Wall Street'in dev dünya ticaret merkezinin çöküşü ile Wall Street'in dev finans kurumlarının çöküşü, İslam'ın iki imajını çarpıcı biçimde ortaya koymaktadır: Korku yayan ve tehdit taşıyan bir imaj; bir de hayat ve refahla parlayan bir imaj. 11/9/2001'de dünya ticaret merkezini yerle bir eden terör saldırıları, İslam'ın gerçek dünya görüşünü anlatmayı çok zorlaştırmıştır. Siyasetçiler, filozoflar ve düşünürlerin, İslam dini ile bu saldırıları gerçekleştirenler arasında ayrım yapılması yönündeki tekrarlanan çağrılarına rağmen, İslam'ın imajının bozulması oldukça büyük olmuştur. Terörle mücadelenin yoğunlaştırılmasından yedi yıl sonra Wall Street finans piyasası çöktü; ancak bu kez terörist olarak nitelenebilecek kişiler ekonomistlerdi, sistemin içinden çıkmışlardı ve Müslüman değillerdi. Sonuç olarak kamuoyu iki görüş ve iki imaj arasında sıkışıp kalmıştır: Birisi İslam'ı bir tehdit olarak, diğeri ise bir fayda olarak resmetmektedir. Kitabın bu bölümü bu ikilemi ele almaktadır. Bu bölümün amacı terörizm meselesini ayrıntılı biçimde tartışmak değildir; bu konu başka bir yayında ele alınacaktır. Burada yalnızca bu kitabın sınırları ve kapsamı içinde değinilecektir.

The collapse of the Wall Street’s giant world trade center and the collapse of Wall Street’s giant financial institutions spectacularly raise two images of Islam: An image that spreads fear and carries threat; and an image that shines with life and prosperity. The terrorist attacks which demolished the world trade center on 9/11/2001 have made it very difficult to portray the true Islamic view of the world. Despite the repeated calls by politicians, philosophers, and thinkers to distinguish between Islam as a religion and those who carry the attacks, the distortion of the image of Islam was quite significant. Seven years after heightening the war on terrorism, wall street financial market collapsed, but this time the terrorists were economists and were from within the system, and were not Muslims. As a result, the public is stuck with two views and two images; one portrays Islam as a threat and the other one as a benefit. This part of the book addresses this dilemma. It is not the intention of this part to discuss the issue of terrorism at length; this will be dealt with in another publication. It will only be discussed within the limits and the scope of this book.

Terörizm konusu geniş çapta tartışılırken, birçok insan küresel bir din olarak İslam ile terör eylemleri arasında keskin bir ayrım yapmayı sürdürmektedir. Bu tür bir ayrım ve açıklıkla, İslam'ın yükselen eğiliminden ciddi bir korku duyulmaması gerekir. Ancak bu görüş, eski Savunma Bakanı Donald Rumsfeld için geçerli değildi. Bir açıklamasında, İslami siyasi sistemin yükselişini genel olarak Batı için bir tehdit olarak tasvir etmiştir; bu durum, The New York Times gazetesinde 12 Aralık 2005 tarihinde "21. Yüzyıldan 7. Yüzyıla Kök Salmış Bir Tehdide Dair Uyarılar" başlığıyla yayımlanan bir makalede bildirilmiştir.158 Bu makalede Bumiller, çok sayıda üst düzey siyasetçinin İslam'ı Batı medeniyeti ve demokrasi için bir tehdit olarak nasıl gördüğünü göstermektedir. Radikalizm, köktencilik ve terörizm meselesinden yararlanan Wayne Kopping, 2006 yılında "Takıntı—Radikal İslam'ın Tehdidi" adlı filmi yapmıştır.159 Filmin amacı, radikal İslam'ın oluşturduğu varsayılan tehditlere karşı uyarıda bulunmaktı.

When the issue of terrorism is widely debated, many people continue to draw a hard line between Islam as a global religion and the acts of terrorism. With this type of distinction and clarity, there should not be a serious fear from the rising trend of Islam. This view, however, was not the case with the former Defense secretary, Donald Rumsfeld. In one of his comments, he portrayed the rise of the Islamic political system as a threat to the west in general, as reported in an article published by The New York Times on December 12, 2005, under the title “21st-century Warnings of a Threat Rooted in 7th Century.”158 In this article, Bumiller shows how score of high level politicians view Islam as a threat to western civilization and democracy. Capitalizing on the issue of radicalism, fundamentalism, and terrorism, Wayne Kopping produced in 2006 the film “Obsession—The Threat of Radical Islam.”159 The purpose of the movie was to warn against the threats presumably posed by radical Islam.

Terörle mücadele, sayısız medya kuruluşu, blog, web sayfası, radyo tartışma programı ve yayın, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde hem kamuoyu hem de resmi düzeyde bir tür "İslamofobi"nin oluşmasına yol açmıştır. Fransa'da devlet okullarında Müslüman kadınların İslami başörtüsü takmasına karşı bir karar kabul edilmiştir. Bazı Avrupa ülkeleri, Müslüman kadınların peçe takmasına karşı bir yasa düzenlemeyi gündeme almıştır. Amerika Birleşik Devletleri ise profil çıkarma, casusluk, telefon dinleme, Vatanseverlik Yasası ve diğer yasalar dahil olmak üzere, dolaylı olarak Müslümanlarla ilişkilendirilen birkaç güvenlikle ilgili yasayı kabul etmiştir.

The war against terrorism and the myriad of media outlets, blogs, web pages, radio talk shows, and publication have helped create what amounts to an “Islamophobia” at the public as well as the official levels in Europe and the USA. In France, a resolution was passed against wearing Islamic head dress by Muslim women in public schools. Several European countries contemplated a law against Muslim women wearing the veil. The United States adopted several security related laws including profiling, spying, wire tapping, patriot law, and other laws, all of which have been indirectly related to Muslims.

Burada asıl nokta, İslam'ın ve geleceğinin potansiyeli üzerine korkunun önemli bir unsurunun atmosferi bulandırmış olmasıdır. Bu olguyla başa çıkmak basit bir iş değildir, özellikle de en kötü saldırılardan bazılarını gerçekleştiren kişilerin kimliklerinin ortaya çıkarılması ve bunların Müslüman oldukları anlaşıldığında. Terörizm, başlı başına korkunç bir suçtur; hiçbir şekilde hoş görülemez, kabul edilemez ya da herhangi bir gerekçeyle haklı çıkarılamaz. Bu söylendikten sonra, bir din ve kapsamlı bir ideoloji olarak İslam'ın terörizmin nedeni ya da gerekçesi olmadığı da açıkça ortaya konmalıdır. Aksine, kapsamlı bir sistem olarak İslam, terörizmi ve terörizmi besleyen ortamı ortadan kaldırmada belirleyici bir rol oynayabilir.

The point here is that a significant element of fear has clouded the atmosphere of Islam and its potential rise. Dealing with this phenomenon is not a simple task, especially when the identities of people who carry some of the worst attacks are revealed and found to be Muslims. Terrorism as such is a horrible crime; it cannot be condoned or accepted or justified in any way. This is said; it must also be clear that Islam as a religion and a comprehensive ideology is not the cause or reason behind terrorism. On the contrary, Islam, in its capacity as a comprehensive system, can play a decisive role in eliminating terrorism and the environment which breeds terrorism.

Bu kitabın baştan sona savunduğu görüş şudur: İslam bir ideoloji olarak bütüncül bir sistem işlevi görür. İslam'ın beklenen sonucu vermesi için birden fazla düzeyde uygulanması gerekir. Dünyanın çeşitli kesimlerinden büyük takdir toplamış olan ekonomik ve finansal sistemler bile, ideolojinin sosyal, siyasi ve ahlaki bileşenleriyle birlikte uygulanmadıkça istikrar ve refah sağlaması beklenmez. İslam'ın bütüncül bir sistem olarak İslam dünyasında uygulanmaması ya da hayata geçirilmemesi, savaş alanında da barış alanında da küresel toplumsal davranışı İslam'a bağlamayı zorlaştırmaktadır. İslam'ın ilk on üç yıllık yükselişi boyunca mevzuatının, hükümlerinin ve kurallarının büyük bir bölümünü dışarıda bırakması tesadüf değildir. Nitekim toplumun örgütlenmesi ve toplumsal davranışla doğrudan ilgili bütün hükümler, İslam devletinin kurulduğu Peygamber ﷺ'in hayatının son on yılında indirilmiştir.

The argument throughout this book has been that Islam as an ideology functions as a whole system. For Islam to produce the expected outcome, it needs to be implemented at more than one level. Even the economic and financial systems, which have received a great approval from several parties around the world, are not expected to provide the stability and prosperity unless coupled with the social, political, and ethical components of the ideology. The fact that Islam as a comprehensive system is not practiced or implemented in the Islamic world, makes it difficult to attach global societal behavior to Islam, whether in the fields of war or peace. It is not a coincident that Islam for the first thirteen years of its initial rise left out a great part of its legislation, rules, and regulations. In fact, all of the rules which are directly related to the organization of society and societal behavior were revealed during the last ten years of the life of the Prophet when a state for Islam was created.

Yirminci yüzyılda ve yirmi birinci yüzyılın ilk on yılında, ibadetler ve kişisel yaşama ilişkin alanlar dışında, İslam devletinin pratik yönleri yerini başka düzenlere bıraktı. Bunun sonucunda, önceki on üç yüz yıl boyunca çiçeklenen İslam medeniyeti, karışık bir medeniyetler yapısıyla yer değiştirdi. 1924'te İstanbul'da hilafet kaldırıldıktan sonra, çeşitli milliyetçilik türleri ile kapitalizm ve sosyalizmin çeşitli biçimleri İslam dünyasına hâkim oldu. Bu medeniyetlerin egemenliği, hükümet yapısı, ekonomik sistem, eğitim kurumları, yaşam tarzı ve uluslararası ilişkiler gibi hayatın birçok alanında kendini gösterdi. Üçüncü dünya ülkelerinin çoğunu saran sömürge karşıtı ulusal kurtuluş hareketleri döneminde bu durum özellikle belirgindi. Yirminci yüzyılın büyük bölümünde baskın ideolojiler ve medeniyetler, Mısır'da Nasırcılığın, Filistin ulusal hareketlerinin, Hint-Pakistan hareketlerinin, Endonezya hareketlerinin, Türk milliyetçi hareketlerinin ve benzeri akımların temsil ettiği ulusal sosyalist hareketlerce damgalanmıştı.

Except for the rituals and personal aspects of Islam, the practical aspects of the Islamic state were superseded throughout the twentieth century and the first decade of the twenty-first century. As a result, the civilization of Islam, which flourished for the previous thirteen hundreds years, was replaced by a mixture of civilizations. Since the caliphate was abolished in 1924 in Istanbul, various types of nationalism coupled with variations of capitalism and socialism dominated the world of Islam. The dominance of these civilizations was reflected in many aspects of life including the government structure, the economic system, the educational institutions, the lifestyle, and international relations. It was also remarkably visible during the era of anticolonial national liberation movements, which swept the majority of third world countries. For the majority of the twentieth century, the dominant ideologies and civilizations were stamped by national socialist movements, which characterized Egypt Nasirism, Palestinian national movements, Indo-Pakistani movements, Indonesian movements, Turkish nationalist movements, and the like.

Yirminci yüzyılın sonlarına doğru İslam'ın özellikleri ulusal hareketlerde görünmeye başladı; bu, 1979'da Ayetullah Humeyni'nin önderliğinde gerçekleşen bir devrimle İran şahının devrilmesiyle oldu. Aynı dönemde Sovyetler Birliği'nin Afganistan'ı işgali, Afgan milliyetçiliği, yerel İslam ve Batılı liberal idealizmle karakterize edilen bir karşı devrimi tetikledi. Yüzyılın ilerleyen yıllarında sosyalizmin ve Sovyetler Birliği'nin çöküşü, Müslüman dünyasındaki ulusal sosyalist hareketleri ulusal demokratik hareketlere dönüştürdü.

Traits of Islam began to appear in the national movements towards the end of the twentieth century when the shah of Iran was toppled by a revolution led by Ayatollah Khomeini in 1979. During the same period, the Soviet invasion of Afghanistan prompted a counterrevolution characterized by Afghan nationalism, local Islam, and Western liberal idealism. Later in the century, the collapse of socialism and the Soviet Union shifted the national socialist movements in the Muslim world to national democratic movements.

Asıl mesele şudur: son yüz yıl boyunca Müslüman dünyasında olayları ve toplumsal davranışları yönlendiren ana güç İslam medeniyeti olmamıştır. Başlıca olayları milliyetçilik, sosyalizm ve yüzyılın ilerleyen dönemlerinde demokrasi ile liberalizm belirlemiştir. Bu medeniyetlerin karışımı, tüm Müslüman dünyasındaki hemen her ortamı oluşturmuştur. Buna Mısır ve Endonezya gibi ülkelerdeki yoksulluk ortamı da, Katar ve Bahreyn gibi ülkelerdeki refah da dahildir. Ayrıca birçok bölgedeki ekonomik gelişme eksikliği ile diğer bölgelerdeki siyasi istikrarsızlık ve baskı da bu karışımın sonucudur. Bu dönem boyunca yaygın olan koşullardan İslam'ın sorumluluğu neredeyse yok denecek kadar azdır ve ihmal edilebilir. Hatta Müslüman dünyasının birçok yerinde varlığını sürdüren koşulların bir kısmı, İslami aktivistlere yönelik zulmü ve İslam'ın insanların pratik hayatından zorla dışlanmasını da içermiştir. Örneğin Türkiye, Müslüman kadınların başörtüsü gibi bazı İslami kamusal uygulamalara hâlâ yasak koymaya devam etmektedir.

The point here is that the Islamic civilization was not the main driver of events and societal behavior in the Muslim world for the past one hundred years. The main events were driven by nationalism, socialism, and later in the century by democracy and liberalism. A mixture of these civilizations created almost every environment in the entire Muslim world. This includes the environment of poverty in countries like Egypt and Indonesia or prosperity in countries like Qatar and Bahrain. It also includes lack of economic developments in many parts and political instability and oppression in other parts. The responsibility of Islam for the conditions which prevailed throughout this period of time is almost null and negligible. In fact, part of the conditions which persisted in many places in the Muslim world included the persecution of Islamic activists and forced ejection of Islam from the practical life of people. Turkey, for example, continues to ban some Islamic public practices like the Muslim women dress code.

Bu dönemde, İslam'ın bir medeniyet ve ideoloji olarak dışlandığı bu süreçte, Müslüman dünyanın bazı bölgelerinde bir militanlık ve şiddet ortamı oluştu. Bu militanlığın bir kısmı, işgal, sömürgecilik ya da toplumsal baskı koşulları altında daha önce ortaya çıkmış kurtuluş hareketlerinin bir uzantısı ve devamıydı. Örneğin El-Kaide, kısmen ABD'nin gizli operasyonları tarafından desteklenen ve finanse edilen Afgan Sovyet karşıtı cihad hareketinin içinden doğdu. Filistin'de Hamas ise İsrail'in Filistin topraklarını işgaline karşı patlak veren ayaklanmanın ortasında doğdu; bu ayaklanma, çeşitli Filistin ulusal kurtuluş hareketlerinin ortaya çıkmasına yol açmıştı. Bu militan hareketlerin görünürdeki İslami karakterine rağmen, İslam bu hareketlerden hiçbirinin doğduğu ortama katkıda bulunmadı. Bu hareketlerin çoğunda İslam, bir devşirme aracı ve üyeler için bir ilham kaynağı olarak kullanıldı.

During this period, which is characterized by an exclusion of Islam as a civilization and ideology, an environment of militancy and violence was created in some parts of the Muslim world. Part of this militancy was an outgrowth and continuation of previously created liberation movements under conditions of occupation, colonialism, or social repression. Al-Qaeda, for example, grew out of the womb of the Afghan anti-Soviet jihad movement, which was in part supported and funded by US covert operations. Hamas, in Palestine, was born in the midst of uprising against Israeli occupation of Palestinian lands, which had instigated the creation of several brands of Palestinian national liberation movements. Despite the apparent Islamic character of these militant movements, Islam did not contribute to the environment in which any of these movements was created. Islam was used in the majority of these movements as a recruiting vehicle and a source of inspiration for the members.

İslam ön plana çıkmadan önce, milliyetçilik ve vatanseverlik duygusu, önceki dönemlerin savaşçılarını besleyen aynı kitleye ilham veriyordu. Başka bir ifadeyle, şiddet, savaş, baskı, terörizm, işgal, yoksulluk, ekonomik yoksunluk ve siyasi istikrarsızlık ortamları, İslam dünyası dahil olmak üzere üçüncü dünyanın büyük çoğunluğunda hâkimdi ve İslam bu topraklardaki mozaiğin bir parçası değildi. Bu koşullara ve ortamlara karşılık olarak bu topraklardaki milletler birçok ideoloji ve siyasi gündem kullandı; bir ideoloji başarısız olduğunda ya da enerjisini tükettiğinde, bir başkası devreye giriyordu. Filistin hareketleri bu olgunun en iyi örneğini sunar; burada milliyetçi ve vatansever itici güçler yavaş yavaş İslami olanlarla yer değiştirmiştir. Afganistan'da ise İslam, Afgan halkının kabile güdülerini körükledi. Buradaki nokta şudur: Son yüz yılda ortaya çıkan faaliyet ve hareketler için İslam bir ideoloji olarak ne suçlanmalı ne de övülmeli, ne takdir edilmeli ne de kınanmalıdır.

Before Islam was drawn into the front, nationalism and sense of patriotism inspired the same crowd which supplied the fighters of the earlier periods. In other words, the environments of violence, war, repression, terrorism, occupation, poverty, economic deprivation, and political instability were predominant throughout the majority of the third world including the Muslim world, without Islam being part of the mosaic of the land. In response to these conditions and environments, the nations of these lands used many ideologies and political agendas; when an ideology fails or runs out of energy, another one comes into play. The Palestinian movements provide the best example of this phenomenon, where the nationalistic and patriotic drivers were slowly replaced by Islamic ones. In Afghanistan, Islam helped fuel the tribal motives of the Afghan people. The point here is that Islam as an ideology is not the one to blame or praise, to commend or to condemn for whatever activities and movements which culminated in the last one hundred years.

İslam'ın egemen olduğu ve İslam medeniyetinin İslam topraklarında başat ve baskın medeniyet olduğu dönemde, tarihçiler pek çok olayı, koşulu ve ortamı kolaylıkla İslam'a bağlayabiliyorlardı. Bu durum, İslam devleti Haçlı savaşları sırasında en zayıf noktasında olduğunda bile geçerliydi, çünkü İslam ülkenin hukukunu sağlamaya devam ediyordu. İslam'ın egemenlik döneminde ve on dokuzuncu yüzyılın sonunda gerileyene kadar, iniş çıkışlardan, umutsuzluk ya da umuttan, istikrar ya da kaostan, ekonomik ilerleme ya da gerilemeden, şiddet ya da barıştan, bilimsel ilerleme ya da bunun yokluğundan İslam'ın sorumlu olduğu konusunda hiçbir tartışma yoktur. Bağdat ve Semerkant'ta yapılan buluşlar, Endülüs ve İstanbul'daki mimari, İskenderiye ve Bağdat'taki kütüphaneler, şüphesiz İslam medeniyetinin sonuçlarıdır. Bugün binlerce Müslüman yenilikçi, bilim insanı, yazar ve âlim vardır. Ancak bu alanda her gözlemcinin kabul ettiği gerçek şudur: Bu parlak insanlar, birçoğu bağlı birer Müslüman olmasına rağmen, İslam medeniyetinin ürünü değildir. İslam'ın bilim insanlarının ve yenilikçilerin kişiliğini şekillendirmesine ve üretkenliklerine katkıda bulunduğunda şüphe yoktur; ancak onların icat etme ve öne çıkma yeteneğini oluşturan ortam, çağdaş medeniyetlerin ürünüdür; bu medeniyetler de milliyetçiliğin, liberalizmin, sosyalizmin, kapitalizmin ve demokrasinin bir karışımıdır.

When Islam ruled and the Islamic civilization was the main and dominant one in the lands of Islam, historians could easily attribute many events, conditions, and environments to Islam. This was true even when the Islamic state was at its weakest point during the crusade wars, because Islam continued to provide the law of the land. There is no dispute that during the period of Islamic dominance and until its decline at the end of the nineteenth century, Islam was responsible for the ups and downs, the despair or hope, the stability or chaos, the economic progress or downturn, the violence or peace, the scientific advancement or the lack of it. The inventions made in Baghdad or Samarqand, the architecture in Andalusia or Istanbul, the libraries in Alexandria or Baghdad are undoubtedly the results of Islamic civilization. Today, there are thousands of Muslim innovators, scientists, writers, and scholars. But the truth of the matter, which is recognized by any observer in the field, is that these brilliant people are not the product of the Islamic civilization, despite the fact that many of them are devout Muslims. There is no question that Islam helps molding the personality of scientists and innovators and contributes to their productivity; but the environment, which created their ability to invent and excel, is a product of the contemporary civilizations, which in turn are mix of nationalism, liberalism, socialism, capitalism, and democracy.

Özünde, Nobel edebiyat veya bilim ödülü kazanan bir Müslüman, bu başarıyı İslam dışı ideolojilerin yarattığı koşullar ve sistemler altında elde etmektedir. İslam'ın ülkenin yasalarını belirlemediği ve ülkenin medeniyetini oluşturmadığı bir durumda, bu tür başarıları İslam'a atfetmek adil değildir. Gayrimüslim yasalarla yönetilen toplumlarda, Müslüman başarılı kişiler sadece İslam'ın ürünü değildir. Aynı şekilde, kalabalık bir çarşıyı havaya uçuran ya da bir uçakta bomba taşıyan bir Müslüman da İslam'ın ürünü değildir. Her ikisi de, bilim insanı veya terörist olsun, yetiştikleri toplumlarda egemen olan yasaların, düzenlemelerin, sistemlerin ve medeniyetlerin ürünüdür.

In essence, a Muslim who wins a Noble Prize in literature or science achieves this performance under the conditions and systems created by ideologies other than Islam. And it is not fair to attribute such achievements to Islam when Islam is not the driver of the laws of land or the maker of the civilization of the land. In societies ruled by non-Islamic laws, Muslim achievers are simply not the product of Islam. By the same token, a Muslim who blows up a market full of people or carries a bomb on an airplane is not a product of Islam either. Both are the products of the laws, regulations, systems, and civilizations which dominate the societies in which both brands—scientists or terrorists—grow.

Bir ülkede İslam, yasaların ve sistemlerin kaynağı haline gelip toplumun ve medeniyetin temel rehberi olana kadar, güncel olayların hiçbirini İslam'a atfetmek ideolojik olarak yanlış olacaktır. Her ideoloji gibi, İslam'ın teorik temeli de bu temelden doğan sistemleri uygulamaya koyarak pratik döneme başlamadıkça beklenen sonucu tek başına üretemez. Bu ilke, İslam'ın siyasetinin olduğu kadar ekonomisi için de geçerlidir. İslam'ın ilk yükselişinin ilk on üç yılında, toplumsal davranışın birçok yönü ve yoksulluk, adalet, ahlak, servet dağılımı, savaş, barış, aile bağları ve daha birçok konu üzerine geniş bir tartışma yapılmıştır. Muhammed ﷺ'in davetine rağmen, bu konulardan birini yaşayan ve uygulayan insanların eylemlerinin sorumluluğunu İslam üstlenmemiştir; her ne kadar bazı Müslümanlar bu eylemlerin içinde yer almış olsa da. Örneğin, o dönemde Mekke'de yaşayan bazı Müslümanlar, İslam'ın kınadığı faiz uygulamalarının içinde yer almaya devam etmiştir.

Until and unless Islam becomes the source of laws and systems in the land, and becomes the main guide for the civilization and the societal behavior, it will be ideologically incorrect to attribute any of the contemporary events to Islam. As any ideology, the theoretical foundation of Islam alone cannot produce its expected outcome unless it begins the practical period by implementing the systems that emanate from this foundation. This principle applies to the economics of Islam as well as to its politics. During the first thirteen years of the first rise of Islam, there was an extensive discussion on many aspects of the societal behavior and issues such as poverty, justice, morals, wealth distribution, war, peace, family ties, and much more. And Islam did not take the responsibility over the actions of people living and practicing any of these issues, although some of the Muslims were part of these actions. For example, some Muslims living in Mecca during that era continued to be part of the usury practices, which were condemned by Islam.

Medine'de İslam devletinin kurulmasından sonra da İslam toplumu ve devleti, İslam toplumunun ve devletinin kapsamının dışında yaşamaya devam eden Müslümanların sorumluluğunu üstlenmedi. Bunu bilmek önemlidir; çünkü İslam bir konunun sorumluluğunu üstlendiğinde, o konuya ve buna katkıda bulunan bütün etkenlere tam anlamıyla etki edebilecek yetkiye sahip olmalıdır. Peygamber Muhammed ﷺ, Mekke'deki Kureyş kabilesiyle bir barış antlaşması yaptığında, Kureyş'in rızası dışında İslam devletine göç eden her Müslümanı geri göndermeyi kabul etti. İbn Hişam'ın derlediği Muhammed'in biyografisinde ﷺ anlatıldığına göre, bir Müslüman Mekke'den kaçıp İslam devletinin korumasını talep ederek Medine'ye geldi; ancak Peygamber ﷺ, Kureyş'in isteği üzerine o adamı Mekke'ye geri dönmeye zorladı. Adam tekrar kaçıp Kureyş'e karşı militan saldırılar düzenlemeye başlayınca, Peygamber ﷺ onun eylemlerinden uzaklaştı ve ona herhangi bir türde destek sağlamayı reddetti.

Even after the creation of the Islamic state in Medina, the Islamic society and state did not assume responsibility for Muslims who continued to live outside the scope of the Islamic society and the state. This is important to know, because Islam, when it assumes the responsibility over an issue, it must have the complete authority to impact the outcome of that issue as well as all the parameters that contribute to it. When Prophet Mohammad (PBUH) conducted a peace treaty with the Quraish tribe of Mecca, he agreed to expel any Muslim who migrates to the Islamic state against the will of Quraish. It is narrated in the biography of Mohammad, as compiled by Ibn Hisham,160 that a Muslim fled Mecca and ran into Medina seeking the protection of the Islamic state; but the Prophet forced that man to return to Mecca based on the request of Quraish. When that man fled again and began to carry militant assaults against Quraish, the Prophet (PBUH) distanced himself from his actions and refused to provide him with any type of support.

Bu arada Peygamber ﷺ, bir devletin lideri olarak, kendi devleti ile diğer devletler arasındaki ilişkileri tam bir sorumlulukla yürütmüştür. Devleti ile dünyanın geri kalanı arasındaki çatışma kuralları, barışta da savaşta da iyi tanımlanmıştı. İslam, çatışma kuralları için eksiksiz ve tam bir çerçeve sunmuştur. Ancak bu kurallar devlet düzeyinde uygulanır, bireylerin veya grupların düzeyinde değil. Eylemlerin sorumluluğu merkezileştirilmiş ve iyi tanımlanmıştır. İslam devleti ya da sistemi, devletin kapsamı dışındaki bireylerin veya grupların eylemlerinin sorumluluğunu üstlenmez ve bunların sonuçlarına katlanmaz. Burada yapmak istediğim nokta şudur: İslam'ın İslami eylem ve olaylardan tam olarak sorumlu tutulabilmesi için toplum üzerinde ve ülkelerin kuralları üzerinde kontrole sahip olması gerekir. İslam iktidarda olup ülkenin yasaları İslam tarafından yönlendirilip denetlendiğinde ve bir halife biçiminde merkezi bir liderlik başta olduğunda, ancak o zaman genel davranış ve eylemleri İslam'a atfedebiliriz. İslam iktidarda değilken ve merkezi bir liderlik yokken, dünyadaki pek çok Müslümanın dağınık, düzensiz ve ani eylemleri İslami sistem ve ideolojinin kapsamı dışında kalmaya devam edecektir; her birey kendi eylemlerinden sorumlu olacaktır.

In the meantime, the Prophet as a leader of a state conducted the relations between his state and other states with complete responsibility. The rules of engagement between his state and the rest of the world were well defined, whether in peace or war. Islam provided a full and complete script for the rules of engagement. But these rules are carried out at a state level, and not at the levels of individuals or groups. The responsibility for the acts are centralized and well defined. The Islamic state or system does not assume the responsibility or bear the consequences over the acts of individuals or groups outside the scope of the state. The point I want to make here is that for Islam to be fully responsible for Islamic acts or events, it must be in control of the society and the rules of the lands. Once Islam is in control, and the laws of the land are driven and controlled by Islam, and a central leadership in the form of a caliph is in charge, then and only then we can attribute general behavior and actions to Islam. While Islam is not in power, and a central leadership is absent, the sporadic, fitful, and spasmodic acts of many Muslims in the world will continue to be outside the scope of the Islamic system and ideology; each individual will be responsible for his own acts.

Peygamber Muhammed'in (ﷺ) hayatının ilk on üç yılı dışında, İslam tarihi boyunca Müslümanlar ilk kez İslam'ın ve onun sistemlerinin yönetmediği toplumlarda ve devletlerde yaşamak zorunda kalıyor. Ancak aradaki fark şudur: İlk on üç yıllık dönemde İslam'ın sistemleri henüz tamamen indirilmemişti ve daha önce hiç İslam devleti kurulmamıştı. Bugün ise İslam'ın sistemleri zaten derlenmiş durumda ve Kur'an'ın, Sünnet'in ve birçok fıkıh kitabının asıl metinlerinde bulunabiliyor; üstelik herkesin erişebileceği, on üç asrı aşan gerçek bir uygulama tarihi mevcut. Yine de temelde iki dönem benzerdir, çünkü İslam'ın uygulanması için İslam devletinin ve merkezi liderliğin varlığı vazgeçilmezdir. İslam'ın hükümlerinin ve kurallarının derlenmiş olup birçok kaynakta bulunması, bu hükümlerin kendi kendine ya da onlara inananların kalplerindeki inanç gücüyle işleyeceği anlamına gelmez. Hükümlerin ve kuralların harekete geçmesi için merkezi bir devlete ve yönetime ihtiyaç vardır. Aynı şekilde, ekonomi, yönetim, sosyal hayat ve hukuk sistemleri de bir toplumda kendi kendine işlemez; bu sistemlerin etkin olması ve sonuç üretmesi için, onları uygulamaya koyacak, performanslarını denetleyecek ve yozlaşmaya karşı koruyacak bir siyasi sisteme ihtiyaç duyarlar.

Aside from the first thirteen years of the life of Mohammad (PBUH), this is the first time, throughout the history of Islam, where Muslims find themselves living in societies and states which are not governed by Islam and its systems. The difference, though, is that during the first thirteen years’ period, the systems of Islam were not completely revealed and the Islamic state was never created before. This time around, the systems of Islam have already been compiled and can be found in original texts of the Quran, the Sunnah, and many books of jurisprudence; moreover, a history of more than thirteen centuries of real practice is readily available for all. Fundamentally, though, the two eras are similar, because the existence of the Islamic state and central leadership is essential for the implementation of Islam. The fact that the rules and laws of Islam are compiled and can be found in many sources does not mean that these laws perform on their own or by the power of conviction in the hearts of those who believe in these laws. Laws and rules need a central state and governance to activate them. By the same token, the systems of economy, governance, social life, and jurisprudence do not run on their own in a society; in order for these systems to be active and produce their results, they require a political system to install these systems, monitor their performance, and protect them from corruption.

Asıl mesele şu: İslam'ın uygulanmasıyla ilgili bazı insanların duyduğu korku gerçekçi değildir. Bu korku, insanların İslam'a atfetmeye alıştıkları eylemlerin arkasında İslam'ın durduğu yanlış algısından doğmaktadır. Korku gerçektir, ama gerçek zemine dayanmamaktadır. Bu korku, İslami ideolojinin, aşırı nitelikte olanlar da dahil olmak üzere dünyada hüküm süren işlerde aktif bir katılımcı olduğu öncülüne dayanmaktadır. Gerçek şu ki, İslam son yüz yıldır dünya işlerini ve siyasetini şekillendiren ideolojik karışımın bir parçası olmamıştır. Aksine İslam, çoğu durumda büyük güçlüklerle de olsa, mevcut ideolojik karışıma meydan okumak için yükselmektedir. Bu nedenle İslam, dünya işlerinde bir dayanak arayan bir ideoloji perspektifinden ele alınmalı ve incelenmelidir. Bu incelemenin temeli, İslam'ın teorik temeli ve eylemdeki İslam tarihi olmalıdır.

The point here is that the fear that some people may have regarding the implementation of Islam is not realistic. This fear is created out of the false perception that Islam stands behind the actions that people have been accustomed to attribute to Islam. This fear is real, but it is not founded on real grounds. It is based on the premise that the Islamic ideology is an active participant in the affairs prevailing in the world including those of extreme nature. The truth of the matter is that Islam has not been part of the mix of ideologies, which have shaped the world affairs and politics for the last one hundred years. On the contrary, Islam has been rising, and in many cases with great difficulty, to challenge the current ideological mix. Consequently, Islam should be viewed and scrutinized from the perspective of an ideology seeking a foothold in the world affairs. The basis of this scrutiny should be the theoretical foundation of Islam and the history of Islam in action.

Bir ideolojinin geçerliliği, öncelikle teori düzeyinde sınanmalıdır. Eğer ideoloji yeterince uzun bir süre uygulanmışsa, uygulama düzeyinde de sınanmalıdır. İslam'ın teorisi eksiksizdir, derlenmiştir ve çok sayıda kaynakta bulunabilir; bu nedenle doğrulanabilir ve sınanabilir. İslam ayrıca uygulanmış ve bin üç yüz yıl boyunca uygulama tarihine sahip olmuştur (bu, herhangi bir tek ideolojiden daha fazladır). Dolayısıyla İslam'ın pratik uygulaması da sınanabilir ve doğrulanabilir.

The validity of any ideology should be first tested at the level of its theory. If the ideology had been practiced for a sufficient period of time, then it should also be tested at the implementation level. The theory of Islam is complete and had been compiled and can be found in numerous sources; therefore, it can be verified and tested. Islam also had been implemented and has a history of implementation over thirteen hundred years (more than any other single ideology). Therefore, the practical implementation of Islam can also be tested and verified.