Hatırlayın ki İslam siyasi iktisadının temel amacı, her bireyin temel ihtiyaçlarını karşılamak ve her bireyin lüks ihtiyaçlarını da karşılayabilmesini sağlamaktır. İslami bakış açısına göre, insanın temel ihtiyaçları, yaşadığı yer veya zaman dilimi ne olursa olsun aynıdır. Bu ihtiyaçlar, insanların hayatta kalması ve refahıyla doğrudan ilgilidir. İslam bu ihtiyaçları kabul eder ve her bireyin hakkı haline getirir. Özünde, insanın temel ihtiyaçları yiyecek ve su, giyecek, güvenli barınma ve sağlıktır; bazıları sağlığın diğer temel ihtiyaçların (yiyecek, giyecek ve barınma) bir yan ürünü olduğunu savunabilir. Bunların ötesinde insanlar daha rahat ve lüks bir hayat için çaba gösterir; bu da İslam'da tamamen caizdir.

Recall that the main objective of the Islamic political economy is to satisfy the basic needs of each individual and to enable each individual to satisfy his luxury needs. From the Islamic perspective, the basic needs of any human are the same irrespective of the place or the time era the people live in. These needs are directly related to the survival and the well-being of people. Islam recognizes these needs and makes them a right for each and every individual. Essentially, the basic needs of a human are the food and water, clothing, secure housing, and health; some may argue that health is a by-product of the other basic needs (food, clothing, and housing). Beyond these needs, human strive for more comfortable and luxurious life, which is perfectly all right in Islam.

Bireylerin temel ihtiyaçlarına yapılan bir atıfta, Peygamber Muhammed ﷺ'in şöyle dediği rivayet edilir: "Gününü evinde güvenlik, sağlam bir bedenle ve yeterli yiyecekle bitiren kimse, hayattan ihtiyacı olan her şeyi elde etmiş bir kimsedir."146 Peygamber ﷺ'in bu rivayeti, yiyeceğin, güvenli barınağın ve sağlığın, her bireyin ulaşması gereken hayatın temel unsurları olduğunu göstermektedir. Giyinmenin temel bir ihtiyaç olduğuna dair bir atıf ise Bakara suresinde (2. sure, 233. ayet) bulunmaktadır: "Çocuğun babası, annenin yiyecek ve giyecek masrafını makul bir şekilde üstlenir." Bu atıf aile sorumluluğuyla ilgili olsa da bağlamı bireyin ihtiyaçlarıyla ilgilidir. Dolayısıyla İslam, toplumdaki her bireyin yeterli yiyecek, yeterli giyecek, güvenli konut ve sağlık koruması almasını zorunlu kılmaktadır. Bu temel ihtiyaçların ötesinde her birey, daha fazla lüks ihtiyaçlarını karşılamaya yarayan araç ve kaynaklara erişebilmelidir.

In a reference to the basic needs of individuals, it is reported that Prophet Mohammad (PBUH) said, “Whoever ends his day, with security at home, splendid health, and enough food, is a person who obtained all that he needs in life.”146 This narration by the Prophet indicates that food, secure shelter, and health constitute the essentials of life which each and every individual must attain. A reference to clothing as a basic need is found in Surah Albaqara (chapter 2, verse 233): “The father of the child shall bear the cost of the mother’s food and clothing on a reasonable basis.” Although the reference is to a family type responsibility, but the context is related to the needs of an individual. Thus Islam makes it a must that each and every individual in the society receives sufficient food, sufficient clothing, secure housing, and health protection. Beyond these basic needs, each individual should have access to the tools and resources which enable him to seek more of the luxurious needs.

İslam'ın temel insani ihtiyaçların tam olarak karşılanmasına yönelik yaklaşımı, sosyalistlerin ya da kapitalistlerin benimsediği yaklaşımdan temelden farklıdır. Sosyalistler, insanların temel ihtiyaçlarını karşılama zorunluluğundan ziyade mülkiyetin eşitliğine odaklanmıştır. Sosyalistler, toplumdaki insanlar üretim araçlarının eşit mülkiyetine sahip olmalarına rağmen temel ihtiyaçlarını karşılayamadıklarında bile siyasi iktisadın hedeflerinin gerçekleştiğini düşünürdü. Teoride, mülkiyetteki bu eşitliğin doğal olarak temel ihtiyaçların karşılanmasına yol açacağı beklenebilir; ancak uygulama bunun aksini kanıtlamıştır. Sovyetler Birliği'nde sosyalistlerin yönetimi altında, üretim araçlarının kamusal mülkiyeti bireylerin ihtiyaçlarının karşılanmasını garanti etmedi. Sovyetler Birliği büyük bir yoksulluk yaşadı ve milyonlarca insan gıda, sağlık hizmeti ve barınma gibi yaşamın temel ve zorunlu unsurlarından bir kısmından yoksun kaldı. Bu ihtiyaçların belirli bireylerin ihtiyaçları olduğunu ve her bireyin bunlara ulaşma hakkına sahip olduğunu her zaman hatırlamalıyız. Bu ihtiyaçlar doğrudan ele alınmalıdır; başka bir hedefin yan ürünü olarak görülmemelidir. Sosyalizm söz konusu olduğunda, üretim araçlarındaki mülkiyet eşitliğinin bireylerin ihtiyaçlarını otomatik olarak karşılayacağı varsayılmıştı. Sovyetler Birliği ve Çin'deki sosyalizm uygulamaları bu varsayımın yanlış olduğunu kanıtladı.

The Islamic approach to the complete satisfaction of the basic human needs differs fundamentally from the approach taken by the socialists or capitalists. The socialists focused on the equality of property ownership, rather than the requirement to fulfill the basic needs of the people. The socialists would still consider the objectives of the political economy achieved even when the people in the society fall short of satisfying their basic needs while they enjoy equal ownership of the means of production. In theory, one can expect that this equality of ownership naturally leads to the satisfaction of the basic needs; however, practice proves otherwise. Under the leadership of socialists in the Soviet Union, the public ownership of the means of production did not guarantee the satisfaction of the needs of individuals. The Soviet Union suffered a great deal of poverty and millions of people lacked some of the basics and essentials of life such as food, health care, and shelter. We have to always remember that these needs are needs of specific individuals and it is the right of each to attain these needs. And these needs must be addressed directly; they should not be treated as the by-product of another objective. In the case of socialism, it was assumed that the equality of ownership of the means of production automatically caters for the needs of individuals. The practice of socialism in the Soviet Union and China proved this assumption wrong.

Kapitalizm de benzer bir hatayı yapmıştır; insanların ihtiyaçlarının karşılanmasını başka bir hedefe bağımlı hale getirmiştir. Kapitalist siyasal iktisadın güttüğü başlıca hedef, kıt ürün ve hizmetlerin artırılmasını gerektiren ekonomik büyümedir. Gayri safi yurt içi hasıla (GSYH) veya gayri safi milli hasıla (GSMH) ile ölçülen ekonomik büyüme, kapitalist siyasal iktisadın temel amacıdır. Kapitalizm altında ekonomi, ekonomik büyüme belirli bir değerin altına düştüğünde durgunluğa veya bunalıma girer. Belirli bir süre boyunca büyüme yeniden başladığında ise toparlanmaya geçer. Durgunluk, bunalım veya toparlanma dönemlerinde olsun, milyonlarca insan gıda, sağlık koruması, barınma ve giyim gibi temel ihtiyaçlardan yoksun kalmaya devam edebilir. Yoksulluk sınırının altında kalan (birçok ülkede günde 1,25 dolardan az kazanan) insanların sayısı, ekonominin genel durumu iyi görünse bile artmaya devam etmektedir. Başka bir deyişle, toplumun ne kadar çok mal, hizmet ve servet üretirse, insanların yeterli gıda, sağlık hizmeti, konut ve giyeceğe o kadar kolay kavuşacağı varsayımı yanlıştır. Bu durum bol miktarda veriyle kanıtlanmıştır; kitabın birinci bölümü, bu sonucu destekleyen her türlü veri ve istatistiği sunmuştur. Ayrıca kapitalizm, tıpkı sosyalizm gibi, her bireyin yaşamsal ihtiyaçlarını kendi başına bir amaç olarak ele almayı, yani siyasal iktisadın peşinden gitmesi gereken bir hedef olarak görmeyi başaramamıştır. Bunun yerine kapitalizm, bireylerin ihtiyaçlarının karşılanmasını, ekonomik büyüme ve üretimin artırılması gibi başka bir amacın yan ürünü olarak görmüştür.

Capitalism made a similar mistake in the sense that it left the satisfaction of the needs of people to depend on another goal. The main goal pursued by the capitalist political economy is the economic growth which calls for increasing the scarce products and services. The growth of the economy measured in terms of the increase in the gross domestic product (GDP) or gross national product (GNP) is the main objective of the capitalist political economy. The economy under capitalism goes in recession or depression when economic growth slows down below a certain value. It goes into recovery when the growth resumes for a given period of time. Whether in recession, depression, or recovery, millions of people may continue to lack the basic needs of food, health protection, shelter, and clothing. The number of people who fall below a poverty line (earning less than $1.25 a day in many countries) continues to grow even when the overall health of the economy is in good shape. In other words, the assumption that the more goods, services, and wealth the society produces, the more likely for people to receive enough food, health care, housing, and clothing is incorrect. This has been proven with abundance of data; the first part of this book provided all types of data and statistics which support this conclusion. Again, capitalism, similar to socialism, has failed to consider the essentials of life for each individual as an objective that stands on its own, which ought to be pursued by the political economy. Instead, capitalism considered the satisfaction of the needs of individuals as a by-product of another goal, which is the economic growth and the increase of production.

İslam, daha önce ele alındığı gibi, toplumdaki her bireyi kendi başına ele alınması gereken bir muhatap olarak görmüştür. İslam, toplumun genelinin ihtiyaçlarının karşılanmasının, o toplumun bireysel birimlerinin ihtiyaçlarının karşılanacağını mutlaka garanti etmediğini kabul etmiştir. Bu gerçeğe işaret ederek Peygamber ﷺ, bol miktarda yiyecek ve kaynağa sahip bir topluluğun, üyelerinden en az birinin yeterince yiyecek bulamaması durumunda (aynı şekilde barınma, sağlık hizmeti ve giyecek de bulamaması durumunda) günah içinde bir sapkınlık içinde olduğunu bildirmiştir. Özetle İslam, toplumda evsizliğin, açlığın ya da hastalığın var olmasına müsaade etmez.

Islam, as discussed earlier, treated each individual in the society as a subject which needs to be addressed on its own. Islam recognized that the satisfaction of the needs of the society at large does not necessarily guarantee the satisfaction of the individual units of that society. In a reference to this fact, the Prophet (PBUH) declared that a community that has plenty of food and resources remains in a sinful error if at least one of its members does get enough food (by the same token he does not get shelter, health care, and clothing). In essence, Islam does not tolerate the existences of homelessness, hunger, or sickness in the society.

İslam, bireylerin temel ihtiyaçlarının karşılanmasında birkaç mekanizma kullanır. Birinci mekanizma, toplumdaki her birey için temel ihtiyaçlarının karşılandığını garanti edecek sorumlu bir taraf belirler. İkinci mekanizma, birinci mekanizmayı tamamlayan ve bireylerin ihtiyaçlarını karşılamayı amaçlayan, Zekât olarak bilinen zorunlu bir fon oluşturur. Bu mekanizma, diğer sadaka türleriyle (sadakat) daha da güçlendirilir. Üçüncü mekanizma ise kamu ve devlet mülkiyetiyle sağlanır. İslam siyasal iktisadının hedeflerinin ikinci kısmı olan temel ihtiyaçların ötesinde ihtiyaçların karşılanması, daha önce bu kitapta ele alındığı üzere özel mülkiyet yoluyla gerçekleştirilir. Bu mekanizmalar, aşağıdaki bölümlerde daha ayrıntılı olarak ele alınmakta ve açıklanmaktadır.

In the process of satisfying the basic needs of individuals, Islam deploys several mechanisms. The first mechanism assigns for each individual in the society a responsible party to guarantee that the individual meets his or her basic needs. The second mechanism establishes an obligatory fund, known as Zakah, which augments the first mechanism and seeks to fulfill the needs of individuals. This mechanism is further enhanced by other forms of charity (sadaqat). The third mechanism is provided by the public and state ownerships. The second part of the objectives of the Islamic political economy, which is the satisfaction of more than the basic needs, is achieved through the private ownership as discussed earlier in this book. These mechanisms are further discussed and elaborated in the following sections.

İslam, toplumdaki her bireyin temel ihtiyaçlarını karşılaması için hiyerarşik bir düzen belirlemiştir. Desteğin ilk basamağı bireyin kendisine düşer. İslam, çalışabilecek erkeklere kendileri ve bakmakla yükümlü oldukları kişiler için çalışıp geçimlerini sağlamayı farz kılmıştır. Allah (SWT), Mülk Suresi'nde (67. sure, 30. ayet) insanları yeryüzündeki bol kaynaklardan yararlanmaya teşvik eder; şöyle buyurur: "O, sizin için yeryüzünü boyun eğdirilmiş kılan (yani üzerinde yürümeniz, yaşamanız ve tarım yapmanız için kolaylaştıran) Zât'tır. Öyleyse onun yollarında yürüyün ve O'nun rızkından yiyin. Dönüş de yalnızca O'nadır." Peygamber Muhammed (ﷺ) de şöyle buyurmuştur: "İnsanlardan yardım istemek, verilip verilmemesi belli olmayan bir istek yerine, bir kişinin dışarı çıkıp iş araması daha iyidir; örneğin ormandan sırtında odun taşıyıp satması gibi."147 Çalışabilecek tüm erkeklerin iş arayıp kendi temel ihtiyaçlarını ve kendilerine bağlı olanların ihtiyaçlarını karşılamakla yükümlü oldukları sabittir. Bu kural yalnızca toplumdaki erkekler için geçerlidir. İslam'da kadınların temel ihtiyaçlarını karşılamak için çalışmaları zorunlu değildir. İslam, çalışabilecek olsun ya da olmasın tüm kadınlar için nafaka desteğini emretmiştir; kadınların desteği, kızların, eşlerin veya annelerin desteği kapsamına girer. Aynı şekilde İslam, engellilik nedeniyle ya da iş bulamadığı için çalışamayan tüm erkekler için de nafaka (İslami terimle nafaka) desteğini emretmiştir.

Islam assigns for each individual in the society a hierarchical order to take care of his or her basic needs. The first level of support falls upon the individual himself. Islam made it an obligation upon able men to work and provide for themselves and their dependents. Allah (SWT) in Surah Al-Mulk (chapter 67, verse 30) urges people to take advantage of the plenty of resources in the earth; He says, “He it is Who has made the earth subservient to you (i.e. easy for you to walk, to live and to do agriculture on it); so walk in the path thereof and eat of His provision. And to Him will be the Resurrection.” Prophet Mohammad (PBUH) is reported to have said, “Rather than asking people for support, which may or may not be granted, a man should go out and seek work such as bringing wood on his back from the forests and selling wood.”147 It is established that all able men are required to seek work and provide for their own basic needs and for those who depend on them. This rule applies exclusively to males in the society. Women in Islam are not required to work in order to provide for their basic needs. Islam mandated alimony support for all women, whether they are able to work or not; women support comes under the category of support for daughters, wives, or mothers. In the same manner, Islam mandated alimony support (called Nafaqah in Islamic terms) for all men who are unable to work due to disability or being unable to find work.

Nafaka sorumluluğunun hiyerarşisi, miras sıralamasının tersi bir düzende belirlenmiştir. Yani bir kişinin yasal mirasçısı, aynı zamanda o kişinin temel ihtiyaçlarını karşılamakla da yasal olarak yükümlüdür. Mirasçı sorumluluğu ilkesi Kur'an'da Bakara suresinde (2. sure, 233. ayet) şöyle ifade edilmiştir: "Hiç kimseye gücünün yettiğinden fazla yük yüklenmez. Hiçbir anne çocuğu yüzünden zarara uğratılmaz, hiçbir baba da çocuğu yüzünden zarara uğratılmaz. Varise de aynı yükümlülük düşer." Özetle, ölümünden sonra kendisine miras kalacak erkek mirasçı, o kişi ölmeden önce yoksullaşırsa, ona bakmakla da yükümlüdür.

Zekât (Farz Kılınmış Sadaka), İslam'ın temel direklerinden biridir. Rivayet edilmiştir ki Peygamber Muhammed ﷺ şöyle buyurmuştur: "İslam beş üzerine bina edilmiştir";151 bu beş direkten biri zekâttır. Zekât, zengin kimselerin malından ayrılan, belirli ve tespit edilmiş bir kısmın fakirlere tahsis edilmesidir. Rivayet edilmiştir ki Peygamber Muhammed ﷺ, Yemen'e bir görevle gönderdiği Muâz bin Cebel'e, yeni Müslümanlara şu görevlerinden birinin, zengin olanların malından zekât ayırıp fakir olanlara vermek olduğunu bildirmesini söylemiştir.152 Zekâtın düzgün işleyişini garanti altına almak için İslam, bu tür sadakayı Müslümanın yerine getirdiği başlıca ibadetlerden biri kılmıştır; Kur'an'da çoğu zaman namazla birlikte anılır. Ayrıca İslam, zekât fonlarının toplanmasını ve bu fonların önceden belirlenmiş dağıtım kurallarına göre dağıtılmasını devletin üstlenmesini emretmiştir. Kur'an, zekât almaya hak kazanan sekiz kategori insanı belirlemiştir.

The Zakah (Obligatory Charity) is one of the main pillars of Islam. It is narrated that Prophet Mohammad (PBUH) had said, “Islam is constructed upon five”;151 one of the five pillars is the Zakah. The Zakah is a particular and well-defined portion of wealth deducted out of the wealth of rich individuals and devoted to the poor ones. It is narrated that Prophet Mohammad (PBUH) had told his companion Muath Bin Jabal when he sent him in a mission to Yemen to inform the new Muslims that one of their duties is to deduct a Zakah from the wealth of the rich ones and give it to the poor ones.152 To guarantee the proper functionality of the Zakah, Islam made this form of charity as one of the main forms of worship carried out by a Muslim; it is frequently cited along with the prayer in the Quran. Furthermore, Islam mandated the state to be in charge of collecting the Zakah funds and distributing the funds according to preestablished rules of distribution. The Quran designated eight categories of people who are entitled to receive the Zakah charity.

Tevbe Suresi (9. sure, 60. ayet)'nde Kur'an şöyle buyurur: "Sadakalar (burada zekât anlamındadır) yalnızca fakirler, miskinler, bunların toplanması için görevlendirilenler, kalpleri İslâm'a ısındırılması gereken kimseler, esirlerin kurtarılması, borçlular, Allah yolunda (yani cihad edenler, kutsal bir savaşta savaşanlar) ve yolda kalmış yolcu içindir. Bu, Allah'ın koyduğu bir farzdır. Allah her şeyi bilendir, hikmet sahibidir." Sekiz kategorinin beşi, kendi ihtiyaçlarını karşılamakta güçlük çekebilecek insanların temel ihtiyaçlarının karşılanmasına ayrılmıştır.

In Surah Al-Tawbah (chapter 9, verse 60), the Quran says, “As-Sadaqât (here it means Zakah) are only for the Fuqarâ’ (poor), and Al-Masâkin (the very poor) and those employed to collect (the funds), and to attract the hearts of those who have been inclined (towards Islâm); and to free the captives, and for those in debt, and for Allâh’s Cause (i.e. for Mujâhidûn—those fighting in a holy battle), and for the wayfarer (a traveler who is cut off from everything); a duty imposed by Allâh. And Allâh is All-Knower, All-Wise.” Five of the eight categories are devoted to the satisfaction of the basic needs of people who may have a problem taking care of their own needs.

Hiçbir insanın ihtiyacı karşılanmadan kalmamalıdır. Bu, İslam'ın önem verdiği temel bir ilkedir. Bu husus Kur'an-ı Kerim'de İsra suresinde (17. sure, 70. ayet) açıkça belirtilmiştir: "Andolsun ki, Âdem oğullarını şerefli kıldık, onları karada ve denizde taşıdık, onlara temiz rızıklar verdik ve yarattıklarımızın birçoğundan onları belirgin bir üstünlükle üstün tuttuk." Temel ihtiyaçların karşılanmasını garanti altına almak için İslam, ilk iki basamağın bazı insanların ihtiyaçlarını karşılamada yetersiz kalması ihtimaline karşı bir destek basamağı daha eklemiştir. Doğal afetler, savaşlar ve zor ekonomik koşullar birçok kişiyi yakın akrabalarının uygun desteğinden yoksun bırakabilir ve zenginlerin gelirinin azalması nedeniyle zekât fonlarını kolayca kurutabilir. İslam ekonomik sisteminin sağladığı üçüncü destek basamağı, 4.2. bölümde ele alınan kamu ve devlet mallarıdır.

No human needs should remain unsatisfied. This is a basic principle which Islam honours. This is clearly stated in the Quran in Surah Al-Israa (chapter 17, verse 70). “And indeed We have honored the Children of Adam, and We have carried them on land and sea, and have provided them with At-Tayyibât (lawful good things), and have preferred them above many of those whom We have created with a marked preferment.” In order to guarantee the satisfaction of the basic needs, Islam added one more level of support in case the first two levels fail to cover the needs of some people. Natural disasters, wars, and hard economic conditions can easily leave many individuals without the proper support of their immediate relatives and can easily dry out the funds of Zakah due to revenue depletion of the rich and wealthy. The third level of support provided by the Islamic economic system is the public and state property, which was discussed in section 4.2.

Kamu mülkünün gelirleri devlet tarafından yönetilir. Kamu mülkü, zengin ve fakir tüm vatandaşlara eşit şekilde aittir. Bu nedenle, bu tür mülklerin gelirleri, tüm toplum için ortak yarar taşıyan projelerin finanse edilmesinde kullanılır. Bu projelere örnek olarak sağlık, eğitim, yollar, köprüler, demiryolları, iletişim altyapısı, kamu hizmetleri ve benzerleri verilebilir. Dolayısıyla kamu mülkünün gelirleri, zengin ve fakir tüm toplum bireylerinin sağlık ve eğitim temel ihtiyaçlarının karşılanmasına katkıda bulunur.

The revenue of the public property is administered by the state. Public property is equally owned by all citizens, rich and poor alike. Therefore, the proceeds of this type of property are used to finance projects of common interest for all the population. Examples of such project include health, education, roads, bridges, railroads, communication infrastructure, utilities and the like. Hence, the public property revenues contribute towards the satisfaction of health and education basic needs for all citizens of the society, rich and poor alike.

Temel ihtiyaçların ötesinde, insanlar doğal olarak daha fazlasını ve temel ihtiyaçların ötesinde olanı elde etmeye çalışırlar. İslam, insanların daha fazla servet ve lüks bir yaşam için bu sevgi ve istekliliği geliştirebileceği gerçeğini kabul etmiştir. Âl-i İmrân suresinde (3. sure, 14. ayet) Kur'an şöyle buyurur: “İnsanlara, arzu ettikleri şeylerin sevgisi süslü gösterildi: kadınlar, oğullar, yığın yığın altın ve gümüş, damgalı güzel atlar, hayvanlar ve ekili geniş tarlalar. Bunlar dünya hayatının geçici zevkleridir; asıl güzel dönüş ise Allah katındadır (akarsular akan Cennet).” Peygamber Muhammed ﷺ'in şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir: “Allah, kullarına verdiği nimetlerin eserini görmekten hoşlanır.” İslam, bireylerin daha iyi bir yaşam elde etmek amacıyla servetlerini artırmalarını yasaklamamıştır. Bu amaçla İslam, özel mülkiyeti meşru kılmış ve izin vermiştir. Ayrıca özel servetin büyütülmesi için farklı yollara izin vermiş, faizle yatırım, uyuşturucu ve alkol satışı, fuhuş ve cinsel ticaret gibi bazı yolları ise yasaklamıştır.

On top of the basic needs, humans naturally strive for the achievement of more and beyond the basic needs. Islam recognized the fact that people may develop this love and eagerness for more wealth and luxurious life. In Surah Al-Imran (chapter 3, verse 14), the Quran says, “Beautified for men is the love of things they covet; women, children, much of gold and silver (wealth), branded beautiful horses, cattle and well-tilled land. This is the pleasure of the present world’s life; but Allah has the excellent return (Paradise with flowing rivers) with Him.” It is narrated that Prophet Mohammad (PBUH) had said, “Allah likes to see the favors he bestowed upon his servants.” Islam did not restrict the individuals from seeking the expansion of their wealth in order to attain a better life. For this purpose, Islam legalized and permitted the private property ownerships. It also permitted different means of growing private wealth, while restricting some other means such as usury investment, the sale of drugs and alcohol, prostitution, and sex trade.

İslam, herhangi bir bireyin kazanabileceği servet miktarına bir üst sınır koymamıştır. Bazı rivayetlerde Peygamber ﷺ, çok büyük miktarda serveti anlatmak için, birinin bir dağ kadar altınının olmasından söz etmiştir. İslam'ın koyduğu tek sınırlar, servetin elde edilmesi veya büyütülmesi yollarıyla ilgilidir. Kur'an-ı Kerim, servetin büyütülmesi için bir yol olarak ticareti açıkça caiz kılmıştır. İslam'ın diğer hükümleri ticaretin kurallarını ve hangi ticaretin helal veya haram olduğunun sınırlarını belirlemiştir. Ancak helal ticaretin sınırları içinde kalmak kaydıyla, bir kimse servetini gücünün yettiği ölçüde büyütebilir. Rivayet edildiğine göre, Peygamber ﷺ'in sahabisi ve üçüncü halife Osman bin Affan, binlerce deve yüküne denk mal taşıyan bir kervan ticaretini yönetmiştir.

Islam did not establish any upper limit on the amount of wealth, which can be earned by any individual. In some narrations, the Prophet said if some person had the equivalent of a mountain of gold, in reference to extra large amount of wealth. The only limits imposed by Islam are related to the means of acquiring or growing wealth. The Quran explicitly permitted trade as a means of growing wealth. Other rules in Islam defined the rules of trade and the boundaries of what constitutes a legal or illegal trade. But within the boundaries of legal trade, an individual can grow his wealth as much as he could. It is reported that Othman Bin Affan, the companion of the Prophet and the third khalifah, managed a caravan trade which amounted to thousands of camels’ worth of goods.