نتیجۀ نهایی نظام سیاسی، اقتصادی و اجتماعی در هر جامعه باید دست‌کم احساس امنیتی عظیم باشد که هم گروه و هم افراد از آن بهره‌مند باشند. فقر، گرسنگی، بی‌سوادی و نداشتن سلامت، به شدت ناامنی مردم می‌افزایند؛ و این امر در میزان بالای مرگ‌ومیر ناشی از این قاتلان خطرناک بازتاب می‌یابد. افزون بر این علل فاجعه‌بار ناامنی، مردم در سراسر جهان همچنان با تهدیدی مستقیم‌تر برای جانشان روبه‌رویند. این تهدیدها به شکل جنگ‌های میان ملت‌ها، جنگ‌های داخلی، استبداد دیکتاتورها، رفتار خشن دستگاه‌های اطلاعاتی، آدم‌ربایی، خرابکاری و در پایان، اعمال تروریستی نمود می‌یابند.

The terminal result of the political-economic-social system in any society should be no less than the immense feeling of security enjoyed by the group as well as by the individuals. Poverty, hunger, illiteracy, and lack of health contribute to the intensity of the people’s insecurity; this is reflected in the high rate of deaths due to these serious killers. On top of these catastrophic causes of insecurity, people worldwide continue to face yet a more direct assault on their lives. These assaults come in forms of wars between nations, civil wars, tyranny of dictators, harsh treatment of intelligence apparatus, kidnapping, vandalism, and last but not least, acts of terrorism.

برخی ممکن است استدلال کنند که برخی از تهدیدهای امنیت انسانی ربطی به ساختار سیاسی یا اقتصادی زیربنایی ندارند؛ این ممکن است در مورد چند حادثهٔ پراکنده صادق باشد. اما بیشتر حوادثی که بیشترین تلفات جانی را به بار می‌آورند، از جنگ‌ها، جنگ‌های داخلی، ناآرامی‌ها و شورش‌های محلی، بازجویی‌های اطلاعاتی و اقدامات تروریستی ناشی می‌شوند. چنین حوادثی را نمی‌توان و نباید از نظم سیاسی و اقتصادی محلی، منطقه‌ای یا جهانی جدا دانست.

Some may argue that some of the assaults on human security may not be related to the underlying political or economic structure; this may be true for few sporadic incidents. But the majority of incidents with most devastating toll on the human life come from wars, civil wars, local unrest and revolts, intelligence interrogations, and acts of terrorism. Such incidents cannot be and should not be isolated from the local, regional, or world political and economic orders.

مجموعه‌ای از قواعد، مقررات و سازوکارهایی که برای برقراری و حفظ روابط درون یک کشور، میان کشورهای یک منطقه، یا در سطح جهان به‌کار می‌رود، در واقع همان نظم محلی، منطقه‌ای یا جهانی است. در داخل کشور، نظم به‌وسیله اقتدار دولت و زیرساخت‌های اقتصادی و سیاسی پشتیبان آن حفظ می‌شود. در یک منطقه معین، نظم معمولاً توسط سازمان‌های منطقه‌ای با اعضایی از کشورهای همان منطقه حفظ می‌شود. نمونه‌هایی از سازمان‌های منطقه‌ای عبارت‌اند از: نافتا برای کشورهای آمریکای شمالی؛ اتحادیه اروپا و مجموعه سازمان‌های همراه آن برای کشورهای اروپایی؛ اوپک برای کشورهای تولیدکننده و صادرکننده نفت؛ و اتحادیه عرب برای کشورهای عربی. نظم جهانی به‌وسیله سازمان‌های جهانی مانند شورای امنیت سازمان ملل متحد، سازمان تجارت جهانی (WTO)، بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول (IMF) و دیگران حفظ می‌شود. پشت هر نظم، چه محلی، چه منطقه‌ای و چه جهانی، یک یا چند کشور با قدرت عظیم قرار دارند؛ چنین کشورهای قدرتمندی از نفوذ و قدرت خود برای حفظ آن نظم یا، در صورت لزوم، تغییر آن بهره می‌گیرند.

The local, regional, or world order is essentially the set of rules, regulations, and mechanisms used to deploy and maintain the relations within the country, between countries in a given region, or in the world at large. Within the country, the order is maintained by the authority of the state coupled with the underlying economic and political infrastructure. Within a given region, the order is usually maintained by regional organizations with members from the states of the region. Examples of regional organizations are the NAFTA for North American states; the European Union and its accompanying set of organization for the European states; OPEC for the oil-producing and exporting countries; the Arab League for the Arab states. The world order is maintained by world organizations such as the UN Security Council, the World Trade Organization (WTO), the World Bank, the International Monetary Fund (IMF), and others. Behind each order (local, regional, or global) stand one or few states with immense power; such powerful states use their influence and power to sustain the order or to change it when necessary.

این بحث برای فهمیدن ارتباط میان فقدان امنیت و نظم‌های کنونی جهانی، منطقه‌ای و محلی ضروری است. نظم جهانی امروز عمدتاً توسط ایالات متحده حفظ می‌شود، همراه با دیگر قدرت‌های بزرگ مانند بریتانیا، فرانسه، روسیه و چین. این نظم با ابزارهایی مانند شورای امنیت، سازمان تجارت جهانی، بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول حفظ و حتی گاه دستکاری می‌شود.

This discussion is necessary in order to understand the relations between the lack of security and the current world, regional, and local orders. The world order today is maintained primarily by the USA, accompanied by other powerful nations such as Britain, France, Russia, and China. This order is maintained or even sometimes manipulated using instruments such as the Security Council, the WTO, the World Bank, and the IMF.

ایالات متحده، با فاصله‌ای زیاد، کشوری است که بیشترین تأثیر را بر نظم جهانی دارد. نقش تعیین‌کنندهٔ آمریکا پس از فروپاشی اتحاد شوروی و کنار گذاشته شدن سوسیالیسم به‌عنوان یک ایدئولوژی جهانی در دههٔ پایانی قرن بیستم، روشن‌تر و آشکارتر شد. ایالات متحده نقش تعیین‌کنندهٔ خود را در سال ۱۹۹۱، در جنگ دوم خلیج فارس، هنگامی که عراق کویت را اشغال کرد، به اجرا گذاشت. همین امر در سال ۲۰۰۱ پس از حملات تروریستی یازدهم سپتامبر و در سال ۲۰۰۳ هنگامی که ایالات متحده بدون تأیید سازمان ملل به عراق حمله کرد، تکرار شد.

The USA is by far the country with the largest impact on the world order. The US decisive role became more distinct and apparent after the collapse of the Soviet Union and the dismissal of socialism as a world ideology in the last decade of the twentieth century. The USA practiced its decisive role in 1991 during the Second Gulf War when Iraq occupied Kuwait. The same was repeated in 2001 after the terrorist attacks on September 11 and in 2003 when the United States invaded Iraq without UN approval.

از پایان جنگ جهانی اول، نظم جهان (در سطح محلی، منطقه‌ای و جهانی) توسط چند دولت حفظ می‌شد که به یکی از دو ایدئولوژی سرمایه‌داری یا سوسیالیسم تعلق داشتند. این وضع تا سال ۱۹۹۱ ادامه یافت، هنگامی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، سوسیالیسم از معادله نظم جهانی کنار گذاشته شد. جهانی که تحت سلطه سرمایه‌داری قرار داشت، انواع گوناگونی از ستم‌ها و تجاوز به انسانیت را تجربه کرده است.

Since the end of the First World War, the order in the world (locally, regionally, and globally) had been maintained by few states which belonged to the ideology of either capitalism or socialism. This case continued until l991 when socialism was dropped from the world order equation subsequent to the collapse of the Soviet Union. The world under the dominance of capitalism has suffered several types of atrocities and assaults against humanity.

جنگ جهانی اول کشورهای اروپایی را که بر آنها سرمایه‌داری حاکم بود، ویران کرد. این جنگ هفت میلیون غیرنظامی و ده میلیون نظامی را به کام مرگ کشید و بیش از بیست و یک میلیون نفر زخمی بر جای گذاشت۸۰. بدون ورود به جزئیات، در پایان جنگ آشکار بود که بریتانیا و فرانسه چگونه چنگال استعماری خود را بر پهنه وسیعی از جهان (خاورمیانه، آفریقا و جنوب شرقی آسیا) گسترش دادند. امپریالیسم و استعمار آشکارترین پیامدهای این جنگ بودند؛ و به حقیقت نزدیک است اگر گفته شود که امپریالیسم، از همان آغاز، عامل مهمی در بروز جنگ بود. به گفته نظریه‌پردازان کمونیست، امپریالیسم عالی‌ترین مرحله سرمایه‌داری به شمار می‌رود۳۲. دیگران امپریالیسم را روشی می‌دانند که سرمایه‌داری برای تأمین منابع مواد خام، نیروی کار ارزان و بازارها به کار می‌گیرد (۴۱، ۴۲). مستعمرات قدیمی کشورهای اروپایی تا امروز از ستم شدید، دیکتاتوری، فقر و عقب‌ماندگی رنج می‌برند.

The First World War ravaged through European states, which were dominated by capitalism. The war consumed seven million civilian and ten million military lives, with more than twenty-one million wounded80. Without going into details, it was evident at the end of the war how Britain and France spread their colonialist grip over a vast area of the world (Middle East, Africa, and Southeast Asia). Imperialism and colonialism were the most visible outcomes of the war; it is not far-fetched from the truth to claim that imperialism was a major factor of the war to begin with. Imperialism is thought of as the highest stage of capitalism according to communist theoreticians32. Others perceive imperialism as a method utilized by capitalism to secure sources of raw material, cheap labor, and markets (41, 42). The old colonies of European states continue to suffer until today from deep oppression, dictatorships, poverty, and backwardness.

جنگ جهانی دوم بیش از شصت میلیون جان را گرفت؛ چهل میلیون نفر از آنان غیرنظامی بودند۸۱. بسیاری از غیرنظامیان بر اثر بیماری، گرسنگی، کشتار دسته‌جمعی، بمباران و نسل‌کشی عمدی جان باختند؛ از جمله نسل‌کشی‌ای که علیه میلیون‌ها یهودی در آلمان و اروپا صورت گرفت. جنگ جهانی دوم دو اردوگاه رقیب را پدید آورد: وارسا (اتحاد شوروی و کشورهای اروپای شرقی) و ناتو (سازمان پیمان آتلانتیک شمالی)، و جنگ سردی را به وجود آورد که طی پنج دهه صدها میلیارد دلار هزینه برداشت. این جنگ همچنین جهانی‌شدن را معرفی کرد که همچنان بر شکاف میان فقیر و غنی می‌افزاید و نابرابری میان مردم جهان را ژرف‌تر می‌کند.

The Second World War consumed more than sixty million lives; Forty million were civilians81. Many civilians died because of disease, starvation, massacres, bombing, and deliberate genocide such as the one committed against millions of Jews in Germany and Europe. The Second World War gave birth to the two competing camps, WARSAW (alliance of Soviet Union and Eastern European states) and NATO (North Atlantic Treaty Organization), and to a cold war that consumed hundreds of billions of dollars during five decades. The war also introduced globalization, which continues to increase the gap between the poor and the rich, and deepen the inequality between the people of the world.

در سراسر قرن بیستم و تا مدت‌ها در قرن بیست‌ویکم، تعرض به حقوق بشر و تحقیر کرامت انسانی در سطح جهان، ویژگی بارز ایدئولوژی‌های غالب، یعنی سرمایه‌داری و کمونیسم، بوده است. در داخل اردوگاه‌های سوسیالیستی اتحاد شوروی و اروپای شرقی، حقوق بشر تقریباً وجود نداشت، مگر در چارچوب تعریفی که سوسیالیست‌ها از آن حقوق داشتند. هدف این نوشتار شرح جنایات علیه جان انسان‌ها در زیر سوسیالیسم نیست. همین‌قدر کافی است که (فعلاً) بگویم خودم زندگی در زیر سوسیالیسم را از نزدیک دیده‌ام، با تلخی آزاردهنده‌ی وحشیگری، بلا و ستم.

Throughout the twentieth century and well into the twenty-first one, assaults on human rights and degradation of human integrity worldwide have been a trademark of the dominant ideologies of both capitalism and communism. Within the Socialist camps of the Soviet Union and Eastern Europe, human rights were almost nonexistent except within the Socialists’ definition of those rights. It is not the intention of this publication to detail the atrocities committed against human life under socialism. It is sufficient to mention (for now) that I have witnessed firsthand the life under socialism with all the sore taste of brutality, calamity, and abuse.

وضعیت کرامت انسانی تحت سلطه سرمایه‌داری نیز روشن‌تر نشده است. سازمان‌های عفو بین‌الملل و دیدبان حقوق بشر از میلیون‌ها مورد تعرض به حقوق بشر، کرامت انسانی و جان انسان‌ها در سراسر جهان گزارش داده‌اند. این تعرضات توسط نهادهای امنیتی دولت‌ها انجام می‌شود، صرف‌نظر از ادعای سطح تمدنی آن‌ها. نکتهٔ طعنه‌آمیز این است که سازمان‌های عفو بین‌الملل و دیدبان حقوق بشر در آغاز برای نظارت بر حقوق بشر مردمی تأسیس شدند که در بلوک شرق جهان و تحت سلطهٔ سوسیالیسم زندگی می‌کردند. ایالات متحده و اروپای غربی به‌طور مداوم از گزارش‌های این سازمان‌ها به‌عنوان ابزاری برای فشار بر کشورهای سوسیالیستی همتای خود استفاده می‌کردند. از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و لغو سوسیالیسم، عفو بین‌الملل همچنان از تعرضات هولناک به حقوق بشر گزارش می‌دهد. گزارش ۲۰۰۷ عفو بین‌الملل۸۷ چنین می‌گوید:

The plight of human dignity under the dominance of capitalism has not been any brighter. Amnesty International and Human Rights Watch organizations have reported on millions of cases of assault on human rights, human dignity, and human lives worldwide. The assaults are carried out by governments security agencies irrespective of their claimed level of civilization. The irony is that Amnesty International and Human Rights Watch organizations were initially set to monitor the human rights of people living in the Eastern Bloc of the world under the dominance of socialism. The United States and Western Europe had consistently used the reports of these organizations as a means of pressure against their counterpart socialist countries. Since the collapse of the Soviet Union and the abolishing of socialism, Amnesty International continues to report horrible assaults on human rights. The 2007 Amnesty International report87 states:

واقعاً سیاهپوستان در آمریکا با وجود جنبش حقوق مدنی، قوانین برابری فرصت‌ها و اقدامات مثبت، همچنان در مقایسه با همتایان سفیدپوست خود در موقعیت نامطلوب‌تری قرار دارند. شکاف نژادی میان سیاهپوستان و سفیدپوستان در بسیاری از جنبه‌های زندگی آشکار است. درآمد خانوادگی یک خانواده سیاهپوست طی شصت سال گذشته به‌طور قابل توجهی کمتر از درآمد یک خانواده سفیدپوست بوده است. در طول دهه ۱۹۸۰، میانگین درآمد خانوادگی سیاهپوستان تنها حدود ۵۵ درصد درآمد یک خانواده سفیدپوست بود [92]؛ به نمودار ۲۰ مراجعه کنید.

Indeed, blacks in America continue to be at a disadvantage compared to their white counterparts despite civil rights movement, equal opportunity acts, and affirmative actions. Racial gap between blacks and whites is visible in so many aspects of life. The family income of a black family has been significantly less than that of a white family for the last sixty years. Throughout the 1980s, the median black family income was barely 55% that of a white family92; see figure 20.

نرخ فقر در میان سیاه‌پوستان در ایالات متحده همچنان بسیار بالاتر از نرخ آن در میان سفیدپوستان است. شکل ۲۱ نشان می‌دهد که در شصت سال گذشته، احتمال فقیر بودن سیاه‌پوستان دو برابر سفیدپوستان بوده است؛ میانگین درآمد میانه خانوار سیاه‌پوستان حدود ۲۰٬۰۰۰ دلار و برای همتای سفیدپوست آن‌ها ۳۵٬۰۰۰ دلار است. همین روند در نرخ بیکاری نیز دیده می‌شود، به‌طوری که احتمال بیکار بودن سیاه‌پوستان بالای شانزده سال در ایالات متحده دو برابر سفیدپوستان است. امید به زندگی سیاه‌پوستان به‌طور قابل توجهی کمتر از سفیدپوستان است. بر اساس گزارش اداره سرشماری ایالات متحده، انتظار می‌رود مردان سیاه‌پوست (تا سال ۱۹۹۵) شصت و پنج سال زندگی کنند، در حالی که این رقم برای مردان سفیدپوست هفتاد و هشت سال است. شگفت‌انگیزترین واقعیت این است که سیاه‌پوستان تقریباً ۴۴ درصد جمعیت زندانیان ایالات متحده را تشکیل می‌دهند، در حالی که کمتر از ۱۳ درصد کل جمعیت را تشکیل می‌دهند.

The poverty rates among blacks continue to be much higher than that for whites in the United States. Figure 21 shows that blacks were twice as much likely to be poor than whites for the last sixty years, with the median household income averaging around $20,000 compared to a $35,000 for a white counterpart. The same trend appears in the unemployment rates, where black people in the United States (above sixteen years) are twice as likely to be unemployed as white ones. The life expectancy of black people is significantly lower than that for whites. According to the Census Bureau in the United States, a black male is expected to live for sixty-five years (as of 1995) compared to seventy-eight years for a white man. The most striking fact is that the blacks make up almost 44% of the prison population in the United States, whereas they make up less than 13% of the total population.

این آمارها الگویی از تبعیض علیه سیاه‌پوستان را نشان می‌دهد؛ این امر تصادفی نیست. سیاه‌پوستان پس از سال‌ها بردگی جسمانی، همچنان در وضعیت نامطلوبی قرار داشتند، زیرا نمی‌توانستند با دیگران بر سر وسایل تولید و منابع لازم رقابت کنند. مضحک‌ترین توضیح برای این روند، سرزنش خود سیاه‌پوستان به سبب شرایط و سختی‌هایشان است. در چارچوب سرمایه‌داری، برای ناتوانان تقریباً غیرممکن است که به کسانی برسند که بر ثروت و ابزار کسب آن تسلط داشتند و با آنان در شرایط برابر قرار گیرند. داده‌ها این ادعا را تقریباً در هر حوزه‌ای از زندگی تأیید می‌کنند (درآمد، فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، بیکاری، وضعیت سلامت، مرگ‌ومیر، ترک تحصیل در مدارس، نرخ زندانی‌شدن و بسیاری موارد دیگر).

اگرچه به دلایلی متفاوت، وضعیت لاتینی‌تبارها در ایالات متحده چندان بهتر از سیاه‌پوستان نیست؛ همانند سیاه‌پوستان، لاتینی‌تبارها نیز از نرخ‌های بالای فقر و پیامدهای مرتبط با آن برخوردارند، از جمله نداشتن بیمه درمانی، نرخ‌های بالای مرگ‌ومیر و نرخ‌های بالای حبس.

Although, for different reasons, the status of Latinos in the United States is not much brighter than those for blacks, like black people, Latinos enjoy high poverty rates and related consequences such as lack of health insurance, high mortality rates, and high imprisonment rates.

تبعیض نژادی و قومی یکی از شدیدترین تعرض‌ها به کرامت و تمامیت انسان در تاریخ اخیر است. نژاد، قومیت، رنگ و جنسیت صفاتی هستند که انسان هنگام تولد بدون کمترین دخالت خود آن‌ها را دریافت می‌کند و تا پایان عمر با او همراه می‌ماند. هنگامی که تبعیض بر پایه این صفات صورت می‌گیرد، این تبعیض تعرضی مستقیم به سرشت انسان و نیز به آفریننده این صفات، یعنی خداوند متعال، است. چنین تبعیضی نمی‌تواند و نباید هرگز اجازه یابد که حاکم شود. با کمال تأسف، اندوه و حسرت، تبعیض بر پایه رنگ، قومیت و جنسیت، قرن بیستم و دهه نخست قرن بیست‌ویکم را به شدت رقم زده است.

Racial and ethnic discrimination constitute one of the most severe assaults on human dignity and integrity in recent history. Race, ethnicity, color, and gender are attributes granted to a human at birth without the least involvement of the person who carries these attributes for the rest of his or her life. When discrimination is carried out on the basis of these attributes, it is a direct assault on the nature of human being as well as on the one who granted these attributes, the Almighty God. Such discrimination cannot and should never be allowed to prevail. With great regret, lament, and sorrow, discrimination on the bases of color, ethnicity, and gender have rigorously marked the twentieth century and the first decade of the twenty-first century.

دسته دیگری از تعرض به کرامت انسانی در بخش‌های دیگر جهان رواج دارد. این بار متوجه ساختار ذهنی و فکری انسان‌ها است. میلیون‌ها نفر در سراسر جهان به سبب عقیده‌ای که دارند یا دیدگاه سیاسی‌ای که ابراز می‌کنند مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند. کافی است نگاهی به یکی از گزارش‌های سالانه‌ای بیندازیم که سازمان دیدبان حقوق بشر (HRW) یا سازمان عفو بین‌الملل منتشر می‌کنند تا این موضوع آشکار شود. 93

Another type of assault on human dignity prevails in other parts of the world. This time it is directed at the mental and intellectual makeup of people. Millions of people around the world are persecuted because of an opinion they carry or a political view they express. It is sufficient to browse through one of the annual reports issued by the Human Rights Watch (HRW) organization or Amnesty International to discover 93

94

94