Ekonomik çöküş, finansal kriz, özel mülkiyetteki işletmelerin devlet tarafından ele geçirilmesi ve sanal ekonominin çökmesi, serbest girişimcilik ve kendi başının çaresine bakan bireycilik anlayışına dayanan siyasi-ekonomik modelin tamamen işlemez hale geldiğini ortaya koymaktadır. Mevcut siyasi-ekonomik modelde temel bir değişikliğin acilen gerekli olduğu konusunda neredeyse oybirliği vardır. Bu değişim medyada çeşitli biçimlerde ve sloganlarla dile getirilmiştir. Bu sloganlardan biri Obama'nın sözlerinden alınmış olan "Amerika'yı yeniden inşa etmek" ifadesiydi ve New York Times, Washington Post, USA Today, LA Times ve daha birçok gazetenin birinci sayfalarında tekrarlandı127.

The economic meltdown, the financial crisis, the government takeover of privately owned enterprise, and the implosion of the virtual economy render the entire politico-economic model of free enterprise and rugged individualism a broken one. There is almost unanimous agreement that a fundamental change to the current politico-economic model is urgently needed. This change appeared in the media in various forms and slogans. One of these slogans was borrowed from Obama’s words, “remaking America,” which was repeated in the front pages of the New York Times, the Washington Post, USA Today, LA Times, and many more127.

Bu ton, saf serbest piyasa biçimindeki kapitalizmin tarihsel ekonomik evrimin nihai ve en yüksek noktası olduğu inancını sarsmıştır; bu inanç, Sovyet tipi sosyalizmin 1991'de çökmesiyle zirveye ulaşmıştı. Serbest piyasanın üstünlüğü fikrini "Tarihin Sonu ve Son İnsan" adlı kitabında savunan Francis Fukuyama, 2008'de "Amerika Ltd.'nin Çöküşü" başlıklı yazısıyla bu inancı geri çevirmiştir. 4 Ekim 2008 tarihli Newsweek sayısında yayımlanan bu makale, kapitalizmin mevcut biçiminin başarısız olduğunu ilan etmiş; Fukuyama'nın sözleriyle, "belli bir kapitalizm vizyonu çökmüştür." Yeni bir vizyona ihtiyaç vardır.

This tone has revoked the belief that capitalism in its purest free market form was the ultimate and highest point of historic economic evolution, a belief which climaxed as the Soviet brand of socialism collapsed in 1991. Francis Fukayama, who advocated the notion of free market superiority in his book End of History and the Last Man,33 revoked that belief in 2008 when he wrote, “The Fall of America, Inc.” The article which appeared in the Newsweek edition on October 4, 2008, declared that the current version of capitalism has failed; in Fukayama’s words, “a certain vision of capitalism has collapsed.” A new vision is required.

“A New Form of capitalism Can Remake Broken Country” başlıklı bir başka makale, 22 Ocak 2009'da Independent gazetesinde yayımlandı, 127. Makale, devlet ile özel sektör arasında daha geniş bir iş birliği için model olabilecek yeni bir kapitalizm evrimi öneriyor.

“A New Form of capitalism Can Remake Broken Country” is the title of another article which appeared in the Independent Daily newspaper on January 22, 2009,127. The article suggests a new evolution of capitalism that could serve as model for broader collaboration between government and private enterprise.

Yeni kapitalizm biçimleri için önerilen isimler, kapitalizmin imajının kamuoyu gözünde ne ölçüde zedelendiğini göstermektedir. Bir yayın128, yeni kapitalizm biçimleri için şu alternatif isimleri sunmaktadır: “Balon Kapitalizmi”, “Ponzi Kapitalizmi”, “Crony Kapitalizmi” ve “Geonomic Kapitalizm”. New York Times'ın çok satan yazarı James Arthur Ray, HuffPost Social News129 sitesinde yayımlanan “A New Form of Capitalism: Dealing with the Cause Versus the Effect” (Yeni Bir Kapitalizm Biçimi: Sebep ile Sonuç Arasında) başlıklı bir makale kaleme almıştır. Bu makalede James Arthur, sosyalizmin ve/veya komünizmin kapitalizme uygun bir alternatif olamayacağını, çünkü sosyalizmin kendisinin başarısız olduğunu savunmaktadır. Yazı şu sözlerle sonuçlanmaktadır: “Kapitalizmin tek uygulanabilir seçenek olduğunu düşünüyorum. Yine de yeni bir kapitalizm türü benimsenmelidir; ben buna Bilinçli Kapitalizm diyorum.” Bilinçli kapitalizm, mevcut serbest piyasa kapitalizminin başarısızlığının ardındaki ahlaki faktörü ele almaktadır.

The names that have been suggested for a new form of capitalism show how the image of capitalism has been tarnished in the eyes of the public. One of the publications128 presents the following alternative names for new forms of capitalism: “Bubble Capitalism,” “Ponzi Capitalism,” “Crony Capitalism,” and “Geonomic James Arthur Ray, New York Times best-selling author, wrote “A New Form of Capitalism: Dealing with the Cause Versus the Effect,” which appeared in the HuffPost Social News129. In this article, James Arthur argues that socialism and/or communism cannot be a viable alternative to capitalism because socialism itself has failed. He concludes, saying, “I submit capitalism is the only viable option. Yet a new type of capitalism must be adopted, a type that I call Conscious Capitalism.” Conscious capitalism addressed the moral factor behind the failure of current free market capitalism.

2008 yılındaki Davos Yıllık Toplantısı'nda Bill Gates, "Yaratıcı Kapitalizm" olarak adlandırdığı yeni bir kapitalizm biçiminin gerekliliğine değindi.130 Bill Gates, dünyanın bugün "teknoloji inovasyonundan çok sistem inovasyonuna" ihtiyaç duyduğunu belirtti. Bill Gates'e göre yaratıcı kapitalizm, kâra erişimi olmayanlara fayda sağlarken, aynı zamanda kişisel çıkarın peşinden gitmenin yarattığı verimliliği kullanmalıdır. Özünde Bill Gates, fiyat mekanizmasının ve piyasa güçlerinin dışında bir servet dağıtım mekanizmasına çağrıda bulunmaktadır.

In the Davos Annual Meeting 2008, Bill Gates addressed the need for a new form of capitalism, which he called “Creative Capitalism”130. Bill Gates stated that the world today needs more “system innovation than technology innovation.” Creative capitalism, according to Bill Gates, should harness the productivity generated by the pursue of self-interest, while at the same time it benefits the ones who do not have access to the profit. In essence, Bill Gates calls for a mechanism for wealth distribution other than the price mechanism and the forces of the market.

Richard M. Ebeling, Foundation for Economic Education'ın başkanı, "kapitalizm" diye bir şeyin olmadığını savunmaktadır. Bunun yerine, hükümetlerin ve toplumların seçebileceği farklı türden kapitalizmler vardır.131 Ebeling'e göre, sosyalist ya da faşist kapitalizm markaları, yalnızca bu kelimelerle ilişkilendirilen dilsel ve ideolojik çağrışımlar nedeniyle göz ardı edilmektedir.

Richard M. Ebeling, president of the Foundation for Economic Education, argues that there is no such thing as “capitalism.” Rather there are different types of capitalism from which governments and societies may choose131. According to Ebeling, the socialist or fascist brands of capitalism are dismissed only because of the linguistic and ideological connotation associated with these words.

Asıl mesele kapitalizmin nasıl yeniden adlandırılacağı değil. Bu mesele olsaydı, geniş bir isim yelpazesinden seçim yapmak ya da tamamen yeni bir isim bulmak için güzel bir ödüllü dünya yarışması düzenlenebilirdi. Çeşitli yayınlarda ortaya atılan isimlerden birkaçını şöyle sıralayabiliriz: Liberal Kapitalizm, Sosyal Kapitalizm, Faşist Kapitalizm, Ulusal Kapitalizm, Yaratıcı Kapitalizm, Kolektif Kapitalizm, Rekabetçi Kapitalizm, Bilinçli Kapitalizm, Balon Kapitalizmi, Ponzi Kapitalizmi, Adam Kayırmacı Kapitalizm, Jeonomik Kapitalizm ve Ne Olursa Olsun Kapitalizm.

The real issue here is not how to rename capitalism. If this was the issue, a world contest could be organized with a nice prize to choose from a wide range of names or to come up with a totally new name. To list a few of the names that have been tossed around in one or another publications, here is a short list: Liberal Capitalism, Social Capitalism, Fascist Capitalism, National Capitalism, Creative Capitalism, Collective Capitalism, Competing Capitalism, Conscious Capitalism, Bubble Capitalism, Ponzi Capitalism, Crony Capitalism, Geonomic Capitalism, and What-Have-You capitalism.

Kapitalizmin markası, kapitalizmin geleceği, kapitalizmin yeniden adlandırılması, kapitalizmin evrimi ve kapitalizmin başarısızlığı üzerine yapılan tartışmalar, ekonomik sistemin yeniden yapılandırılması düşünülürken dikkate alınması gereken üç temel faktörü ortaya koymaktadır. Bunların ilki ve en önemlisi, sistemin ahlaki boyutuyla ilgilidir. Serbest piyasa siyasi-ekonomik modelinin çöküşünün, onu destekleyen ahlaki yapının çöküşünden önce geldiği neredeyse oybirliğiyle kabul edilmektedir. Bu faktörü fark eden James Arthur, "Bilinçli Kapitalizm" adını verdiği bir model önermiştir. Yeni sistem, adı ne olursa olsun, Kapitalizm.”.

The discussions on the brand of capitalism, the future of capitalism, the renaming of capitalism, the evolution of capitalism, and the failure of capitalism reveal three major fundamental factors which must be taken into consideration when considering a restructuring of the economic system. The first and foremost has to do with the moral aspect of the system. It is almost unanimously agreed across the board that the collapse of the free market politico-economic model was preceded by a collapse of the moral structure that supports it. Recognizing this factor, James Arthur proposed what he called the “Conscious Capitalism.” The new system, no matter Capitalism.”.

bu adı taşıyan, ahlaki bir modeli barındırmak zorundadır. Ahlaki model sistemle sıkı bir biçimde bağlı ve ondan ayrılamaz olmalıdır. Ahlaki model bir seçenek ya da sonradan eklenen bir ek değer olamaz; sistemin ayrılmaz bir parçası olmak zorundadır.

what name it bears, must incorporate a moral model. The moral model must be tightly coupled with and inseparable from the system. The moral model cannot be an option, or an extra added value; it has to be an integral part of the system.

İkinci faktör, toplumdaki en az ayrıcalıklı ve en yoksul kesimlerin, kişisel çıkar peşinde koşmanın gücüyle üretilen büyük kâr miktarlarından yararlanma şansına sahip olabilmesi için servetin dağıtımıyla ilgilidir. Toplam birikmiş servetin 100 trilyon doları aştığı ve nüfusun yüzde 20'sinin (bir milyardan fazla kişinin) günde 1 doların altında yaşadığı bir dünyada yaşamak, basitçe kabul edilemez. Yeni sistem, hangi adı taşırsa taşısın, üretilen servetin çeşitli nedenlerle nüfusun bir kesimine ulaşmayabileceğini kabul eden bir dağıtım mekanizmasını içermelidir. Dağıtım mekanizması sistemin ayrılmaz bir parçası olmalı; siyasetçilerin yerel veya küresel koşullara göre ekleyebileceği ya da çıkarabileceği bir seçenek olmamalıdır. Dağıtım mekanizması, yargı ve siyasi sistemin onu kanunun gücüyle uygulayabilecek kadar açık ve net olmalıdır.

The second factor has to do with wealth distribution such that the least privileged and the poorest in a society may have the chance to benefit from the large sums of profits generated by the power of self-interest pursuit. It is simply unacceptable to live in a world with accumulative wealth exceeding $100 trillion and 20% of its population (more than one billion) lives under $1 a day. The new system, no matter what name it bears, must incorporate a distribution mechanism which recognizes the fact that the produced wealth may not reach a segment of the population for all types of reasons. The distribution mechanism must be an integral part of the system and not an option that can be added or removed by politicians based on local or world conditions. The distribution mechanism must be explicit to the extent that the judicial system and political system can enforce it with the power of law.

Üçüncü faktör, kamu mülkiyetinin ve devlet mülkiyetinin özel mülkiyetle birlikte var olma zorunluluğuyla ilgilidir. Bu zorunluluk birçok ekonomist ve politikacı tarafından kabul edilmiş ve (İngiltere'li John Maynard Keynes'e atfen) Keynesçi kapitalizm olarak bilinmiştir. Keynes, piyasayı istikrara kavuşturmak için hükümetin müdahale etmesi gerektiğini savunmuştur. Bu zorunluluk, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve diğer birçok Avrupa ülkesinde yakın dönemde uygulanan politikalarla daha da pekişmiştir; bu ülkelerde hükümetler bankaların, sigorta şirketlerinin, otomotiv endüstrisinin ve diğerlerinin mülkiyetini devralmaya yönelmiştir.

The third factor has to do with the need for state and public ownership to coexist with private ownership. This necessity has been recognized by scores of economists and politicians and had been known as Keynesian brand of capitalism (in reference to John Maynard Keynes of Great Britain). Keynes argued that the government must intervene to stabilize the market. This necessity has been further asserted through the most recent practices in the United States and score of other European countries, where governments moved to acquire the ownerships of banks, insurance companies, auto industries, and others.

Ancak devlet mülkiyeti yalnızca ihtiyaç temelinde ve "çok büyük olduğu için batırılamaz" sloganı altında uygulanamaz. Devlet mülkiyeti daha temelli bir şekilde tanımlanmalıdır; özel mülkiyetin, devlet mülkiyetinin ve kamusal ortak mülkiyetin kapsamını belirleyen sistemin ayrılmaz bir parçası olmalıdır. Neyin kime ait olacağı, siyasi ve ekonomik koşulların belirlemesine bırakılmamalıdır. Bu kararlar, kriz kapıya dayanıp politikacıları hangi mülkün elde tutulacağına ve hangisinin tasfiye edileceğine karar vermeye zorlayana kadar ertelenmemelidir. "Çok büyük olduğu için batırılamaz" ilkesi, uygulanabilmesi için fazla muğlak bir ilkedir.

But state ownership cannot be applied on a need only basis and under the slogan of “too big to fail.” State ownership should be more fundamentally defined; it should be an integral part of the system which defines the scope of private ownership, the state ownership, and the public common ownership. Who owns what should not be left to the political and economic conditions to dictate. It should not be left until crisis hit home and then force politicians to decide on which property to own and which property to dissolve. “Too big to fail” is too vague of a principle to apply.

Amerika Birleşik Devletleri hükümeti, "çok büyük olduğu için batamaz" ilkesine dayanarak General Motors, Chrysler, Freddie Mac, Fannie Mae ve Bear Stearns'ün önemli bir bölümüne sahip olmaya yöneldi. Şimdi hükümet, hangi arabaların üretileceğini ve ev alıcıları için hangi ipotek kredilerinin sunulacağını belirleme konusunda çok geniş bir güce sahip. Hükümet, Wal-Mart zor bir döneme girerse ve "çok büyük olduğu için batamaz" sayılırsa, onun bir bölümüne sahip olmaya yönelir mi? Ve hükümet insanların hangi tür giysileri giyeceğine de karar verir mi? Sovyetler Birliği sosyalist dönemde böyle işliyordu. Devlet mülkiyetinin ekonomik sistemin bir parçası olması doğrudur, ancak bu, sistemin temel ilkelerine dayanarak açıkça tanımlanmalıdır. Bir seçenek ya da sistemin sonradan eklenen bir değeri olamaz. Devlet ve kamu mülkiyeti, özel mülkiyetin korunduğu biçimde yasayla korunmalıdır. Özel mülkiyet hiçbir zaman devlet ya da kamu mülkiyetine devredilmemeli; aynı şekilde devlet ve kamu mülkiyeti de özelleştirmeye konu olmamalıdır. Her birinin sınırları ve sınırlandırmaları sistem tarafından açıkça belirlenmeli, koşullara ve siyasetçilere bu sınırları belirleme işi bırakılmamalıdır.

The US government moved to own a significant portion of General Motors, Chrysler, Freddie Mac, Fannie Mae, and Bear Stearns using the principle of “too big to fail.” Now the government has an overwhelming power of deciding what cars will be produced and what mortgages will be available for home buyers. Would the government move to own part of Wal-Mart if it ever experiences hardship and be deemed as too big to fail? And the government would decide on what type of clothes the people would wear? This is how the Soviet Union operated during the socialist era. It is true that state property should be part of the economic system, but it should be well defined based on integral principals of the system. It cannot be an option or an added value to the system. State and public property should be protected by law in the same manner private property is protected. Private property should never be transferred into state or public property; by the same token, state and public property should never be subject for privatization. The limits and boundaries of each must be clearly defined by the system and not left for the conditions and politicians to set these limits.

Bu üç etken — ahlaki model, servet dağıtım mekanizması ve mülkiyet sahipliğinin sınırları — kapitalizm içindeki krizin özünü oluşturmaktadır. Bu krizin çözümü, kapitalizmin sadece yeniden adlandırılmasıyla elde edilemez. Sistemin bazı değişikliklerle takviye edilmesiyle de bir çözüm sağlanamaz. Bu üç etken sisteme entegre edildiğinde, kapitalizmin temel yapısı öyle bir biçimde değişmiş olur ki gelecek nesiller kapitalizmi hiç tanıyamaz. Bir sistemin temel ilkelerindeki köklü değişiklikler, evrimle gerçekleşen bir mesele değildir.

These three factors: the moral model, the wealth distribution mechanism, and the property ownership boundary limits, are the essence of the crisis within capitalism. The solution to this crisis is not simply a renaming of capitalism. Neither can a solution be obtained by augmenting the system with some modifications. When the three factors are integrated into the system, the fundamentals of capitalism would have changed in a manner that the future generations would not recognize capitalism at all. Fundamental changes to the principals of a system are not a matter of evolution.

Sosyalistler, sosyalizmin içinde büyük kusurlar olduğunu sonunda fark ettiklerinde, yola devam etmeye karar verdiler; sistemi tümüyle değiştirdiler. Onu tamir etmenin, yeni özellikler eklemenin ya da onu kapitalist sosyalizme, liberal sosyalizme, modern sosyalizme, milliyetçi sosyalizme, bilinçli sosyalizme, yaratıcı sosyalizme veya başka herhangi bir sosyalizm türüne dönüştürmenin hiçbir anlamı yoktu. Gorbaçov'un perestroykası sosyalizmi tamamen ortadan kaldırdı. O dönemde Ruslar için alternatif kapitalizmdi. Tam bir hızla kapitalizme yöneldiler.

When the socialists finally realized that there were major defects within socialism, they decided to move on; they replaced the system altogether. There was no sense in mending it, adding new features, or evolving it into a capitalist socialism, liberal socialism, modern socialism, national socialism, conscious socialism, creative socialism, or what-have-you socialism. The perestroika of Gorbachev abolished socialism altogether. The alternative for the Russians at the time was capitalism. They moved to capitalism with full force.

Günümüzde kapitalizmin alternatifi nedir? Elbette sosyalizm bir seçenek değildir. Sosyalizm, yetmiş yılı aşkın bir süre denendikten sonra başarısız oldu. Kitabın bir sonraki bölümünde, İslam'ın uygulanabilir bir alternatif sunduğunu savunuyorum. Bu sistem, özel, devlet ve kamu mülkiyeti arasında net bir ayrım içeren, iyi tanımlanmış bir mülkiyet anlayışını bütünleştirmektedir; yoksulluğu ortadan kaldırırken üretkenliği ve servet üretimini artıran bir servet dağıtım mekanizmasını barındırmakta ve sağlam, pratik bir ahlaki model sunmaktadır.

What is the alternative to capitalism today? Of course socialism is not an option. Socialism failed after it has been tested for more than seventy years. In the next part of this book, I argue that Islam provides a viable alternative. It provides a system that integrates a well-defined property ownership with clear distinction between private, state, and public; it incorporates a wealth distribution mechanism which eliminates poverty while it boosts productivity and wealth generation, and it provides a sound and practical moral model.

Kitabımdaki argümanım şudur: İslam, siyasi-ekonomik bir model hakkında kapsamlı bir görüş sunmaktadır. Herhangi bir ekonomik sistemin üzerinde durması gereken temel ilkeleri ele almaktadır. Mülkiyet kavramını sistematik olarak ayrıntılandırmakta; servetin yalnızca zenginlere doğru akmaması için servet dağılımını da sistematik biçimde ele almaktadır.

My argument in this book is that Islam provides a comprehensive view of the politico-economic model. It addresses the basic principles upon which any economic system must stand. It systematically details the concept of property ownership; it systematic ally addresses the wealth distribution such that wealth does not flow in the direction of the rich only; .

Bu, üretim ve tüketim süreçlerinden hırsın ve bencilliğin sistematik olarak kaldırılmasını öngören bir ahlaki temel sunmaktadır.

it provides a moral foundation which systematically calls for the removal of greed and selfishness from the process of production and consumption.

Bu kitapta İslami modelin sunuluşu, ekonomik sistemler üzerindeki tartışma ve incelemeyi mevcut ikili yapıdan (kapitalizm ve sosyalizm) üçlü bir yapıya (kapitalizm, sosyalizm ve İslam) genişletmeyi amaçlamaktadır. Amacım, okuyucuyu İslami sistemin ayrıntılarıyla ikna etmek değildir. Asıl amaç ise, insanların işlerini düzenleyebilen, mali ve ekonomik işlemleri yönetebilen ve insanlar arasındaki ilişkileri yürütebilen bir sistemin dünyada bir tane daha bulunduğu sonucuna varmaktır. Bu sistem İslami sistemdir. Bu sistemi bir sonraki bölümde (2. Bölüm) tanıttıktan sonra, Müslüman olmayan okuyucunun hep merak ettiği soruyu ele almak üzere 3. Bölüme geçeceğim: İslam dünya toplumu için bir tehdit mi, yoksa bir fayda mı?

The presentation of the Islamic model in this book is meant to broaden the discussion and analysis of economic systems from the current dual character (capitalism and socialism) to a tri-character (capitalism, socialism, and Islam). My objective is not to persuade the reader with the details of the Islamic system. The main objective, however, is to conclude that yet there is one more system in the world capable of organizing the affairs of people, managing the financial and economic transactions, and conducting the relations between people. This system is the Islamic system. After introducing this system in the next part (part 2), I will then move to part 3 to address the ever-burning question to the non-Muslim reader: is Islam a threat to the world community or a benefit?