Göreli kıtlık ilkesi, bir yanda insanların ihtiyaç ve isteklerini, diğer yanda ise bu ihtiyaç ve istekleri karşılamak için gerekli olan araçları birbirine bağlar. Kıtlık ilkesi, insanın karşılanması gereken belirli ihtiyaçları olduğunu ve insanın hayatta kalabilmesi için bu ihtiyaçları karşılayacak bazı araçların bulunması gerektiğini ileri sürer. Kapitalizmin tanıdığı ihtiyaçlar, gıda, giyecek, ilaç, eğitim ve güvenlik gibi maddi ihtiyaçlardır. Gurur, onur ve toplumsal sorumluluk gibi ahlaki ihtiyaç ve değerler ile Tanrı'nın iradesini kutsama gibi manevi ihtiyaçlar ise kapitalist sistem tarafından kabul edilmez. Maddi olmayan ihtiyaçlar göz ardı edilir ve iktisat çalışmalarında yer bulamaz. Milton Friedman bu görüşü, "Para kazanmak, ekonomik bir birimin tek toplumsal sorumluluğudur" sözüyle doğrular.37

The relative scarcity principle establishes a relation between the needs and the desires of people on one hand and the means necessary to satisfy these needs and desires on the other hand. The scarcity principle asserts that man has certain needs, which require satisfaction, and there must be some means to satisfy these needs in order for man to survive. The needs recognized by capitalism are the materialistic ones, such as the need for food, clothing, medicine, education, and security. The moral needs and values such as pride, honour, and social responsibility, or spiritual needs such as the sanctification of God’s will, are not acknowledged by the capitalist system. Nonmaterialistic needs are disregarded and have no place in the economic studies. Milton Friedman confirms this view when he says, “Making money is the only social responsibility for an economic entity”37.

Mal ve hizmetler ile ihtiyaçlar arasındaki ilişki açıktır. Mallar ve hizmetler içlerinde belirli faydalar barındırır. Fayda, bir şeyi arzulanır kılan unsurdur; çünkü bir üründe bulunan fayda, o ürünün insanın bir ihtiyacını karşılamasını sağlar. Bu nedenle bir ürün (herhangi bir şey), bazı insanlar onu, bazı ihtiyaçlarını karşıladığı için arzuluyorsa, ekonomik açıdan faydalı kabul edilir. Ekonomik açıdan faydalı bir ürün temel ya da ikincil, yararlı ya da zararlı olabilir. Bir mal ya da hizmetin ekonomik değere sahip olmasının tek ölçütü, bir veya daha fazla insanın maddi ihtiyacını karşılamasını sağlayan, onun içinde bulunan faydadır. Dolayısıyla şarap, tütün, uyuşturucular, silahlar ve elmalar, onları isteyen insanlar olduğu sürece faydalı kabul edilir. Hisse senetleri, türev araçlar, faiz (riba) da, onlardan yararlanmak isteyen biri olduğu sürece faydalıdır. Elektrikli otomobiller, enerji tasarrufu ve çevre dostu olmaları açısından topluma büyük faydalar sağlar. Ancak bu ürünlerin ekonomik faydası, petrol esaslı araçların ekonomik faydasından çok daha azdır; bu nedenle elektrikli otomobiller ancak petrol fiyatları çok yükseldiğinde ekonomik açıdan uygun hale gelebilir.

The relationship between commodities and services on one hand and the needs on the other hand is straightforward. Commodities and services embody within them certain benefits. The benefit is what makes something desirable; because the benefit inherent in a product is what enables that product to satisfy a human need. Therefore, a product (anything) is considered beneficial from the economic perspective if some people have a desire for the product, because it satisfies some of their needs. An economically beneficial product can be essential or marginal, useful or harmful. The only criterion for a commodity or service to have an economic value is the benefit embedded within the commodity or service which enables them to satisfy one or more of the human materialistic needs. Thus wine, tobacco, drugs, guns, and apples are considered to be beneficial because there are people who desire them. Stocks, derivatives, interest (usury) are also beneficial as long as there is someone who would benefit from their use. Electric cars carry great benefits to the society in terms of energy saving and environment friendliness. However, the economic benefit of these products is far less than the economic benefit of petroleum-based vehicles; hence, electric cars may become economically feasible only when the price of oil soars so high.

Kapitalist, tatmin araçlarına, yani mal ve hizmetlere, başka hiçbir faktörü hesaba katmadan yalnızca bir ihtiyacı karşıladıkları açısından bakar. Kapitalizm, şarabı bazı insanların ihtiyacını karşıladığı için ekonomik değeri olan yararlı bir ürün olarak görür. Şarap üreticisi ise bazı insanların ihtiyacını karşıladığı için ekonomik değeri olan bir hizmet sunan kişi olarak algılanır.

The capitalist looks at the means of satisfaction, that is, the commodities and services, from the viewpoint that they satisfy a need, without taking any other factor into consideration. Capitalism considers wine a beneficial product with economic value because it satisfies the needs of some people. The winemaker is perceived as one who provides a service with an economic value because he satisfies the need of some people.

Kapitalizm, bizatihi, toplumun doğasıyla ilgilenmez; daha çok insanın maddi ihtiyaçlarını karşılamanın araçları olarak ekonomik maddi kaynaklarla (ekonomik meta ve hizmetlerle) ilgilenir. Bu görüş özünde kapitalist ekonomik sistemin birincil işlevini tanımlar: diğer hiçbir hususa bakılmaksızın, insanın ihtiyaçlarını karşılamak için meta ve hizmet sunmak. Ahlaki faktörün kapitalizmin temel çekirdeğinde bulunmadığını not edin.

Capitalism, as such, does not concern itself with the nature of society, but rather with the economic material resources (economic commodities and services), as means of satisfying human materialistic needs. This view in essence defines the primary function of the capitalist economic system: supply commodities and services to satisfy man’s needs, irrespective of any other consideration. Note that the moral factor is absent from the core foundation of capitalism.

Kapitalizm, mal ve hizmetlerin insan ihtiyaçlarına kıyasla sınırlı olduğuna inanır. İnsan ihtiyaçlarının ise sınırsız olduğu ve sürekli arttığı düşünülür. Kapitalizm ayrıca, karşılanması gereken temel ve birincil ihtiyaçların yanında, insan daha yüksek bir kentleşme düzeyine ulaştıkça artmaya devam eden başka temel olmayan ihtiyaç ve arzuların bulunduğunu da savunur. Çoğalan ve artmaya devam eden bu ihtiyaçların tamamını karşılamak, ne kadar mal ve hizmet üretilirse üretilsin tam anlamıyla gerçekleştirilemeyecek bir hedeftir. Başka bir ifadeyle, mal ve hizmetler, bunlara ihtiyaç duyan ihtiyaçlara kıyasla her zaman kıt olacaktır.

Capitalism believes that the commodities and services are limited relative to the human needs. The human needs are thought to be unlimited and constantly growing. Capitalism also believes that besides the basic and primary needs, which must be satisfied, there are other non-essential needs and desires which continue to increase as man proceeds to a higher level of urbanization. Satisfying all these needs which continue to multiply and increase is a goal that cannot be completely fulfilled, no matter how much commodities and services are produced. In other words, the commodities and services will always be scarce relative to the needs which require these commodities and services.

Bu ilke, kapitalist siyasi iktisadın temel amacını tanımlamak için bir dayanak sağlar ve kapitalizmin ele aldığı ana sorunu formüle eder. Özellikle bu sorun şu soruyla tanımlanır: sürekli artan insan ihtiyaçları, yetersiz kaynaklar ve tatmin araçlarıyla nasıl karşılanabilir? Bu, "ürünlerin göreli kıtlığı" ilkesinin özüdür (34, 35). Farklı öneme sahip amaçları karşılamak için araçların kıt olması, insan davranışının neredeyse her yerde görülen bir durumudur46.

This principle provides the basis for defining the main objective of the capitalist political economy and it formulates the main problem addressed by capitalism. In particular, this problem is defined by the following question: how to satisfy ever-growing human needs using insufficient resources and means of satisfaction? This is the essence of the principle of “relative scarcity of products” (34, 35). Scarcity of means to satisfy ends of varying importance is an almost ubiquitous condition of human behavior46.

Bu bakış açısından toplum, ekonomik bir sorunla karşı karşıyadır; bu sorun, mal ve hizmetlerin göreli kıtlığıdır. Bu kıtlığın kaçınılmaz sonucu, bazı ihtiyaçların kısmen karşılanması veya hiç karşılanmamasıdır. Kaynaklar sınırlı olduğunda, hepsine ulaşılamaz ve kaynakların kıtlığına ve bunların göreli önemine göre, bazı amaçlardan vazgeçilmek zorunda kalınır46. Bu durumda, toplum üyelerinin hangi ihtiyaçların karşılanacağına ve hangilerinin karşılanmayacağına karar veren kurallar üzerinde anlaşmaları gerekir. Başka bir ifadeyle, sınırlı kaynakların sınırsız ihtiyaçlara nasıl dağıtılacağını belirleyen bir kuralın konulması gerekir. Bu kurallar, diğer iki ilke, yani ürünün değeri ve fiyat mekanizması ile daha da belirlenir.

From this perspective, the society faces an economic problem, which is the relative shortage of commodities and services. The inevitable result of this shortage is that some needs are either partially satisfied or not satisfied at all. If the means are scarce, they cannot all be achieved, and according to the scarcity of means and their relative importance, the achievement of some ends has to be relinquished46. In this case, it is necessary that the members of society agree on rules that decide which needs have to be satisfied and which needs are to be deprived. In other words, it is necessary to set a rule that decides the manner of distributing the limited resources over the unlimited needs. These rules are further defined by the other two principles, namely, the value of the product and the price mechanism.

Not edilmelidir ki kapitalizmin ele aldığı temel sorun, bir insanın ya da beşerin belirli ihtiyaçları değil, genel olarak ihtiyaçlar ve kaynaklardır. Sorun, ihtiyaçları karşılayacak kaynakları elde edilebilir kılmaktır; ama bu, mutlaka John'un ya da Hasan'ın ihtiyaçlarını karşılamak anlamına gelmez. Bu sorunun doğal ve yalın çözümü, ulus bütününe en yüksek düzeyde mal ve hizmet sunabilmek için en yüksek üretim düzeyine ulaşmaktır. Bu, kaynakların bireylere doğrudan sağlanması anlamına gelmez.

Note that the main problem addressed by capitalism is the needs and resources in general and not the specific needs of a man or human. The problem is to make resources available to satisfy the needs, but not necessarily the needs of John or Hasan. The natural and straightforward solution for this problem is to achieve the highest level of production, in order to supply the highest level of goods and services to the nation as a whole. This does not mean the supply of resources to individuals per se.

Dağıtım sorunu, üretim sorunuyla yakından bağlantılıdır. Ekonomik çalışma ve araştırmaların amacı, toplumun tükettiği mal ve hizmetlerin arzını artırmaktır. Kapitalizm altında ekonomik sağlık göstergeleri, bir toplumdaki üretim hızını ölçen gayri safi yurt içi hasıla veya gayri safi milli hasıla (GSYH, GSMH) ile borsa endekslerini içerir. Dolayısıyla milli üretimi artırma sorunu, kapitalizm altında ekonomik sorunla ilgili en önemli çalışmalardan biridir: "ihtiyaçlara kıyasla mal ve hizmetlerin kıtlığı." Kısacası, göreli kıtlık sorunu tanımlar ve çözümü belirler. İhtiyaçlar ve arzular artmaktadır. Kaynaklar yeterli değildir. Kaynakları giderek daha fazla üretin. Yoksulluk ve yoksunluk sorunu da dahil olmak üzere toplumun ekonomik sorunlarına çözüm budur. Göreli kıtlık ilkesinin, kapitalizm altında yaşayan toplumlarda ciddi hatalara yol açmaya mahkûm olan ve sonunda sistemin çöküşüne neden olabilecek birkaç kusuru vardır.

The problem of distributing the goods and services is closely connected to the problem of production. The objective of economic studies and research is to increase the supply of goods and services which are consumed by the society. Under capitalism, the economic health indicators include the gross domestic or national product (GDP, GNP) and stock market indexes which measure the rate of production in a society. Thus the problem of increasing the national production is one of the most important studies related to the economic problem under capitalism: “the scarcity of the commodities and services in relation to the needs.” In short, the relative scarcity defines the problem and dictates the solution. Needs and desires are growing. Resources are not sufficient. Produce more and more of the resources. This is the solution to the economic problems of the society including the problem of poverty and deprivation. The principle of relative scarcity has several defects, which are bound to cause serious errors in the societies living under capitalism and could eventually cause the collapse of the system.

Kapitalist ekonomik sistemin temel amacı, ülkenin toplam servetini artırmaktır ve bunu mümkün olan en yüksek üretim düzeyi aracılığıyla gerçekleştirmeye çalışır. Bu, "ürünlerin göreli kıtlığı" teorisinin doğrudan bir sonucudur. Ürün eksikliğini gidermek için ürünlerin (mallar ve hizmetler) üretimini azami ölçüde artırmak gerekir. İnsanların ihtiyaçlarının en yüksek düzeyde karşılanması, milli gelirin veya gayri safi milli hasılanın artırılmasıyla elde edilir. Bu da ülkedeki üretim düzeyinin yükseltilmesiyle ve bireylerin çalışıp üretmekte serbest bırakılarak servet edinmelerinin sağlanmasıyla gerçekleşir. Ekonominin amacı, bireylerin ihtiyaçlarını karşılamak ya da toplumdaki her bireyin ihtiyaçlarını karşılamasını kolaylaştırmak değildir; aksine kapitalizm, üretim düzeyini yükselterek ve ülkenin milli gelirini artırarak toplumun bütününün ihtiyaçlarını karşılamaya odaklanır. Gelirin toplum üyeleri arasında dağılımı, mülkiyet özgürlüğü, çalışma özgürlüğü ve "fiyat mekanizması"nın işlevi yoluyla gerçekleşir. Bireylerin, toplam milli servetten elde edebilecekleri servete kendilerinin sahip olması bırakılır. Herkes, sahip olabildiği her türlü yöntem, beceri ya da araçla kendi payına düşen servete ulaşmaya çalışır. Bireyin ihtiyaçlarını karşılayıp karşılayamadığı, mal üretimi arttığı ve servet büyüdüğü sürece ekonomiyi ilgilendirmez.

The main objective of the capitalist economic system is to increase the country’s wealth as a whole, and it strives to achieve that through the highest possible level of production. This is a direct result of the theory of “relative scarcity of products.” To compensate for the shortage of products, it is required to maximize the production of products (commodities and services). The highest level of satisfaction of the needs of the people results from increasing the national income, or the gross national product. This is achieved by raising the level of production in the country, and by enabling individuals to acquire the wealth as they are left free to work and produce. It is not the objective of the economy to satisfy the needs of the individuals or to facilitate the satisfaction of every individual in the community; rather capitalism concentrates on satisfying the needs of the community as a whole by raising the level of production and increasing the national income of the country. The distribution of income among the members of society occurs by means of freedom of possession and freedom of work and by the utility of the “price mechanism”. It is left to the individuals to acquire whatever wealth they can get from the total sum of the national wealth. Everyone strives to get his/her share of the wealth using whatever means, skills, or tools he/she can afford. Whether the individual is or is not able to satisfy his/her needs is not of concern to the economy, as long as the production of goods continues to grow, and the wealth continues to grow.

Sonuç olarak, bireylerin yoksulluğu, ekonomik sistemin çözmesi gereken bir sorun olarak görülmemektedir. Yoksulluğa bu şekilde bakmak esasen yanlıştır, çünkü bireylerin hayatını iyileştirmez ve her bireyin temel ihtiyaçlarını karşılamaz. Hatta göreli kıtlık tanımının kendisi, bireylerin yoksulluğunun önünü ardına kadar açmaktadır. Bir toplumda var olan kaynakların herkesin ihtiyaçlarını karşılamaya yetmediği kabul edildiğine göre, servete daha hızlı ve daha kolay erişebilenlerin onu daha fazla elde etmesi doğal bir sonuçtur. Toplumun her zaman geride kalan, daha az edinen, daha az tüketen ve sonunda yoksulluk sınırının altına düşen bir kesimi olacaktır.

Ekonomik sistem, insanların ihtiyaçlarını ve bu ihtiyaçları karşılama araçlarını ele alır. İhtiyaçları karşılamanın araçları olan mal ve hizmetlerin üretimi, bu mal ve hizmetlerin dağıtımıyla birlikte, kapitalizm tarafından birbirinden ayrılamaz tek bir konu olarak ele alınır. Mal ve hizmetlerin dağıtımı konusu, mal ve hizmetlerin üretimi konusunun içine gömülmüştür. Bir sistem olarak kapitalizm, bir yandan üretim ile diğer yandan ürünlerin mülkiyeti arasında ayrım yapmaz. Sonuç olarak kapitalistler, ekonomi bilimini ve ekonomik sistemi ikisi arasında ayrım yapmaksızın tek bir konu çerçevesinde bütünleştirir.

The economic system addresses the needs of people and the means of satisfying these needs. The production of commodities and services, which are the means of satisfying the needs, together with the distribution of these commodities and services, are treated by capitalism as one subject, inseparable from each other. The subject matter of the distribution of commodities and services is embedded within the subject of the production of commodities and services. Capitalism as a system does not distinguish between production on one hand and possession of products on the other hand. Consequently, the capitalists integrate the economic science and the economic system within the scope of one subject without differentiating between both.

Gerçekte ise ekonomik sistem ile ekonomi bilimi arasında açık bir ayrım olmalıdır. Ekonomik sistem (ilkeleri, kanunları, düzenlemeleri), servetin sahip olunması, harcanması ve dağıtılmasıyla ilgili meseleleri ele alır. Servetin sahip olunması, harcanması ve dağıtılması, hayata bakış açısına veya ideolojiye göre değişir. Örneğin İslam, sahip olma, mülkiyet, harcama ve dağıtım konularında sosyalizm/komünizm ve kapitalizmden farklıdır. Bu sistemlerin her biri kendi ideolojik hayat görüşüne sahiptir. Mesela her ideoloji mülkiyet meselesini farklı bir biçimde ele alır. Kapitalizm özel mülkiyeti vurgularken, sosyalizm/komünizm kamu mülkiyetinden yararlanırken, İslam hem özel hem de kamu mülkiyetini kullanır.

In reality, though, there should be a clear difference between the economic system and economic science. The economic system (its principles, laws, regulations) deals with the issues of wealth possession, expenditure, and distribution. Possession, spending, and distribution of wealth vary according to the viewpoint about life or ideology. Islam, for example, differs from socialism/communism and capitalism in issues related to possession, ownership, spending, and distribution. Each of these systems has its own ideological viewpoint of life. For example, each ideology treats the issue of ownership in a different manner. While capitalism emphasizes private ownership, socialism/ communism utilizes public ownership, and Islam uses both private and public ownership.

Ekonomi bilimi üretimi, ürün geliştirmeyi, icadı ve üretim araçlarını konu alır. Diğer bilimler gibi ekonomi bilimi de tüm milletler için evrenseldir ve herhangi bir ideolojiye özgü değildir. Örneğin üretimin geliştirilmesi teknik ve bilimsel bir meseledir ve insanlar ideolojilerinden veya hayat görüşlerinden bağımsız olarak bunu benimseyebilirler. Mesela ürün iyileştirmenin bir aracı olarak otomasyon, kapitalistler, sosyalistler ya da Müslümanlar tarafından herhangi bir ideolojik engel olmaksızın kullanılabilir.

Kapitalizm, yalnızca maddi ihtiyaçların karşılanması gereken ihtiyaçlar olduğunu kabul eder. Bu, Kapitalizmin ciddi bir kusurudur; çünkü maddi ve manevi ihtiyaçları birlikte barındıran insanın doğal yapısını ihlal eder. Maddi ihtiyaçların yanı sıra insanın içgüdüleri, duyguları, hisleri, aklı ve zihni vardır. Bunların her biri tatmin edilmeyi ve/veya düzenlenmeyi gerektirir. Açlık, tatmini için yiyecek gerektiren bir maddi ihtiyaçtır. Korku ise hayatta kalma içgüdüsünün bir tezahürü olan manevi bir ihtiyaçtır. Açgözlülük de hayatta kalma içgüdüsünün bir başka tezahürüdür. Her iki ihtiyaç da ele alınmalı ve karşılanmalıdır. En son finansal krizde açgözlülük ve korkunun en büyük etkiye sahip olduğu hemen hemen herkesin ortak görüşüdür. Manevi ihtiyaçların göz ardı edilmesi, açgözlülük gibi özelliklerin üretim ve edinim pratiklerine hâkim olmasına kolayca izin verebilir. Sonuç olarak yoksulluk, salgın boyutlarında çözülemez bir sorun haline gelir. Manevi ihtiyaçlar arasında ayrıca bir Tanrı'ya ibadet etme ve onu kutsama ihtiyacı, sevgi ve nefret ihtiyaçları, gurur ve vatanseverlik ihtiyaçları ve daha birçokları da vardır.

Capitalism views the materialistic needs as the only ones which need to be satisfied. This is a serious flaw in Capitalism because it violates the natural composition of a human being which exhibits both materialistic and non-materialistic needs. Besides the material needs, humans have instincts, emotions, feelings, intellect, and mind. Each of these units requires satisfaction and/or organization. Hunger is an example of a material need which requires food for its satisfaction. Fear is an example of nonmaterial needs which is a manifestation of the survival instinct. Greed is another manifestation of the instinct of survival. Both needs should be addressed and taken care of. It is almost unanimous that greed and fear had the greatest impact on the most recent financial crisis. Ignoring the nonmaterialistic needs can easily allow traits such as greed to dominate the production and acquisition practices. As a result, poverty becomes irresolvable problem with epidemic proprtions. The nonmaterialistic needs also include the needs to worship and sanctify a God, the needs of love and hate, the needs of pride and patriotism, and may many more.

Bu ihtiyaçların karşılanmaması ya da üretim ve tüketim sırasında bunların önemsiz sayılması, toplumda büyük bir eşitsizliğe yol açar. Kapitalizm altında, bir şirketteki paydaşın tek rolünün para kazanmak olduğu yaygın biçimde bilinmektedir. Şirketlerin sosyal sorumluluğu ise salgın boyutunda bir sorun olarak bilinmektedir. Piyasada (üretim ve tüketimde) ahlaki değerlerin yokluğu, toplumun genel refahı üzerinde ciddi etkiler yaratır ve bu da kaçınılmaz olarak ekonominin refahını etkiler. Daha önce tartışıldığı gibi, ahlaki krizin, büyük finans kurumlarının çöküşüne yol açan finansal krizin başlıca etkenlerinden biri olduğu geniş çapta kabul edilmiştir. Ahlaki değerlerin zamanla çürümesi, kapitalizmin üretim ve tüketim döngüsü boyunca yalnızca maddi ihtiyaçlara odaklanması ve yoğunlaşmasının doğal ve beklenen bir sonucudur.

Yukarıda belirtildiği gibi, kapitalizm maddi değeri ve insan ihtiyacının maddi niteliğini dışında hiçbir değere ağırlık vermez. Milton Friedman37'ye göre işletmenin toplumsal sorumluluğu kârı en üst düzeye çıkarmaktır; para kazanmanın dışındaki herhangi bir toplumsal sorumluluğu üstlenme taahhüdü meşru olmayan bir vergi, hatta bir hırsızlıktır. Kârı en üst düzeye çıkarmak, topluma en iyi genel sonuçları verecektir.

As noted above, capitalism does not give weight to any value, except to the material value of the product and the material nature of the human need. According to Milton Friedman37, the social responsibility of business is to maximize profits and any commitment to fulfilling social responsibilities other than making money is an illegitimate tax, or even theft; maximizing profits will produce the best overall consequences for society.

İlginç bir nokta, iş ahlakı çalışmasının Amerika Birleşik Devletleri'nde bir çalışma alanı olarak ancak 1970'lerde ortaya çıkmasıdır; uluslararası iş ahlakı ise 1990'ların sonlarında ortaya çıkmıştır45. Bu, ekonominin etik boyutlarının kapitalizmin temel teorisinde yer almadığının açık bir göstergesidir. İş dünyasındaki etik boyutlar, artık göz ardı edilemeyen etik dışı uygulamaların bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır.

It is interesting to note that the study of business ethics did not emerge as a field of study in the United States until the 1970s; international business ethics emerged in the late 1990s45. This is a clear indication that the ethical aspects of the economy are not based in the core theory of capitalism. The ethical aspects in the business world emerged as a result of unethical practices, which no longer could be ignored.

Kapitalizm teorilerinin kökeninde yer alan büyük bir kusur, işin etik ve ahlaki boyutunun yokluğu ile paranın ve kârın mutlak biçimde ön plana çıkarılmasıdır. Bu durum, sayısız etik dışı uygulamayı kaçınılmaz olarak doğurur ve bunun sonucunda genel olarak ekonominin istikrarı olumsuz etkilenir. Theodore Roosevelt Malloch24'e göre, ahlaki değerler eğitim oturumları, kurs geliştirme veya yönetici özetleriyle yeniden kazandırılamaz. Maddi olmayan ihtiyaçlar göz ardı edildiği anda ahlak sistemden kopmuştur.

The absence of the ethical and moral aspect of the business and the absolute focus on making money and profit is a major flaw in the origin of the theories of capitalism. This is bound to create a myriad of unethical practices, which adversely impacts the stability of the economy at large. According to Theodore Roosevelt Malloch24, the moral values cannot be reinstated through training sessions, course development, or executive summaries. Morality has been detached from the system the moment the nonmaterialistic needs were ignored.

Kapitalistler, herhangi bir toplumun karşı karşıya kaldığı ekonomik sorunun mal ve hizmetlerin kıtlığı olduğunu iddia ederler. Ayrıca sürekli artan ihtiyaçların ve bunların hepsini karşılamanın mümkün olmamasını, yani insanın bütün ihtiyaçlarını tamamen karşılamak için mal ve hizmetlerin yetersizliğini, ekonomik sorunun temeli olarak görürler. Bu görüş yanlıştır ve insan fıtratıyla da çelişebilir. Karşılanması gereken ihtiyaçlar, bireyin insan olarak temel ihtiyaçlarıdır (yiyecek, barınma, sağlık ve giyinme); lüks ihtiyaçlar ise, peşinden koşulmalarında bir sakınca olmasa da, bu temel ihtiyaçlar değildir. İnsanın temel ihtiyaçları sınırlıdır ve onların mal ve hizmet adını verdikleri kaynaklar ile çabalar, insanın temel ihtiyaçlarını karşılamaya kesinlikle yeterlidir; insanlığın bütün temel ihtiyaçlarını tamamen karşılamak mümkündür. Başka bir deyişle, sorunu yaratan kaynakların bulunmaması değil, bu kaynakların dağıtımıdır. Dolayısıyla ekonomik sorun, her bireyin temel ihtiyaçlarını tamamen karşılayabilmesini ve lüks ihtiyaçlarına ulaşmak için çaba gösterebilmesini sağlayacak biçimde kaynakların dağıtılması olmalıdır.

The capitalists claim that the economic problem which faces any society is the scarcity of commodities and services. They also claim that the steadily increasing needs and the inability to satisfy all of them, i.e., the insufficiency of commodities and services to satisfy all of man’s needs completely, is the basis of the economic problem. This view is erroneous and and may well collide with the human nature. The needs which must be met are the basic needs of the individual as a human (food, shelter, health, and clothing), and not the luxurious ones, although they too should be pursued. The basic needs of humans are limited, and the resources and the efforts which they call the commodities and services are certainly sufficient to satisfy the basic human needs; it is possible to satisfy all of the basic needs of mankind completely. In other words, it is not the unavailability of the resources that creates the problem; rather it is the distribution of these resources. The economic problem should, therefore, be the distribution of the resources in a manner to enable every individual to completely satisfy their basic needs and to help them to strive for attaining their luxurious needs.

"Sürekli artan ihtiyaçlar" yönündeki ifade doğru değildir. İnsanın insan olarak temel ihtiyaçları artmaz. Bunlar sabit ve açıkça belirlenmiştir. Lüks ihtiyaçlar ise artabilir ve değişebilir. Kentleşmenin çeşitli düzeylerde ilerlemesinin lüks talepleri artırdığı doğrudur; ancak kentsel gelişme ne olursa olsun temel ihtiyaçlar aynı kalır. Bir kişinin lüks ve zorunlu olmayan ihtiyaçlarını karşılayamaması topluma bir sorun yaratmaz; sorun yaratan, yiyecek, barınma, giyinme ve sağlık gibi temel ihtiyaçların karşılanamamasıdır. Hz. Muhammed ﷺ'in şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Evinde güvenliği olan, bedeni sağlıklı olan ve o günkü yiyeceği bulunan kimse, hayatının bütün ihtiyaçlarına kavuşmuş demektir."67