Deze situatie leidde vervolgens snel tot een volledige liquiditeitscrisis waarbij financiële instellingen elkaar niet meer vertrouwen. Het onderlinge uitlenen tussen banken kwam tot stilstand. Het verschil tussen de rente die de Bank of England vaststelde en de rente die banken onderling gebruikten om uit te lenen, zwol enorm op (het LIBOR-tarief). Dit creëerde verdere problemen, aangezien de meeste banken kortetermijnleningen aangaan om langetermijnleningen te kunnen verstrekken. Als kortetermijnleningen niet beschikbaar zijn, bij wie kan men dan nog geld lenen? De centrale banken moesten, als 'lender of last resort', ingrijpen. De US Federal Reserve en de Bank of England zijn gedwongen om enorme hoeveelheden liquiditeit te verstrekken via "noodleningen" om snel failliete banken overeind te houden. Een positie die het vertrouwen in de banken of het systeem nauwelijks versterkt. Het is geen wonder dat het meest recente Britse reddingsplan voor banken speciale bepalingen bevatte om de namen van banken die gebruikmaakten van noodleningen te verbergen, om de "stigma" van het doen daarvan weg te nemen. De andere belangrijke factor in de liquiditeitscrisis is dat falende banken het zich nauwelijks kunnen veroorloven hun balansen te verzwakken door meer risicovolle leningen te verstrekken aan andere "twijfelachtige" banken, hypotheekhouders (tijdens een recessie) en falende bedrijven – een vicieuze cirkel. Gevolg is dat de banken alle contanten die ze kunnen bemachtigen, oppotten. Dit draagt nauwelijks bij aan het stimuleren van de volgende grote economische bloei die de overheden verwachten. De banken zijn nu contanten aan het oppotten, en velen van de rijken zullen hen volgen.

This situation then rapidly led to a full blown liquidity crisis where financial institutions don’t trust one another. Inter bank lending ground to a halt. The spread between what the Bank of England set as its interest rate, and what the banks would use to lend between them ballooned (the LIBOR rate). This created further problems as most banks borrow short term to provide long term loans. If short term loans are not available who is left to get money from? The central banks as lenders of last resort had to step in. The US Federal Reserve and Bank of England have been forced to provide masses of liquidity via “emergency” loans to keeping rapidly failing banks afloat. A position which hardly strengthens confidence in the banks or the system. It is no wonder that the most recent UK bank bailout bill included special provisions to hide the names of banks making use of emergency loans in order that the “stigma” of doing so was taken away. The other key factor in the liquidity crisis is that failing banks can hardly afford to weaken their balance sheets by making more risky loans to other “dodgy” banks, mortgage holders (in a recession) and failing companies – a vicious cycle. Consequently the banks are hoarding what cash they can get their hands on. Hardly conducive to encouraging the next big business upturn the governments expect. The banks are now hoarding cash, and many of the wealthy will be following them.