هنگامی که برای نخستین بار به سرزمین بزرگ‌ترین کشور سرمایه‌داری جهان وارد شدم، از قدرت بهره‌وری سرمایه‌داری در ایالات متحده‌ی آمریکا شگفت‌زده شدم. در سنین نوجوانی، کمتر از شانزده سال داشتم که دیدم تراکتورها و کمباین‌های عظیمی صدها جریب زمین را شخم می‌زنند و تن‌ها ذرت و دانه‌ی سویا تولید می‌کنند؛ همه‌ی این‌ها را یک خانواده‌ی واحد اداره می‌کرد. دست‌های کشاورزی را دیدم که از زمینی که کشت می‌کرد سخت شده بود و از پولی که زمینش تولید می‌کرد نرم شده بود. آن زمان دست‌های نامرئی بانک‌هایی را که تمام این عملیات را تأمین مالی می‌کردند ندیدم. آن زمان هیچ نشانه‌ای از شکست را نمی‌توانستم ببینم.

When I first arrived at the land of the largest capitalist nation in the world, I was amazed by the power of capitalism productivity in the United States of America. As a young teenager, less than 16 years old, I saw huge tractors and combines cultivating hundreds of acres and producing tons of corn and soybean grain; all operated by a single family. I saw the hands of a farmer hardened by the land he cultivates and softened by the money his land generates. I did not see then the invisible hands of the banks financing all that operation. I could not see any signs of failure then.

یک سال بعد، سرنوشت تحصیلی‌ام مرا به قطبی دیگر کشاند. به سرزمین بزرگ‌ترین کشور سوسیالیستی جهان رسیدم تا شش سال بعد را در آنجا بگذرانم و سوسیالیسم را در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی مشاهده کنم. به یاد دارم چقدر اغلب مجبور بودم برای خرید یک کالای خواربارفروشی در صف بایستم، تنها برای آنکه یک ساعت بعد ناامید شوم، زیرا کالایی که در انتظارش بودم دیگر موجود نبود. آن نظام دوام نخواهد آورد؛ غریزه‌ام به من می‌گفت. به یاد دارم که برای خرید کتاب ریاضی یا علوم کامپیوتر باید نشریه‌ای کمونیستی هم می‌خریدم. آن نظام برای مدت طولانی دوام نخواهد آورد؛ آن را احساس می‌کردم.

A year later, my education fate flew me to the other extreme. I arrived at the land of the largest socialist nation in the world to spend the next 6 years studying while observing socialism in the Union of Soviet Socialist Republics (USSR). I recall how often I had to stand in line to buy a grocery product, only to be disappointed an hour later because the item I waited for is no longer available. That system would not last; my instincts told me. I recall having to buy a communist publication as a condition for buying a book of math or computer science. That system would not last for long; I felt it.

من یادم می‌آید که هنگام رفتن به مدرسه صبح‌ها و در بازگشت، باید از روی افرادی که مست در خیابان افتاده بودند قدم می‌گذاشتم. یادم می‌آید دسته‌دسته دانشجویان از دانشکده‌های پزشکی، حقوق و مهندسی فارغ‌التحصیل می‌شدند بی‌آنکه به کلاس‌ها رفته باشند؛ آنان فعالان سیاسی یا دانشجویان خارجی ثروتمند بودند. یادم می‌آید مردم برای آنکه سهمیهٔ جراحی یک جراح در بیمارستانی معین تکمیل شود، باید تحت عمل جراحی قرار می‌گرفتند. یادم می‌آید رادیوی ابتدایی‌ای که به دیوار اتاق خوابگاهم نصب شده بود، که باید یک دستگاه بی‌سیم دوطرفه بوده باشد. هر بار که رادیو را خاموش می‌کردم، تکنسین‌ها به اتاقم می‌آمدند تا آن را تعمیر کنند؛ با آنکه هرگز درخواست این خدمت را نکرده بودم. آن نظام نمی‌توانست برای مدت طولانی دوام بیاورد؛ این را می‌دانستم. احساس درونی، غریزه و تحلیل ساده‌ام تنها ده سال پس از فارغ‌التحصیلی‌ام درست از آب درآمد. سوسیالیسم فرو ریخت و اتحاد جماهیر شوروی تا سال ۱۹۹۱ از هم پاشید.

I recall having to step over people laying drunk in my morning journey to school and on my way back. I recall scores of students graduating from medical, law, and engineering schools without attending classes; they were political activists or rich foreign students. I recall people having to go through surgery only to fulfill the quota plan for the surgeon at a given hospital. I recall the primitive radio fixed on the wall of my dorm room which must have been a two way radio. Every time I disabled the radio, technicians would show up at my room to fix it; although, I never asked for the service; that system could not last for long; I knew it. My guts feelings, my instincts, and simple analysis turned out to be true only 10 years after I graduated. Socialism collapsed and the Soviet Union was dismantled by 1991.

شش سالی که در اتحاد جماهیر شوروی گذراندم، تجربه‌ای برای تمام عمر به من داد. از یک جهت، امروز حتی اگر هم بخواهم، نمی‌توانم زندگی در زیر سوسیالیسم را تجربه کنم. مهم‌تر از همه این که اصول اقتصاد، اقتصاد سیاسی و ساختار اجتماعی هم سوسیالیسم و هم سرمایه‌داری را یاد گرفتم. آموزه‌های کارل مارکس، ولادیمیر لنین و فریدریش انگلس، به همان اندازه‌ی درس‌های ریاضی، فیزیک و مهندسی، بخش مهمی از برنامه‌ی درسی بود. نظریه‌ی ماتریالیسم تاریخی که مارکس پایه‌گذاری کرد و بعدها لنین آن را پالایش نمود، پیش‌بینی می‌کرد که سرمایه‌داری رو به زوال خواهد رفت و تنها به سوسیالیسم راه خواهد داد. این دیدگاه در جهان واقعی شکست خورد، زمانی که سوسیالیسم نخست فروپاشید. نظریه‌ی «ارزش اضافی» مارکس تنها از این جهت درست بود که در زیر سرمایه‌داری، ثروت به دست عده‌ی معدودی انباشته می‌شود. اما بخش دیگر این نظریه، یعنی این که طبقات فقیرتر کارگران و کشاورزان برای بازپس‌گیری حقوق غصب‌شده‌ی مالکیتشان قیام خواهند کرد، هرگز تحقق نیافت.

The 6 years I spent in the Soviet Union gave me an experience of a lifetime. For one thing, I can not experience the life under socialism today even if I want to. Most importantly, I learned the principles of economy, political economy, and social structure of both socialism and capitalism. The teachings of Karl Marx, Vladimir Lenin, and Friedrich Engels were as important part of the curriculum as the subjects of math, physics, and engineering. The theory of historic materialism developed by Marx and later refined by Lenin suggested that capitalism would fade away only to give rise to socialism. That view was dead beaten in real world when socialism fell first. Marx’s theory of the “surplus value” was correct only in the sense that under capitalism the wealth tends to accumulate in the hands of the few. But the other part of the theory that the poorer classes of workers and farmers would revolt for their stolen rights of ownerships never materialized.

هنگامی که برای دومین بار، اما این بار برای مدت طولانی‌تر، به سرزمین سرمایه‌داری آمدم، چیزی را مشاهده کردم که در سفر نخست، زمانی که پسربچه‌ای بیش نبودم، امکان دیدنش را نداشتم. مزرعه‌ای که در سفر نخستم در آن زندگی می‌کردم دیگر همان نبود. بانکی که چند سال پیش تولیدش را تأمین مالی کرده بود، آن را در ازای بدهی‌هایی که خانوادهٔ میزبانم از پرداختشان ناتوان مانده بودند، مصادره کرده بود. آن کشاورز سخت‌کوش، هم زمین خود را از دست داد و هم شرکت بذرفروشی‌ای را که با برادرانش در آن شریک بود. این نظام دوام نخواهد آورد؛ غریزه‌ام این را به من می‌گفت.

When I arrived at the land of capitalism for the second but longer period of time, I observed what I could not have observed during my first trip when I was a young boy. The farm I lived in during my first trip was no longer the same. It was confiscated by the bank which, few years earlier had financed its production, in exchange of the debts which my host family failed to pay. The hard working farmer lost his land as well as the seed company he co-owned with his brothers. This system would not last; my instincts told me.

همان هیولا، یعنی بانک، کارخانه ماشین‌سازی متعلق به یکی از دوستانم را در شهر میلواکی ایالت ویسконسین بلعید. به یاد دارم که دوستم برای راه‌اندازی کارخانه‌ای به کشور من سفر کرد تا به صنعتی شدن یک کشور در حال توسعه کمک کند. به یاد دارم که صاحب آن (دوستم) چقدر مشتاق کمک به مردم برای یافتن شغل، حمایت از آموزش بود و چقدر از اخراج کارگران بیزار بود. درست مانند هر کسب‌وکار دیگری در نظام سرمایه‌داری، کارخانه او هم مدیون بانک بود. معمولاً کسب‌وکارها در کشورهای سرمایه‌داری به یک یا چند بانک بدهکارند. هنوز سخنان نماینده یک بانک سرمایه‌گذاری را به یاد دارم که به صاحب یک شرکت کوچک فناوری گفت: «بدون بدهکار بودن نمی‌توانی در کسب‌وکار باشی.» دوست ماشین‌ساز من کارگاه ماشین‌سازی‌اش را از دست داد، همان کارگاهی که در همین سرزمین سرمایه‌داری محصولات واقعی تولید می‌کرد. کارگاهی که تولید داشت و سود می‌آورد، اما بانک آن را مصادره کرد. بانک‌ها مدتی هم به دنبال بیمه عمر دوستم رفتند تا آن را به عنوان تضمین برای ثروتی که ظاهراً از دست رفته بود، بگیرند! من همان زمان دانستم که این نظام دوام نخواهد آورد.

The same monster, the bank, swallowed the machine factory owned by one of my friends in the city of Milwaukee in Wisconsin. I recall how my friend traveled to my home country in attempt to setup a factory to help industrialize a developing country. I recall how the owner (my friend) was enthusiastic about helping people get jobs, supporting education, and how much he detested laying people off their jobs. Just like every other business under capitalism, his was owned by the Bank. Typically, businesses in capitalist countries are indebted to one or more banks. I still recall the words of an investing bank representative to the owner of a small technology company “you can not be in businesses without being in debt”. My machine factory owner friend lost his machine shop, the one that produced real products right here in the land of capitalism. It was making products and generating profit when it was confiscated by the bank. The banks for sometime were going after the life insurance policy of my friend as a guarantee for their supposedly lost wealth! I knew then that this system would not last.

در دوران خدمتم در یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های جهان (با بیش از ۱۶۰٬۰۰۰ کارمند در آن زمان)، شاهد بودم که ده‌ها تن از بهترین مهندسان و تکنسین‌ها با بهانه تعدیل نیرو از ساختمان بیرون برده شدند. دور نخست تعدیل‌ها که بیش از ۵۰٬۰۰۰ شغل را از میان برد، در زمانی انجام شد که شرکت سودآور بود و درآمد زیادی داشت. این تعدیل‌ها برای بالا بردن قیمت سهام شرکت ضروری بود که به شدت افزایش یافته بود.

During my tenure at one of the largest corporations in the world (more than 160000 employees at the time), I witnessed how scores of the best engineers and technicians were escorted out of the building under the auspices of layoff. The first round of layoffs which eliminated more than 50,000 jobs were done at a time when the company was profitable and making lots of money. The layoffs were necessary to boost the stock prices of the company which have soared over the roof.

با اینکه قبول دارم اینها فقط داستان، شهود و احساس درونی هستند، پس نشانه‌های شکست کجاست، اگر اصلاً وجود دارد؟ بالاخره سرمایه‌داری در گذشته چندین دوره رکود، بحران بزرگ، افت اقتصادی، بهره‌وری پایین و ورشکستگی شرکت‌ها را پشت سر گذاشته و همیشه قوی‌تر یا حتی قدرتمندتر از پیش بیرون آمده است. پس چرا این بار فرق دارد؟

I admit that these are just stories, instincts, and guts feelings. So where are the signs of failure if there are any? After all, capitalism has gone through several rounds of recessions, depressions, downturns, low productivity and corporate failures in the past. It has always emerged as strong or even stronger. Why is it different this time?

بخش نخست این کتاب با عنوان «سقوط سرمایه‌داری» به این پرسش می‌پردازد و تحلیلی جامع از نقص‌های ریشه‌دار در نظریه بنیادین سرمایه‌داری ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که این نقص‌ها، اگر به‌درستی مهار و برطرف نشوند، چگونه می‌توانند به فروپاشی کامل بینجامند.

The first part of this book “The Fall of Capitalism” addresses this question and provides a thorough analysis of the deeply rooted defects in the core theory of capitalism and how these defects can lead to a total collapse, if not properly contained and removed.

سال‌هایی که در اتحاد جماهیر شوروی گذراندم، نگرش من به جهان را در جهتی دیگر شکل داد. آنها به من کمک کردند تا قدرت دین اسلام را کشف کنم، دینی که تا آن زمان اطلاعات بسیار اندکی درباره‌اش داشتم. من به‌سبب آن‌که در یک خانواده مسلمان به دنیا آمده بودم، مسلمان بار آمدم. هیچ انتخابی نداشتم که مسلمان، یهودی، مسیحی یا ملحد باشم. دانش من از اسلام محدود به آموزه‌ها و آیین‌های روزانه‌ای بود که در مدرسه می‌آموختم یا در مساجد مشاهده می‌کردم. لحظه‌ای که پا به سرزمین کمونیسم گذاشتم، احساس کردم که هسته باورهایم به چالش کشیده می‌شود. نشانه‌ها و شعارهای الحاد در همه جا به چشم می‌خورد. باور به خدا کرداری ارتجاعی به شمار می‌رفت و برای مردم محلی خلاف قانون بود.

The six years I spent in the Soviet Union helped shape my world view in another direction. They helped me to discover the power of the religion of Islam, which until that time I knew very little about. I grew up as a Muslim by the virtue of being born to a Muslim family. I had no choice to be a Muslim, a Jew, a Christian or an atheist. My knowledge of Islam was limited to the teachings and daily rituals, which I learned in school or observed in mosques. The moment I stepped foot in the land of communism, I felt the challenge against the core of my beliefs. Signs and slogans of atheism were displayed all over the place. To believe in God was considered a reactionary practice, and for locals was against the law.

برای نخستین بار در زندگی‌ام، ناچار شدم با این پرسش روبه‌رو شوم که آیا «خدا» واقعیت دارد یا خیالی بیش نیست. اصول الحاد و کمونیسم، دیالکتیک و ماتریالیسم تاریخی، و اقتصاد سیاسی کمونیستی، همگی بخشی از یک شست‌وشوی فکری نظام‌مند بودند که در تمام مدت اقامتم با آن روبه‌رو بودم. این وضعیت فشار سنگینی بر احساسات درونی و نیز بر باور موروثی‌ام وارد کرد. خیلی زود دریافتم که احساسات به‌تنهایی، همراه با دلبستگی به میراث، نمی‌تواند باور مرا پایدار نگه دارد. دو راه بیشتر پیش رویم نبود: یا از ایمانم دست بکشم، یا درستیِ آن را اثبات کنم. من راه دوم را برگزیدم.

For the first time in my life, I had to face the question whether “God” was a reality or a fiction. The principles of atheism and communism, the dialectic and historic materialism, and the communist political economy all were part of a systematic mind cleansing I had to face for the whole period of my stay. This had placed a tremendous pressure on my inner feelings as well as on my inherited belief. I soon discovered that feelings alone coupled with the love for heritage can not sustain my belief. I had one of two options: either surrender my faith or prove it correct. I took the second option.

تحقیق من در مبانی اساسی باور به دین خودم، ایمانی قوی‌تر در من ایجاد کرد؛ ایمانی که نه تنها بر احساسات، بلکه بر عقل و استدلال عقلانی نیز استوار بود. آنچه در جریان جست‌وجوی دلایل خود دریافتم این بود که اسلام نه تنها پایه‌ای استوار برای ایمان فراهم می‌کند، بلکه مهم‌تر از آن، ساختاری کامل برای زندگی ارائه می‌دهد. با تکیه بر دلایل، شواهد و دانش، توانستم با استادان کمونیست خود گفتگو و مناظره کنم. تا پایان اقامتم در اتحاد جماهیر شوروی و از راه مطالعات گسترده و بحث‌های فراوان، تصویر کامل ایدئولوژی اسلام در ذهنم به‌طور منسجم شکل گرفت.

My investigation of the core ideas underlying the belief in my religion created in me a stronger belief, supported not only be feelings but also by reason and rational. What I discovered through my journey looking for proofs is that Islam not only provides a solid foundation for faith, but most importantly it provides a complete structure for life. Equipped with proofs, evidences, and knowledge I was able to conduct dialogue and debate with my communist professors. By the end of my stay in the Soviet Union, and through extensive readings and arguments, I had convoluted in my own mind the full image of the ideology of Islam.

پس از بازگشت از اتحاد جماهیر شوروی به کشور خودم، دومین واقعیت مهم درباره اسلام را دریافتم و کشف کردم. آن واقعیت این بود که اسلام به عنوان یک ایدئولوژی تنها در کتاب‌های میراثی یا در ذهن افراد اندکی زنده است که وقت، تلاش و چالش کشف حقیقت اسلام را به خود اختصاص داده‌اند. از آن زمان، در هزاران رویداد، سخنرانی، کنفرانس و سمینار در سراسر جهان شرکت کردم و بر ضرورت احیای ساختار ایدئولوژیک اسلام و استقرار آن در جهان واقعی تأکید نمودم.

After returning from the Soviet Union to my home country, I realized and discovered the second major fact about Islam. That was the fact that Islam as an ideology lives only in the heritage books or in the minds of few people who took the time, effort and challenge to discover the reality of Islam. Since then, I participated in thousands of events, lectures, conferences, and seminars worldwide advocating the need to revive the ideological structure of Islam and to install it in the real world.

سی سال پس از فارغ‌التحصیلی در اتحاد جماهیر شوروی، و بیست سال پس از فروپاشی سوسیالیسم شوروی، پدیده‌ای تاریخی در تحولات جهانی به تصویر کشیده شده است؛ یعنی پدیده «خیزش اسلام» برای از سرگیری نقش خود به‌عنوان یک ایدئولوژی جهان‌شمول. بخش دوم این کتاب «خیزش اسلام» به بحث و تحلیل این پدیده اختصاص یافته است.

Thirty years after graduating from the Soviet Union, and twenty years after the collapse of the Soviet socialism, a historical phenomenon has been depicted in the world affairs; that is the phenomenon of the “rise of Islam” to resume its role as a universal ideology. The second part of this book “The Rise of Islam” is devoted to the discussion and analysis of this phenomenon.

همزمان با گرایش رو به رشد به اسلام، مفهوم تروریسم جوّ اسلام و جنبش تاریخی احیای آن را تیره کرده بود. در سال ۱۹۹۴، وقتی از من خواسته شد در کنفرانسی در لندن درباره ظهور اسلام سخنرانی کنم، ناگزیر بودم به نگرانی‌ای بپردازم که مردم ممکن است درباره پیوند میان اسلام و تروریسم داشته باشند. نخستین تلاش برای منفجر کردن مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ به مسلمانان نسبت داده شده بود. بمب‌گذاری ساختمان فدرال در اوکلاهما نیز ابتدا به یک تروریست مسلمان نسبت داده شد، پیش از آنکه تیموتی مک‌ویگ محکوم شود. سپس حادثه تروریستی فاجعه‌بار ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بیشترین ترس جدی‌ای را که تاکنون نسبت به اسلام و احتمال ظهور آن وجود داشته، برانگیخت. نخستین سخنرانی عمومی من پس از حملات ۱۱ سپتامبر با عنوان «دیدگاه اسلام درباره تروریسم» بود که در آن کوشیدم ثابت کنم اسلام به‌عنوان یک ایدئولوژی مسئول تروریسم نیست؛ برعکس، اسلام بخشی از راه‌حل این مشکل هولناک و وحشتناک است. بخش سوم این کتاب، «آیا اسلام تهدید است یا سود؟»، شواهدی ارائه می‌دهد که اجرای اسلام به سود مردم است و ترس از ایدئولوژی اسلامی بی‌پایه است.

Along with the rising Islam trend, the notion of terrorism had clouded the atmosphere of Islam and the historical movement for its revival. When I was asked to speak at a conference in London in 1994 about the rise of Islam, I had to address the concern people may have regarding the links between Islam and terrorism. The first attempt to blow the world trade center in 1993 had been connected to Muslims. The bombing of the federal building in Oklahoma was first attributed to a Muslim terrorist before Timothy McVeigh was convicted. Then the catastrophic terrorist event of 9/11/2001 spurred the most serious fear ever towards Islam and the potential rise of Islam. My first public lecture after the 9-11 attacks was under the title “The Islamic Perspective on Terrorism,” where I tried to prove that Islam as an ideology is not responsible for terrorism; on the contrary, Islam is part of the solution to this outrageous and horrific problem. The third part of this book “Is Islam a Threat or Benefit” provides evidence that the implementation of Islam is in the benefit of people, and the fear from the Islamic ideology is unfounded.

«سقوط سرمایه‌داری و ظهور اسلام» ثبت تاریخی دو رویداد بزرگ و عظیم تاریخی است که امروز در برابر چشمان ما در حال شکل‌گیری است و ممکن است بیشترین تأثیر را بر زندگی مردم و ملت‌های سراسر جهان بگذارد.

“The Fall of capitalism and the Rise of Islam” is a historical record of two major and massive historical events, which are unfolding in front of us today, and may have the greatest impact on the life of peoples and nations around the world.