Het zou voor iemand gemakkelijk zijn om te betogen dat als volwassen mannen (en vrouwen) bereid zijn te gokken op de richting van de rentestanden, de kracht van de Amerikaanse woningmarkt en over wie wel en wie niet zal falen in de bedrijfswereld (bijvoorbeeld met Credit Default Swaps), zij daar de vrijheid toe zouden moeten hebben. Uiteindelijk is er altijd een winnaar en een verliezer, en misschien zal de verliezer leren van zijn fouten en als een beter mens terugkeren. Net als de gokker die voortdurend faalt en altijd terugkeert als een verslaafde, maar toch in de verwachting van een grote uitbetaling, was de aanname dat de markten efficiënt zijn en dat verliezers volledig en op tijd zullen uitbetalen, net zoals de winnaars hun winsten vreugdevol in hun zak zullen steken. Dit is een absurde opvatting, die geen rekening houdt met de inefficiëntie van degenen die zich in water die te diep voor hen is begeven en die moeite zullen hebben om hun schulden te voldoen, en degenen die volledig worden weggevaagd door hun gokverliezen. Deze crisis is niet anders.

It would be easy for one to argue that if grown men (and women) are happy to gamble on the direction of interest rates, the strength of the US housing market and over who will, and who will not fail in the corporate world (for example with Credit Default Swaps), they should be allowed to get on with it. After all there is always a winner and a loser, and maybe the loser will learn from his mistakes and come back a better person. Like the perpetually failing gambler who always returns addicted yet expectant for a big payout, the assumption was that the markets are efficient and losers will pay out fully and on time just as the winners will gleefully pocket their gains. This is an absurd notion, which fails to take note of the inefficiency of those that get in out of their depth who will struggle to meet their debts and those that are completely wiped out by their gambling losses. This crisis is no different.

We hebben gezien hoe bedrijven "het bedrijf" hebben ingezet, of om nauwkeuriger te zijn door middel van hefboomeffecten (leningen) vele malen de waarde van het bedrijf hebben ingezet. Ondanks legers van accountants, risico-experts en compliance-medewerkers, zagen de grootste banken ter wereld het niet aankomen en liepen ze recht de storm in. Verblind door dromen van constant accumulerende winsten op steeds grotere en risicovollere weddenschappen, gingen zij er simpelweg van uit dat ze nooit zouden verliezen. En van de uitvoerende directeuren tot aan de handelaren, zij zijn allen schuldig aan de resultaten. Toch hebben zij, met slechts enkele uitzonderingen, niets illegaals gedaan. Het systeem en de wet steunden wat zij deden. De kern van het probleem ligt bij het systeem (kapitalisme) en de benadering ervan van transacties en gokken in het algemeen. Zowel de Royal Bank of Scotland als Barclays, twee van de grootste en meest prestigieuze banken, zijn onlangs gerapporteerd te hebben dat zij elk (volgens hun gepubliceerde rapporten en rekeningen) 2,4 biljoen dollar aan Credit Default Swaps in handen hebben, bijna het dubbele van het totale bruto binnenlands product van Groot-Brittannië. Geen wonder dat zij beiden het middelpunt zijn geweest van discussies over reddingsoperaties met de Britse regering, waarbij de RBS bezweek.

We’ve watched companies bet “the firm”, or to be more accurate through leveraging (loans) bet many multiples of the firm. Despite armies of accountants, risk experts and compliance staff the world’s largest banks did not see it coming and walked into the storm. Blinded by dreams of constantly accumulating profits on ever larger and riskier bets they just assumed they would never lose. And from the chief executives all the way down to the traders they are all culpable for the results. Yet, with only a few exceptions, they did nothing illegal. The system and the law endorsed what they did. The heart of the problem lies with the system (Capitalism) and its approach to transactions and gambling in general. Both the Royal Bank of Scotland and Barclays two of the largest and most prestigious banks have recently been reported to be each holding (according to their published report and accounts) $2.4 trillion dollars of Credit Default Swaps, nearly twice the size of Britain’s total Gross Domestic Product. Little wonder they have both been at the centre of bailout discussions with the British government with the RBS succumbing.

Credit default swaps speelden een belangrijke rol in de exponentieel groeiende kredietcrisis die leidde tot het faillissementsverzoek van Lehman Brothers. In gelijke zin is het reddingsplan van de overheid voor verzekeraar American International Group Inc. (AIG) ($124 miljard en oplopend) en de noodverkoop van Merryll Lynch & Co aan Bank of America geworteld in de CDS-bubbel. AIG was een grote speler geworden op de CDS-markt, waarbij het traditionele verzekeringen vermeed ten gunste van de meer exotische en vermeend lucratievere CDS-markt. Als een grote verkoper van CDS'en zou het falen van AIG vele miljarden dollars aan verliezen hebben veroorzaakt bij talrijke andere banken en financiële groepen die met AIG handelden, waardoor zij ook failliet zouden gaan. De domino-reactie zou dan onomstotelijk in gang zijn gezet. Ondanks zijn geschiedenis en positie op Wall Street werd Lehman Brothers als vervangbaar beschouwd en werd het toegestaan om te falen. Desalniettemin is het falen ervan in veel kringen bekritiseerd, omdat het een sleutelrol heeft gespeeld in de huidige crisis.

Credit default swaps played a major role in the mushrooming credit crisis which led to Lehman Brothers filing for bankruptcy protection. Similarly the government rescue plan for insurer American International Group Inc. (AIG) ($124 billion and counting) and the emergency sale of Merryll Lynch & Co to Bank of America is rooted in the CDS bubble. AIG had become a major player in the CDS market, shunning traditional insurance for the more exotic and supposedly more lucrative CDS market. As a major seller of CDSs, had AIG failed, it would have triggered many billions of dollars in losses at numerous other banks and financial groups who traded with AIG, sending them into failure as well. The domino chain would be well and truly kicked off. Lehman Brothers despite its history and standing on Wall Street was deemed expendable, and was allowed to fail. Nevertheless its failure has in many quarters been criticised because it has played a key part in the current crisis.

Door de liquidatie werden de volledige omvang van de enorme derivaten en hefboomposities duidelijker – er zijn nog steeds 1,5 miljoen Lehman-derivatencontracten waar een groot team van advocaten zich doorheen worstelt. Het veroorzaakte ook een "credit event" bij Lehman, volgend op de credit events van de overheidsovernames van de grootste Amerikaanse hypotheekbedrijven Freddie Mac en Fannie Mae. Deze credit events brachten de kwetsbaarheid van het financiële systeem scherp in beeld en niemand wist wie er als volgende zou falen, of wie wie kon betalen, met dergelijke grote CDS- en andere derivatenverliezen die door het systeem spoelden. Als de grootste banken, inclusief alle belangrijke investeringsbanken, mogelijk insolvent waren, wie kun je dan vertrouwen? De vijf belangrijkste Amerikaanse investeringsbanken zijn nu ofwel allemaal gefaald (Bear Stearns, Lehman Brothers, Merrill Lynch) of hebben hun bedrijfsmodel verlaten en zijn banken geworden met toegang tot speciale financieringssteun en bescherming van de Amerikaanse overheid (Goldman Sachs en Morgan Stanley).

By going into liquidation the full extent of its massive derivatives and leveraged positions became clearer – there is still 1.5 million Lehman derivative contracts which a large team of lawyers are struggling through. It also triggered a “credit event” over Lehman, following the credit events of the Government takeovers of the largest US mortgage companies Freddie Mac and Fannie Mae. These credit events brought the fragility of the financial system into sharp focus and no one knew who would fail next, or with such large CDS and other derivative losses washing around the system, who could pay who. If the largest of banks including all the key investment banks, were possibly insolvent who do you trust? The five core US investment banks have now all either failed (Bear Stearns, Lehman Brothers, Meryll Lynch) or abandoned their business model and become banks with access to special funding support and protections from the US government (Goldman Sachs and Morgan Stanley).