النَّقْدُ در زبان به معنای تمییز دادن درهم‌ها و جدا کردن قلب (ناسره) از آن‌ها است. همچنین برای دادن و گرفتن درهم‌ها به کار می‌رود. نمونه‌ی معنای دوم، حدیث جابر دربارهٔ شتری است که رسول خدا ﷺ از او خرید و او گفت: «فَنَقَدَنِي ثَمَنَهُ» یعنی بهای آن را فوراً و به‌صورت نقد به من پرداخت. این واژه برای خود پول رایج نیز به کار می‌رود.

An-naqd is used in the language to mean the distinguishing of Dirhams and removing the counterfeit from them. It is also used for giving and taking Dirhams. An example for the latter meaning is the Hadith of Jabir regarding his camel which the Messenger of Allah (saw) purchased from him and he said: “He (Naqada) paid me its price” i.e. gave to me as Naqd immediately. It is also used for currency itself.

العملات هي آن چیزی که مردم به طور سنتی بر استفاده از آن به عنوان قیمت کالاها و دستمزد کار و خدمات توافق کرده‌اند، خواه فلزی باشد یا غیرفلزی، به گونه‌ای که همه کالاها، کار و خدمات با آن سنجیده می‌شوند.

Currencies are known as that thing which people traditionally agreed to use as prices for goods and wages for labour and services, whether metallic or not, such that all goods, labour and services are measured with it.

پیش از آن‌که مردم با پول آشنا شوند، کالاها و خدمات را از راه مبادلهٔ پایاپای (بارتر) با یکدیگر تبادل می‌کردند. اما از آنجا که مبادلهٔ پایاپای کالاها و خدمات با دشواری‌های بسیاری همراه بود و به محدودیت‌هایی در معاملات تجاری می‌انجامید، جوامع به این اندیشه افتادند که کالای اصلی‌ای را با ارزش ذاتی برگزینند که به آسانی مبادله شود تا معیاری (مِقیاس) برای سنجش همهٔ کالاها و خدمات باشد. بدین ترتیب، پول‌ها پدید آمدند که تنها معیار سنجش شدند. از آنجا که طلا و نقره از دیرباز برای انسان‌ها کانی‌های ارزشمند با ارزش ذاتی بوده‌اند، آن‌ها را به‌عنوان پول برگزیدند و از آن‌ها دینار و درهم ضرب کردند. این به آن سبب بود که این دو فلز به‌ویژه با کمیابی نسبی مشخص می‌شوند، همان‌گونه که طلا با ماندگاری در طول زمان متمایز است.

People used to trade and exchange goods and services by barter before they knew currencies. However, because exchanging goods and services by barter is surrounded by many difficulties resulting in restrictions in trading transactions, societies thought of choosing a principal good with an intrinsic value that is easily exchanged to become a standard (Miqyas) to measure all goods and services. So they initiated currencies which became the sole measurement. As gold and silver are valuable minerals with intrinsic value from ancient times for human beings, they were taken as currency, and Dinars and Dirhams were coined from them. This was because they are especially characterised by relative scarcity just like gold is distinguished by durability over time.

دولت روم و کشورهای تابع آن، طلا را پایهٔ پول خود قرار دادند، به‌گونه‌ای که از آن دینارهای هرقلی با شکل و وزنی مشخص ضرب کردند. دولت فارس و کشورهای تابع آن، نقره را پایهٔ پول خود قرار دادند، به‌گونه‌ای که درهم‌هایی با شکل و وزنی مشخص ضرب کردند. دینارهای رومی تنها یک شکل و یک وزن داشتند، در حالی که درهم‌های فارسی شکل‌ها و وزن‌های متعددی داشتند.

The Roman State and the countries subordinate to it adopted gold as the basis of their currency such that they coined from it Heraclian Dinars that has a specific shape and weight. The Persian State and countries subordinate to it adopted silver as the basis of its currency such that it coined Dirhams of a specific shape and weight. Roman Dinars were of only one shape and weight, whereas Persian Dirhams had numerous shapes and weights.

پیش از اسلام، عرب‌ها، به‌ویژه قریش، با کشورها و منطقه‌های همسایه تجارت می‌کردند. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Pre-Islamic Arabs, particularly the Quraysh, used to trade with neighbouring countries and regions. Allah (swt) says:

برای الفت دادن قریش؛ الفتشان در کوچ زمستانی و تابستانی (که کاروان‌هایشان با امنیت راهی می‌شد) [At-Takathur: 1-2]

“For the taming of Quraysh such that the (Quraysh) caravans set forth safe in winter and in summer” [At-Takathur: 1-2]

آنان از شام، دینارهای طلای قیصری و درهم‌های نقرهٔ کسروی از عراق، و کمتر، درهم‌های حِمیری از یمن بازمی‌گشتند. آنان طلای هِرَقلی و نقرهٔ ساسانی را به حجاز می‌آوردند. با این حال، این دینارها و درهم‌ها را به شمار معامله نمی‌کردند بلکه با وزن معامله می‌کردند و آن‌ها را به‌عنوان سنگ‌معدن (تِبر)، یعنی مادهٔ خالص طلا و نقره، و نه پول سکه‌زده، در نظر می‌گرفتند. آنان از اینکه آن‌ها را به‌عنوان پول سکه‌ای بپذیرند خودداری می‌کردند، به سبب گوناگونی انواع درهم‌ها و وزن‌های متفاوت آن‌ها، و احتمال کاهش وزن دینارها بر اثر مبادلهٔ مکرر، هرچند در آن زمان وزن ثابتی داشتند. آنان برای جلوگیری از کلاه‌برداری به وزن تکیه می‌کردند و وزنه‌های مشخصی برای توزین داشتند که عبارت بودند از: رطل، اوقیه، نَش، دانهٔ نَوات، مِثقال، درهم، دانق، قیراط و حبّه. مِثقال، که مبنای وزن بود، وزن مشخص و معلومی داشت؛ وزن آن ۲۲ قیراط منهای یک حبّه بود، و ده درهم آنان هفت مِثقال وزن داشت.

They would return from Ash-Sham bearing golden Caesarean Dinars, and silver Chosroes Dirhams from Iraq, and, less often Humayri Dirhams from Yemen. They would bring Heraclian gold and Sassanid silver to the Hijaz. However, they did not deal with these Dinars and Dirhams by number but by weight considering them as ore (Tibr) i.e. (pure) material of gold and silver not coined money. They ignored taking them as coined currency due to the various types of Dirhams and their different weights, and the probability of Dinars being reduced (in weight) due to their frequent exchange even though they had a fixed weight at that time. They depended on weight to prevent fraud and they had specific weights used for weighing which were the pound, ounce, Nush, seed (Nuwat), Mithqal, Dirham, Daniq, carat and grain (Hubbat). The Mithqal the basis of weight-had a known weight. Its weight was 22 carats less one grain, and their ten Dirhams weighed seven Mithqal.

هنگامی که اسلام آمد، رسول خدا ﷺ دادوستد با این دینارها و درهمها را پذیرفت. او همچنین پذیرفت که آنها را به عنوان پول به شمار آورند، همان‌گونه که وزنی را که قریش با آن این دینارها و درهم‌ها را وزن می‌کردند، پذیرفت. طاوس از ابن عمر روایت کرد که گفت: «رسول خدا ﷺ فرمود: "وزن، وزن اهل مکه است و پیمانه، پیمانه اهل مدینه است."» بلاذری از عبدالله بن ثعلبة بن صعیر روایت کرد که گفت: «دینارهای هرقلی در جاهلیت نزد مردم مکه می‌آمد، و همچنین درهم‌های فرس بغلیه (ایرانیان)؛ و هنگامی که با آنها داد و ستد می‌کردند، آنها را تنها به عنوان شمش فلز به حساب می‌آوردند. مثقال برای آنان وزن معروفی داشت، وزنی برابر با ۲۲ قیراط منهای کسری. ده درهم هفت مثقال وزن داشت و رطل دوازده اوقیه بود که هر اوقیه چهل درهم بود. رسول خدا ﷺ این را پذیرفت، همچنان که ابوبکر، عمر، عثمان و علی نیز چنین کردند.»

When Islam came, the Messenger of Allah (saw) consented to dealing with these Dinars and Dirhams. He also consented to considering them as currency, as he consented to the weight with which the Quraysh weighed these Dinars and Dirhams. Tawus narrated from Ibn ‘Umar who said: “The Messenger of Allah (saw) said: “The weight is the weight of the people of Makka, and the measure is the measure of the people of Madinah.’” Al-Baladhri narrated from Abdullah bin Th’alaba bin Sa’eer who said: “Heraclian Dinars came to the people of Makkah in Jahiliyyah as came Dirhams of al-Furs al- Bughliyya (Persians), and when they traded with them they considered them only as ore. The Mithqal had a well-known weight for them, a weight of 22 carats less a fraction. Ten Dirhams weighed seven Mithqal and the pound was 12 ounces with each ounce being 40 Dirhams. The Messenger of Allah (saw) consented to this, as did Abu Bakr, ‘Umar, Uthman and Ali.”.

مسلمانان در تمام دوران حیات رسول خدا ﷺ، خلافت ابوبکر صدیق و سالهای نخست خلافت عمر، همچنان از دینارهای هرقلی و درهمهای خسروی در شکل، سکه و تصاویر آنها استفاده میکردند. در سال بیستم هجرت، که هشتمین سال خلافت عمر بود، عمر درهمهای جدیدی به سبک ساسانی ضرب کرد و چهرههای پهلوی و نوشتههای آن را حفظ نمود، اما واژههایی مانند «به نام الله (جل جلاله)» و «به نام الله (جل جلاله)، پروردگارم» را با حروف عربی کوفی بر آنها افزود. مسلمانان تا زمان عبدالملک بن مروان همچنان دینارها را به سبک بیزانسی و درهمها را به سبک ساسانی به کار میبردند و در کنار آن، برخی واژههای اسلامی را با حروف عربی مینوشتند. در سال هفتاد و پنجم، یا احتمالاً در سال هفتاد و ششم، عبدالملک درهمهایی به سبک ویژه اسلامی ضرب کرد که متنهای اسلامی با خط کوفی بر آنها حک شده بود، و سبک ساسانی را کنار گذاشت. در سال هفتاد و هفتم، او دیناrهایی به سبک ویژه اسلامی ضرب کرد و متنهای اسلامی را با خط عربی کوفی بر آنها حک نمود، و سبک بیزانسی پیشین را کنار گذاشت. پس از آنکه عبدالملک درهم و دینار را به سبک ویژه اسلامی ضرب کرد، مسلمانان دارای پول متمایز خود با سبکی یکتا و اسلامی شدند و پول دیگر ملتها را رها کردند.

The Muslims continued using Heraclian Dinars and Chosroes Dirhams in their shape, coinage and pictures throughout the life of the Messenger of Allah (saw) , the Khilafah of Abu Bakr as-Siddiq and the first years of ‘Umar’s Khilafah. In the 20th year of the Hijra, which was the 8th year of ‘Umar’s Khilafah, ‘Umar coined new Dirhams in the Sassanid style and retained the Pahlavi faces and writing while adding some words in Kufic Arabic letters such as “In the name of Allah (swt)” and “In the name of Allah (swt), my Lord.” Muslims continued using Dinars in Byzantine style and Dirhams in Sassanid style together with writing certain Islamic words in Arabic letters until the time of Abdul Malik bin Marwan. In the 75th year, or possibly in the 76th year, Abdul Malik coined Dirhams in specific Islamic style carrying Islamic texts engraved upon the Dirhams in Kufic script after abandoning the Sassanid style. In the 77th year, he coined Dinars in a specific Islamic style and engraved upon them Islamic texts with Kufic Arabic script while abandoning the previous Byzantine style. After Abdul Malik had coined Dirhams and Dinars in a specific Islamic style, Muslims had their distinct currency in a unique Islamic style and they abandoned other people’s currency.

وزن دینار نه در جاهلیت و نه در اسلام تفاوت نکرد؛ بلکه وزن آن ثابت است. دینارهای بیزانسی در زمان جاهلیت، در زمان پیامبر خدا ﷺ و در زمان خلفای پس از ایشان به کار می‌رفت. سپس عبدالملک دینارهای اسلامی با همان وزن ضرب کرد. دینار بیزانسی یک مثقال وزن داشت، که مثقال برابر با ۸ دوانیق بود و وزن آن ۲۰ قیراط یا اندکی کمتر از ۲۲ قیراط بود؛ و هر دو وزن یکسان‌اند، زیرا میان دو نوع قیراط تفاوتی در وزن وجود دارد. مثقال برابر با ۷۲ دانه از دانه‌های متوسط جو است که دو لبه ریز آن بریده شده باشد، و همچنین برابر با ۶۰۰۰ دانه از دانه‌های خردل وحشی با اندازه متوسط برآورد شده است.

The weight of the Dinar did not differ either in Jahiliyyah or Islam; it has a fixed weight. Byzantine Dinars were used in the time of Jahiliyyah, the time of the Messenger of Allah (saw) and the Khulafa’a after him. Then Abdul Malik coined Islamic Dinars of the same weight. The Byzantine Dinar weighed a Mithqal, where the Mithqal was 8 Dawaniq which weighed 20 carats or a fraction less than 22 carats, both weights being the same as there is a difference in the weight of the two types of carats. The Mithqal is measured as 72 grains of an average barley seed whose two tiny edges are cut off, and it is also estimated as 6,000 grains of average-sized wild mustard.

پیامبر خدا ﷺ این وزن دینار را تأیید کرد و احکام زکات، دیه و قطع دست در سرقت را به آن پیوند داد. بدین ترتیب، این وزن به عنوان وزن شرعی دینار شناخته شد، و همان وزنی است که عبدالملک هنگام ضرب دینار اسلامی بر آن تکیه کرد و آن را مثقال قرار داد.

The Messenger of Allah (saw) consented to this Dinar weight and linked with it the rules of Zakat, blood-money and the cutting for theft. So it became the Shari’ah weight for Dinars, and it is the same weight that Abdul Malik depended upon when he coined the Islamic Dinar and made it a Mithqal.

اما الدراهم، فقد اختلفت أوزانها لأن الفرس كانت لها ثلاثة أنواع من الدراهم: الكبير الذي وزنه وزن مثقال، أي عشرون قيراطًا، والصغير الذي وزنه نصف مثقال، أي عشرة قراريط، والوسط الذي وزن عشرة منه ستة مثاقيل، أي اثنا عشر قيراطًا. روى البلاذري عن الحسن بن صالح أنه قال: «كانت الدراهم المضروبة من غير العرب مختلفة الأوزان، ثقيلة وخفيفة، فكانوا يضربون منها ما يكون مثقالًا، وهو عشرون قيراطًا، وأخرى اثنا عشر قيراطًا، وأخرى عشرة قراريط، وهي المثقال الوسط». وروى عن غير الحسن بن صالح قال: «كانت دراهم العجم بحيث إن عشرة منها تزن عشرة مثاقيل، وعشرة منها تزن ستة مثاقيل، وعشرة منها تزن خمسة مثاقيل». وكانوا يطلقون على الدراهم الكبيرة اسم «البغلية» أو «السود الوافية»، ويقدّرون بها الوزن الأساسي للدرهم، وهو وزن المثقال من الذهب، أي ثمانية دوانيق، والدانَق قيراطان ونصف، فيصير المجموع عشرين قيراطًا. وقد ضُربت هذه الزنة في عهد الساسانيين، والخلفاء الراشدين، والأمويين.

As for Dirhams, they had different weights because the Persians had three types of Dirhams; the large one whose weight was a Mithqal’s weight, that is 20 carats, the little one whose weight is one half Mithqal’s weight i.e. 10 carats, and the middle one ten of which weighed 6 Mithqal i.e. 12 carats. Al- Balathari narrated from Al-Hassan bin Salih who said: “Dirhams coined by non-Arabs had different weights, both heavy and light. They would coin a Mithqal from it which is 20 carats, another of 12 carats, and another of 10 carats which is of the median Mithqal.” He narrated from other than Al- Hassan bin Salih who said: “Dirhams of the non-Arabs were such that 10 of them weigh 10 Mithqal, 10 of them weigh 6 Mithqal and 10 of them weigh 5 Mithqal.” They used the term mulish (Bughliyya) Dirhams for large Dirhams or the full black (Sood Wafiya) for assessing the basic weight of the Dirham which is the weight of the Mithqal in gold i.e. 8 Dawaniq where a Daniq is two and a half carats, so it becomes 20 carats. This weight was coined at the time of the Sassanids, the righteous Khulafa’a and the Umayyads.