De Britse regering heeft toegezegd om tot £50 miljard te betalen om de balansen van getroffen banken te verbeteren, via directe investeringen inclusief preferente aandelen. Het reddingspakket omvatte ook £200 miljard om noodfinanciering te verstrekken via de uitbreiding van het Special Liquidity Scheme, dat banken in staat stelt te lenen voor liquiditeitsbehoeften op de "korte termijn", en £250 miljard voor schuldemissies met overheidsgarantie.

The UK government committed to pay up to £50 billion to improve the balance sheets of stricken banks, by way of direct investment including preference shares. The bailout package also included £200 billion to provide emergency funding via extension of the Special Liquidity Scheme which enables banks to borrow for “short term” liquidity needs and £250 billion for debt issuance backed by the government.

De noodinjectie van kapitaal in de Royal Bank of Scotland en de Halifax Bank of Scotland kon niet worden beschouwd als een kapitaalinvestering, omdat de Britse regering niet over het beschikbare kapitaal beschikte om te investeren. Bijgevolg zal het geld worden toegevoegd aan hun schulden. In combinatie met de nationalisatie van Northern Rock en Bradford and Bingley heeft de regering haar gouden regel geschonden om alleen te lenen voor investeringen over de economische cyclus heen en niet voor het financieren van dagelijkse uitgavenbehoeften.

The emergency injection of capital into the Royal Bank of Scotland and Halifax Bank of Scotland, could not be seen as an investment of capital because the UK government did not have the capital available to invest. Consequently the money will be added to their borrowings. When coupled with the nationalisation of Northern Rock and Bradford and Bingley the government has broken its golden rule of only borrowing to invest over the economic cycle and not for funding day to day spending needs.

Ter vergelijking: de VS heeft zich op 2 oktober verbonden aan 700 miljard dollar om "toxische" activa van getroffen financiële instellingen op te kopen om liquiditeit te bieden totdat de activaprijzen zich herstellen, een plan dat later werd gewijzigd om in te houden dat de Amerikaanse overheid posities inneemt in de herkapitalisatie van sommige instellingen.

In comparison the US on the 2nd of October committed to $700 billion to buy “toxic” assets of stricken financial organisations to provide liquidity until asset prices recover, a plan which was amended later to include the US government taking positions in the recapitalisation of some institutions.

Het gebruik van het emotionele woord “toxisch” roept beelden op van een vorm van de Tsjernobyl-ramp, en hoewel dat een passende analogie mag zijn, is dat niet de enige beeldspraak die met toxisch wordt geassocieerd. Het zou moeilijk zijn om een positieve waarde of prijs te vinden voor iets dat toxisch is, tenzij men het zou gebruiken om iemand te verwonden. De schijnbare ratio achter het reddingsplan is dat hoewel het injecteren van belastinggeld in het Wall Street-casino misschien niet eerlijk is, het een noodzakelijk kwaad is dat de “problematische activa” zal vrijmaken en liquiditeit in de financiële markten zal creëren, waardoor een broodnodige nieuwe golf van lenen, uitlenen en de volgende ronde van groei wordt getriggerd. Er zijn verschillende problemen met deze aanpak.

The use of the emotive word “toxic” conjures up images of some form of Chernobyl disaster, and whilst that may be an appropriate analogy, that’s not the only imagery associated with toxic. It would be difficult to find a positive value or price for something toxic, unless one was using it to injure someone. The apparent rationale for the bailout plan is that while the injection of tax payers' money into the Wall Street casino may not be fair, it is a necessary evil that will free up the “troubled assets” and create liquidity in the financial markets, thereby triggering a much-needed new wave of lending, borrowing and the next round of growth. There are several problems with this approach.

1. Het onvermogen om kopers te vinden voor de "toxische activa" (wat een tegenstrijdigheid in termen is) is geen liquiditeitsprobleem, maar een prijsvraagstuk. Er is een markt voor, maar het probleem is dat de marktprijs onacceptabel is voor banken en investeringsfondsen die willen overleven. Als de markt ze als waardeloos bestempelt, wie is de overheid dan om ze anders te prijzen? Dit verraadt het werkelijke probleem van vertrouwen. Het probleem is een gebrek aan geloof en vertrouwen, en dit komt door te veel waardeloze/overgewaardeerde activa in verhouding tot reële activa. De liquiditeitscrisis houdt niet in dat er geen liquiditeit beschikbaar is, maar simpelweg dat degenen die het hebben, niet zullen uitgeven tijdens een ernstige neergang en met overgewaardeerde activaprijzen. Eigenaren van liquiditeit zijn niet bereid deze uit te lenen aan eigenaren van waardeloze activa, vooral als zij mogelijk failliet gaan.

1. The inability to find buyers for the “toxic assets” (such a contradiction in terms) is not a liquidity problem but a price problem. There is a market for them, but the problem is that the price in the market is unpalatable to banks and investment funds that want to survive. If the market prices them as junk, who is the government to price them otherwise? This betrays the real problem of confidence. The problem is one of a lack of faith and trust, and this is because of too much junk/overblown assets relative to real assets. The liquidity crisis is not that there is no liquidity available, simply that those with it will not spend in a serious downturn and with overblown asset prices. Owners of liquidity are not willing to lend it to owners of junk, particularly if they may fail.

2. Hoewel $700 miljard een zeer groot getal is, is het op geen enkele wijze groot genoeg. Het is slechts een fractie van de opgebouwde slechte schulden en de waarschijnlijke schulden in de toekomst. De Washington Post rapporteerde op 29 september dat 20 van de grootste financiële instellingen van de VS $4,7 biljoen aan hypotheken en hypotheekgedekte effecten bezaten (met niet-geregistreerde CDO's bovenop dat bedrag). CDS-verliezen beginnen nu ook pijn te doen en ook dit is ongereguleerd, ongemeld en enorm. Het is inmiddels zeer twijfelachtig of de diverse reddingsoperaties, leningen en garanties van de Amerikaanse, Britse en Europese overheden ooit zullen worden terugbetaald. Bedragen die per 4 december 2008 meer dan $10 biljoen bedroegen.

2. Although $700 billion is a really large number, it is no way large enough. It is only a fraction of the accumulated bad debts and likely debts moving forward. The Washington Post reported on the 29th of September that 20 of the US’s largest financial institutions owned $4.7 trillion in mortgages and mortgage backed securities (with non recorded CDOs on top of that). CDS losses are also now beginning to hurt and this too is unregulated, unreported, and huge. It is now very questionable as to whether the assorted bailout, loans, and guarantees from the US/UK/European governments will ever be paid. Amounts which as of December 4, 2008 were in excess of $10 trillion.

3. Het belangrijkste onderliggende probleem van de huizenbubbel en subprime-leningen wordt niet aangepakt. Gevolgarilytelijk zullen miljoenen mensen in de VS hun huizen verliezen en nog verder in armoede worden gedreven. Terwijl de overheid grote financiële instellingen steunt, zullen er miljoenen mensen alles verliezen (hun huizen, rijkdom en banen) na de agressieve verkoop van hypotheken door diezelfde instellingen. Er is in deze reddingsoperaties geen voorziening voor de slachtoffers van de huizenbubbel, en de media zijn er snel bij om de schuld bij hen te leggen vanwege het "overstrekken" of het afsluiten van hypotheken die ze niet konden betalen. Toch worden de agressieve verkoopstrategieën niet gestraft. Waarom worden de slachtoffers niet gesteund om hen in staat te stellen een dak boven hun hoofd te houden? Als de overheden dit zouden doen, zouden ze in ieder geval echte activa (huizen) opnemen.

3. The main underlying problem of the housing bubble and sub prime lending is not addressed. Consequently millions in the US will lose their homes and be driven even further into poverty. At the same time that the government is bailing out major financial institutions, following aggressive mortgage selling by those same institutions there are millions who will lose everything (their homes, wealth, and jobs). There is no provision in these bailouts for the victims of the housing bubble and the media is quick to point blame at them for “over-extending” or taking out mortgages they couldn’t afford. Yet the aggressive sales policies are not punished. Why are the victims not being bailed out to enable them to keep a roof over their heads? If the governments did this then they would at least be taking on real assets (houses).

4. De economische stimulanspakketten zijn slechts een ongemakkelijke "toevoeging". De auto-industrie heeft gepleit voor een reddingsoperatie van 25 miljard dollar vanwege de algemene economische malaise en de neergang in hun eigen sector. De financiële reddingsoperatie zal goed geld (van de belastingbetalers, of via een opgeblazen geldhoeveelheid – het bijdrukken van meer dollars) sturen om de toxische verliezen van de speculanten te dekken. Dat geld zal in een zwart gat vallen om hun (bank)verliezen te dekken en zal huiseigenaren of het algemene publiek niet helpen.

4. The economic stimulus packages are only an inconvenient “add-on”. The auto industry pleaded for a $25 billion bail out due to the overall economic malaise and decline in their own industry. The financial bailout will send good money (from the taxpayers, or via inflated money supply – printing of more dollars) to cover the toxic losses of the speculators. That money will fall into a black hole to cover their (bank’s) losses and will not help homeowners or the general public.

De zorgen over de verkwistende reddingsplannen van de Amerikaanse overheid zijn toegenomen. De NY Times rapporteerde op 27 november dat de Federal Reserve en het Ministerie van Financiën op dinsdag de 25e nieuwe leningprogramma's van 800 miljard dollar aankondigden, waarmee zij een boodschap afgaven dat zij zoveel geld zouden bijdrukken als nodig is om het verlamde banksysteem van het land te doen herstellen.

Concerns about the profligacy of the US government’s spendthrift bailout policies have accelerated. The NY Times reported on the 27th of November that with the Federal Reserve and the Treasury announcing a new $800 billion in lending programs on Tuesday the 25th, that they were sending a message that they would print as much money as needed to revive the nation’s crippled banking system.

“In het afgelopen jaar is de overheid ongeveer $7,8 biljoen aan directe en indirecte financiële verplichtingen aangegaan. Dat is gelijk aan ongeveer de helft van de omvang van de gehele economie van het land en overtreft ruimschoots de $700 miljard die het Congres heeft geautoriseerd voor het financiële reddingsplan van de schatkist.” 1

“In the last year, the government has assumed about $7.8 trillion in direct and indirect financial obligations. That is equal to about half the size of the nation’s entire economy and far eclipses the $700 billion that Congress authorized for the Treasury’s financial rescue plan.” 1

Naast de overheidssteun kijken verlieslijdende kredietverstrekkers naar de opschorting van de "mark-to-market" boekhoudregels als een middel tot redding. Deze regels vereisten dat instellingen hun hypotheekactiva waardeerden volgens de meest recent verhandelde prijs. Echter, wijzigingen die onlangs zijn doorgevoerd door de Financial Accounting Standards Board (FASB) onder druk van de grote banken om gunstigere modelgebaseerde waarderingen toe te staan, zijn nu ingevoerd. Kredietverstrekkers zijn nu in staat om te doen alsof de verliezen niet bestaan, of de boekhouding ervan uit te stellen, waardoor de transparantie die investeerders zo wanhopig nodig hebben, op gevaarlijke wijze wordt weggenomen.

In addition to the government bailouts, distressed lenders are looking to the suspension of "mark to market" accounting rules as a means of salvation. These rules required institutions to value their mortgage assets according to the most recently traded price. However, changes recently implemented by the Financial Accounting Standards Board (FASB) under pressure from the large banks to allow more advantageous model based valuations have now been brought in. Lenders are now able to pretend that the losses do not exist, or defer accounting for them, thereby dangerously removing the transparency that investors so desperately need.

“Het geeft bedrijven in veel gevallen meer ruimte om schattingen en hun eigen oordeel te gebruiken wanneer zij de markt als 'wanordelijk' beschouwen of wanneer deze wordt gegrepen door liquiditeitsproblemen” 2.

“It gives companies more leeway to employ estimates and their own judgment in many cases when they deem the market to be "disorderly" or seized by liquidity problems” 2.

Als gevolg hiervan kunnen de banken nu opgeblazen waarden presenteren voor hun hypotheekactiva, en beweren dat hun balansen goed gekapitaliseerd zijn. Ze zouden geen extra kapitaal meer hoeven op te halen om nieuwe leningen te financieren. Echter, net zoals iemand die geen pijngevoel heeft het risico loopt op ernstig letsel, moedigt deze stap dezelfde financiële instellingen aan om grotere risico's te nemen. Uiteindelijk zal dit waarschijnlijk leiden tot meer verliezen, waardoor ze kunnen proberen zich via gokken uit het probleem te werken zonder hun werkelijke economische positie te rapporteren.

As a result the banks can now present inflated values for their mortgage assets, and that their balance sheets are well capitalized. They would not need to raise more capital in order to fund new loans. However, like the person with no sensitivity to pain runs the risk of serious injury, this move encourages the same financial institutions to take greater risks. In the end this will likely lead to more losses, allowing them to try to gamble their way out of the problem without reporting their true economic position.