زکات چه از چهارپایان، چه از زراعت و میوه‌ها، چه از پول نقد یا کالاهای تجاری پرداخت شود، به خلیفه یا نماینده‌ی او پرداخته می‌شود؛ مانند والیان (ولات) یا کارگزاران (عاملین) و یا کسانی که او به عنوان جمع‌آورندگان (سعات) و کارمندان (عاملین) صدقات تعیین می‌کند. خداوند سبحان می‌فرماید:

Zakat is paid, whether it is livestock, crops and fruits, currency or trading merchandise to the Khalifah or his representative such as governors (Wulat) or workers (‘Amileen) or whoever he appoints as collectors (Su’at) and employees (‘Amileen) over the Sadaqat. Allah (swt) said:

«خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِمْ بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْ ۖ إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ» — این ترجمه‌ی فارسی آیه‌ی قرآن است. Actually, the user's text was a Qur'an verse quoted in English, so I should render it as the Persian meaning rather than as the Arabic. Here is the Persian translation: از اموال آنان صدقه‌ای بگیر که با آن ایشان را پاک و پاکیزه می‌کنی، و برای ایشان دعا کن؛ زیرا دعای تو مایه‌ی آرامش ایشان است. [At-Tauba: 103]

“Take Sadaqah from their wealth in order to purify them and sanctify them with it, and pray for them. Verily your prayer is peace for them” [At-Tauba: 103]

الله (سبحانه وتعالی) در این آیه، پیامبرش (ﷺ) را مکلّف کرده که صدقه را از دارندگان مال بگیرد، و پیامبر (ﷺ) همان‌گونه که برخی را برای برآورد محصول درختان خرما و انگور به‌عنوان برآوردکننده (خُرّاص) می‌گماشت، کارگزاران، عاملان و گردآورندگانی را نیز برمی‌گزید تا صدقه را از دارندگان مال بگیرند. مردم در زمان پیامبر (ﷺ) زکات را به خود او یا به آن کارگزاران، عاملان و گردآورندگانی که بر صدقه گماشته بود می‌پرداختند. همین روال پس از او در زمان ابوبکر، عمر، عثمان و علی نیز ادامه یافت. ابن سیرین روایت کرده است: «صدقه به پیامبر (ﷺ) یا به هرکس که او دستور داده بود پرداخت می‌شد، به ابوبکر یا به هرکس که او دستور داده بود، به عمر و هرکس که او دستور داده بود، به عثمان و هرکس که او دستور داده بود. هنگامی که عمر کشته شد، مردم اختلاف کردند؛ برخی آن را به آنان می‌پرداختند، و برخی خود صدقه‌شان را تقسیم می‌کردند. از جمله کسانی که به آنان می‌پرداخت، ابن عمر بود.»

Allah (swt) obliged His Messenger (saw) in this Ayah to take Sadaqah from the owners of wealth, and the Messenger (saw) used to appoint governors, workers and collectors to take the Sadaqah from the owners of wealth just as he would appoint estimators (Khurraas) to estimate the harvest of the palm and grape trees. People at the time of the Prophet (saw) used to pay the Zakat to him or those governors, workers and collectors whom he appointed over the Sadaqah. The situation continued like this after him in the time of Abu Bakr, ‘Umar, Uthman and Ali. Ibn Sireen narrated: “Sadaqah used to be paid to the Prophet (saw) or whoever he had ordered, to Abu Bakr or whoever he ordered, to ‘Umar and whoever he ordered, to Uthman and whoever he ordered. When ‘Umar was killed they differed, some of them would pay it to them while others would themselves divide their Sadaqah. Among those who paid to them was ibn ‘Umar.”.

زکات خلیفہ، یا جسے وہ حکمرانوں، گورنروں، کارکنوں اور زکات وصول کرنے والوں کے طور پر مقرر کرے، کو ادا کی جاتی ہے، حتیٰ کہ اگر وہ ظالم ہی کیوں نہ ہوں، جب تک اسلامی حکم نافذ کیا جا رہا ہو۔ یہ حکم اس صورت میں بھی لاگو ہوتا ہے جب نفاذ میں کوتاہیاں پائی جائیں۔ سہیل بن ابی صالح نے اپنے والد سے روایت کیا، انہوں نے کہا: "میں نے سعد بن ابی وقاص، ابو ہریرہ، ابو سعید الخدری اور ابن عمر سے پوچھا: 'یہ حکمران وہ کچھ کر رہا ہے جو (برائی) آپ دیکھ رہے ہیں۔ کیا میں اپنی زکات اسے ادا کروں؟' انہوں نے سب نے کہا: 'اسے ہی ادا کرو۔'" ابن عمر نے کہا: "اسے دے دو جسے اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) نے تمہارے معاملات کا ذمہ دار بنایا ہے۔ جو نیک ہے تو وہ اپنے ہی لیے ہے، اور جو برا ہے تو اس کا وبال اسی پر ہے۔"

Zakat is paid to the Khalifah or whoever he appoints as rulers, governors, workers and collectors, even if they were oppressors so long as the Islamic ruling is implemented. This applies even if there are shortcomings in the implementation. Suhayl b. Abi Salih narrated from his father who said: “I asked Sa’ad b. Abi Waqqas, Abu Hurayra, Abu Said al-Khudry and ibn ‘Umar: ‘This ruler is doing what you can see (of evil). Should I pay my Zakat to them?’ He said: They all said; ‘Pay it to them.’” Ibn ‘Umar said: “Give it to whoever Allah (swt) put in charge of your affairs. Whoever is good, it is for his own self and whoever is evil, it is against himself.”.

از صحابه و تابعین روایاتی آمده است که به شخص اجازه می‌دهد زکات را شخصاً توزیع کند و در صورت پول نقد، یعنی سکه‌ها و اسکناس‌ها، آن را در جای خودش قرار دهد. روایت شده که قیسان نزد عمر آمد و دویست درهم به عنوان صدقه آورد و به او گفت: «ای امیرالمؤمنین، این زکات مال من است.» پس عمر به او گفت: «تو برو و خودت آن را توزیع کن.» همچنین از ابن عباس روایت شده که گفت: «اشکالی ندارد که آن را در جای خودش قرار دهی و چیزی از آن را به کسی که تحت تکفل توست ندهی.» همچنین گفته ابراهیم و حسن نقل شده که گفتند: «آن را در جای خودش قرار بده و پنهان کن.» این در مورد پول نقد، یعنی سکه‌ها و اسکناس‌ها است. اما در مورد دام، محصولات زراعی و میوه‌ها، این‌ها باید به خلیفه یا کسی که او تعیین می‌کند پرداخت شود، زیرا ابوبکر با کسانی که زکات را انکار کرده بودند جنگید، هنگامی که از پرداخت آن به والیان و گردآورندگان خودداری کردند. او گفت: «به خدا سوگند، اگر حتی یک بزغاله (عِناق) را که به رسول خدا ﷺ می‌پرداختند از من دریغ کنند، با آنان برای آن خواهم جنگید.»

There have come some narration from the Sahabah and followers (Tabi’in) allowing a person to distribute Zakat personally and to put it in its place in case of hard money i.e. currency. It was narrated that Kaysan came to ‘Umar with 200 Dirhams as Sadaqah, saying to him: “O Amir al-Mu’mineen, this is the Zakat of my wealth.” So ‘Umar said to him: “You go and distribute it yourself.” It has also been narrated from ibn Abbas that he said: “There is no problem if you put it in its place and don’t give anything of it to anyone whom you support.” It was also narrated the statement of Ibrahim and Al- Hassan said: “Put it in its place and conceal it.” This is in relation to the hard money i.e. currency. As for livestock, crops and fruits. these must be paid to the Khalifah or whoever he appoints, for Abu Bakr fought those who denied the Zakat, when they refused to pay it to the governors and collectors, saying: “By Allah (swt), if they deny me one baby goat (‘Unaq) that they used to give to the Messenger of Allah (saw) I will fight them for it.”.

مستحب است که گیرنده برای پرداخت‌کننده دعا کند و بگوید: «خداوند تو را در آنچه داده‌ای پاداش دهد، در آنچه خرج کرده‌ای برکت دهد و آن را برای تو پاکیزگی قرار دهد.» اگر زکات به خلیفه یا کسی که او تعیین کرده است پرداخت شود، برای پرداخت‌کننده زکات دعا شود. خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

It is recommended for the taker to pray for the giver by saying: “Allah (swt) reward you in what you have given, bless you in what you have spent and make it a purification for you.” If it is paid to the Khalifah or one he has appointed, the giver of Zakat should be prayed for. Allah (swt) said:

«خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِمْ بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْ ۖ إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ» — این ترجمه‌ی فارسی آیه‌ی قرآن است. Actually, the user's text was a Qur'an verse quoted in English, so I should render it as the Persian meaning rather than as the Arabic. Here is the Persian translation: از اموال آنان صدقه‌ای بگیر که با آن ایشان را پاک و پاکیزه می‌کنی، و برای ایشان دعا کن؛ زیرا دعای تو مایه‌ی آرامش ایشان است. [At-Tauba: 103]

“Take Sadaqah from their wealth in order to purify them and sanctify them with it, and pray for them. Verily your prayer is peace for them” [At-Tauba: 103]

عبدالله بن ابی اوفی روایت کرده است: «پدرم از صاحبان درختان بود، و پیامبر ﷺ برای کسانی که صدقه‌شان را نزد او می‌آوردند دعا می‌کرد و می‌فرمود: "خدایا، خاندان فلانی را بیامرز." پدرم صدقه‌اش را نزد او آورد، پس فرمود: "خدایا، خاندان ابی اوفی را بیامرز."» (متفق علیه)

Abdullah bin Abi Awfa narrated: “My father was among the owners of trees, and the Prophet (saw) used to pray for those who came to him with their Sadaqah saying: ‘O Allah (swt), forgive the family of so and so.’ My father came to him with his Sadaqah, so he said: ‘O Allah (swt), forgive the family of Abu Awfa’” (agreed upon).

اگر مسلمان مالک نصاب مالی شود که زکات بر آن واجب است، پرداخت زکات آن بر او واجب است. اگر از ادای حق آن امتناع ورزد، این گناهی بزرگ است، همچنان که در احادیثی که درباره اموال صدقه آمده و به شدت کسانی را که زکات مالشان را نمی‌پردازند نکوهش کرده‌اند، بیان شده است.

If the Muslim possesses the Nisab of wealth in which Zakat is obligatory, it is obligatory upon him to pay its Zakat. If he refuses to give its due right, it is a grave sin as was mentioned in the Ahadith which came regarding the subject of Sadaqah properties in terms of severely condemning those who don’t pay the Zakat on their wealth.

بررسی حقیقت حال کسی که از پرداخت زکات خودداری می‌کند انجام می‌شود. اگر او به دلیل ناآگاهی از وجوب آن زکات را نپرداخته باشد، مانند افرادی که معمولاً از همین حکم بی‌اطلاع‌اند، آنگاه از وجوب آن آگاه می‌شود. به سبب این عذر نه کافر اعلام می‌شود و نه مجازات می‌گردد، و زکات از او گرفته می‌شود.

The reality of the one who refuses to pay Zakat is examined. If he denied paying it due to his ignorance of its obligation, such as the people who are usually ignorant of the same rule, then he is informed of its obligation. He is neither declared a Kafir nor is he punished, due to his excuse, and the Zakat is taken from him.

اگر کسی از پرداخت زکات امتناع ورزد و وجوب آن را انکار کند، وی مرتد است و با او همانند مرتد رفتار می‌شود. از او خواسته می‌شود که سه بار توبه کند؛ اگر توبه کرد و پشیمان شد، زکات از او گرفته می‌شود و آزاد گذاشته می‌شود. و اگر توبه نکرد، کشته می‌شود؛ زیرا وجوب زکات از دین به ضرورت دانسته است. دلایل وجوب زکات در کتاب، سنت و اجماع آشکار است، به گونه‌ای که از هیچ مسلمانی تقریباً پنهان نمی‌ماند.

If he refuses, and denies its obligation, he is an apostate and is treated like an apostate. He is asked to repent thrice; if he repents and is remorseful, it is taken from him and he is left free. If not, he is killed because the obligation of Zakat is known from the deen by necessity. The evidences for obliging Zakat are clear in the Book, Sunnah and Ijma’a, such that they can scarcely be hidden from any Muslim.

اگر کسی زکات را واجب بداند ولی از پرداخت آن امتناع ورزد، آن را به زور از او می‌گیرند. اگر گروهی از پرداخت زکات به دولت سر باز زنند و وجوب اطاعت در پرداخت زکات به آن را نپذیرند و در منطقه‌ای نیرومند و جاافتاده شوند، دولت با ایشان همچون یاغیان می‌جنگد، همان‌گونه که ابوبکر و صحابه با کسانی که زکات را انکار کردند، جنگیدند.

If he denies paying it while believing in its obligation, it is taken from him by force. If a group refuses to pay Zakat to the State, and reject the obligation of obedience in paying Zakat to it and became strong and entrenched in an area, the State will fight them as rebels like Abu Bakr and the Sahabah did with those who denied the Zakat.