Wat betreft de vraag of het heersende model welvarend of belachelijk is, is het gepast om Kennedy te citeren: “Geld helpt niet alleen bij de uitwisseling van goederen en diensten, maar kan de uitwisseling van goederen en diensten ook belemmeren doordat het in de handen blijft van degenen die meer hebben dan ze nodig hebben. Zo creëert het een privaat tolstation waar degenen die minder hebben dan ze nodig hebben, een vergoeding betalen aan degenen die meer geld hebben dan ze nodig hebben. Dit is in geen enkel geval een 'eerlijke deal'. In feite zouden onze huidige monetaire systemen in de meeste democratische naties als 'ongrondwettelijk' kunnen worden omschreven” 13.

As for whether the prevailing model is prosperous or preposterous, it is apt to quote Kennedy: “Money does not only help the exchange of goods and services but can also hinder the exchange of goods and services by being kept in the hands of those who have more than they need. Thus it creates a private tollgate where those who have less than they need pay a fee to those who have more money than they need. This is by no means a “fair deal”. In fact, our present monetary systems could be termed “unconstitutional” in most democratic nations” 13.

De overheid dekt haar uitgaven en bevordert de groei van de corporaties (wat zelden doorsijpelt naar de gewone man) via verschillende middelen. De daaruit voortvloeiende neergang wordt gedekt door een complex stelsel van belastingen dat bijna elk aspect van het leven beslaat: inkomstenbelastingen, belastingen op nutsvoorzieningen en sluipbelastingen, inflatie, reddingsoperaties, subsidies, bezuinigingen op pensioenen en sociale voorzieningen, en niet te vergeten de inspanningen om de handel in ontwikkelingslanden te liberaliseren. Het is niet verrassend dat het kapitalistische economische systeem wordt gekenmerkt door crises, oorlogen en revoluties.

The government covers its expenditure and promotes growth of the corporations (which rarely trickles down to the common man) by several means. The resulting bust is covered by a complex set of taxes which covers almost every aspect of life: income taxes, utility taxes and stealth taxes, inflation, bail outs, subsidies, pension and welfare cuts and not to mention efforts to liberalise trade in developing countries. It is not surprising that the capitalist economic system is punctuated with crises, wars and revolutions.

Economische hoogconjunctuur zal niet altijd gevolgd worden door een neergang. Het nemen van het Westen en de eerdere crises als voorbeeld, onthult slechts een deel van het verhaal. Een crisis van de huidige omvang was voor veel westerse commentatoren voldoende om apocalyptische scenario's voor het kapitalistische economische systeem te bespreken. Een toekomstige fout zou zeker ernstiger zijn; het afwachten van een dergelijke fatale klap is overduidelijk dwaas. Westerse problemen worden vaak geëxporteerd via mondiale ondernemingen, waarbij andere landen de zwaarste klappen opvangen. Zelfs zonder naar dergelijke voorbeelden te grijpen, staat de Aziatische crisis van 1997 als een duidelijk voorbeeld van een neergang zonder daaropvolgende hoogconjunctuur. Indonesië, ooit een 'tijgereconomie' (een term voor de snelst groeiende economieën in de jaren 90), blijft te wankelen onder een externe schuld van $113 miljard. Maleisië greep in om de neergang te voorkomen en is tevoorschijn gekomen als een relatief succesvolle middelgrote macht, om vervolgens bekritiseerd te worden als een bedreiging voor het kapitalisme en de vrije markt14.

Booms will not always follow busts. Taking the west and the past crises as an example, only reveals part of the story. A crisis of the current magnitude has sufficed for many western commentators to discuss apocalyptic scenarios for the capitalist economic system. A future mistake would certainly be more severe; awaiting such a fatal blow is patently foolish. Western problems are often exported via global ventures, where other countries absorb the brunt. Even without resorting to such examples, the 1997 Asian crisis stands as a clear example of a bust gone without a subsequent boom. Once a tiger economy (a term for the fastest growing economies in the 1990s) Indonesia continues to reel with $113bn of external debt. Malaysia intervened to prevent the bust and has emerged as a relatively successful middle power, only to be criticised as a threat to capitalism and the free market14.

De VS vertoont obscene tekorten van meer dan 2/3 van zijn bbp (meer dan $10 biljoen aan federale schuld, en wanneer niet-gefinancierde verplichtingen worden meegerekend, stijgt dit naar ongeveer $60 biljoen). Buitenlandse eigenaren van Amerikaanse staatsobligaties overschrijden de $2,6 biljoen. Er is een afnemende bereidheid bij buitenlandse investeerders vanwege de op de lange termijn dalende dollar, en de bestaande schuld is in het bijzonder in handen van Japanse, Chinese en olie-exporterende centrale banken. De VS wordt geconfronteerd met een toenemende afhankelijkheid van afnemende exportmarkten voor haar producten vanwege concurrerende buitenlandse import en hevige concurrentie in het buitenland. Zelfs zwakke landen zoals Koeweit stappen uit de koppeling aan de dollar en kiezen voor een mandje van internationale valuta. De reddingsoperaties van de grootste banken laden nog meer schuld op in een systeem dat wankelt op de rand van de afgrond. Naast het inherent instabiele financiële systeem kunnen elke wijzigingen in de mondiale politieke economie ernstige gevolgen hebben voor de gezondheid van de staat. Het kapitalistische systeem lijkt niet te corrigeren, aangezien het zichzelf zou moeten ondermijnen om dat te doen.

The US displays obscene deficits of over 2/3 of its GDP (over $10 trillion of Federal debt and when unfunded obligations are included this raises it to around $60 trillion). Foreign owners of US treasury securities exceed $2.6 trillion. There is declining willingness of foreign investors due to the long term falling dollar, and the existing debt is owned in particular by Japanese, Chinese, and oil exporting central banks. The US faces increased dependency on diminishing export markets for its products due to competitive foreign imports and fierce competition overseas. Even weak countries such as Kuwait are pulling out of the dollar peg and opting for a basket of international currencies. The bailouts of the largest banks are loading further debt into a system teetering on the edge. In addition to its inherently unstable financial system, any changes in the global political economy can have serious implications for the health of the state. The capitalist system appears to be non-correctable, as it would need to undermine itself to do it.