پول (IMF) و بانک جهانی (WB) نقشی مشابه نقشی دارند که بانک فدرال رزرو در ایالات متحده ایفا می‌کند. صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی به تقریباً همه کشورهای جهان وام‌های سوددار می‌دهند؛ این دو نهاد بر بسیاری از گیرندگان وام‌های خود شرایطی تحمیل می‌کنند که بر رشد واقعی اقتصادی هر کشور و همچنین بر ذخایر ارزی و ارزش پول آن تأثیر می‌گذارد. بدهی خارجی بیست‌وپنج کشور فقیر‌تر جهان به صندوق بین‌المللی پول، در پایان سال ۲۰۰۸ به ۱۲۹٫۳ میلیارد دلار رسید.

At the world level, the International Monetary Fund (IMF) and the World Bank (WB) practice similar role to the one played by the Federal Reserve in the United States. The IMF and the WB grant loans with interest to almost every country in the world; the IMF and WB impose on many of the recipients of their loans conditions which impact the real economic growth of each country as well as the currency reserves and values. The external debt to IMF of twenty-five poorest countries reached $129.3 billion at the end of 2008.

منظور از استاندارد طلا یا نقره، نظام پولی‌ای است که در آن ارز یک کشور با یک فلز گرانبها، مانند طلا و/یا نقره، پشتوانه می‌شود. وقتی ارزی مانند دلار با طلا یا نقره پشتوانه داشته باشد، تقریباً غیرممکن است که اقتصاد کشور تا این حد بالا رشد کند که خطر تهی شدن ذخایر طلا یا نقره‌اش پیش نیاید. اقتصاد مجازی که امروزه در دنیای سرمایه‌داری رونق دارد، اگر دلار آمریکا همچنان به استاندارد طلا متصل می‌ماند، هرگز به واقعیت تبدیل نمی‌شد.

Gold/silver standard refers to the monetary system where the currency of a nation is backed by a precious metal such as the gold and/or silver. When the currency such as the dollar is backed by gold or silver, it would be almost impossible to grow the finances of the country to such high limits where the country risks the depletion of its gold or silver reserves. The virtual economy, which thrives in the world of capitalism today, could not have become a reality, if main currency (e.g. US dollar) remained linked to the gold standard.

تا پیش از جنگ جهانی اول، طلا به‌عنوان استاندارد پولی همه کشورهای بزرگ تجاری جهان حاکم بود. هر کشور ارزش پول خود را با نرخی ثابت و بی‌تغییر به طلا پیوند می‌داد. در سایه نظام طلا، نظام‌های پولی بین‌المللی دورانی بی‌سابقه از ثبات و رفاه را تجربه کردند. در اصل، استاندارد طلا انضباط پولی به همراه داشت. میزان پولی که یک کشور می‌توانست چاپ کند، به میزان طلای موجود در ذخایرش محدود بود، زیرا کشورها ممکن بود با این الزام روبه‌رو شوند که پول خود را به طلا تبدیل کنند. نرخ‌های مبادله میان ارزهای ملت‌های مختلف در نظام کلاسیک طلا تقریباً ثابت باقی می‌ماند.

Until World War I, gold ruled as the monetary standard of all the major trading countries in the world. Each country pegged its currency to gold at a constant and unchanging rate. Under the gold standard, the international monetary systems enjoyed a period of unprecedented stability and prosperity. In essence, the gold standard provided monetary discipline. The amount of currency a country could print was limited by the amount of gold in their reserves, because countries could have faced the requirement to convert their money to gold. Exchange rates between currencies of different nations remain fairly constant in the classical gold system.

دوران پایه طلا با جنگ جهانی اول ناگهان متوقف شد. کشورهای درگیر جنگ تصمیم گرفتند بدون پشتوانه طلا پول چاپ کنند تا هزینه‌های بسیار زیاد جنگ را تأمین کنند. مقدار عظیمی پول بی‌پشتوانه محکم به بازارها سرازیر شد و تورم شدیدی به وجود آورد. این وضعیت در طول جنگ و پس از آن ادامه یافت. آلمان بر اساس یک طرح غرامت، ۱۳۲ میلیارد مارک باید می‌پرداخت و موظف بود این مبلغ را با طلا پشتوانه کند. روشن است که آلمان نمی‌توانست این الزام را برآورده کند؛ آلمان نمی‌توانست طلای خود را برای پرداخت جنایات جنگی خرج کند. متحدان اروپایی پول زیادی از ایالات متحده قرض گرفته بودند و ایالات متحده خواستار بازپرداخت وام‌های خود شد. ناتوانی آلمان در پایبندی به طرح غرامت پس از جنگ و شکست کشورهای متفق در انجام تعهدات وام‌شان به ایالات متحده، بهانه‌ای برای جنگ جهانی دوم شد.

انتخاب در دست سیاست‌گذاران مالی ایالات متحده میان دو شکل اقتصاد بود: اقتصاد واقعی که پشتوانه‌اش پول‌های مبتنی بر طلا است و کند اما مطمئن رشد می‌کند؛ یا اقتصاد مجازی که با پول‌های کاغذی محض (و بعدها دیجیتال) بدون هیچ پشتوانه‌ای از فلزات گران‌بها، طلا یا نقره مشخص می‌شود. گزینه اقتصاد مجازی امکان نقدینگی تقریباً نامحدود را فراهم می‌کرد، رشد بی‌سابقه ثروت را ممکن می‌ساخت، برتری بی‌همتایی بر اردوگاه سوسیالیستی شوروی به دست می‌داد و ذخایر طلای ایالات متحده را حفظ می‌کرد. هرقدر این گزینه جذاب می‌نمود، نخستین آجر در گور اقتصاد سرمایه‌داری شد.

The choice was in the hands of US financial policy makers between two forms of economy. A real economy backed by gold-based currencies, which grows slowly but surely. Or a virtual economy characterized by pure-paper (and later digital) currencies without any backup from any precious metal, gold or silver. The virtual economy option allows for a virtually large liquidity, allows for an unprecedented wealth growth, allows unparalleled superiority over the Soviet Socialists camp, and allows the preservation of the US gold reserves. As attractive as this option could be, it became the first brick in the grave of the capitalist economy.

جنگ سرد و مبارزه سرسختانه با سوسیالیسم شوروی، بستر مناسبی برای شکوفایی این گزینه فراهم آورد و سپری شد که مانع از آن می‌شد که سیاستگذاران خطرات چنین گزینه‌ای را با دقت ارزیابی کنند. طمع نهادهای مالی که مسئول تأمین نقدینگی بودند، به‌ویژه کنسرسیوم فدرال رزرو آمریکا، این گزینه را با اشتیاق و حرص فراوان پیش برد. بدین ترتیب، راه برای لغو قرارداد برتون وودز هموار شد.

The cold war and the fierce struggle with the Soviet socialism provided the suitable environment for this option to flourish and provided the shield which prevented policy makers from carefully evaluating the dangers of such option. The greed of the financial institutions which were responsible for providing the liquidity, in particular the US Federal Reserve Consortium pushed this option forward with great avidity and eagerness. The path was thus paved for the revocation of Bretton Woods Act.

بحران تبدیل دلار به طلا به‌روشنی در میزان دلارهایی که در بانک‌های مرکزی اروپا نگهداری می‌شد آشکار بود. تا سال ۱۹۶۶، اروپا بیش از ۱۴ میلیارد دلار در بانک‌های مرکزی خود داشت. در حالی که ایالات متحده تنها ۱۳٫۲ میلیارد دلار ذخایر طلا داشت که از این مقدار، ۱۰ میلیارد دلار برای پاسخ‌گویی به نیازهای بازار داخلی آمریکا لازم بود. اگر دولت‌ها و بانک‌های مرکزی خارجی حتی یک‌چهارم دارایی‌های خود را یک‌جا به طلا تبدیل می‌کردند، ایالات متحده نمی‌توانست به تعهدات خود عمل کند. قیمت نسبتاً پایین طلا، یعنی ۳۵ دلار برای هر اونس که در توافق برتون وودز تعیین شده بود، سفته‌بازان، تاجران طلا و نهادهای ثروتمند را وسوسه می‌کرد که طلا خریداری و ذخیره کنند و در نتیجه سرعت کاهش ذخایر طلا در بازارهای جهانی افزایش می‌یافت.

The dollar-gold convertibility crisis was evident by the amount of dollars held in the central banks of Europe. By 1966, Europe held in its central banks more than $14 billion. The United States had only $13.2 billion in gold reserves, of which $10 billion were needed to support US internal market needs. If governments and foreign central banks tried to convert even a quarter of their holdings at one time, the United States would not be able to honor its obligations. The relatively low price of gold at $35 an ounce as determined by Bretton Woods tempted speculators, gold merchants, and rich entities to purchase and hoard gold, thus increasing the rate of gold depletion in the world markets.

برای نخستین بار در تاریخ، طلا رسماً به یک کالا تبدیل شد که قیمتش تابع قواعد و مقررات بازار است. شکل ۲۶ افزایش قیمت طلا و نوسانات آن را بر اساس قیمت‌های نقدی طلا در لندن نشان می‌دهد [117]. قیمت طلا تا سال ۱۹۷۲، زمانی که ایالات متحده از پایه طلا دست کشید، تقریباً ثابت باقی ماند. پس از بحران مالی سال ۲۰۰۸، قیمت طلا از ۱٬۲۰۰ دلار برای هر اونس فراتر رفت.

For the first time in history, the gold officially became just a commodity, whose price is subject to market rules and regulations. Figure 26 shows the rise of gold prices and their fluctuation based on the London Spot Gold Prices117. The gold prices remained almost stable until 1972 when the United States relinquished the gold standard. After the financial crisis in 2008, the price of gold exceeded $1,200 per ounce.

پس از فروپاشی نظام برتون وودز در سال ۱۹۷۱ و پایان یافتن استاندارد طلا، دلار به ارز ذخیره بین‌المللی پیش‌فرض تبدیل شد. در بیست سالی که پیش از ۱۹۷۰ سپری شد، ذخایر بین‌المللی دلار تنها حدود ۵۵٪ افزایش یافت، یعنی با نرخ ۲٫۷٪ در سال. میان سال‌های ۱۹۷۱ و ۲۰۰۱، با پذیرفته شدن دلار به جای استاندارد طلا، ذخایر بیش از ۲۰۰۰٪ افزایش یافت، یعنی با نرخ بیش از ۶۶٪ در سال[118]. شکل ۲۷ رشد ثروت جهانی از سال ۱۹۷۲ را نشان می‌دهد. چنین رشدی تحت استاندارد طلا امکان‌پذیر نبود. اما هنگامی که ایالات متحده با توافق‌نامه برتون وودز مخالفت کرد و پیوند میان دلار و طلا را گسست، دلار را از قید طلا رها ساخت و توان آن را برای رشد مجازی آزاد کرد.

Since the breakdown of Bretton Woods in 1971 and the end of the gold standard, the dollar has become the default international reserve currency. The twenty years prior to 1970, international dollar reserves increased only about 55%, at a rate of 2.7% a year. Between 1971 and 2001, with the adoption of the dollar instead of gold standard, reserves have increased over 2,000%, at a rate of more than 66% a year118. Figure 27 shows the growth of the world wealth since 1972. Such growth could not have been possible under the gold standard. But when United States turned against Bretton Woods Agreement and broke the link between the dollar and the gold, it freed the dollar from the rein of the gold and unleashed its potential for virtual growth.

پس از فروپاشی توافقنامه برتون وودز، طلا دیگر نمی‌توانست مرزی برای نرخ رشد اقتصاد مبتنی بر دلار تعیین کند؛ با این حال، رشتۀ دیگری به دلار بسته بود که مانع از آن می‌شد که مانند آنچه در شکل ۲۷ آمده است، با نرخ‌های نمایی سر به فلک بکشد. این رشته مجموعه‌ای از مقررات و محدودیت‌ها بود که پس از بحران بزرگ ۱۹۲۹ بر نهادهای مالی تحمیل شد. این محدودیت‌ها در دهۀ ۱۹۳۰ توسط رهبران سیاسی وضع شد تا از وقوع بحرانی دیگر در آینده جلوگیری کنند. در اصل، این محدودیت‌ها توانایی نهادهای مالی را برای افزایش ثروت خود از طریق اعطای وام‌های بیشتر و بیشتر و کسب سود بیشتر از این وام‌ها محدود می‌کرد. طبق این مقررات، وام‌گیرندگان موظف بودند هنگام قرض گرفتن برای خرید خانه، مبلغ قابل توجهی را به‌عنوان پیش‌پرداخت بپردازند. در نتیجه، بخش دارای بهره از وام نسبتاً کوچک‌تر می‌شد.