النَّقد در زبان عربی به معنای جدا کردن درهم‌های سالم از درهم‌های تقلبی و دور انداختن قلابی‌ها از آن‌ها به کار می‌رود. این واژه برای دادن و گرفتن درهم‌ها نیز به کار می‌رود. نمونه‌ی این معنا، حدیث جابر دربارهٔ شترش است که رسول خدا ﷺ آن را از او خرید و او گفت: «فَنَقَدَنِي ثَمَنَهُ» یعنی بهای آن را فوراً و نقداً به من داد. این واژه برای خود پول رایج نیز به کار می‌رود.

An-naqd is used in the language to mean the distinguishing of Dirhams and removing the counterfeit from them. It is also used for giving and taking Dirhams. An example for the latter meaning is the Hadith of Jabir regarding his camel which the Messenger of Allah (saw) purchased from him and he said: “He (Naqada) paid me its price” i.e. gave to me as Naqd immediately. It is also used for currency itself.

پول به چیزی گفته می‌شود که مردم به‌طور سنتی بر استفاده از آن به‌عنوان بهای کالاها و مزد کار و خدمات توافق کرده‌اند، خواه فلزی باشد خواه غیرفلزی، به‌گونه‌ای که همه کالاها، کار و خدمات با آن سنجیده می‌شوند.

Currencies are known as that thing which people traditionally agreed to use as prices for goods and wages for labour and services, whether metallic or not, such that all goods, labour and services are measured with it.

پیش از آنکه مردم با پول آشنا شوند، کالاها و خدمات را به شیوهٔ مقایضه با یکدیگر مبادله می‌کردند. اما از آنجا که مبادلهٔ کالا و خدمات از راه مقایضه با دشواری‌های فراوانی همراه است که در معاملات تجاری محدودیت ایجاد می‌کند، جوامع به این اندیشیدند که کالای اصلی‌ای با ارزش ذاتی را برگزینند که به‌آسانی مبادله شود تا معیار (مِقیاس) سنجش همهٔ کالاها و خدمات گردد. بدین‌ترتیب پول‌ها پدید آمدند و تنها معیار سنجش شدند. از آنجا که طلا و نقره از دیرباز برای انسان‌ها کانی‌های ارزشمندی با ارزش ذاتی بودند، به‌عنوان پول به کار گرفته شدند و از آن‌ها دینارها و درهم‌ها ضرب شد. این به آن دلیل بود که این دو فلز به‌ویژه با کمیابی نسبی مشخص می‌شوند، همان‌گونه که طلا با ماندگاری در طول زمان متمایز است.

People used to trade and exchange goods and services by barter before they knew currencies. However, because exchanging goods and services by barter is surrounded by many difficulties resulting in restrictions in trading transactions, societies thought of choosing a principal good with an intrinsic value that is easily exchanged to become a standard (Miqyas) to measure all goods and services. So they initiated currencies which became the sole measurement. As gold and silver are valuable minerals with intrinsic value from ancient times for human beings, they were taken as currency, and Dinars and Dirhams were coined from them. This was because they are especially characterised by relative scarcity just like gold is distinguished by durability over time.

دولت روم و کشورهایی که تابع آن بودند، طلا را پایه پول خود قرار دادند، به‌طوری‌که از آن دینارهای هرقلی با شکل و وزن مشخص سکه زدند. دولت فارس و کشورهایی که تابع آن بودند، نقره را پایه پول خود قرار دادند، به‌طوری‌که از آن درهم‌هایی با شکل و وزن مشخص سکه زدند. دینارهای رومی تنها یک شکل و یک وزن داشتند، در حالی که درهم‌های فارسی شکل‌ها و وزن‌های متعددی داشتند.

The Roman State and the countries subordinate to it adopted gold as the basis of their currency such that they coined from it Heraclian Dinars that has a specific shape and weight. The Persian State and countries subordinate to it adopted silver as the basis of its currency such that it coined Dirhams of a specific shape and weight. Roman Dinars were of only one shape and weight, whereas Persian Dirhams had numerous shapes and weights.

پیش از اسلام، عرب‌ها، به‌ویژه قریش، با کشورها و مناطق همسایه تجارت می‌کردند. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Pre-Islamic Arabs, particularly the Quraysh, used to trade with neighbouring countries and regions. Allah (swt) says:

برای الفت دادن قریش، الفتِ آنان در کاروان‌های زمستان و تابستان {لِإِیلَٰفِ قُرَیۡشٍ ۝ إِۦلَٰفِهِمۡ رِحۡلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّیۡفِ} [At-Takathur: 1-2]

“For the taming of Quraysh such that the (Quraysh) caravans set forth safe in winter and in summer” [At-Takathur: 1-2]

وہ شام سے سنہری قیصری دینار، اور عراق سے چاندی کے کسروی دراہم لے کر لوٹتے، اور کم کبھی یمن سے حمیری دراہم لاتے۔ وہ حجاز میں ہرقلی سونا اور ساسانی چاندی لایا کرتے تھے۔ تاہم وہ ان دینار و دراہم کے ساتھ گنتی کے حساب سے معاملہ نہیں کرتے تھے بلکہ انھیں وزن کے حساب سے لیتے تھے، انھیں "تبر" یعنی سونے اور چاندی کا خالص مادّہ سمجھتے ہوئے، نہ کہ ڈھالی ہوئی کرنسی۔ انھوں نے ان کو سکّہ بند کرنسی کے طور پر لینے سے اس لیے گریز کیا کہ دراہم کی اقسام اور ان کے مختلف وزن تھے، اور اس خدشے کے پیشِ نظر کہ بار بار لین دین کی وجہ سے دینار کا وزن کم ہو جائے گا، حالانکہ اس وقت ان کا وزن مقرر تھا۔ وہ دھوکہ دہی سے بچنے کے لیے وزن پر اعتماد کرتے تھے، اور ان کے پاس تولنے کے مخصوص پیمانے تھے، جو یہ تھے: رطل، اُوقیہ، نَش، نَوات (بیج)، مثقال، درہم، دانِق، قیراط اور حبّہ (دانہ)۔ مثقال، جو وزن کی بنیاد تھا، کا ایک معلوم وزن تھا۔ اس کا وزن بائیس قیراط منہا ایک حبّہ تھا، اور ان کے دس درہم سات مثقال کے برابر ہوتے تھے۔

They would return from Ash-Sham bearing golden Caesarean Dinars, and silver Chosroes Dirhams from Iraq, and, less often Humayri Dirhams from Yemen. They would bring Heraclian gold and Sassanid silver to the Hijaz. However, they did not deal with these Dinars and Dirhams by number but by weight considering them as ore (Tibr) i.e. (pure) material of gold and silver not coined money. They ignored taking them as coined currency due to the various types of Dirhams and their different weights, and the probability of Dinars being reduced (in weight) due to their frequent exchange even though they had a fixed weight at that time. They depended on weight to prevent fraud and they had specific weights used for weighing which were the pound, ounce, Nush, seed (Nuwat), Mithqal, Dirham, Daniq, carat and grain (Hubbat). The Mithqal the basis of weight-had a known weight. Its weight was 22 carats less one grain, and their ten Dirhams weighed seven Mithqal.

هنگامی که اسلام آمد، رسول خدا ﷺ معامله با این دینارها و درهمها را تأیید کرد. همچنین آنها را به عنوان پول رایج پذیرفت، همان‌گونه که وزنی را که قریش با آن این دینارها و درهمها را می‌سنجید، تأیید نمود. طاووس از ابن عمر روایت کرد که گفت: «رسول خدا ﷺ فرمود: "وزن، وزن اهل مکه است و پیمانه، پیمانه اهل مدینه است."» بلاذری از عبدالله بن ثعلبة بن صعیر روایت کرد که گفت: «دینارهای هرقلی در جاهلیت به مردم مکه می‌آمدند، همچنان که درهم‌های فُرس بُغلیّه (ایرانیان) می‌آمدند، و هنگامی که با آنها داد و ستد می‌کردند، آنها را فقط به عنوان سنگ‌معدن (شمش) به حساب می‌آوردند. برای آنها مثقالی با وزنی شناخته‌شده وجود داشت، وزنی برابر با ۲۲ قیراط منهای کسری. ده درهم وزنی برابر با هفت مثقال داشت و رطل دوازده اوقیه بود که هر اوقیه چهل درهم بود. رسول خدا ﷺ این را تأیید کرد، همان‌گونه که ابوبکر، عمر، عثمان و علی نیز آن را پذیرفتند.»

When Islam came, the Messenger of Allah (saw) consented to dealing with these Dinars and Dirhams. He also consented to considering them as currency, as he consented to the weight with which the Quraysh weighed these Dinars and Dirhams. Tawus narrated from Ibn ‘Umar who said: “The Messenger of Allah (saw) said: “The weight is the weight of the people of Makka, and the measure is the measure of the people of Madinah.’” Al-Baladhri narrated from Abdullah bin Th’alaba bin Sa’eer who said: “Heraclian Dinars came to the people of Makkah in Jahiliyyah as came Dirhams of al-Furs al- Bughliyya (Persians), and when they traded with them they considered them only as ore. The Mithqal had a well-known weight for them, a weight of 22 carats less a fraction. Ten Dirhams weighed seven Mithqal and the pound was 12 ounces with each ounce being 40 Dirhams. The Messenger of Allah (saw) consented to this, as did Abu Bakr, ‘Umar, Uthman and Ali.”.

مسلمانان در تمام دوران زندگی رسول خدا ﷺ و خلافت ابوبکر صدیق و سال‌های نخست خلافت عمر، دینارهای هرقلی و درهم‌های خسروی را از نظر شکل، ضرب و تصاویر به کار می‌بردند. در سال بیستم هجرت، که هشتمین سال خلافت عمر بود، عمر درهم‌های جدیدی به سبک ساسانی ضرب کرد و چهره‌ها و خط پهلوی را حفظ کرد، اما برخی واژه‌ها را با حروف عربی کوفی افزود، مانند «بسم الله» و «بسم الله ربّی». مسلمانان تا زمان عبدالملک بن مروان، دینارها را به سبک بیزانسی و درهم‌ها را به سبک ساسانی به کار می‌بردند و در کنار آن، برخی واژه‌های اسلامی را با حروف عربی می‌نوشتند. در سال هفتاد و پنجم، یا احتمالاً هفتاد و ششم، عبدالملک درهم‌هایی به سبک ویژه اسلامی ضرب کرد که متون اسلامی به خط کوفی بر آن‌ها حک شده بود و سبک ساسانی را کنار گذاشت. در سال هفتاد و هفتم، او دینارهایی به سبک ویژه اسلامی ضرب کرد و متون اسلامی را با خط کوفی عربی بر آن‌ها نقش زد و سبک بیزانسی پیشین را رها کرد. پس از آنکه عبدالملک درهم‌ها و دینارها را به سبک ویژه اسلامی ضرب کرد، مسلمانان پول متمایز خود را با سبکی یکتا و اسلامی داشتند و پول دیگر ملت‌ها را کنار گذاشتند.

The Muslims continued using Heraclian Dinars and Chosroes Dirhams in their shape, coinage and pictures throughout the life of the Messenger of Allah (saw) , the Khilafah of Abu Bakr as-Siddiq and the first years of ‘Umar’s Khilafah. In the 20th year of the Hijra, which was the 8th year of ‘Umar’s Khilafah, ‘Umar coined new Dirhams in the Sassanid style and retained the Pahlavi faces and writing while adding some words in Kufic Arabic letters such as “In the name of Allah (swt)” and “In the name of Allah (swt), my Lord.” Muslims continued using Dinars in Byzantine style and Dirhams in Sassanid style together with writing certain Islamic words in Arabic letters until the time of Abdul Malik bin Marwan. In the 75th year, or possibly in the 76th year, Abdul Malik coined Dirhams in specific Islamic style carrying Islamic texts engraved upon the Dirhams in Kufic script after abandoning the Sassanid style. In the 77th year, he coined Dinars in a specific Islamic style and engraved upon them Islamic texts with Kufic Arabic script while abandoning the previous Byzantine style. After Abdul Malik had coined Dirhams and Dinars in a specific Islamic style, Muslims had their distinct currency in a unique Islamic style and they abandoned other people’s currency.

وزن دينار در دوران جاهلیت و اسلام تفاوتی نداشت؛ وزن آن ثابت بود. دینارهای بیزانسی در زمان جاهلیت، در زمان رسول‌الله ﷺ و خلفای پس از ایشان مورد استفاده قرار می‌گرفت. سپس عبدالملک دینارهای اسلامی با همان وزن ضرب کرد. دینار بیزانسی یک مثقال وزن داشت، و مثقال برابر با ۸ دَوانیق بود که وزن آن ۲۰ قیراط یا اندکی کمتر از ۲۲ قیراط بود؛ هر دو وزن یکسان‌اند، زیرا میان دو نوع قیراط تفاوتی در وزن وجود دارد. مثقال را ۷۲ دانه از جوِ متوسط که دو لبه ریز آن بریده شده باشد برابر دانسته‌اند، و نیز آن را ۶۰۰۰ دانه از خردل وحشیِ متوسط تخمین زده‌اند.

The weight of the Dinar did not differ either in Jahiliyyah or Islam; it has a fixed weight. Byzantine Dinars were used in the time of Jahiliyyah, the time of the Messenger of Allah (saw) and the Khulafa’a after him. Then Abdul Malik coined Islamic Dinars of the same weight. The Byzantine Dinar weighed a Mithqal, where the Mithqal was 8 Dawaniq which weighed 20 carats or a fraction less than 22 carats, both weights being the same as there is a difference in the weight of the two types of carats. The Mithqal is measured as 72 grains of an average barley seed whose two tiny edges are cut off, and it is also estimated as 6,000 grains of average-sized wild mustard.

پیامبر خدا ﷺ این وزن دینار را تأیید کرد و احکام زکات، دیه و قطع دست در سرقت را به آن پیوند داد. بدین ترتیب، این وزن به عنوان وزن شرعی دینارها شناخته شد و همان وزنی است که عبدالملک هنگام ضرب دینار اسلامی بر آن تکیه کرد و آن را مثقال قرار داد.

The Messenger of Allah (saw) consented to this Dinar weight and linked with it the rules of Zakat, blood-money and the cutting for theft. So it became the Shari’ah weight for Dinars, and it is the same weight that Abdul Malik depended upon when he coined the Islamic Dinar and made it a Mithqal.

اما درهم‌ها، وزن‌های گوناگونی داشتند، زیرا ایرانیان سه نوع درهم داشتند: درهمِ بزرگ که وزنش به اندازهٔ یک مثقال بود، یعنی ۲۰ قیراط؛ درهمِ کوچک که وزنش نصف مثقال بود، یعنی ۱۰ قیراط؛ و درهمِ میانه که ده تای آن شش مثقال، یعنی ۱۲ قیراط وزن داشت. بلاذری از حسن بن صالح روایت کرده که گفت: «درهم‌هایی که غیرعرب ضرب می‌کردند، وزن‌های گوناگون داشت، هم سنگین و هم سبک. از یکی‌شان یک مثقال، یعنی ۲۰ قیراط، ضرب می‌کردند، و از دیگری ۱۲ قیراط، و از دیگری ۱۰ قیراط که مثقالِ میانه است.» او همچنین از کسی غیر از حسن بن صالح روایت کرده که گفت: «درهم‌های غیرعرب چنان بود که ده تای آن‌ها ده مثقال وزن داشت، ده تای آن‌ها شش مثقال، و ده تای آن‌ها پنج مثقال.» آنان درهم‌های بزرگ را «درهم‌های بغلیه» (بغلیّه) می‌نامیدند، یا «سود وافیه» (سودِ وافیه)، و برای سنجش وزن پایهٔ درهم به کار می‌بردند، که همان وزن مثقال طلاست، یعنی ۸ دانگ، که هر دانگ دو و نیم قیراط است، پس می‌شود ۲۰ قیراط. این وزن در دوران ساسانیان، خلفای راشدین و امویان ضرب می‌شد.

As for Dirhams, they had different weights because the Persians had three types of Dirhams; the large one whose weight was a Mithqal’s weight, that is 20 carats, the little one whose weight is one half Mithqal’s weight i.e. 10 carats, and the middle one ten of which weighed 6 Mithqal i.e. 12 carats. Al- Balathari narrated from Al-Hassan bin Salih who said: “Dirhams coined by non-Arabs had different weights, both heavy and light. They would coin a Mithqal from it which is 20 carats, another of 12 carats, and another of 10 carats which is of the median Mithqal.” He narrated from other than Al- Hassan bin Salih who said: “Dirhams of the non-Arabs were such that 10 of them weigh 10 Mithqal, 10 of them weigh 6 Mithqal and 10 of them weigh 5 Mithqal.” They used the term mulish (Bughliyya) Dirhams for large Dirhams or the full black (Sood Wafiya) for assessing the basic weight of the Dirham which is the weight of the Mithqal in gold i.e. 8 Dawaniq where a Daniq is two and a half carats, so it becomes 20 carats. This weight was coined at the time of the Sassanids, the righteous Khulafa’a and the Umayyads.