Collateralized debt obligations (CDO's) zijn een ongereguleerd, door activa gedekt en gestructureerd kredietproduct. CDO's worden geconstrueerd uit een portefeuille van vastrentende activa. Deze activa worden verdeeld in verschillende tranches op basis van de waarde die de emittent aan de activa toekent: senior tranches (beoordeeld met AAA), mezzanine tranches (AA tot BB) en equity tranches (niet beoordeeld). Verliezen worden toegepast in omgekeerde volgorde van senioriteit, waardoor junior tranches hogere coupons (rentetarieven) bieden om het extra wanbetalingsrisico te compenseren. CDO's zijn berucht geworden naar aanleiding van de subprime hypotheekcrisis die vanuit de VS begon vanaf medio 2007. Sommigen wijten de financiële problemen van de kredietcrisis van 2007-2008 aan de complexiteit van CDO-producten en het falen van de risico- en herstelmodellen die door kredietbeoordelingsinstellingen worden gebruikt om deze producten nauwkeurig te waarderen. Sommige instellingen die CDO's kochten, beschikten niet over de competentie om de kredietprestaties te monitoren en/of de verwachte kasstromen in te schatten. Aan de andere kant stellen sommige academici dat, omdat de producten niet door een open markt worden geprijsd, het risico dat aan de effecten verbonden is niet in de kosten is verwerkt en niet indicatief is voor de omvang van het risico voor potentiële kopers31.

Collateralized debt obligations (CDOs) are an unregulated asset-backed and structured credit product. CDOs are constructed from a portfolio of fixed-income assets. These assets are divided into different tranches according to the value placed on the assets by the issuer: senior tranches (rated AAA), mezzanine tranches (AA to BB), and equity tranches (unrated). Losses are applied in reverse order of seniority and so junior tranches offer higher coupons (interest rates) to compensate for the added default risk. CDOs have risen to infamy on the back of the sub prime mortgage melt down led from the US since mid 2007. Some blame the financial woes of the 2007-2008 credit crunch on the complexity of CDO products, and the failure of risk and recovery models used by credit rating agencies to accurately value these products. Some institutions buying CDOs lacked the competency to monitor credit performance and/or estimate expected cash flows. On the other hand, some academics maintain that because the products are not priced by an open market, the risk associated with the securities is not priced into its cost and is not indicative of the extent of the risk to potential purchasers31.

Aangezien CDO-producten gewaardeerd moeten worden op basis van marktprijzen (waarbij effecten in de balansen worden gewaardeerd tegen de huidige marktprijs), leidde dit, in combinatie met de verlamming op de kredietmarkten en het wegvallen van de liquiditeit in deze producten, tot aanzienlijke afwaarderingen in 2007. Daarnaast is er een groot verlies aan vertrouwen opgetreden in de geldigheid van het proces dat door ratingbureaus wordt gebruikt om kredietbeoordelingen toe te kennen aan CDO-tranches, en dit verlies aan vertrouwen hield stand gedurende 2008. Het onderzoeksbureau Celent schatte de omvang van de wereldwijde CDO-markt op bijna $2 biljoen aan het einde van 2006. CDO's variëren in structuur en in hun onderliggende activa, maar het basisprincipe is hetzelfde. In essentie is een CDO een effect dat is geconstrueerd om activa als onderpand te houden en pakketten van kasstromen uit die activa aan investeerders te verkopen. Het is een middel om schulden te securitiseren. Met de groeiende vraag naar CDO's en andere investeringen in hoogrenderende effecten, zagen banken een kans om subprime-hypotheken samen met hypotheken van hogere kwaliteit en andere schulden te bundelen in één voertuig. Een CDO-investeerder neemt een positie in een entiteit die een gedefinieerd risico en rendement heeft, en niet direct in de onderliggende activa (bijv. de hypotheek). Daarom is de investering afhankelijk van de kwaliteit van de metrieken en aannames die worden gebruikt om het risico en rendement van de tranches te definiëren. Er is bewezen dat veel CDO's hopeloos overgewaardeerd waren in het licht van de slechte kwaliteit van de onderliggende hypotheken die in veel van deze producten waren opgenomen, en in het licht van de Amerikaanse huizenbubbel en de daaropvolgende prijsdaling.

As CDO products should be valued on a mark to market basis (where securities are marked in balance sheets at current market price), this coupled with the paralysis in the credit markets and the collapse of liquidity in these products led to substantial write-downs in 2007. Additionally a major loss of confidence has occurred in the validity of the process used by ratings agencies to assign credit ratings to CDO tranches and this loss of confidence has persisted through 2008. Research firm Celent estimated the size of the CDO global market at close to $2 trillion by the end of 2006. CDOs vary in structure and their underlying assets, but the basic principle is the same. Essentially a CDO is a security constructed to hold assets as collateral and to sell packages of cash flows from those assets to investors. It is a means to securitise debts. With growing demand for CDOs and other high yielding securities investment, banks saw an opportunity to package up sub prime mortgages together with higher grade mortgages and other debts into one vehicle. A CDO investor takes a position in an entity that has a defined risk and reward, not directly in the underlying assets (eg the mortgage). Therefore, the investment is dependent on the quality of the metrics and assumptions used for defining the risk and reward of the tranches. Many CDOs have been proven to be hopelessly overvalued in light of the poor quality of underlying mortgages included in many of them and in light of the US housing bubble, and subsequent price slide.

CDO-emittenten, meestal de investeringsbanken, verdienen commissies op het moment van uitgifte en beheervergoedingen gedurende de looptijd van de CDO. Investeerders zijn vaak sterk geleend met behulp van leningen om te profiteren van de positieve spread tussen de hoge rendementen op tranches van CDO's en hun leenkosten.

CDO issuers, usually the investment banks, earn commissions at time of issue and management fees over the life of the CDO. Investors have often been highly leveraged using loans to benefit from the positive spread between the high returns on tranches of CDOs and their cost of borrowing.

Veel instellingen raakten zwaar overbelast met schulden in hun zoektocht naar hoge rendementen. Een eenvoudig voorbeeld illustreert dit. Een bank met $1 miljoen aan kapitaal zou $29 miljoen lenen om vervolgens voor $30 miljoen aan gestructureerde producten te kopen, zoals een CDO, bijvoorbeeld gebaseerd op hypotheekschulden. De rentebetalingen op de CDO van $30 miljoen zijn veel hoger dan de kosten van de lening van $29 miljoen. Twintig procent ($6 miljoen) van de hypotheken valt in wanbetaling, met een lage terugvorderingsgraad (zeg twee derde of $4 miljoen). Dit resulteert in een kapitaalverlies van $2 miljoen, wat het oorspronkelijke kapitaal van $1 miljoen volledig wegvaagt en een nettoverlies van $1 miljoen achterlaat (een kapitaal van min $1 miljoen, bezittingen van $28 miljoen die dalen, en verplichtingen van $29 miljoen). Wanneer het bovenstaande voorbeeld werkelijkheid wordt, maar in miljarden dollars, dan is de omvang van het probleem voelbaar. Door de combinatie van leningen (hefboomeffecten) en de nu ernstige neergang op de woningmarkt, zijn de verliezen op deze producten catastrofaal geweest. En zelfs de kwalitatief betere tranches van de schulden hebben aanzienlijke verliezen geleden. Het inmiddels failliete Bear Stearns, dat op dat moment de vijfde grootste Amerikaanse effectenmaatschappij was, zei op 18 juli 2007 dat investeerders in de twee mislukte hedgefondsen van het bedrijf weinig tot niets terug zullen krijgen na "ongekende dalingen" in de waarde van de effecten die werden gebruikt om te wedden op subprime-hypotheken.

Many institutions became vastly over-leveraged in the seeking of high returns. A simple example demonstrates this. A bank with $1 million of capital would borrow $29 million to then buy $30 million of structured product like a CDO, for example written over mortgage debt. The interest payments on the CDO of $30 million are much higher than the cost of borrowing on the $29 million. Twenty percent ($6 million) of the mortgages go into default, with a poor recovery rate (say 2 thirds or $4 million). This leaves a capital loss of $2 million which wipes out completely the original $1 million of capital and leaves a net loss of $1 million (capital of minus $1 million, assets of $28 million which are falling, and liabilities of $29 million). When the above example becomes real, but is in billions of dollars then the scale of the problem can be felt. With the mix of borrowings (leveraging) and now severe housing market downturn, the losses have been catastrophic on these products. And even the higher quality tranches of debt have suffered significant losses. The now defunct Bear Stearns, which at the time was the fifth-largest U.S. securities firm, said on July 18, 2007 that investors in its two failed hedge funds will get little if any money back after “unprecedented declines” in the value of securities used to bet on subprime mortgages.