قیمت (ارزش مبادله‌ای پولیِ یک کالا) در فرایند تولید، مصرف و توزیع کالاها و خدمات از طریق آنچه سرمایه‌داران «مکانیسم قیمت» می‌نامند، نقشی مهم ایفا می‌کند. این اصل بنیادین دیگری از سرمایه‌داری است. آدам اسمیت نخستین کسی بود که به مکانیسم قیمت اشاره کرد، آنجا که از «دست نامرئی مکانیسم قیمت» نوشت.³⁴ او توضیح داد که چگونه دست پنهان یا نامرئی بازار در یک بازار رقابتی، از طریق پیگیری منافع شخصی، منابع را به‌گونه‌ای تخصیص می‌دهد که در بهترین منفعت جامعه باشد. این همچنان دیدگاه محوری همه اقتصاددانان بازار آزاد است، یعنی کسانی که به فضیلت‌های یک اقتصاد بازار آزاد با حداقل مداخله دولت باور دارند. این جوهر اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری است.

The price (the monetary exchange value of a product) plays an important role in the process of production, consumption, and distribution of products and services through what capitalists call “the price mechanism.” This is another fundamental principle of capitalism. Adam Smith was the first to refer to the price mechanism when he wrote of the “invisible hand of the price mechanism”34. He described how the invisible or hidden hand of the market operates in a competitive market through the pursuit of self-interest to allocate resources in society’s best interest. This remains the central view of all free-market economists, i.e., those who believe in the virtues of a free-market economy with minimal government intervention. This is the essence of the political economics of capitalism.

مکانیزم قیمت تعیین می‌کند کدام تولیدکنندگان وارد رقابت تولید شوند و کدام‌یک از آن کنار گذاشته شوند. به همین شیوه، تعیین می‌کند کدام مصرف‌کنندگان نیازهای خود را برآورده کنند و کدام مصرف‌کنندگان نتوانند چنین کنند. هزینه تولید یک کالا عامل اصلی‌ای است که عرضه آن به بازار را کنترل می‌کند. سود کالا عامل اصلی‌ای است که تقاضای بازار برای محصول را کنترل می‌کند. هر دو ارزش با قیمت سنجیده می‌شوند. مفهوم عرضه و تقاضا بدین ترتیب به سنگ بنای مطالعه سرمایه‌داری تبدیل می‌شود. عرضه به عرضه بازار و تقاضا به تقاضای بازار اشاره دارد. هم عرضه و هم تقاضا به شدت با «قیمت» پیوند خورده‌اند؛ از این رو مکانیزم قیمت برای اقتصاد سرمایه‌داری بنیادی است. تقاضا متناسب با تغییر قیمت، به‌طور معکوس تغییر می‌کند. اگر قیمت افزایش یابد، تقاضا کاهش می‌یابد؛ اگر قیمت کاهش یابد، تقاضا افزایش می‌یابد. این برخلاف عرضه است که متناسب مستقیم با قیمت تغییر می‌کند. میزان عرضه با افزایش قیمت افزایش می‌یابد و با کاهش قیمت کاهش می‌یابد. در هر دو حالت، قیمت بیشترین تأثیر را بر عرضه و تقاضا دارد؛ در نتیجه بیشترین تأثیر را بر تولید و مصرف نیز دارد.

The price mechanism decides which of the producers will enter the production race and which will be excluded. In the same manner, it decides which of the consumers will satisfy their needs and which consumers will not be able to do so. The production cost of a commodity is the principal factor which controls its supply to the market. The benefit of the commodity is the principal factor which controls the market demand for the product. Both values are measured by the price. The supply and demand concept thus becomes a cornerstone in the study of capitalism. Supply refers to the supply of the market, and demand refers to the demand of the market. Both supply and demand are tightly coupled with “price”; hence, the price mechanism is fundamental to the economy of capitalism. Demand changes inversely proportional to the change in price. If price increases, then demand decreases; if price decreases, then demand increases. This is contrary to supply which changes directly proportional to the price. The level of supply increases as the price increases and it drops as price decreases. In both cases, price has the greatest effect on supply and demand; consequently, it has the greatest effect on production and consumption.

در نظام سرمایه‌داری، سازوکار قیمت نیز نقش مهمی در توزیع کالاها و خدمات میان افراد جامعه ایفا می‌کند. بر اساس «سازوکار قیمت»، شیوه‌ی ایده‌آل توزیع کالاها و خدمات در جامعه، شیوه‌ای است که بالاترین سطح ممکن تولید را تضمین کند و همچنین بالاترین سطح جبران زحمات تولید را نیز تأمین نماید. هرگاه این رابطه میان تولید (عرضه) و مصرف (تقاضا) نقض شود، در سیستم عدم تعادل پدید می‌آید؛ و این می‌تواند یک نقص نهفته در اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری باشد.

The price mechanism under capitalism plays a major role as well in the distribution of commodities and services amongst individuals in a society. According to the “price mechanism,” the ideal method to distribute commodities and services in a society is that which guarantees the highest possible level of production, which also guarantees the highest level of compensation for the efforts of production. When this relationship between production (supply) and consumption (demand) is violated, an imbalance occurs in the system; this could be a dormant fault of the capitalist political economy.

سرمایه‌داری ادعا می‌کند که سازوکار قیمت به‌طور خودکار به تعادل اقتصادی می‌انجامد. این سازوکار به مصرف‌کنندگان این اختیار را می‌دهد که خودشان توزیع منابعی را که جامعه در اختیار دارد میان فعالیت‌های اقتصادی گوناگون تعیین کنند. این امر زمانی محقق می‌شود که مصرف‌کنندگان برخی کالاها را تقاضا می‌کنند و از برخی دیگر روی برمی‌گردانند. مصرف‌کنندگان درآمد خود را، که از راه مبادلهٔ کالاها یا تلاش‌هایشان به دست آورده‌اند، با خرید آنچه نیاز دارند یا آنچه می‌خواهند خرج می‌کنند. بدین ترتیب، مصرف‌کننده‌ای که از شراب بدش می‌آید، از خریدن آن خودداری می‌کند و درآمدش را صرف چیزهای دیگر می‌کند. اگر شمار مصرف‌کنندگانی که از شراب بدشان می‌آید افزایش یابد، یا اگر همهٔ مصرف‌کنندگان از آن دوری کنند، آنگاه به سبب کاهش تقاضا، تولید شراب غیرسودآور می‌شود. در نتیجه، تولید شراب به‌طور طبیعی متوقف خواهد شد. همین قاعده دربارهٔ دیگر کالاها و خدمات نیز صدق می‌کند. مصرف‌کنندگان با تصمیم‌گیری دربارهٔ آنچه می‌خرند و آنچه وامی‌گذارند، سطح و نوع تولید را تعیین می‌کنند.

Capitalism claims that the price mechanism produces economic equilibrium automatically. It gives the consumers the choice to decide for themselves the distribution of the resources owned by the society over the various economic activities. This is accomplished when the consumers demand some commodities and turn away from others. The consumers spend their income (which they obtained by means of exchanging their goods or efforts) by buying what they need or what they desire. Thus, the consumer who dislikes wine will abstain from buying it and spends his income on other things. If the number of consumers who dislike wine increases, or if all consumers come to dislike it, then the production of wine becomes unprofitable due to decrease in the demand. Thus, production of wine would stop in a natural way. The same rule applies to other commodities and services. By deciding what to buy and what to leave, the consumers define the level and kind of production.

سازوکار قیمت یکی از ستون‌های اصلی سرمایه‌داری است؛ این سازوکار انگیزهٔ تولید، تنظیم‌کنندهٔ توزیع و پیوند میان تولیدکننده و مصرف‌کننده به شمار می‌رود؛ در حقیقت، وسیلهٔ دستیابی به تعادل میان تولید و مصرف است.

The price mechanism is one of the main pillars of capitalism; it is considered to be the incentive for production, the regulator of distribution, and the link between the producer and the consumer; in essence it is the means for achieving equilibrium between production and consumption.

گفته می‌شود که انگیزهٔ اصلی انسان برای انجام هر تلاش یا فداکاری مولّد، پاداش مادی اوست. سرمایه‌داری این امکان را نفی می‌کند که انسان برای یک انگیزهٔ اخلاقی یا معنوی تلاش کند. انگیزهٔ اخلاقی، اگر اصلاً وجود داشته باشد، به یک جبران مادی نسبت داده می‌شود (مثلاً به مشوق‌های مالیاتی).

It is maintained that the principal motive for man to undertake any productive effort or sacrifice is his material reward. Capitalism excludes the possibility that man expends effort for a moral or spiritual motive. The moral motive, if it exists at all, is attributed to a materialist compensation (think of tax incentives).

انسان تلاش خود را تنها برای برآوردن نیازهای مادی و خواسته‌های مادی‌اش صرف می‌کند. این برآورده شدن نیاز یا از راه مصرف کالاهایی است که خودش مستقیماً تولید می‌کند، یا از راه دریافت پاداشی پولی که او را قادر می‌سازد کالاها و خدماتی را که دیگران تولید کرده‌اند به دست آورد. از آنجا که انسان در برآوردن بیشتر نیازهایش، اگر نه همه‌ی آنها، به مبادله‌ی تلاش خود با دیگران وابسته است، برآورده شدن نیازها بر به دست آوردن پاداش پولی برای تلاشش متمرکز می‌شود. این پاداش پولی به او امکان می‌دهد کالاها و خدمات را به دست آورد، و بر این اساس انسان لازم نیست کاملاً بر کالاهایی که خودش تولید می‌کند تمرکز کند. بنابراین، پاداش پولی، یعنی قیمت، انگیزه‌ی انسان برای تولید است. به همین سان است که «قیمت» انگیزه‌ی تولید به شمار می‌رود.

Man expends his efforts to satisfy his materialistic needs and wishes only. This satisfaction is either through the consumption of commodities which he produces directly or through receiving a monetary reward that enables him to obtain the commodities and services produced by others. Since man depends in satisfying most of his needs, if not all of them, on exchanging his efforts with others, then the satisfaction of needs is focused on obtaining a monetary reward for his efforts. This monetary reward allows him to obtain commodities and services, and accordingly man does not have to focus entirely on the commodities which he produces. Therefore, the monetary reward, which is the price, is the motive for man to produce. This is how “the price” is considered the incentive for production.

علاوه بر اینکه قیمت انگیزه‌ای برای تولید است، توزیع را نیز تنظیم می‌کند. در حالت عادی، انسان دوست دارد همه نیازهای خود را کاملاً برآورده کند و تلاش می‌کند کالاها و خدماتی را به دست آورد که این نیازها را برطرف می‌سازند. اگر انسان در برآوردن نیازهایش آزاد گذاشته شود، از تملک و مصرف هر کالایی که بخواهد باز نمی‌ایستد. اما به سبب محدودیت توانایی‌های انسان و کمیابی منابع، او ناچار است در حدی معین از برآوردن نیازهایش توقف کند. این حدی است که در آن می‌تواند تلاش خود را با تلاش دیگران مبادله کند، یعنی حدی که پاداش پولی‌ای که در ازای صرف تلاشش دریافت می‌کند اجازه می‌دهد؛ این همان حد قیمت است.

Besides being an incentive for production, the price also regulates distribution. In the normal case, man likes to satisfy all of his needs completely and he strives to obtain the commodities and services which satisfy these needs. If man is left free to satisfy his needs, he would not stop short of possessing and consuming whatever commodity he likes. Because of the limitation of man’s capabilities and the scarcity of resources, man has to stop satisfying his needs at a certain limit. This is the limit at which he can afford to exchange his efforts with others efforts, that is, at the limit of the monetary compensation which he receives for expending his effort; this is the limit of the price.

قیمت، قیدی فراهم می‌آورد که به طور طبیعی، تملّک و مصرف انسان را به سطحی محدود می‌کند که با درآمدش متناسب است. قیمت، انتخاب انسان میان نیازهای رقیب را تنظیم می‌کند؛ او آنچه را ضروری می‌یابد برآورده می‌سازد و آنچه را کم‌اهمیت‌تر می‌یابد وامی‌گذارد. بدین‌ترتیب، قیمت فرد را وادار می‌کند که به برآورده شدن جزئی برخی از نیازهایش تن دهد، به قیمت آنکه نیازهای دیگرش برآورده نشود. این‌گونه است که قیمت، مصرف مطلوبیت‌ها توسط افراد را تنظیم می‌کند. در نظام سرمایه‌داری، بدهکاری برای گسترش توان مصرف مصرف‌کنندگان به کار گرفته شده است تا بیش از آنچه بدون قرض‌گرفتن توانش را دارند، محصولات مصرف کنند. پس از گسترش گستردهٔ نظام اعتباری، بدهکاری در نظام سرمایه‌داری به پدیده‌ای غالب تبدیل شده است.

The price provides a constraint which acts naturally to restrict man’s possession and consumption to a level which is proportional to his income. The price regulates man’s choice between competing needs; he proceeds to satisfy what he finds necessary and leaves what he finds of less importance. Thus, the price forces the individual to settle for partial satisfaction of some of his needs at the expense of others. This is how the price regulates the consumption of utilities by individuals. Indebtedness within capitalism has been used to expand the consumers’ abilities to consume more products than they could afford without borrowing money. Indebtedness within capitalism has grown to be a dominant phenomenon after the widespread use of the credit system.

قیمت همچنین توزیع مطلوبیت‌های محدود میان مصرف‌کنندگانی را که خواستار این مطلوبیت‌ها هستند تنظیم می‌کند. تفاوت در درآمد مصرف‌کنندگان باعث تفاوت در سطح مصرف مردم بر حسب درآمدشان می‌شود. کالاهای گران‌تر تنها برای کسانی در دسترس خواهد بود که توان خرید آن‌ها را دارند؛ کالاهای ارزان‌تر را کسانی مصرف می‌کنند که توان پرداخت قیمت‌های پایین‌تر را دارند. بدین ترتیب، قیمت با تعیین قیمتی بالا برای برخی کالاها و خدمات و قیمتی پایین برای برخی دیگر، به تنظیم‌کننده‌ای در توزیع مطلوبیت‌ها میان مصرف‌کنندگان بدل می‌شود.

The price also regulates the distribution of limited utilities amongst the consumers who demand these utilities. The disparity between the incomes of the consumers leads to a variation in the level of consumption by people based on their incomes. More pricy commodities will be available only to those who can afford them; less pricy commodities would be consumed by people who can afford the lower prices. The price, thus, becomes the regulator in distributing utilities amongst consumers by setting a high price for some commodities and services and a low price for others.

سازوکار قیمت همچنین مسئولیت دستیابی به تعادل میان تولید و مصرف را بر عهده دارد، از این طریق که میان تولیدکننده و مصرف‌کننده پیوندی برقرار می‌کند. تولیدکننده کالاها را برای برآوردن خواسته‌های مصرف‌کنندگان می‌سازد و از طریق سود پاداش می‌گیرد. اگر کالاها مورد پذیرش مصرف‌کنندگان واقع نشوند، تولیدکننده زیان خواهد دید. تولیدکننده خواسته‌های مصرف‌کنندگان را از طریق قیمت درمی‌یابد. اگر در نتیجه افزایش تقاضا، قیمت یک کالا بالا برود، تولید آن نیز افزایش می‌یابد.

The price mechanism is also responsible for achieving equilibrium between production and consumption by establishing a link between the producer and the consumer. The producer makes products to fulfill the desires of the consumers; he is rewarded through profits. The producer would lose if the products are not accepted by the consumers. The producer detects the desires of the consumers through the price. If the price of a commodity increases as a result of increased demand, the production increases as well.

برعکس، اگر قیمت به دلیل کاهش تقاضای بازار افت کند، تولید کاهش می‌یابد. واکنش بازار به افزایش و کاهش قیمت ناشی از تغییرات تقاضا، مکانیزم قیمت را به ابزاری تبدیل می‌کند که میان تولید و مصرف تعادل برقرار می‌سازد و میان تولیدکننده و مصرف‌کننده پیوندی ایجاد می‌کند؛ این فرایند به‌طور خودکار و بدون نیاز به مداخله‌ی بیرونی انجام می‌شود. این است جوهره‌ی مکانیزم قیمت در اقتصاد سیاسی سرمایه‌داری. این مکانیزم سنگ بنای اقتصاد را تشکیل می‌دهد. ناکامی مکانیزم قیمت در دستیابی به اهداف مطلوب، یعنی تعادل، توزیع ثروت و اقتصاد متوازن، به بنیاد سرمایه‌داری آسیب می‌زند.

Conversely, production decreases if the price drops due to a decrease in the market demand. The response of the market to the price increase and decrease due to variations in the demand makes the price mechanism a tool which achieves equilibrium between production and consumption and a link between the producer and the consumer; this process occurs automatically without the need of external intervention. This is the essence of the price mechanism in the political economy of capitalism. It constitutes a cornerstone of the economy. The failure of the price mechanism to achieve the desired objectives of equilibrium, wealth distribution, and balanced economy is detrimental to the foundation of capitalism.

بر اساس نظریهٔ سازوکار قیمت، اقتصاددانان سرمایه‌داری به این نتیجه می‌رسند که شیوهٔ ایده‌آل برای توزیع ثروت میان اعضای جامعه، شیوه‌ای است که بالاترین سطح ممکن تولید را تضمین کند؛ محصولات به‌طور طبیعی از طریق قیمت کالاها توزیع خواهند شد. تولید زمانی افزایش می‌یابد که پاداش تلاش‌های تولیدکننده افزایش یابد. فرض زیربنایی در اینجا این است که سودمندی محصولات تنها نتیجهٔ تلاش انسان است. اما این همیشه درست نیست. سودمندی‌ها در ابتدا در محصولات، در ابتدایی‌ترین و خام‌ترین شکلی که خداوند آن‌ها را آفریده است، وجود دارند. تلاش و کار انسان با انجام نوع خاصی از فرآوری، مواد خام را به شکلی تبدیل می‌کند که برای مصرف‌کننده قابل استفاده یا مطلوب باشد. درست نیست که بگوییم سودمندی یک محصول کاملاً ساختهٔ انسان است. در واقع، برخی مواد خام وجود دارند که بدون کمترین تلاشی از سوی انسان دارای سودمندی‌اند. بهترین و ساده‌ترین نمونه‌ها هوا، آب، چمنزارها، جنگل‌ها و بسیاری موارد دیگر هستند. بنابراین، در نظر گرفتن سودمندی صرفاً به‌عنوان نتیجهٔ تلاش انسان نادرست است؛ این دیدگاه مواد خام و سایر منابع آمادهٔ در دسترس را نادیده می‌گیرد. از این رو، ادعای اینکه قیمت (که جبرانِ تلاش انسان است) پارامتری است که سطح تولید را کنترل می‌کند، نادرست است.

Based on the price mechanism theory, the capitalist economists conclude that the ideal method to distribute the wealth among the members of society is that which guarantees the highest possible level of production; the products will naturally be distributed through the price of products. The production increases when the reward for the efforts exerted by the producer increases. The underlying assumption here is that the benefit of products is the result of man’s efforts only. But this is not always true. Benefits initially are found in products in their most basic and raw form as created by God. The effort and labor of man help transfer the raw materials after certain types of processing to a form and shape usable or desirable by the consumer. It is not accurate to say that the benefit of a product is entirely created by man. In fact, there are certain raw materials which carry benefit without the least amount of efforts from man. The best and simplest examples are the air, water, meadows, forests, and many others. So, considering the benefit as a result of human efforts only is inaccurate; it neglects the raw material and other readily available resources. Then, it is not accurate to claim that the price (which is the compensation for man’s efforts) is the parameter which controls the level of production.

به همین ترتیب، کاهش سطح تولید تنها ناشی از کاهش پاداش کار نیست. تولید ممکن است در نتیجه تمام شدن منابع طبیعی، کاهش ثروت کشور، جنگ‌ها، بلایای طبیعی یا دلایل دیگری کاهش یابد.

Similarly, the decline in the level of production does not result solely from a decrease in the reward for work. Production can decline as a result of the depletion of natural resources, decline in the wealth of the country, wars, natural disasters, or other reasons.