Yaklaşık MS 610 yılında, Peygamber Muhammed ﷺ, yaratıcı Allah tarafından vahiy yoluyla Kur'an almaya başladı. Muhammed, Mekke'de yaşıyordu. Mekke, Kâbe'nin etrafında inşa edilmiş olan Mescid-i Haram'a ev sahipliği yapmasıyla ünlüydü. Mescid-i Haram'ın, Peygamber İbrahim ve oğlu İsmail tarafından inşa edildiğine inanılmaktadır. İbrahim'in Mekke ve çevresinde yaydığı din, Allah'ın birliğini ve daha sonraki Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam dinlerinde uygulanan yüce değerleri vaaz ediyordu. Zamanla Mekke ve çevresindeki Araplar, İbrahim'in dinini bozmayı başardılar ve birden fazla tanrısı olan çok tanrılı bir din getirdiler. Mekke ve Arabistan'daki Araplar, Tanrıların maddi temsilcileri olarak taş putlara tapmaya alıştılar. Kâbe, bölgedeki Araplar tarafından kutsal bir yer sayıldığından, Mekke'deki kabileler, Mekke'deki ve başka yerlerdeki Araplar tarafından tapılan tüm tanrıların ev sahipleri ve bekçileri olmanın yolunu buldular. Bu konum, Mekke'nin ana kabilesi olan Kureyş'e özel bir statü ve itibar kazandırdı ve onlara kutsal yerin (el-Haram) bekçileri unvanını kazandırdı. İtibar, onur ve statünün yanı sıra Kureyş, kutsal yerin bekçileri olma konumlarından maddi ve ekonomik olarak da kazanç sağlayabilecek bir konumdaydı. Kur'an daha sonra Kureyş'e, "Kureyş" adlı bir surede bu özel statüyü hatırlattı.9
Around the year 610 CE, Prophet Mohammad (PBUH) began to receive Quran in the form of revelation from Allah, god the Creator.8 Mohammad was living in Mecca. Mecca was famous for hosting the Sacred Mosque built around the place called the Ka’aba. The Sacred Mosque is believed to have been built by Prophet Ibraheem and his son Ismail. The religion propagated by Ibraheem in Mecca and its surrounding preached the oneness of god and the supreme values which were carried out by subsequent religions of Judaism, Christianity, and Islam. Over time, the Arabs in Mecca and its surrounding managed to distort the religion of Ibraheem and introduce polytheistic religion with multiple gods. The Arabs in Mecca and Arabia grew accustomed to worshiping stone idols as material representatives of Gods. Since the Ka’aba was considered a holy place by Arabs in the area, the tribes of Mecca worked out their way to become the hosts and custodians of all gods worshiped by Arabs in Mecca and elsewhere. This status has secured for Quraish, the main tribe of Mecca, a special status and prestige, and won them the title of the custodians of the holy place (Al-Haram). Besides the prestige, honor, and status, Quraish was in a position to gain financially and economically from their position as custodians of Al-Haram. The Quran later reminded Quraish of this special status in a Surah named “Quraish.”9
İslam'ın Peygamber Muhammed ﷺ tarafından ilanından önce Mekke'deki din, gelenek ve efsanelere ve Tanrı'nın tasvirlerine indirgenmişti. Tanrı'nın kaynak ve emir verici olma rolü, Mekke'deki etkili ve zengin liderlere verilmişti.10, 11 Sonunda İbrahim'in dininin üstün değerleri Mekke'de ve Arap topluluklarında geçersiz kılındı. Eski dinin en kutsal ritüeli, Tanrı'nın merhametini ve bağışlanmasını umarak Kâbe'nin etrafında dönmekti. Kureyş'in etkisi altındaki Araplar, bu uygulamayı çıplak erkek ve kadınların dönmesine izin vererek garip bir şekle dönüştürdüler.12 Bu uygulama, Peygamber Muhammed ﷺ'in İslam'ın vahyinden yirmi yıl sonra Mekke'yi fethinden sonra resmen ve fiilen ortadan kaldırıldı.
Before the declaration of Islam by Prophet Mohammad, the religion in Mecca was reduced to traditions and mythical stories and representations of god. The role of god as a source of legislation and commands was bestowed upon the influential and wealthy leaders in Mecca.10, 11 Eventually, the supreme values of the religion of Ibraheem were brought to null in Mecca and the Arab communities. The most sacred ritual of the old religion was the circulation around the Ka’aba in anticipation of god’s mercy and forgiveness. The Arabs under the influence of Quraish evolved that practice into a bizarre when they allowed the circulation to be conducted by nude men and women.12 This practice was officially and practically aborted after the conquest of Mecca by Prophet Mohammad twenty years after the revelation of Islam.
Mekke'de ve Arap yarımadasının geri kalanında kölelik, güçlü ve zenginlerin zayıf ve yoksulları köleleştirmesine olanak tanıyan bir uygulamaydı. Köleliğe erkek ve kadın fuhuşu da eşlik ediyordu. Zengin ve güçlü erkeklerin, soylarını iyileştirmek amacıyla daha az şanslı olanların eşleriyle birlikte olmasına izin veriliyordu. Mekke'nin kötü âdetleri arasında faizle borç vermek de vardı. Borçlu faizi ödemekte başarısız olursa, alacaklının borçluyu ya da ailesinden herhangi bir üyeyi köleleştirme hakkı bulunuyordu.
Slavery in Mecca and the rest of the Arab land was a practice, which enabled the rich and powerful to enslave the weak and poor. Slavery was coupled with male and female prostitution. The rich and powerful men were allowed to sleep with the wives of the less fortunate in order to improve their offsprings. The ill practices of Mecca included money lending for a percentage of usury. In case the indebted fails to pay the interest, the creditor had the right to enslave the indebted or any member of his family.
Bunlar, Muhammed'in peygamber olarak görevlendirildiği dönemde hüküm süren koşullardan bazılarıydı. Arapların zihniyeti; yozlaşma, efsane, istismar, zulüm, düzensizlik, ayrımcılık, kendini üstün görme ve daha birçok şeyle o kadar derinden kök salmıştı ki, zemindeki herhangi bir değişimden önce zihniyette kapsamlı bir dönüşüm gerekiyordu. Arabistan'daki bu ortamı değiştirmek ve yozlaşmış olanın yerine yeni bir sistem kurmak, sağlam ve yeni bir temel olmadan başarıya ulaşamazdı.
Those were some of the conditions which prevailed at the time when Mohammad was designated as a prophet. The mind-set of the Arabs had become so engraved with corruption, mythology, abuse, oppression, disorder, discrimination, self-proclaimed supremacy, and much more. The mind-set required a comprehensive change before any change on the ground could take place. Changing this environment and creating a new system to replace the corrupted one in Arabia could not have succeeded without a strong new foundation.
On yıl boyunca, İslam'ın başlangıcından itibaren, Kur'an'da vahyedilen ve Muhammed ﷺ tarafından uygulanan İslam mesajı tamamen yeni bir zihniyet oluşturmayı amaçlayan entelektüel bir temele odaklandı. Bunun, değişim için bir ortam yaratmak ve İslam'ın sistemlerinin üzerine inşa edilebileceği bir temel oluşturmak için gerekli olduğu düşünüldü.
For thirteen years after its initiation, the message of Islam as revealed in the Quran and practiced by Mohammad focused entirely on an intellectual foundation aimed at creating a new mind-set. This was deemed necessary to create an environment for change as well as to create a base upon which the systems of Islam could be built.
Bu dönemde İslam, bir dizi temel soruyu ele aldı: Tanrı kimdir? Bir Tanrı var mıdır? Bir Tanrı'ya inanmanın amacı nedir? Tanrı'dan bir mesajı kim taşıyabilir? Bir Tanrı'ya inanmanın toplum ve birey üzerindeki etkisi nedir? İnsanlar ile Tanrı arasında, varsa, nasıl bir ilişki vardır? Bu sorular basit ve masum görünse de Mekke'nin seçkinleri, bu soruların cevaplarının liderliklerini sarsabileceğini, etkilerini azaltabileceğini ve çıkarlarıyla çatışabileceğini anlıyorlardı.
During this period, Islam addressed a myriad of fundamental questions, such as who is god? Is there a god? What is the purpose of believing in a god? Who could carry a message from god? What is the impact of believing in a god on society and the individuals? What is the relationship, if any, between people and god? Although the questions seemed simple and innocent, the elites of Mecca understood that the answers to these questions could undermine their leadership, reduce their influence, and collide with their interests.
Peygamber Muhammed ﷺ'e inen ilk vahiy, İkra' (Oku) adlı bir sure (bölüm) oldu. Şu sözlerle başlıyordu: "Yaratan Rabbinin adıyla oku; O, insanı bir embriyodan yarattı..."13 İbrahim'in dininin terk edilmesinden sonra ilk kez Mekke'de, Yaratıcıya "rab" niteliği atfedildi. Bu kavram Mekke'nin ileri gelenlerinin hoşuna gitmedi; onlar kutsal Mescid-i Haram'ın bekçileri olmaları sıfatıyla kendilerini rab mevkiinde görüyorlardı. Aynı surenin, Mekke'nin ileri gelenlerine itaatsizlik bildirisiyle sona ermesi bir tesadüf değildir: "Hayır! Ona (o ileri geneye) itaat etme; bilakis secde et ve Allah'a yaklaş." Bu bildiri şiddetle14
The first revelation ever to be received by Prophet Mohammad was a Surah (chapter) called Iqra’a (Read). It started with the following words: “Read in the name of your Lord; the one who created all the creation; He created man . . .”13 For the first time in Mecca since the dismissal of the religion of Ibraheem, the notion of lord was attributed to the Creator. This notion did not resonate well with the chiefs of Mecca, who assumed the position of lord in their capacity as custodians of the sacred holy mosque. It is not coincidence that the same Surah ended with a declaration of disobedience to the chieftains of Mecca “Nay; you are not to obey him (the Chieftain); instead prostrate to Allah and come nearer to Him.” This declaration was vigorously 14
İslam'da onaylanmanın, yeni dine girmenin ilk adımını oluşturacak ölçüde olduğu kabul edilir. Herhangi bir kişinin İslam'ı kabul etmesi, "Allah'tan başka ilah yoktur" ifadesiyle başlar. Özünde bu ikrar, Mekke'de pek çok olan her türlü ilahı reddeder ve yalnızca yaratıcı olan tek ilahı, Allah'ı onaylar.
confirmed in Islam to the extent that it constituted the first step to enter into the new religion. The declaration of Islam by any individual begins with the statement “There shall be no god except Allah.” In essence, this declaration negates all forms of gods, which were numerous in Mecca, and confirms only god the creator, Allah.
Kur'an, sonraki vahiyler aracılığıyla, Allah'a dair tüm konuların tartışılabileceği bir zemin oluşturmuştur. Bu durum birçok ayet ve yerde görülebilmektedir. Kur'an'ın ve Muhammed ﷺ'in ortaya koyduğu tartışma, münazara ve görüşmelerin ayrıntılarına girmek bu kitabın kapsamı dışındadır. Bununla birlikte, İslam kültüründeki entelektüel temelin önemini göstermek amacıyla bazı örnekler sunacağım.
The Quran through subsequent revelations created a platform to debate all issues related to god. This can be traced in many verses and places. It is beyond the scope of this book to go into great details into the arguments, debates, and discussion brought forward by the Quran and Mohammad. However, I will provide some examples to demonstrate the significance of the intellectual foundation in the Islamic culture.
Tur Suresi'nde (52. sure), Medine'deki devlete hicret etmeden önce Mekke'de indirilen bir dizi ayette Kur'an, Mekkeli müşriklerle olan şu tartışmayı, onların düşüncelerini harekete geçirmek amacıyla ortaya koyar:
In a sequence of verses in Surah Al-Toor (chapter 52), which was revealed in Mecca before the migration to the state in Medina, the Quran invokes the following debate with the polytheists of Mecca in an attempt to provoke their thoughts:
Yoksa onlar hiçten mi yaratıldılar, yoksa kendileri mi yaratıcıydılar?
Were they created of nothing, or were they themselves the creators?
Yoksa gökleri ve yeryüzünü onlar mı yarattılar? Hayır, onlar bundan emin değiller. Yoksa Rabbinin hazineleri onların yanında mı, yoksa işleri yönetenler onlar mı? Yoksa onların, onunla göğe çıkıp sırlarını dinleyebilecekleri bir merdivenleri mi var? O halde dinleyen, apaçık bir delil getirsin... Yoksa Allah'tan başka bir ilahları mı var? (52:
Or did they create the heavens and the earth? Nay, they have no firm belief of that. Or are the Treasures of thy Lord with them, or are they the managers of world affairs? Or have they a ladder, by which they can climb up to heaven and listen to its secrets? Then let such a listener produce a manifest proof . . . Or have they a God other than Allah? (52:
Bazen Kur'an, sunduğu fikirlerin doğruluğu ve sağlamlığı için bir delil de getirmiştir. Bunun bir örneği Mü'minûn suresinden (23. sure) şöyledir:
Occasionally, the Quran provided an argument for the correctness and soundness of the ideas it presents. Here is an example from Surah Al-Mumenun (chapter 23):
Allah hiçbir oğul edinmemiştir ve yanında hiçbir ilah da yoktur. Eğer Allah'tan başka ilahlar olsaydı, her ilah yarattığını beraberinde götürür ve bazıları bazılarının üstüne çıkmaya kalkardı (23:91).
No son did Allah beget, nor is there any God along with Him: if there were many Gods other than Allah, then each God would have taken away what he had created, and some would have lorded it over others (23:91).
Tek bir ve yegâne Tanrı inancının yanı sıra İslam, belirli bir karaktere sahip bir toplum oluşturmaya yardımcı olacak bazı kavramları da teşvik etmiştir. Bu kavramlardan biri mal ve mülkiyetle ilgilidir. İslam, dünyadaki bütün servet ve kaynakların esasen Allah'a ait olduğu fikrini teşvik etmiştir. Ve insanların bu dünyada yaşarken bu servetin bir kısmını elde etmelerini sağlayan da Allah'tır. Bu inanç yerleştikten sonra, zenginlerden servetlerinin bir kısmını daha yoksul olanlarla paylaşmalarını istemek çok daha kolay hale gelir. Buradaki düşünce, başkalarından daha fazla servet edinen kişinin, bu servetin bir kısmını daha az şanslı olanlar arasında yeniden dağıtma konusunda daha fazla sorumluluğa sahip olduğudur.
Along with the concept of one and only one god, Islam promoted certain concepts to help create a society with particular character. One of these concepts has to do with wealth and ownership. Islam promoted the idea that all wealth and resources in the world belong to Allah in the first place. And it is Allah who enables people to acquire part of this wealth while they are living on this earth. Once this belief is established, it becomes much easier to request the rich to share part of their wealth with the poorer ones. The idea here is that the one who acquires more wealth than others has more responsibility in terms of redistributing part of the wealth to the less-fortunate ones.
Bu kavram, Kur'an'da Karun kıssasıyla en iyi şekilde gösterilmektedir. Karun, Hz. Musa'nın (a.s.) takipçilerinden zengin bir adamdı. Kıssada şöyle denir: "Karun, Musa'nın kavmindendi." Servetinin hazinelerinin anahtarları, güçlü adamların bile taşıyamayacağı kadar ağırdı. Çevresindekiler ondan, servetinin bir kısmını yoksullara ve muhtaçlara vermesini istediler. Karun bunu reddetti ve servetine, kendi bilgisi ve becerisiyle sahip olduğunu ileri sürdü. Çevresindekiler, açgözlülük ve kibir yüzünden Allah'ın, "kuvvetçe ondan üstün, topladıkları mal bakımından daha çok olan" önceki toplulukların servetini yok ettiğini hatırlattılar. Karun uyarılara kulak asmadı ve insanların önünde büyük bir gurur ve kibirle gösteriş yaptı. Kısa süre sonra Allah, "yeri onu ve malını yuttu" kılmıştır. Karun kıssası, büyük servete sahip olan kişilerin, bu servetin kaynağının Allah olduğunu unutmamaları ve bu servetin bir kısmını muhtaçlara harcama konusunda gönüllü olmaları gerektiği fikrini vermeyi amaçlamaktadır. Bu kavram, toplum İslami ilkelere göre yeniden şekillendirildiğinde işe yarayacaktır.
This concept is best illustrated in the Quran through the story of Qarun, a wealthy man and a follower of Prophet Moses (PBUH).15 The story reports that “Qarun was one of the people of Moses” and he was so rich that the keys of the treasures of his wealth were too heavy to be lifted by strong men. His fellow men requested of him to spend part of his wealth to help the poor and the needy. Qarun refused and claimed that he acquired wealth using his own knowledge and skills. His fellow men reminded him that because of greed and arrogance, god had destroyed the wealth of people who “were superior to him in strength and greater in the amount of wealth they had collected.” Qarun ignored the warnings and paraded with great pride and arrogance in front of all people. Soon after, god “caused the earth to swallow up him and his wealth.” The story of Qarun aims at creating the notion that individuals who end up with great wealth should remember that the source of their wealth is god, and they should be open enough to the concept of spending part of this wealth on the needy ones. This concept will become handy when the society is reformed according to the Islamic principles.
Kur'an ve Peygamber Muhammed ﷺ, Mekke toplumunun bazı uygulamalarını ciddi biçimde eleştirirken yeni kavram ve fikirler de ortaya koymuşlardır. Mutaffifîn suresinde (83. sure) Kur'an, hile yapanları ve farklı ölçüler kullananları kınar: satın alırken bir ölçü kullanarak ödediklerinden fazlasını alan, satarken ise başka bir ölçü kullanarak ödenen bedele karşılık daha az mal veren kimseler. Bu uygulama, İslam'ın ortaya çıktığı dönemde Mekke'de yaygındı.
The Quran and Prophet Mohammad provided serious critique of some of the practices of the society of Mecca, while building new concepts and ideas. In Surah Al-Mutafifeen (chapter 83), the Quran condemns those who deal in fraud and use different scales, one for sale and one for purchase. At the time of purchase, they use a scale that allows them to receive more goods than they paid for; at the time of sale, they use another scale which allows them to give fewer goods than the price paid for the goods. This practice was common in Mecca at the time when Islam was launched.
Fecr Suresi'nde (89. sure) daha açık bir eleştiri yer aldı; Mekke'nin zengin kesiminin yetimlere merhamet etmediği, yoksullara ve muhtaçlara şefkat göstermediği, mal biriktirme konusunda açgözlülük ve aşırı bir mal sevgisiyle dolu oldukları belirtildi. Faizle ilgili uygulama da ciddi bir şekilde kınandı. Rum Suresi'nde (30. sure) ise Kur'an, faizi başkalarının malı pahasına servet artırma aracı olarak aşağılamaktadır.
More explicit criticism came in Surah Al-Fajr (chapter 89), where it was pointed out that the rich people in Mecca had no mercy for the orphanage, no sympathy for the poor and needy, and were full of greed and excessive love for wealth accumulation. The practice of usury received serious defamation as well. In Surah Al-Rum (chapter 30) the Quran derides usury as a means of growing wealth at the expense of the wealth of other people.
Adaletin onaylanması ve takdir edilmesi, Kur'an'da kırktan fazla ayette ortaya konmaktadır. Aynı şekilde, zulme Kur'an'da yüzyetmişten fazla yerde ciddi bir kınama ve uyarı yöneltilmiştir. Zalimlere yapılan atıf, bazen Mekke'deki belirli zorbalara açıkça işaret edilerek de yapılmıştır.19
The approbation and appreciation of justice is demonstrated in more than forty verses in the Quran. By the same token, oppression received serious scolding and admonishment in more than 170 locations in the Quran. The reference to oppressors was occasionally explicit by referring to specific tyrants in Mecca.19
Açıkçası, Mekke'deki kutsal mekânların bekçileri, tüccarlar, ileri gelenler ve zenginler, İslam'ın yeni mesajından kendilerinin hedef alındığını ve tehdit edildiğini hissettiler. Faizin yasaklanmasını isteyen bir mesaj, yalnızca para ödünç vererek ve faiz alarak kârını artıran kimselerin pek hoşuna gitmedi. Yalnızca bir tek Tanrı'ya ibadet edilmesini isteyen mesaj ise Mekke'de sayısız taş put'un bekçilerine düşman gibi göründü. Adem'in bütün çocuklarının renkleri, ırkları, zenginlikleri, cinsiyetleri veya başka hiçbir ölçüt gözetilmeksizin eşit derecede insan oldukları yönündeki mesaj ise köleliğe ve ayrımcılığa dayanarak çıkar sağlayanların nefretini kazandı.
Evidently, the custodians of the holy places in Mecca, the merchants, the chiefs, and the wealthy felt that they were targeted and threatened by the new message of Islam. A message that calls for the ban of usury did not resonate well with those who increased their wealth by making profit simply by lending money and receiving usury. The message which called for the worship of only one god seemed antagonistic to the custodians of numerous stone gods in Mecca. The message that stated that all children of Adam are equally human irrespective of their color, race, wealth, gender, or any other consideration was detested by the ones who preyed on slavery and discrimination.
Kısa süre sonra Mekke'de yorucu bir mücadele başladı. Bir tarafta Muhammed ﷺ ve ashabı, gerçek anlamda tanrı olarak adlandırılmaya yalnızca tüm yaratılışı yaratan, zenginliği ve onu çoğaltma gücünü veren, insanları bu dünyada ve ahirette yaptıklarından hesaba çekecek olan Zat'ın layık olduğunu ileri sürüyordu. Karşı tarafta ise Mekke'nin güçlü ileri gelenleri, egemenliklerini, sayısız tanrılarını, kültürlerini, faizle elde ettikleri mali servetlerini ve kabile üstünlüklerini savunmak için duruyordu. Muhammed ﷺ kendi tarafının mücadelesini yalnızca entelektüel ve sözlü araçlarla yönetirken, Mekke'nin seçkinleri baskı, işkence ve idam yöntemlerini tercih etti.20
Soon, a tedious struggle arose in Mecca. On one part, Mohammad and his followers assert that the only one who deserves to be called a god is the one who created all creation, the one who provides the wealth and the capacity to multiply it, the one who will hold people accountable for their deeds in this life and in the hereafter. On the opposite side stood the powerful men of Mecca in defense of their sovereignty, their numerous gods, their culture, their usurious financial wealth, and their tribal supremacy. While Mohammad used only intellectual and verbal means to lead his part of the struggle, the elites of Mecca chose methods of suppression, torture, and execution.20
Mekke'de İslam'ın yükselişinin ilk on üç yılı boyunca, İslam'ın çok az hükmü ve düzenlemesi indirildi. Mekke'de, Mekke döneminin sonlarına doğru olmakla birlikte, İslam ibadetlerinden yalnızca namaz farz kılındı ve düzenlendi. Oruç, hac ve zekât gibi diğer ibadetler ise Mekke'den hicretin ardından Medine'de indirildi. Mekke dönemi, entelektüel-ideolojik temel ile ahlaki ve etik değerlerin egemenliği altındaydı. İslam, incelenecek kendi uygulamaları olmadığı için mevcut uygulamaları eleştirme ayrıcalığına sahipti. Mekke'deki on üç yıl boyunca İslam'ın modeli çoğunlukla teorikti. İslam yalnızca entelektüel ve ideolojik bir inanç temeli sunuyor ve bu inanç üzerine kurulan her sistemin adil ve hakkaniyetli bir sistem olacağını ileri sürüyordu.
Throughout the first thirteen years of the rise of Islam in Mecca, very few rules and regulations of Islam were revealed. Only prayer among the rituals of Islam was ordained and organized in Mecca, albeit towards the end of the Meccan period. The other rituals of fasting, pilgrimage, and Zakah-charity were revealed in Medina after the migration from Mecca. The period of Mecca was dominated by the intellectual ideological foundation and moral and ethical values. Islam had the privilege of criticizing existing practices while it had no practices of its own to be scrutinized. The model of Islam was mostly theoretical during the thirteen years in Mecca. Islam only provided an intellectual and ideological creed base and claimed that any system built upon this creed will be a just and fair system.
On Mekke'deki on üç yıllık dönemin sonunda Hz. Muhammed ﷺ üç alt hedefe ulaşmıştı. Birincisi, çağdaş fikirlerin birçoğuna karşı tam olarak tartışılmış ve sınanmış, sağlam bir entelektüel temeldi. Bu temel, Allah'ın birliğini ve Allah'ın yönlendirme, rehberlik, düzenleme ve kuralların tek kaynağı olarak mutlak egemenliğini doğruladı. Kur'an ve Sünnet'i (Hz. Muhammed ﷺ'in sözleri ve fiilleri), Allah'ın insanlara vahyinin bir başvuru kaynağı olarak tesis etti. Tüm insanların tüm fiilleri için hesap verebilirlik ilkesini kurdu; hiç kimse Allah'ın kanunlarının üstünde duramazdı.
By the end of the thirteen years’ period in Mecca, Prophet Mohammad had achieved three subobjectives. The first is a solid intellectual foundation fully argued and tested against many of the contemporary ideas. The foundation confirmed the oneness of god and the absolute sovereignty of god as a source of directions, guidance, regulations, and rules. It established the Quran and Sunnah (Prophet Mohammad statements and actions) as a reference for god’s revelation to people. It established the accountability principle for all acts by all people; no one could stand above the laws of god.
İkinci alt amaç, tarihte Peygamber'in ashabı olarak bilinen, temeline sıkı sıkıya inanan ve inançlarını desteklemek için en değerli mallarını feda etmeye hazır olduklarını gösteren bir topluluğun oluşturulmasıydı. Üçüncüsü ise Mekke'nin 210 mil kuzeyindeki Medine şehrinde devletleşmenin çekirdeğinin kurulmasıydı.
The second subobjective was the creation of a group of people, historically known as the companions of the Prophet, who firmly believed in the foundation and demonstrated readiness to sacrifice the best of their belongings in support of their belief. The third was the establishment of a nucleus for statehood in the city of Medina (210 miles north of Mecca).
