4.7 Ni Munafiki Ne
4.7 Je Suis Hypocrite
Ana fassara wannan rubutu daga Turanci zuwa Hausa. Ga abin da ya kamata a fassara: Wannan ita ce amsata ga "je suis Charlie" bayan harbin Charlie Hebdo a Faransa shekara guda da ta wuce. Charlie Hebdo mujallar barkwanci ta Faransa ce wacce sau da yawa take buga zane-zane da ke zagi da yin izgili ga Annabi Muhammad ﷺ, haka nan ga sauran annabawa.
This was my response to “je suis charlie” a year ago after the Charlie Hebdo shooting in France. Charlie Hebdo is the French satirical magazine that often publishes cartoons insulting and mocking the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم as well as other prophets.
Ina ganin wadannan kiraye-kirayen na "’yancin fadin albarkacin baki" da "’yancin cin mutunci" a matsayin abin kunya da munafunci. Mutanen da ke ta muradin a buga zane-zanen batanci ba su da abin da za su rasa, domin ko dai ba su da addini ko kuma suna cikin tsirarun addini wadanda ke jin matsin lamba su bi ka'idodin kafaffiyar gwamnatin boko. Idan da mutane ne masu kishin ’yancin fadin albarkacin baki na gaske, maimakon su nemi abu mai sauki, da sun nemi a yada abin da ke cutar da su da gaske, abubuwan da suka saba wa dabi'un 'yanci na yau da kullum da na boko.
I find these calls for “freedom of expression” and “freedom to offend” so hollow and hypocritical. All these people pining for blasphemous cartoons to be published have nothing to lose because they are either not religious or are a religious minority and feel the pressure to conform to the dictates of the secular establishment. If these people were real “freedom of expression” purists, instead of going for the easy target, they would advocate for the dissemination of something that really offends them, things that go against mainstream liberal secular values.
Abin da ke da gaske ɗin zagi a wannan zamanin bayan addini? Bari mu duba zane-zane da ke wulakanta mata ko hankalinsu, zane-zane da ke yi wa nakasassu ba’a, zane-zane masu adawa da masu luwadi, zane-zane da ke nuna Shugaban ƙasa da sauran zaɓaɓɓun jami’ai a matsayin masu lalata da yara ko masu karkata a fannin jima’i, zane-zane da ke yi wa sojoji ba’a a matsayin matsorata, zane-zane da ke cin mutuncin tunawa da waɗanda bala’i ya rutsa da su, da Holocaust, da sauransu.
You want to know what is really blasphemous in this post-religious age? Let’s see cartoons that denigrate women or their intelligence, cartoons lampooning the disabled, anti-gay cartoons, cartoons that depict the President and other elected officials as pedophiles and sexual deviants, cartoons that mock military personnel as cowards, cartoons that insult the memory of disaster victims, the Holocaust, etc.
Ya yaɗu yadda mutane suke shirye su ga irin waɗannan zane-zane a cikin manyan kafofin watsa labarai, waɗanda ake rarrabawa a duniya baki ɗaya? Hakika, ni ba wai ina goyon bayan irin waɗannan abubuwa ba, domin ina bin ka'ida, kuma ina ƙin falsafar sassaucin zamani mara amfani da kalmomi marasa ma'ana kamar “’yancin ɓata wa mutane rai” da sauransu. Amma abin da nake nufi shi ne: har sai kun shirya ganin wani abu da kuke ganin yana da ƙazanta da ƙyama ƙwarai, an liƙa shi ko'ina domin ku, yaranku da iyalanku ku gani, kada ku ce mini “Je suis Charlie” ko wani abu makamancin haka.
How willing are people to see these kinds of cartoons in their mainstream publications, distributed across the globe? Of course, I am not really advocating for such things because I am consistent and reject the hollow liberal ideology and empty slogans like “freedom to offend,” etc. But, my point is, until you are willing to see something that you find truly vulgar and utterly despicable plastered everywhere for you, your children, and your family to see, don’t tell me “je suis charlie” or whatever.