Kapitalizmin özgün teorisi, ulusların servetinin artmasını ve bunun sonucunda üretimin çoğalmasını savunur. Ayrıca, artan üretimin arz ve talep dinamikleri ile fiyat mekanizmasıyla birleştiğinde, üretilen servetin toplum bireyleri arasında en iyi biçimde dağıtılmasını garanti edeceğini ileri sürer. Kapitalizm altında servet üretimi, savaş dönemleri dışında birkaç istisna ile son yüz yıl boyunca sürekli artmıştır. Bu arada, yerel, ulusal ve uluslararası standartlara göre yoksul sayılan insanların sayısı, servetteki bu büyümeye karşı kayıtsız kalmaya devam etmiştir. Bu olgu, ABD gibi son derece zengin ülkeleri olduğu kadar Haiti ve Sahra altı Afrika gibi son derece yoksul ülkeleri de kapsayan küresel bir olgudur.

The original theory of capitalism calls for the increase in production and consequently the increase in the wealth of nations. It further claims that the increased production coupled with the dynamics of supply and demand and the price mechanism will guarantee the best distribution of the produced wealth to the members of the society. Production of wealth under capitalism has continuously risen over the past one hundred years, with few exceptions during world wars. In the meantime, the number of people who are classified as poor based on local national and international standards continued to be indifferent to the wealth growth. This phenomenon is a worldwide phenomenon which includes extremely rich nations such as the USA as well as extremely poor nations such as Haiti and the sub-Saharan Africa.

Dünya Gıda Zirvesi'nin (FAO) birinde devlet ve hükümet başkanlarının yaptığı bir açıklamada, açlığın varlığını sürdürmesine duydukları derin endişeyi dile getirdiler; açlığın hem ulusal toplumlar hem de uluslararası topluluğun istikrarı için bir tehdit oluşturduğunu belirttiler. Açıklamaya göre, "dünya genelinde, özellikle gelişmekte olan ülkelerde 800 milyondan fazla insanın temel beslenme ihtiyaçlarını karşılayacak kadar gıdaya sahip olmaması kabul edilemez bir durumdur." Liderler, gıda arzının önemli ölçüde arttığını, ancak yoksulluk ve açlığın varlığını sürdürdüğünü teyit etmektedir. Gıda arzının açlığı azaltmadan arttığını kabul etmelerine rağmen, çözümün "gıda üretiminin artırılması" gibi aynı yaklaşımın daha fazlası olacağında ısrar ettiler.

In a statement made by the heads of state and government at one of the World Food Summits of the Food and Agriculture Organization (FAO), they expressed their deep concern over the persistence of hunger which constitutes a threat both to national societies and to the stability of the international community itself51. According to the statement, “it is intolerable that more than 800 million people throughout the world, and particularly in developing countries, do not have enough food to meet their basic nutritional needs.” The leaders confirm that food supplies have increased substantially, but poverty and hunger continue to persist. Despite their recognition that food supply has increased without reducing hunger, they insisted that the solution will be more of the same “increased food production.”.

Bu bildiride dünya liderleri yoksulluk ve açlık konusunda ciddi bir sorunun varlığını doğrulamaktadır. Bununla birlikte, çözümün kaynakların ve ürünlerin artırılmasında olduğunu ilan etmeye devam etmektedirler. Kusurun gıda üretkenliğinde değil, her bireyin gıdaya, mallara ve hizmetlere uygun şekilde erişmesini sağlayamayan dağıtım mekanizmasında olduğunu belirtmeleri gerekirdi. Kaynakların dağıtım mekanizması değişmeden kalmaktadır. Sonuç, aynı olmaya devam edecektir. Kaynakların üretiminin artması, zaten zengin olanların servetini artıracak, ancak bu kaynaklara en çok ihtiyacı olanlara fayda sağlamayacaktır.

In this declaration, the leaders of the world confirm the existence of a serious problem in poverty and hunger. In the meantime, they continue to declare that the solution is to increase the resources and products. They should have noted that the defect is not in the productivity of food; rather it is the mechanism of its distribution that fails to enable each and every person to have the proper access to food, commodities, and services. The mechanism of distribution of the resources remains unchanged. The end result will continue to be the same. The production of resources will increase the wealth of the already wealthy, but will not benefit those who need these resources the most.

Aslında, hem bireysel ulusların hem de tüm dünyanın gayrisafi milli hasılası veya gayrisafi yurt içi hasılası on yıllardır artış göstermektedir. Şekil 3, 1929'dan bu yana Amerika Birleşik Devletleri'nin GSMH rakamlarındaki artışı göstermektedir. Kısa bir süre hariç, GSMH her zaman artmıştır. 1970'ten sonra GSMH üstel oranlarda artmaya başlamıştır; bu, Amerika Birleşik Devletleri'nin altın standardından ayrıldığı dönemdir; bu konu hakkında daha sonra daha fazla bilgi verilecektir. Amerika Birleşik Devletleri'nin şu anki GSMH'si on dört trilyon doları aşmaktadır.

In fact, the gross national or domestic product of individual nations as well as of the world at large has been on the rise for decades. Figure 3 shows the increase in GNP figures for the United States since 1929. Except for a short period of time, the GNP has always increased. After 1970, the GNP began to increase at exponential rates; this is the time when the United States departed away from the gold standard; more on this later. The current GNP in the United States exceeds fourteen trillion dollars.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yoksulluk sayıları ve oranları Şekil 4'te gösterilmektedir. 1970'ten sonra, ülkedeki toplam servet üstel bir hızla artmasına rağmen yoksul insan sayısının artmaya devam ettiğine dikkat edin. Muazzam servet artışına (1970'te 1 trilyon dolardan 2008'de 14,5 trilyon dolara) rağmen yoksulluk oranları yaklaşık %12,5 ortalamada kalmaya devam etmektedir.

The poverty numbers and rates in the United States are shown in figure 4. Note that the number of poor people continued to increase after 1970 despite the fact that the total wealth in the country was increasing at an exponential rate. The poverty rates continue to average around 12.5% despite the tremendous wealth increase (from $1 trillion in 1970 to $14.5 trillion in 2008).

Şekil 5, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki servet artışını yoksulluk oranlarıyla karşılaştırmaktadır. Servetin artmaya devam ederken yoksul insanların sayısının ortalama otuz milyon civarında kaldığına dikkat edin. Bu rakamlar dünyanın en zengin ülkesi ve kapitalizmin lideri olan Amerika Birleşik Devletleri ile ilgilidir.

Figure 5 contrasts the wealth increase in the United States with the poverty rates. Note how the wealth continues to increase while the number of poor people remains averaged around thirty million people. These figures pertain to the United States, the richest country in the world and the leader of capitalism.

Dünya genelinde kapitalizmin etkisi çok daha yıkıcıdır. Yoksulluk sayıları ve oranları insanı umutsuzluğa düşürecek düzeydedir. Bu gerçek, dünya liderleri, Dünya Bankası, FAO gibi uluslararası kurumlar ve kuruluşlar tarafından da kabul edilmektedir.

The impact of capitalism on the world at large is more devastating. The poverty numbers and rates are disheartening. This fact is recognized by world leaders, world institutions and organizations such as the World Bank, the FAO, and others.

Yoksulluk, bir kişinin temel ihtiyaçlarını karşılamak için gerçekte ihtiyaç duyduğundan daha az para kazanması durumunda var olduğu söylenir. Bu tanım, fiyatın ve fiyatın kimin ihtiyaçlarını karşılayabileceğini ve kimin karşılayamayacağını belirlemedeki rolüne ilişkin kapitalist görüşle tutarlıdır. Ihtiyaçlarını karşılamak için gereken malların fiyatından daha az para (emeği veya ticareti karşılığında alınan bedel) kazanan kişi, yoksul bir kişidir.

Poverty is said to exist when a person earns less money than he actually needs to fulfill his basic needs. This definition is consistent with the capitalist view of the price and its role in determining who would be able to satisfy his needs and who would not. A person who earns less money (price for his efforts or trade) than the price of the goods he needs to fulfill his needs is a poor one.

Bu nedenle yoksulluğu ölçmenin bir yolu, günde bir, iki ya da daha fazla dolardan az kazanan insanlara ilişkin veri toplamaktır. Dünya Bankası rakamları, 1981'de günlük geliri bir dolardan az olan 1,899 milyar insan olduğunu gösteriyor. Bu sayı 2005'te 1,374 milyara düşmüştür. Yoksulluk sınırı günde iki, üç, beş ya da on dolara çıktığında, kapitalizm altındaki dünyanın durumu kesinlikle korkutucu hale gelir.

Hence, one way to measure poverty is to collect data on people who earn less than one, two, or more dollars per day. World Bank figures show that in 1981 there were 1.899 billion people whose income was less than $1 a day. This number was reduced to 1.374 billion in 2005. When the poverty line goes up to two, three, five, or ten dollars per day, the state of the world under capitalism becomes absolutely frightening.

Şekil 6, çeşitli yoksulluk sınırlarına ilişkin yoksulluk verilerini sunmaktadır53. Dolar 1 verisi dışında, yoksul insanların sayısının dünya nüfusunun %40'ının üzerinde kalmaya devam ettiğini belirtmek gerekir.

Figure 6 presents poverty data for several poverty lines53. Note that except for the $1 data, the number of poor people continued to stay above 40% of the world population.

Şekil 7, yıllar içinde (1981-2005) yoksulluk oranlarındaki azalmayı göstermektedir. En büyük azalma, günde 1 doların altında kazanan insan sayısında gözlemlenmektedir; günde 1 doların altında yaşayanların oranı yirmi beş yılda yarıya indirilmiştir (%50'den %25'e). Günde beş veya on dolar kazanan insanlarda çok az iyileşme görülmüştür. 1981'de Amerika Birleşik Devletleri ve Batı Avrupa hariç dünya nüfusunun %95'i günde 10 doların altında yaşıyordu; yirmi beş yıl sonra bu yüzde yalnızca %93'e düşürülebilmiştir. Aynı dönemde dünya genelinde fiyatlar ve enflasyon büyük bir artış göstermiştir.

Figure 7 shows the reduction of poverty rates over the years (1981-2005). The largest reduction is in the number of people who earned less than $1 a day; the rate of people living under $1 a day was reduced by half over twenty-five years (50% to 25%). Very little improvement was observed for people who earned five or ten dollars a day. In 1981, 95% of the world population excluding the United States and Western Europe lived under $10 a day; twenty-five years later, this percentage was reduced only to 93%. Over the same period, prices and inflation have soared worldwide.

Başka bir deyişle, 1981'de günde 1 dolar kazanıp 2 dolarlık dilime geçen insanların yüzde 50'si, mutlaka daha iyi durumda değildir. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki İşgücü İstatistikleri Bürosu, tüketici fiyat endeksi (TFE) enflasyon oranını hesaplamak için bir hesaplama aracı kullanmaktadır54. Bu hesaplayıcıyı kullanarak, 1981'de 1 dolarla alınabilenlerin 2005'te 2,15 dolar gerektirdiği görülmektedir. Diğer bir deyişle, 1981'de 1 doların altında yaşayan insanlar, yarısı artık günde 2 dolarla yaşasa bile 2005'te de aynı yoksulluk durumunda kalmaya devam etmektedir. 1947-2009 dönemine ait tüketici fiyat endeksi şekil 8'de gösterilmiştir. 1972'den sonra fiyatların ne kadar keskin bir şekilde arttığına dikkat edin (Birleşik Devletler'in altın standardından ayrıldığı dönem budur).

In other words, the 50% of those who used to earn $1 in 1981 and moved to the $2 bracket are not necessarily better off. The Bureau of Labor Statistics in the United States uses a calculating tool to compute the consumer price index (CPI) inflation rate54. Using this calculator, what $1 could buy in 1981 requires $2.15 in 2005. In other words, the people who lived under $1 in 1981 continue to be in the same poverty status in 2005 even though half of them now live on $2 a day. The consumer price index for the period 1947-2009 is shown in figure 8. Note how sharply the prices increased after 1972 (this is the time when the United States departed from the gold standard).

Belki de yoksulluğun en yıkıcı sonucu açlıktır. Çoğu zaman yoksulluktan, yalnızca önceden belirlenmiş bir miktardan daha az kazanan insanlar kastedilerek söz edilir.

Perhaps the most devastating result of poverty is hunger. Quite often people refer to poverty simply in terms of people who earn less than a predetermined amount of money.

Sorun, fakirin karnını gerekli besinle doyuramayacak kadar yoksul kalmasına geldiğinde gerçekten ciddi hale gelir. Kapitalizm bir sistem olarak açlık sorununu ele almaz. Aksine, kapitalizmin ilkeleri, toplumdaki bireylerin bazı ihtiyaçlarını karşılayamama olasılığını doğurur; bu ihtiyaçlar tam da açlığı gidermek için gerekli olan yiyecek ihtiyacı olabilir. Kapitalizm, her aç midreyi doyuracak kadar kaynağın (bu durumda yiyeceğin) olmadığını sahte bir gerekçeyle öne sürer. Kapitalizm altında açlık olgusuna karşılık olarak, açlıkla mücadele etmek için pek çok kurum kurulmuştur. Kapitalist toplumlarda bu tür kurumların varlığı, kapitalist sistemin salgın halini almış açlık sorununu çözmekte yalnızca başarısız olmadığını, bu sorunu bizzat yarattığını gösteren basit bir kanıttır. İslam ise (ilerde ele alınacağı üzere) açlığın ortadan kaldırılmasını çağırır ve bu çağrıyı İslam'ın temel ilkesi kılar. Peygamber Muhammed ﷺ'in şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir: "Allah ve Elçisi, içinde bir kişinin aç uyumasına izin veren bir topluluktan uzaktır."

The becomes problem really serious when the poor actually remains unable to fill his stomach with the necessary food to sustain a decent life. Capitalism as a system does not address the issue of hunger. In fact, the principles of capitalism give rise to the possibility that individuals in a society will not be able to satisfy some of their needs; these needs could very well be the need for food, which is necessary to eliminate hunger. Capitalism speciously claims that there is not enough resources (in this case food) to feed each and every hungry stomach. In response to the phenomenon of hunger under capitalism, many institutions were created to fight hunger. The existence of such institutions within the societies of capitalism is a simple proof that capitalism as a system not only fails to resolve the epidemic problem of hunger, but in fact it causes this problem. Islam, on the other hand (as will be discussed later), calls for the elimination of hunger and makes this call a fundamental principle of Islam. Prophet Mohammad is reported to have said, “Allah and his Messenger will disown a community which allows one of its members to sleep hungry.

Amerika Birleşik Devletleri'nin ekonomisinde ve zenginliğinde görülen muazzam büyümeye rağmen, Amerika'da Açlık Üzerine Hekimler Görev Gücü (1984'ün başında kurulmuştur), açlığın ülke genelinde salgın boyutlarında bir sorun olduğu sonucuna varmıştır; durum iyileşmiyor, aksine kötüleşiyor. Ayrıca, mevcut politikaların Amerika'daki açlığı hafifletmediği sonucuna da varmışlardır56. Ardis Armstrong Young'ın ileri sürdüğü gibi, bu gerçek birçok kişi tarafından kabul edilmesi güç bir durumdur57. O, şu soruyu ortaya koymaktadır: "Dünyayı besleyecek kadar gıda üretebilecekken ve açların yiyebileceğinden daha fazla gıda israf ederken, Amerikalılar neden insanların aç kalmasına izin veriyor?" Ulusal Açlık ve Yoksulluk Merkezi'nin direktörü Larry Brown, Amerika'daki açlık sorununu, "Hunger in America: The Growing Epidemic" (Amerika'da Açlık: Büyüyen Bir Salgın) adlı kitabında özetlemiş ve şunu yazmıştır58:

Eğer açlık Birleşik Devletler'de, dünyanın en zengin ülkesinde salgın boyutunda bir sorunsa, o zaman Haiti, Bangladeş, Kenya ve gelişmekte olan ve az gelişmiş dünyanın geri kalanında açlık hangi boyutlarda? Dünya açlığına ilişkin istatistikler çarpıcı, şaşırtıcı ve korkutucu. Sorunun büyüklüğü, dünyada israf edilen kaynakların ve gıdanın, açları doyurmaya fazlasıyla yeterli olduğunu bildiğimizde ortaya çıkar. Defalarca görülmüştür ki başarısız olan şey dağıtım mekanizmasıdır; kaynakların yetersizliği değildir.

If hunger is a problem with epidemic proportions in the United States, the richest country in the world, then what proportions does hunger have in Haiti, Bangladesh, Kenya, and the rest of the developing and underdeveloped world? The statistics on world hunger are shocking, startling, and terrifying. The magnitude of the problem is signified when we know that the wasted resources and food in the world are more than sufficient to feed the hungry. Time and again, it is clear that the mechanism of distribution that is failing; it is not the insufficiency of the resources.

Dünya Bankası ve diğer kuruluşların açıkladığı yayımlanmış veriler ve açlığa ilişkin istatistiklere göre, her iki saniyede bir kişi açlık ve yetersiz beslenme nedeniyle ölmektedir; bunların yüzde 85'i çocuktur. Asya, Afrika ve Latin Amerika ülkelerinde, Dünya Bankası'nın "mutlak yoksulluk" (günde 1 doların altında gelir) olarak nitelendirdiği koşullarda hâlâ 1,3 milyardan fazla insan yaşamaktadır; bu durum çeşitli hastalıklara, yetersiz beslenmeye ve olası ölüme yol açmaktadır. Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Ban Ki-moon'un Binyıl Kalkınma Hedefleri 2009 raporuna ilişkin yaptığı açıklamada şunları söylediği belirtilmektedir:

According to published data and statistics on hunger by World Bank and other organizations, one person every other second dies out of hunger and malnutrition, 85% of these are children. In the Asian, African, and Latin American countries, well over 1.3 billion people are still living in what the World Bank has called absolute poverty (below $1 a day)53, which results in various types of illnesses, malnutrition, and potential death. In a statement made by the secretary general of the United Nations Ban Ki-moon to the Millennium Development Goals report 200959, he says,

Hedeflerimize ulaşmak için çok yavaş ilerliyoruz. Ve bugün, tam etkileri henüz hissedilmemiş küresel bir ekonomik krizle karşı karşıyayız.

We have been moving too slowly to meet our goals. And today, we face a global economic crisis whose full repercussions have yet to be felt.

En az olarak, bu durum birçok kilit alanda bizi rotamızdan saptıracak; özellikle gelişmekte olan ülkelerde. En kötü ihtimalle ise verdiğimiz sözleri yerine getirmemize engel olabilir, milyonlarca insanı daha fazla yoksulluğa sürükleyebilir ve toplumsal ile siyasi huzursuzluk riskini doğurabilir.

Sahra altı Afrika bu tür koşulların en kötüsünü yaşamaktadır; nüfusunun %30'u her gün açlık, yetersiz beslenme ve potansiyel ölüm tehlikesiyle karşı karşıyadır. Dünya Sağlık Örgütü'nün verilerine göre60, her gün elli binden fazla insan yoksulluğa bağlı nedenlerle hayatını kaybetmektedir. Açlıktan en çok etkilenen kesim çocuklardır; UNICEF raporuna göre61 her gün otuz bin çocuk ölmektedir.

Sub-Saharan Africa experiences the worst of such conditions, where 30% of its population faces the danger of hunger, undernutrition and potential death on a daily basis. According to the World Health Organization60, more than fifty thousand people die every day from poverty-related causes. The children are the largest segment hit by hunger with thirty thousand deaths daily according to UNICEF report61.

Açlık, insanları, özellikle de çocukları, büyümeleri için gerekli besinden mahrum bırakır. Açlığın büyük nüfuslar üzerindeki etkisi, beş yaşın altındaki çocuklardan düşük kilolu olanların oranında açıkça görülmektedir. 1990 yılında Asya, Afrika ve Latin Amerika'daki beş yaşın altındaki çocukların yüzde otuz biri (yani her üç çocuktan biri) düşük kilolu idi. O tarihten bu yana çocukların durumu fazla bir iyileşme göstermemiştir; 2007 yılında bu bölgedeki çocukların yüzde 26'sından fazlası hâlâ düşük kilolu idi ve mevcut mali krizin etkisiyle bu oranın daha da artması beklenmektedir.

Hunger deprives people, especially children, from receiving the necessary nutrition for growth. The impact of hunger on large populations is visible on the percentage of children under age five who are underweight. Thirty-one percent of children under five (that is, one out of every three children) in Asia, Africa, and Latin America were underweight in 1990. The status of children has not improved a lot since then; in 2007 more than 26% of the children in this region were still underweight and this rate is expected to rise even more due to the current financial crisis.

Yoksulluk ve açlığın izleri insan hayatının birçok alanında görülmektedir. Özellikle şekil 9'da gösterilen anne ve yenidoğan (yaşı yirmi sekiz günden küçük yeni doğmuş bebekler) ölüm oranları dikkat çekicidir. Dünya Sağlık Örgütü'nün tahminlerine göre her yıl beş yüz binden fazla kadın çocuk doğurma sürecinde hayatını kaybetmektedir. En fazla ölüm, dünyada yoksulluk oranının en yüksek olduğu Sahra altı Afrika'da meydana gelmektedir (toplamın %50'si).

Footprints of poverty and hunger are visible in many aspects of the human life. Of particular significance is the maternal and neonatal (newborn babies less than twenty-eight days old) death rates shown in figure 9. The World Health Organization estimates more than five hundred thousand women die every year in the process of delivering children. The largest number of deaths occur in the sub-Saharan Africa (50% of the total), where the poverty rate is highest in the world.

Sanayileşmiş dünya ile gelişmekte olan dünya arasındaki annelerin refahı farkı, kaynakların dengesiz dağılımına işaret etmektedir. Örneğin, anne ölüm riskinin en yüksek olduğu ülke olan Nijer'de her 7 doğumdan 1'i annenin ölümüyle sonuçlanırken, İrlanda gibi bir ülkede bu oran 47.600'de 1'dir.

The disparity between the well-being of mothers in industrial world and the developing world speaks for an out-of-balance distribution of resources. In Niger, for example, the country with the highest risk of maternal death, 1 out of 7 births will result in the death of the mother compared to 1 out of 47,600 in a country like Ireland.

Aynı şekilde, yenidoğan ölüm oranının (doğumdan sonra yirmi sekiz gün içinde bir bebeğin ölme olasılığı) aşırı yoksulluk ve açlık nedeniyle çok yüksek olması beklenmektedir. DSÖ, 2004 yılında yaklaşık 3,7 milyon bebeğin doğumdan sonra öldüğünü tahmin etmektedir. Şekil 10, yoksul ve zengin dünya arasındaki geniş uçurumu göstermektedir. Düşük gelirli bölgelerde her 1.000 yenidoğan bebekten kırkı ölürken, sanayileşmiş dünyada bu sayı yalnızca 1.000'de 3'tür.

By the same token, neonatal mortality (probability of newborn dying within twenty-eight days of birth) is expected to be very high due to extreme poverty and hunger. WHO estimates that around 3.7 million babies died after birth in 2004. Figure 10 illustrates the wide disparity between the poor and the rich worlds. Forty out of every 1,000 newborn babies die in the low-income regions compared to only 3 out of 1,000 in the industrial world.

Doğum yapan kadınların ve yeni doğan bebeklerin hayatı üzerindeki doğrudan etkisinin yanı sıra, yoksulluk ve açlık, eğitimi engelleyerek milletlerin ilerlemesini de sekteye uğratır. Aşırı yoksulluk, yetersiz beslenme, kötü sağlık, kitap eksikliği, yetersiz aydınlatma ve ödev yapacak yerlerin bulunmaması ile ebeveynlerin zayıf eğitim düzeyi yoluyla öğrenmeyi engeller. Yoksulluk, okullardan ayrılma oranını artırır. Eğitimsizlik ise hayat kalitesini iyileştirmek için gerekli imkânların elde edilmesini engelleyen bir engel teşkil eder.

Besides the direct impact on the life of women who give birth to children and the newborn babies, poverty and hunger impede the progress of nations by inhibiting education. Extreme poverty obstructs learning through poor nutrition, bad health, lack of books, insufficient lighting and places to do homework and parental poor education. Poverty increases the rate of dropout of schools. Lack of education constitutes an obstacle which prevents the acquisition of the necessary means for improving life quality.

Bu durum, aşılması çok zor bir döngüye yol açar: yoksulluk eğitimi engeller, eğitimsizlik ise yoksulluğu sürdürür. Aşırı yoksul insanların, daha eğitimli kişilerle iş için yarışabilmek üçin gerekli olan uygun eğitimi alma olasılığı daha düşüktür; uygun bir istihdam olmadan ise yoksulluk çukurundan çıkmak neredeyse imkânsızdır. Kapitalizmin hâkimiyeti altında, nüfusun yoksul kesimleri en az eğitimli olanlardır; en az eğitime sahip olanlar ise en yoksul olanlardır. Yoksulluk ve açlık, okullardaki çocukların bilişsel yeteneklerini etkiler. UNESCO raporları, yetersiz beslenme nedeniyle düşük kilolu ve boyu kısa kalmış çocukların okulda dikkatlerini toplayamadıklarını ve okulu bırakma olasılıklarının yüksek olduğunu göstermektedir61.

This leads to a cycle which proves to be too difficult to break: poverty impedes education, while lack of education sustains poverty. Extremely poor people have lesser chance of getting proper education, which is necessary to compete for jobs with more educated people; without proper employment, it is almost impossible to get out of the poverty plunge. Under the dominance of capitalism, the poor segments of the population are the least educated; and those with the least education are the poorest. Poverty and hunger affect the cognitive ability of children in schools. UNESCO reports show that underweight and stunted children due to poor nutrition cannot concentrate in school and are likely to drop out61.

Kapitalizm sisteminin hâkimiyeti altındaki mevcut politikalar bu döngüyü kırmada başarısız oldu. Son birkaç on yıl boyunca yoksullar eğitimde geride kalmaya devam etti ve yoksulluk oranları varlığını sürdürdü. 2007 yılında gelişmekte olan dünyada ilkokul çağındaki yyetmiş yedi milyon çocuk okula gitmiyordu ve bunların %57'si kızlardı. Yirmi birinci yüzyıla, bir kitabı okuyamayan ya da adını yazamayan yaklaşık bir milyar insan girdi.

Current policies under the dominance of the system of capitalism have failed to break this cycle. Over the last few decades, the poor continued to lag behind in education, and the poverty rates continued to persist. Seventy-seven million children of primary school age in the developing world were not in school in 2007, 57% of them were girls61. Nearly a billion people entered the twenty-first century unable to read a book or sign their names.

UNESCO'nun Herkes İçin Eğitim (EFA) Küresel İzleme Raporu61, "en çok ihtiyacı olan ve aynı zamanda en çok kazanacak olan küçük çocukların, eğitim iyileştirme programlarına erişimlerinin muhtemelen olmadığını" göstermektedir. Gelişmekte olan dünyanın çoğunda kapsam hâlâ çok düşüktür ve üç yaşın altındaki çocuklar için çok az program bulunmaktadır. Eğitimin önündeki temel engel yoksulluk ve açlıktır.

The UNESCO Education for All (EFA) Global Monitoring Report61 shows that “young children in greatest need, who also stand to gain the most, are unlikely to have access to education improvement programs.” Coverage remains very low in most of the developing world and few programs exist for children under age three. The main barrier for education is poverty and hunger.

Şekiller (11-14), UNESCO raporuna dayanarak 125 ülkedeki eğitim göstergelerini göstermektedir. Tüm göstergeler, en yoksul ülkelerin yetişkin okuryazarlığı, net kayıt oranları ve 5. sınıfa kadar öğrenci devam oranı açısından geride kaldığını ortaya koymaktadır; sonuç olarak dünya ülkelerinin üçte birinin eğitim gelişim göstergesi (EDI) yüzde 80'in altında kalmakta, Çad, Nijer, Burkina Faso, Mali, Gine ve Mozambik gibi ülkelerde ise eğitim endeksi yüzde 60'ın altındadır. Çad ve Nijer'de okuryazarlık oranı toplam nüfusun yüzde 30'undan azdır. Yoksulluk ile eğitim arasındaki güçlü ilişki göz önüne alındığında, dünyadaki servet dağılımının yöntem ve tarzında ciddi bir değişiklik olmadıkça, bu Afrika ülkelerindeki insanların yaşam refahında bir iyileşme görmek çok zordur. Şekiller (11-14), UNESCO raporuna dayanarak 125 ülkedeki eğitim göstergelerini göstermektedir. Tüm göstergeler, en yoksul ülkelerin yetişkin okuryazarlığı, net kayıt oranları ve 5. sınıfa kadar öğrenci devam oranı açısından geride kaldığını ortaya koymaktadır; sonuç olarak dünya ülkelerinin üçte birinin eğitim gelişim göstergesi (EDI) yüzde 80'in altında kalmakta, Çad, Nijer, Burkina Faso, Mali, Gine ve Mozambik gibi ülkelerde ise eğitim endeksi yüzde 60'ın altındadır. Çad ve Nijer'de okuryazarlık oranı toplam nüfusun yüzde 30'undan azdır. Yoksulluk ile eğitim arasındaki güçlü ilişki göz önüne alındığında, dünyadaki servet dağılımının yöntem ve tarzında ciddi bir değişiklik olmadıkça, bu Afrika ülkelerindeki insanların yaşam refahında bir iyileşme görmek çok zordur.

Figures (11-14) show education indicators in 125 countries based on UNESCO report61. All of the indicators show that the poorest countries lag behind in adult literacy, net enrolment ratios, and survival rate of students to grade 5; as a result, the education development indicator (EDI) for one-third of the nations of the world is below 80%, with countries like Chad, Niger, Burkina Faso, Mali, Guinea, and Mozambique having lower than 60% education index. The literacy rate in Chad and Niger is less than 30% of the total population. Given the strong correlation between poverty and education, it is very difficult to see an improvement in the well-being of Figures (11-14) show education indicators in 125 countries based on UNESCO report. All of the indicators show that the poorest countries lag behind in adult literacy, net enrolment ratios, and survival rate of students to grade 5; as a result, the education development indicator (EDI) for one-third of the nations of the world is below 80%, with countries like Chad, Niger, Burkina Faso, Mali, Guinea, and Mozambique having lower than 60% education index. The literacy rate in Chad and Niger is less than 30% of the total population. Given the strong correlation between poverty and education, it is very difficult to see an improvement in the well-being of the life of people in these African nations unless a serious change occurs in the method and style of wealth distribution in the world.