مشکل زمانی واقعاً جدی میشود که فقیر در عمل نمیتواند شکمش را با غذای لازم برای داشتن زندگی شایسته پر کند. سرمایه‌داری به عنوان یک نظام به مسئلهٔ گرسنگی نمیپردازد. در واقع، اصول سرمایه‌داری این احتمال را به وجود میآورد که افراد یک جامعه نتوانند برخی از نیازهای خود را برآورده کنند؛ این نیازها میتوانند همان نیاز به غذا باشند که برای از بین بردن گرسنگی ضروری است. سرمایه‌داری به دروغ ادعا می‌کند که منابع (در اینجا غذا) برای سیر کردن هر شکم گرسنهای کافی نیست. در پاسخ به پدیدهٔ گرسنگی در سایهٔ سرمایه‌داری، نهادهای بسیاری برای مبارزه با گرسنگی ایجاد شدند. وجود چنین نهادهایی در درون جوامع سرمایه‌داری، دلیل سادهٔ این امر است که سرمایه‌داری به عنوان یک نظام نه تنها نمیتواند مشکل همهگیر گرسنگی را حل کند، بلکه در واقع خود این مشکل را ایجاد می‌کند. اسلام، از سوی دیگر (همانگونه که بعداً بحث خواهد شد)، خواستار از بین رفتن گرسنگی است و این خواسته را اصلی بنیادین در اسلام قرار داده است. از پیامبر محمد ﷺ روایت شده که فرمود: «خداوند و فرستادهٔ او از جامعهای بیزارند که به یکی از اعضایش اجازه دهد گرسنه بخوابد.»
The becomes problem really serious when the poor actually remains unable to fill his stomach with the necessary food to sustain a decent life. Capitalism as a system does not address the issue of hunger. In fact, the principles of capitalism give rise to the possibility that individuals in a society will not be able to satisfy some of their needs; these needs could very well be the need for food, which is necessary to eliminate hunger. Capitalism speciously claims that there is not enough resources (in this case food) to feed each and every hungry stomach. In response to the phenomenon of hunger under capitalism, many institutions were created to fight hunger. The existence of such institutions within the societies of capitalism is a simple proof that capitalism as a system not only fails to resolve the epidemic problem of hunger, but in fact it causes this problem. Islam, on the other hand (as will be discussed later), calls for the elimination of hunger and makes this call a fundamental principle of Islam. Prophet Mohammad is reported to have said, “Allah and his Messenger will disown a community which allows one of its members to sleep hungry.
با وجود رشد چشمگیر اقتصاد و ثروت ایالات متحده، کارگروه پزشکان دربارهٔ گرسنگی در آمریکا (که در اوایل سال ۱۹۸۴ تشکیل شد) به این نتیجه رسید که گرسنگی در سراسر کشور به ابعاد یک بیماری همهگیر رسیده است؛ این وضع رو به وخامت است، نه بهبود. آنان همچنین نتیجه گرفتند که سیاستهای کنونی گرسنگی در آمریکا را کاهش نمیدهند56. بسیاری این واقعیت را به سختی میپذیرند، چنانکه اردیس آرمسترانگ یانگ استدلال می‌کند57. او این پرسش را مطرح می‌کند: «چرا آمریکاییها اجازه میدهند مردم گرسنه بمانند، در حالی که میتوانند آنقدر غذا تولید کنند که جهان را سیر کند، و آنقدر غذا دور میریزند که گرسنگان میتوانستند بخورند؟» لری براون، مدیر مرکز ملی گرسنگی و فقر، مسئلهٔ گرسنگی در ایالات متحده را در کتابش با عنوان گرسنگی در آمریکا: همهگیری رو به رشد58 خلاصه کرده و مینویسد:
Despite the tremendous growth in the economy and the wealth of the United States, the Physician Task Force on Hunger in America (established in early 1984) concluded that hunger is a problem of epidemic proportions across the nation; it is getting worse, not better. They further concluded that present policies are not alleviating hunger in America56. This fact can be hardly accepted by many, as argued by Ardis Armstrong Young57. He raises the question “Why do Americans allow people to go hungry when they can grow enough food to feed the world and they waste more food than the hungry could eat?” Larry Brown, director of the National Center on Hunger and Poverty, summarized the hunger problem in the United States in his book Hunger in America: The Growing Epidemic58, where he writes:
ما ثروتمندترین ملت در تاریخ جهان هستیم، با این حال میلیونها نفر گرسنهاند و نگراناند که وعدهٔ غذای بعدیشان از کجا خواهد رسید، و ما هنوز نتوانستهایم این بلای جامعه را از میان برداریم.
We are the richest nation in the history of the world with millions of people going hungry and wondering where their next meal is coming from and we’re still unable to rid our society of this scourge.
ایالات متحده تنها کشوری نیست که در آن مردم گرسنه میمانند، اما تنها کشور صنعتی ثروتمندی است که درصد بالایی از جمعیت آن به دلیل درآمد ناکافی دچار محرومیت غذاییاند. تقریباً یک نفر از هر پنج کودک در کشور ما زیر خط فقر زندگی می‌کند. ما به اندازه کافی غذا داریم تا به این مشکل پایان دهیم. مسئله واقعی این نیست که آیا آمریکا میتواند به گرسنگی پایان دهد، بلکه این است که آیا رهبری لازم برای انجام این کار را داریم یا نه.
The U.S. is not the only nation where people go hungry but it is the only wealthy industrial nation where such a high percentage of its population suffers from nutritional deprivation due to inadequate incomes. Nearly one in five children, in our nation, lives below the poverty level—we have more than enough food to end this problem—the real issue is not whether America can end hunger, the question is whether we have the leadership to do so.
تنها اشکال نتیجهگیری براون این است که او گمان می‌کند رفع گرسنگی یک مسئلهی سیاسی است که در آن رهبران سیاسی میتوانند برنامههایی برای مقابله با گرسنگی تدوین کنند. این توهم از این واقعیت ناشی شده که گرسنگی در دههی ۱۹۷۰ بهدلیل سیاستهایی که در اوایل دههی ۱۹۶۰ اتخاذ شده بودند از میان رفت. وقتی آن سیاستها در دوران ریگان تغییر کردند یا کنار گذاشته شدند، گرسنگی دوباره سر برآورد [۵۷]. با این حال، باید توجه داشت که علت درونی و ذاتی فقر و گرسنگی در اصول بنیادین اقتصادی نهفته است. برنامههای اداری، سیاستها و مقررات و همچنین سازمانهای خیریه میتوانند دامنهی این مشکل را کاهش دهند، آن را برای مدتی سرکوب کنند یا پنهان سازند. اما این سیاستها و برنامهها ریشهی مشکل را از بین نمیبرند؛ بنابراین به محض لغو یا کاهش آنها، گرسنگی فوراً دوباره اوج می‌گیرد. وقتی دولت ریگان در سال ۱۹۸۱ هفت میلیارد دلار از برنامهی کوپنهای غذایی کاست، مشکلات مرتبط با گرسنگی مانند کمخونی، سل، رشد ناکافی و پوکی استخوان بلافاصله بازگشتند.
The only issue with Brown’s conclusion is that he thinks that the resolution of hunger is a political issue, where political leaders can instill programs to deal with hunger. This illusion resulted from the fact that hunger was eliminated in the 1970s due to policies adopted in the early 1960s. When those policies were either changed or removed during the Reagan administration, hunger crawled back57. However, what should be noted is that there is an internal and intrinsic reason for poverty and hunger to exist because of the underlying economic principles. Administrative programs, policies, and regulations as well as charity organizations can reduce the scale of the problem, suppress it for some time, or hide it. However, these policies and programs do not eliminate the root cause of the problem; so once they are lifted or reduced, hunger immediately pumps up. When the Reagan administration cut seven billion dollars from the food stamp program in 1981, hunger related problems such as anemia, tuberculosis, poor growth, and osteoporosis crawled back immediately.
روشی که دولتها در کشورهای سرمایه‌داری با مسئلهٔ گرسنگی برخورد میکنند، شبیه کسی است که نشتی گاز را در خانهای تشخیص میدهد و بهجای آنکه منبع نشتی را پیدا کند و یکجا آن را برطرف سازد، به دنبال یک فیلتر خوب و مناسب میگردد تا گاز را از هوا پاکسازی و فیلتر کند. به محض آنکه فیلتر برداشته شود یا نتواند کارش را درست انجام دهد، گاز فوراً خانه را پر می‌کند! با همین تمثیل، سیاستها و مقررات برای فیلتر کردن گرسنگی و تغذیهٔ گرسنگان به کار گرفته می‌شوند. علت گرسنگی در اصول بنیادین نظام اقتصادی نهفته و پابرجا میماند: غذا نسبتاً کمیاب است. قیمت، میزان تولید را تعیین می‌کند، مقدار مصرف را معین میسازد و تصمیم می‌گیرد چه کسی میتواند بخورد و چه کسی نمیتواند. پس جای تعجب نیست که یکی از تعاریفی که در فرهنگ آکسفورد در سال ۱۹۷۱ برای گرسنگی آمده، «کمبود یا کمیابی غذا در یک کشور» است.
The way governments in capitalist states deal with the problem of hunger is similar to someone who detects a gas leak in a house and goes to find a nice and good filter to clean up and filter out the gas from the air instead of finding the leak source and fixing it altogether. The moment the filter is removed or fails to do its job properly, the gas immediately fills the house! Using the same analogy, the policies and regulations are used to filter out hunger and feed the hungry. The cause of hunger remains dormant in the basic principles of the economic system: food is relatively scarce. Price dictates the output of the production, determines the amount of consumption, and decides who could or could not eat. It is no surprise then that one of the definitions found for hunger in the Oxford English Dictionary in 1971 is “the want or scarcity of food in a country.”
