Herhangi bir toplumdaki siyasi, ekonomik ve sosyal sistemin nihai sonucu, grubun ve bireylerin yaşadığı büyük bir güvenlik duygusundan aşağı kalmamalıdır. Yoksulluk, açlık, okuma yazma bilmemezlik ve sağlıksızlık, insanların güvensizlik duygusunun yoğunluğuna katkıda bulunmaktadır; bu durum, bu ciddi öldürücü etkenlere bağlı yüksek ölüm oranlarında kendini göstermektedir. Güvensizliğin bu yıkıcı nedenlerinin yanı sıra, dünya genelinde insanlar hayatlarına yönelik daha doğrudan bir saldırıyla yüz yüze gelmeye devam etmektedir. Bu saldırılar; uluslar arası savaşlar, iç savaşlar, diktatörlerin zulmü, istihbarat teşkilatlarının sert muamelesi, kaçırma, tahribat ve son olarak, en az olmayan şekilde, terör eylemleri biçiminde ortaya çıkmaktadır.

The terminal result of the political-economic-social system in any society should be no less than the immense feeling of security enjoyed by the group as well as by the individuals. Poverty, hunger, illiteracy, and lack of health contribute to the intensity of the people’s insecurity; this is reflected in the high rate of deaths due to these serious killers. On top of these catastrophic causes of insecurity, people worldwide continue to face yet a more direct assault on their lives. These assaults come in forms of wars between nations, civil wars, tyranny of dictators, harsh treatment of intelligence apparatus, kidnapping, vandalism, and last but not least, acts of terrorism.

Bazıları, insan güvenliğine yönelik saldırıların bir kısmının altta yatan siyasi ya da ekonomik yapıyla ilgili olmayabileceğini ileri sürebilir; bu, birkaç münferit olay için doğru olabilir. Ancak insan hayatına en yıkıcı kayıpları yaşatan olayların çoğu savaşlardan, iç savaşlardan, yerel huzursuzluklardan ve isyanlardan, istihbarat sorgularından ve terör eylemlerinden kaynaklanmaktadır. Bu tür olaylar yerel, bölgesel ya da dünya siyasi ve ekonomik düzeninden soyutlanamaz ve soyutlanmamalıdır.

Some may argue that some of the assaults on human security may not be related to the underlying political or economic structure; this may be true for few sporadic incidents. But the majority of incidents with most devastating toll on the human life come from wars, civil wars, local unrest and revolts, intelligence interrogations, and acts of terrorism. Such incidents cannot be and should not be isolated from the local, regional, or world political and economic orders.

Yerel, bölgesel veya dünya düzeni, temelde ülke içindeki, belirli bir bölgedeki devletler arasındaki veya genel olarak dünyadaki ilişkileri yürütmek ve sürdürmek için kullanılan kurallar, düzenlemeler ve mekanizmalar bütünüdür. Ülke içinde düzen, devletin otoritesi ile bunun altında yatan ekonomik ve siyasi altyapı tarafından sağlanır. Belirli bir bölgede düzen genellikle o bölgedeki devletlerden üyeleri bulunan bölgesel örgütler tarafından korunur. Bölgesel örgütlere örnek olarak Kuzey Amerika devletleri için NAFTA; Avrupa devletleri için Avrupa Birliği ve onunla birlikte işleyen örgütler bütünü; petrol üreten ve ihraç eden ülkeler için OPEC; Arap devletleri için Arap Birliği verilebilir. Dünya düzeni ise BM Güvenlik Konseyi, Dünya Ticaret Örgütü (WTO), Dünya Bankası, Uluslararası Para Fonu (IMF) ve diğerleri gibi dünya örgütleri tarafından sürdürülür. Her düzenin (yerel, bölgesel veya küresel) arkasında, muazzam bir güce sahip bir ya da birkaç devlet durur; bu güçlü devletler, etkilerini ve güçlerini düzeni sürdürmek veya gerektiğinde değiştirmek için kullanır.

The local, regional, or world order is essentially the set of rules, regulations, and mechanisms used to deploy and maintain the relations within the country, between countries in a given region, or in the world at large. Within the country, the order is maintained by the authority of the state coupled with the underlying economic and political infrastructure. Within a given region, the order is usually maintained by regional organizations with members from the states of the region. Examples of regional organizations are the NAFTA for North American states; the European Union and its accompanying set of organization for the European states; OPEC for the oil-producing and exporting countries; the Arab League for the Arab states. The world order is maintained by world organizations such as the UN Security Council, the World Trade Organization (WTO), the World Bank, the International Monetary Fund (IMF), and others. Behind each order (local, regional, or global) stand one or few states with immense power; such powerful states use their influence and power to sustain the order or to change it when necessary.

Bu tartışma, güvensizlik ile mevcut dünya, bölgesel ve yerel düzenler arasındaki ilişkileri anlamak için gereklidir. Bugünkü dünya düzeni başlıca olarak Amerika Birleşik Devletleri tarafından, onunla birlikte İngiltere, Fransa, Rusya ve Çin gibi diğer güçlü devletler tarafından sürdürülmektedir. Bu düzen, Güvenlik Konseyi, Dünya Ticaret Örgütü, Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu gibi araçlar kullanılarak sürdürülmekte, hatta bazen bu araçlarla manipüle edilmektedir.

This discussion is necessary in order to understand the relations between the lack of security and the current world, regional, and local orders. The world order today is maintained primarily by the USA, accompanied by other powerful nations such as Britain, France, Russia, and China. This order is maintained or even sometimes manipulated using instruments such as the Security Council, the WTO, the World Bank, and the IMF.

Amerika Birleşik Devletleri, dünya düzeni üzerinde şimdiye kadar en büyük etkiye sahip ülkedir. ABD'nin belirleyici rolü, Sovyetler Birliği'nin çökmesi ve yirminci yüzyılın son on yılında sosyalizmin bir dünya ideolojisi olarak terk edilmesinden sonra daha belirgin ve görünür hale gelmiştir. ABD, Irak'ın Kuveyt'i işgal ettiği 1991 yılındaki İkinci Körfez Savaşı sırasında bu belirleyici rolünü icra etmiştir. Aynı durum, 11 Eylül terör saldırılarından sonra 2001'de ve Birleşik Devletler'in BM onayı olmaksızın Irak'ı işgal ettiği 2003 yılında tekrarlanmıştır.

The USA is by far the country with the largest impact on the world order. The US decisive role became more distinct and apparent after the collapse of the Soviet Union and the dismissal of socialism as a world ideology in the last decade of the twentieth century. The USA practiced its decisive role in 1991 during the Second Gulf War when Iraq occupied Kuwait. The same was repeated in 2001 after the terrorist attacks on September 11 and in 2003 when the United States invaded Iraq without UN approval.

Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana dünyadaki düzen (yerel, bölgesel ve küresel düzeyde), kapitalizm veya sosyalizm ideolojisine bağlı az sayıda devlet tarafından sürdürülmüştür. Bu durum, Sovyetler Birliği'nin çökmesinin ardından sosyalizmin dünya düzeni denkleminden çıkarıldığı 1991 yılına kadar devam etmiştir. Kapitalizmin egemenliği altındaki dünya, insanlığa karşı çeşitli türden zulümlere ve saldırılara maruz kalmıştır.

Since the end of the First World War, the order in the world (locally, regionally, and globally) had been maintained by few states which belonged to the ideology of either capitalism or socialism. This case continued until l991 when socialism was dropped from the world order equation subsequent to the collapse of the Soviet Union. The world under the dominance of capitalism has suffered several types of atrocities and assaults against humanity.

Birinci Dünya Savaşı, kapitalizmin egemen olduğu Avrupa devletlerini harap etti. Savaş yedi milyon sivil ve on milyon asker hayatına mal oldu; yirmi bir milyondan fazla kişi de yaralandı80. Ayrıntılara girmeden söylemek gerekirse, savaşın sonunda Büyük Britanya ve Fransa'nın dünyanın geniş bir bölgesi (Orta Doğu, Afrika ve Güneydoğu Asya) üzerindeki sömürgeci egemenliklerini nasıl yaydıkları açıkça görülmüştü. Emperyalizm ve sömürgecilik savaşın en belirgin sonuçları oldu; emperyalizmin savaşın başlamasındaki temel etkenlerden biri olduğunu iddia etmek gerçeklerden uzak sayılmaz. Komünist kuramcılara göre emperyalizm kapitalizmin en yüksek aşamasıdır32. Başkaları ise emperyalizmi, kapitalizmin hammadde kaynaklarını, ucuz işgücünü ve pazarları güvence altına almak için kullandığı bir yöntem olarak görmektedir (41, 42). Avrupa devletlerinin eski sömürgeleri ise bugüne kadar derin baskı, diktatörlükler, yoksulluk ve geri kalmışlık içinde acı çekmeyi sürdürmektedir.

The First World War ravaged through European states, which were dominated by capitalism. The war consumed seven million civilian and ten million military lives, with more than twenty-one million wounded80. Without going into details, it was evident at the end of the war how Britain and France spread their colonialist grip over a vast area of the world (Middle East, Africa, and Southeast Asia). Imperialism and colonialism were the most visible outcomes of the war; it is not far-fetched from the truth to claim that imperialism was a major factor of the war to begin with. Imperialism is thought of as the highest stage of capitalism according to communist theoreticians32. Others perceive imperialism as a method utilized by capitalism to secure sources of raw material, cheap labor, and markets (41, 42). The old colonies of European states continue to suffer until today from deep oppression, dictatorships, poverty, and backwardness.

İkinci Dünya Savaşı altmış milyondan fazla insanın hayatına mal oldu; bunların kırk milyonu sivildi81. Birçok sivil hastalık, açlık, katliamlar, bombardımanlar ve Almanya ile Avrupa'da milyonlarca Yahudiye karşı işlenen soykırım gibi kasıtlı soykırım nedeniyle hayatını kaybetti. İkinci Dünya Savaşı, birbiriyle rekabet eden iki kampı, VARŞOVA Paktı'nı (Sovyetler Birliği ile Doğu Avrupa devletlerinin ittifakı) ve NATO'yu (Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü) doğurdu; ayrıca beş on yıl boyunca yüzlerce milyar dolar harcayan bir soğuk savaşa yol açtı. Savaş ayrıca, yoksullar ile zenginler arasındaki uçurumu açmaya devam eden ve dünya insanları arasındaki eşitsizliği derinleştiren küreselleşmeyi de beraberinde getirdi.

The Second World War consumed more than sixty million lives; Forty million were civilians81. Many civilians died because of disease, starvation, massacres, bombing, and deliberate genocide such as the one committed against millions of Jews in Germany and Europe. The Second World War gave birth to the two competing camps, WARSAW (alliance of Soviet Union and Eastern European states) and NATO (North Atlantic Treaty Organization), and to a cold war that consumed hundreds of billions of dollars during five decades. The war also introduced globalization, which continues to increase the gap between the poor and the rich, and deepen the inequality between the people of the world.

Yirminci yüzyıl boyunca ve yirmi birinci yüzyılın büyük bir bölümünde, dünya genelinde insan haklarına yönelik saldırılar ve insan onurunun aşağılanması, hem kapitalizmin hem de komünizmin egemen ideolojilerinin ayırt edici bir özelliği olmuştur. Sovyetler Birliği ve Doğu Avrupa'nın Sosyalist kamplarında, insan hakları, Sosyalistlerin kendi tanımladığı çerçevenin dışında neredeyse hiç var olmamıştır. Bu yayının amacı, sosyalizm altında insan hayatına karşı işlenen zulümleri ayrıntılarıyla anlatmak değildir. Şimdilik, sosyalizm altındaki yaşamı, zulmün, felaketin ve istismarın acı tadıyla bizzat gördüğümü belirtmek yeterlidir.

Throughout the twentieth century and well into the twenty-first one, assaults on human rights and degradation of human integrity worldwide have been a trademark of the dominant ideologies of both capitalism and communism. Within the Socialist camps of the Soviet Union and Eastern Europe, human rights were almost nonexistent except within the Socialists’ definition of those rights. It is not the intention of this publication to detail the atrocities committed against human life under socialism. It is sufficient to mention (for now) that I have witnessed firsthand the life under socialism with all the sore taste of brutality, calamity, and abuse.

Kapitalizmin egemenliği altında insan onurunun içinde bulunduğu durum da daha iyi olmamıştır. Uluslararası Af Örgütü ve İnsan Hakları İzleme Örgütü, dünya genelinde insan haklarına, insan onuruna ve insan hayatına yönelik milyonlarca saldırı vakasını raporlamıştır. Bu saldırılar, iddia edilen medeniyet düzeyleri ne olursa olsun, hükümetlerin güvenlik kurumları tarafından gerçekleştirilmektedir. İronik olan şudur: Uluslararası Af Örgütü ve İnsan Hakları İzleme Örgütü, başlangıçta sosyalizmin egemenliği altındaki dünyanın Doğu Bloku'nda yaşayan insanların haklarını izlemek üzere kurulmuştu. Amerika Birleşik Devletleri ve Batı Avrupa, bu örgütlerin raporlarını karşıt sosyalist ülkelere karşı bir baskı aracı olarak sürekli kullanmıştır. Sovyetler Birliği'nin çöküşü ve sosyalizmin ortadan kaldırılmasından bu yana Uluslararası Af Örgütü, insan haklarına yönelik korkunç saldırıları bildirmeyi sürdürmektedir. Uluslararası Af Örgütü'nün 2007 raporu87 şöyle belirtmektedir:

The plight of human dignity under the dominance of capitalism has not been any brighter. Amnesty International and Human Rights Watch organizations have reported on millions of cases of assault on human rights, human dignity, and human lives worldwide. The assaults are carried out by governments security agencies irrespective of their claimed level of civilization. The irony is that Amnesty International and Human Rights Watch organizations were initially set to monitor the human rights of people living in the Eastern Bloc of the world under the dominance of socialism. The United States and Western Europe had consistently used the reports of these organizations as a means of pressure against their counterpart socialist countries. Since the collapse of the Soviet Union and the abolishing of socialism, Amnesty International continues to report horrible assaults on human rights. The 2007 Amnesty International report87 states:

Gerçekten de Amerika'daki siyahlar, sivil haklar hareketi, fırsat eşitliği yasaları ve olumlu ayrımcılık (affirmative action) uygulamalarına rağmen beyazlara kıyasla hâlâ dezavantajlı durumdadır. Siyahlar ile beyazlar arasındaki ırksal uçurum hayatın pek çok alanında açıkça görülmektedir. Son altmış yıl boyunca siyah bir ailenin hane geliri, beyaz bir aileninkinden önemli ölçüde daha düşük olmuştur. 1980'ler boyunca siyah ailelerin medyan hane geliri, beyaz bir ailenin gelirinin ancak yüzde 55'i kadardı; bkz. şekil 20.

Indeed, blacks in America continue to be at a disadvantage compared to their white counterparts despite civil rights movement, equal opportunity acts, and affirmative actions. Racial gap between blacks and whites is visible in so many aspects of life. The family income of a black family has been significantly less than that of a white family for the last sixty years. Throughout the 1980s, the median black family income was barely 55% that of a white family92; see figure 20.

Amerika Birleşik Devletleri'nde siyahiler arasındaki yoksulluk oranları, beyazlardan hâlâ çok daha yüksek seyretmektedir. Şekil 21, son altmış yıl boyunca siyahların yoksul olma olasılığının beyazlara kıyasla iki kat fazla olduğunu göstermektedir; siyah hanehalkı medyan gelirinin ortalama 20.000 dolar civarında olduğu, beyaz muadilinin ise 35.000 dolar olduğu görülmektedir. Aynı eğilim işsizlik oranlarında da görülmektedir: Amerika Birleşik Devletleri'nde on altı yaş üstü siyahların işsiz kalma olasılığı, beyazların iki katıdır. Siyahların yaşam beklentisi ise beyazlardan önemli ölçüde daha düşüktür. Amerika Birleşik Devletleri Nüfus Bürosu'na göre, 1995 itibarıyla bir siyah erkeğin yaşayabileceği süre altmış beş yıl iken, bir beyaz erkeğin bu süresi yetmiş sekiz yıldır. En çarpıcı gerçek ise siyahların Amerika Birleşik Devletleri'nin cezaevi nüfusunun neredeyse yüzde 44'ünü oluşturmasıdır; oysa toplam nüfusun yüzde 13'ünden azını oluşturmaktadırlar.

The poverty rates among blacks continue to be much higher than that for whites in the United States. Figure 21 shows that blacks were twice as much likely to be poor than whites for the last sixty years, with the median household income averaging around $20,000 compared to a $35,000 for a white counterpart. The same trend appears in the unemployment rates, where black people in the United States (above sixteen years) are twice as likely to be unemployed as white ones. The life expectancy of black people is significantly lower than that for whites. According to the Census Bureau in the United States, a black male is expected to live for sixty-five years (as of 1995) compared to seventy-eight years for a white man. The most striking fact is that the blacks make up almost 44% of the prison population in the United States, whereas they make up less than 13% of the total population.

Her ne kadar farklı nedenlerle olsa da, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Latinlerin durumu siyahlarınkinden pek de iyi değildir. Siyahlar gibi Latinler de yüksek yoksulluk oranlarına ve bunun beraberinde getirdiği sonuçlara katlanmaktadır: sağlık sigortasından yoksunluk, yüksek ölüm oranları ve yüksek hapsedilme oranları gibi.

Although, for different reasons, the status of Latinos in the United States is not much brighter than those for blacks, like black people, Latinos enjoy high poverty rates and related consequences such as lack of health insurance, high mortality rates, and high imprisonment rates.

Irk ve etnik ayrımcılık, yakın tarihin insan onuruna ve bütünlüğüne yönelik en ağır saldırılarından birini oluşturmaktadır. Irk, etnik köken, renk ve cinsiyet, bir insana doğuştan verilen ve bu niteliklerini taşıyan kişinin hayatı boyunca hiçbir katkısı olmayan özelliklerdir. Bu niteliklere dayalı ayrımcılık yapıldığında, bu, insanın doğasına ve bu nitelikleri veren Yüce Allah'a doğrudan bir saldırı anlamına gelir. Böyle bir ayrımcılığa izin verilemez ve asla egemen olmasına müsaade edilmemelidir. Büyük bir pişmanlık, yas ve keder içinde söylemek gerekir ki, renk, etnik köken ve cinsiyet temelli ayrımcılık yirminci yüzyılı ve yirmi birinci yüzyılın ilk on yılını yoğun bir biçimde damgalamıştır. Note: the source says "God", so I've written "Yüce Allah" only in... wait, I must correct that: per the rules, the word for God must be written as "Tanrı", not "Allah". Corrected translation: Irk ve etnik ayrımcılık, yakın tarihin insan onuruna ve bütünlüğüne yönelik en ağır saldırılarından birini oluşturmaktadır. Irk, etnik köken, renk ve cinsiyet, bir insana doğuştan verilen ve bu niteliklerini taşıyan kişinin hayatı boyunca hiçbir katkısı olmayan özelliklerdir. Bu niteliklere dayalı ayrımcılık yapıldığında, bu, insanın doğasına ve bu nitelikleri veren Tanrı'ya doğrudan bir saldırı anlamına gelir. Böyle bir ayrımcılığa izin verilemez ve asla egemen olmasına müsaade edilmemelidir. Büyük bir pişmanlık, yas ve keder içinde söylemek gerekir ki, renk, etnik köken ve cinsiyet temelli ayrımcılık yirminci yüzyılı ve yirmi birinci yüzyılın ilk on yılını yoğun bir biçimde damgalamıştır.

Racial and ethnic discrimination constitute one of the most severe assaults on human dignity and integrity in recent history. Race, ethnicity, color, and gender are attributes granted to a human at birth without the least involvement of the person who carries these attributes for the rest of his or her life. When discrimination is carried out on the basis of these attributes, it is a direct assault on the nature of human being as well as on the one who granted these attributes, the Almighty God. Such discrimination cannot and should never be allowed to prevail. With great regret, lament, and sorrow, discrimination on the bases of color, ethnicity, and gender have rigorously marked the twentieth century and the first decade of the twenty-first century.