Misschien wel het meest schokkende aspect van de crisis is dat het in feite een menselijke crisis is in plaats van een financiële crisis. Het zijn echte mensen die hun huizen, banen en spaargeld verliezen, terwijl de krantenkoppen zich richten op de mechanismen, de bedrijven en de dollars. Dit vloeit over in het overheidsbeleid, dat zich in deze crisis heeft gericht op het behouden van bedrijven en een ongrijpbare grondstof genaamd “vertrouwen” in het systeem, en niet op het individu. De irrationele nadruk op groei van het BBP tegen elke prijs en de misplaatste opvattingen over het positieve trickle-down-effect van groei naar de armen in de samenleving, zijn herhaaldelijk als onjuist bewezen, aangezien de kloof tussen de rijken en de armen in de kapitalistische samenleving blijft vergroten.

Perhaps the most startling aspect of the crisis is that it is in fact a human rather than financial crisis. It is real people that are losing their homes, jobs and savings, yet the headlines focus upon the mechanics, the companies and the dollars. This spills over into Government policy which in this crisis has focused on preserving companies and an elusive commodity called “confidence” in the system, not the individual. The irrational emphasis upon growth in GDP at all costs and misplaced notions of the trickle down positive effect of growth to the poor in society have been proven repeatedly to be false as the division between the wealthy and poor in Capitalist society continues to widen.

Het eerste economische principe in de Islam is het vervullen van de basisbehoeften van ALLE mensen in de samenleving. Het economische probleem wordt beschreven als een probleem van distributie, niet van productie. Het ontbreekt de wereld niet aan middelen en rijkdom, toch heeft de drang naar constante verhoging van de productie, die ongelijkmatig is opgepot, geleid tot enorme armoede, zelfs in de meest ontwikkelde landen. De Islam ontmoedigt succes niet en gedurende de geschiedenis waren veel moslims en niet-moslims die in het Kalifaat leefden zeer welgesteld. Het verschil ligt in de verantwoordelijkheid van zowel de staat als het individu om ervoor te zorgen dat iedereen in de samenleving in ieder geval beschikt over de basisbehoeften van voedsel, huisvesting, kleding, gezondheidszorg en onderwijs. In een overlevering van de Profeet Muhammad ﷺ zei hij dat:

The first principle of economics in Islam is to meet the basic needs of ALL the people in society. The economic problem is described as one of distribution, not production. We do not lack resources and wealth in the world, yet the drive for constantly increasing production which has been unequally accumulated has led to massive levels of poverty even in the most developed countries. Islam does not discourage success and throughout history many Muslims and non-Muslims living in the Caliphate were very wealthy. The difference lies in the responsibility of both the state and the individual to ensure that all in society have at the least their basic needs of food, accommodation, clothing, health and education. In a narration from Prophet Muhammad (Peace be upon him) he said that:

"De zoon van Adam heeft geen recht dat beter is dan een huis waarin hij kan wonen, een stuk doek waarmee hij zijn naaktheid kan bedekken, een stuk brood en wat water" (Tirmidhi).

"The son of Adam has no better right than that he would have a house wherein he may live and a piece of cloth whereby he may hide his nakedness and a piece of bread and some water" (Tirmidhi).

Dit vormt de basis van het economische systeem van de Islam; alle beleidslijnen en regels zijn gericht op het bereiken van dergelijke doelen. Waar de uitgebreide familie-eenheid niet in staat is, en alleen wanneer zij niet in staat is, zal de staat optreden om ervoor te zorgen dat de basisbehoeften worden vervuld. De armen en de schuldenaren worden gerekend tot degenen die in aanmerking komen voor betalingen van armenbelasting (Zakah) (een enorme pot waar de rijken 2,5% van hun ongebruikte vermogen aan bijdragen). Dit staat in contrast met het vrije marktkapitalisme, dat gericht is op het verhogen van het Bruto Binnenlands Product (BBP), een zeer verkeerde maatstaf voor vooruitgang. Mensen hebben terecht gevraagd waarom er geen reddingsplan is voor de honderdduizenden die nu hun huis verliezen in de Amerikaanse woningcrisis, of voor degenen die hun baan verliezen in de recessie. De dringende overheidsreactie is geweest om banken te redden en liquiditeit te verschaffen aan het banksysteem. Grote banken mogen niet failliet gaan, maar individueel falen is wijdverspreid en acceptabel. Overheden beroepen zich op de noodzaak van terughoudendheid bij het heronderhandelen van loonsverhogingen in de publieke sector en essentiële diensten die niet eens het niveau van de inflatie bereiken, claims die de staatskas slechts enkele miljoenen zouden kosten. Toch worden honderden miljarden, ja zelfs biljoenen dollars met ongepaste haast in het banksysteem gepompt, met weinig begrip van de activa die op de balansen van de banken staan. De islamitische sharia schrijft voor dat de staat een vangnet biedt om ervoor te zorgen dat de basisbehoeften (en alleen de basisbehoeften) van iedereen worden vervuld, en heeft geen verantwoordelijkheid om private bedrijven te redden ten koste van de staat en het publiek. Nationalisatie van publieke banken is ook in strijd met de sharia, die duidelijk onderscheid maakt tussen staats-, publieke en private eigendom.

This forms the basis of the Economic system of Islam, all policies and rules are geared towards achieving such ends. Where the extended family unit is unable to, and only when it is unable to, the state will act to ensure that the basic needs are met. The poor and indebted are included in those that are eligible for zakat payments (an enormous pool that the wealthy contribute 2.5% of unused wealth to). This is in contrast to free market Capitalism which is focused towards increasing Gross Domestic Product (GDP) a very misplaced measure of progress. People have rightly asked why there is no bailout of the 100’s of thousands now losing their homes in the US housing crisis, or those losing their jobs in the recession. The urgent governmental response has been to bailout banks and provide liquidity to the banking system. Major banks cannot be allowed to fail but individual failure is widespread and acceptable. Governments cite the need for restraint when re-negotiating public sector and essential service pay rounds that do not even reach the level of inflation, claims that would cost the public purse a few millions. Yet hundreds of billions, indeed trillions of dollars are ploughed into the banking system with undue haste, and little understanding of the assets held on the banks balance sheets. Islamic Shariah dictates that the State provides a backstop to ensure the basic (and only the basic) needs of all are met, and has no responsibility to bailout private companies at the expense of the State and public. Nationalisation of public banks is also against the Shariah which clearly distinguishes between state, public and private ownership.

Rijke landen zijn ernstig achtergebleven bij het nakomen van hun beloften om de hulp, schuldenverlichting en de toegang tot hun markten voor export uit ontwikkelingslanden te vergroten. De Millenniumcampagne, die in 2000 werd aangekondigd om armoede tegen 2015 op te lossen, bevindt zich op het middelpunt, maar loopt helaas achter op het gebied van de beloofde betalingen en de voorgestelde resultaten. Hoewel er beloften zijn gedaan om een welkome, maar nog steeds ontoereikende, verhoging van de hulp te realiseren om het doel van 0,7 procent van het Bruto Nationaal Inkomen te bereiken, blijven de meeste landen ernstig achter bij de doelstellingen21.

Rich countries have fallen seriously behind in living up to their promises to increase aid, debt relief and access to their markets for exports from developing countries. The Millennium campaign announced in 2000 to solve poverty by 2015 is at the half way point but is sadly falling behind in terms of the promised payments and the proposed results. Although promising to meet a welcome, but still inadequate, increase in aid to reach a 0.7 of one per cent Gross National Income target most nations are falling badly behind the targets21.

We zijn ook getuige van een daarmee gepaard gaande afname in de waarschijnlijkheid dat de doelstellingen voor de uitbanning van armoede worden behaald, in het bijzonder in sub-Sahara Afrika22.

We are also witnessing an attendant falloff in the likelihood of poverty eradication targets being met, particularly in sub Saharan Africa22.

De financiële crisis heeft het verschil tussen de zorg voor het grote bedrijfsleven versus de zorg voor het menselijk leven zeer duidelijk gemaakt, wanneer zeer bescheiden armoedebestrijdingsmaatregelen die zich over een periode van 15 jaar uitstrekken niet kunnen worden voldaan, maar tientallen en honderden miljarden dollars, oplopend tot enkele procenten van het BNI, in een weekend kunnen worden opgetast voor bankreddingen. De islamitische wet stelt dat de heiligheid van het leven voorrang heeft, en de strikte vereiste om iemands contractuele verplichtingen zowel individueel als door de Staat na te komen, is eveneens vastgelegd zoals de Koran gebiedt:

The financial crisis has made the disparity between concern for big business versus concern for human life very clear, when very modest anti poverty measures extending over a period of 15 years cannot be met, but 10’s and 100’s of billions of dollars amounting to several percent of GNI can be rustled up over a weekend for bank bailouts. Islamic law dictates that the sanctity of life takes precedence, and the strict requirement to meet ones contractual commitments both individually and by the State is also set out as the Quran commands:

Please provide the text you would like me to translate. [Translated Meaning Quran Al Maidah: 1]

[Translated Meaning Quran Al Maidah: 1]