Het hoofd van het IMF, Dominique Strauss-Kahn, zei tijdens een bijeenkomst in Washington in het weekend van 11/12 oktober 2008: “De toenemende zorgen over de solvabiliteit van een aantal van de grootste in de VS en Europa gevestigde financiële instellingen hebben het wereldwijde financiële systeem naar de rand van een systemische ineenstorting gedreven.”

The head of the IMF, Dominique Strauss-Kahn, told a Washington meeting over the weekend of 11/12 October 2008: “Intensifying solvency concerns about a number of the largest US-based and European financial institutions have pushed the global financial system to the brink of systemic meltdown.”.

In Londen werkten Gordon Brown en zijn team van het Ministerie van Financiën overuren met hun adviseurs in het investeringsbankwezen, waaronder Standard Chartered, JP Morgan, Citigroup en Credit Suisse. Tijdens de week eindigend op 12 oktober werkten teams dag en nacht om een oplossing voor de crisis te vinden. Topbestuurders van Credit Suisse richtten een tijdelijk kantoor in op de centrale gang van 10 Downing Street, wat een nieuwe betekenis gaf aan de term 'toegang tot de machtscorridors'. Toen op maandagochtend 12 oktober de aankondigingen over de reddingsoperatie voor de banken werden gedaan, prezen Britse kranten de "Balti Bailout". Dit was een verwijzing naar de nachtelijke sessies tussen het team van het Ministerie van Financiën, advocaten, adviseurs van investeringsbanken en getroffenen onder de bankbestuurders om een deal uit te werken om de banken en het systeem te redden, waarbij de crisisteams dineerden met bestelde curry's ter waarde van £245. Niet achter willen blijven bij het Amerikaanse reddingspakket van $700 miljard dat het Congres de week ervoor had aangenomen, had Brown nu zijn eigen plan in elkaar geknutseld tijdens een deal bij het aanbreken van de dag, gesloten boven de afhaalmaaltijddozen.

In London Gordon Brown and his Treasury team were working overtime with their investment banking advisors including Standard Chartered, JP Morgan, Citigroup and Credit Suisse. During the week ending the 12th of October, teams worked around the clock to find a solution to the crisis. Senior executives from Credit Suisse set up a temporary office in the central hallway of 10 Downing Street, bringing new meaning to the term access to the corridors of power. When the announcements were made of the bank bailout Monday morning the 12th of October, British papers hailed the “Balti Bailout”. This was in reference to the late night sessions between the Treasury team, lawyers, investment bank advisors and stricken bank executives to thrash out a deal to save the banks and the system, in which the crisis teams dined on take away curries worth £245. Not wanting to be outdone by the US $700 billion bailout package that Congress had passed the week before, Brown now had his own plan cobbled together in a dawn deal done over the take-away boxes.

Terwijl het plan van 700 miljard Amerikaanse dollar met grote controverse werd aangenomen bij de tweede poging door het Congres, zou de Britse reddingsoperatie minstens 500 miljard pond ($850 miljard) bedragen en de regering buiten haar leenregels brengen zonder enig aanzienlijk parlementair debat. Ondanks enorme belangen bij het waarborgen dat hun "gokvrienden" niet zouden falen, waren de investeringsbanken de architecten van het reddingsplan voor de "investeringsbank". Wetende dat Royal Bank of Scotland, Barclays, Halifax Bank of Scotland en anderen cruciale onderdelen waren in de lange domino-keten van houders van derivatencontracten, zou er nooit een andere oplossing zijn geweest dan een massale reddingsoperatie die "alles deed wat nodig was", om de woorden van minister van Financiën Alistair Darling te citeren. Het zou echter ook naïef zijn om aan te nemen dat de leidende investeringsbanken niet ook in hun eigen belang handelden door degenen die iets minder fortuinlijk waren dan zijzelf te benadelen, die belast zouden worden met door de overheid gecontroleerde preferente aandelen met een hoge rente en een moratorium op bonussen voor bestuurders en toekomstige dividenden. De Amerikaanse minister van Financiën Henry Paulson, als voormalig hoofd van Goldman Sachs, kon nauwelijks worden gezien als een onpartijdige figuur toen hij het Amerikaanse reddingsplan voor banken van 700 miljard dollar opstelde. Een plan waarvoor een functionaris van het ministerie van Financiën toegaf dat het bedrag van 700 miljard dollar werd berekend door simpelweg "een zeer groot getal" aan te nemen.

While the US$700 billion plan passed with great controversy at the second time of asking by Congress, the UK bailout would total at least £500 billion ($850 billion) and take the government beyond its borrowing rules without any significant Parliamentary debate. Despite enormous vested interests in ensuring that their “gambling buddies” did not fail, investment banks were the architects of the “investment bank” bailout plan. Knowing full well that Royal Bank of Scotland, Barclays, Halifax Bank of Scotland and others were key pieces in the long domino chain of derivative contract holders there was never going to be any other solution but a massive bailout doing “whatever was necessary” to quote from the Chancellor Alistair Darling. But it would also be naïve to assume that the leading investment banks were also not acting in their own interests by nobbling those slightly less fortunate than themselves who would be lumbered with Government controlled high rate paying preference shares and a moratorium on executive bonuses and future dividends. US Treasury Secretary Henry Paulson as a former head of Goldman Sachs could hardly be seen as an impartial figure as he drew up the $700 billion US bank bailout plan. A plan for which a treasury official admitted the figure of $700 billion was calculated by merely adopting “a very large number”.

Hoewel de reddingsoperatie in het VK eveneens gehaast tot stand was gekomen, bevatte deze tenminste enkele details ter onderbouwing van de cijfers, ook al waren die cijfers niet bepaald prettig leesbaar.

Although equally hurriedly put together at least the UK bailout had some detail to back up the number, not that the numbers made for good reading.