الله تعالیٰ نے فرمایا:

Allah the Almighty revealed:

«به یاد آور هنگامی را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: "به درستی که من در زمین جانشینی قرار خواهم داد." گفتند: "آیا کسی را در آن قرار می‌دهی که در آن فساد کند و خون‌ریزی نماید، حال آنکه ما به ستایش تو تسبیح می‌گوییم و تو را تقدیس می‌کنیم؟" فرمود: "من چیزی را می‌دانم که شما نمی‌دانید." و خداوند همه نام‌ها را به آدم آموخت، سپس آن‌ها را بر فرشتگان عرضه داشت و فرمود: "اگر راستگو هستید، نام‌های اینان را به من بگویید." آنان (فرشتگان)»

"Remember when your Lord said to the angels: 'Verily, I am going to place mankind generations after generations on earth.' They said: 'Will You place therein those who will make mischief therein and shed blood, while we glorify You with praises and thanks (exalted be You above all that they associate with You as partners) and sanctify You.' Allah said: 'I know that which you do not know.' Allah taught Adam all the names of everything, then He showed them to the angels and said: "Tell Me the names of these if you are truthful." They (angels)

«سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا» — پاک و منزهی تو، ما را دانشی نیست جز آنچه تو به ما آموختی.

said: "Glory be to You, we have no knowledge except what You have taught us.

«بیشک تو، همان دانای فرزانه‌ای.» فرمود: «ای آدم! آنان را از نام‌هایشان آگاه ساز.» و چون او را از نام‌هایشان آگاه ساخت، فرمود: «آیا به شما نگفتم که من نهان آسمان‌ها و زمین را می‌دانم، و آنچه را آشکار می‌کنید و آنچه را پنهان می‌داشتید، می‌دانم؟» و یاد کن هنگامی را که به فرشتگان گفتیم: «بر آدم سجده کنید.» پس همه سجده کردند جز ابلیس که خودداری کرد و تکبر ورزید و از کافران (نافرمانان خدا) شد. و گفتیم: «ای آدم! تو و همسرت در بهشت ساکن شوید و هر جا خواستید از آن به فراوانی و با خوشی و آسایش بخورید، اما به این درخت نزدیک نشوید که از ستمکاران خواهید بود.» پس شیطان آن دو را از بهشت به لغزش انداخت و آنان را از آنچه در آن بودند بیرون آورد. و گفتیم: «همگی فرود آیید، در حالی که برخی دشمن برخی خواهید بود. و در زمین تا مدتی معین، جایگاه و بهره‌مندی شما خواهد بود.» آنگاه آدم از پروردگارش کلماتی دریافت کرد و او توبه‌اش را پذیرفت. بی‌گمان او توبه‌پذیر و مهربان است.

Verily, it is You, the All-Knower, the All-Wise." He said: "O Adam! Inform them of their names," and when he had informed them of their names, He said: "Did I not tell you that I know the unseen in the heavens and the earth, and I know what you reveal and what you have been hiding?" Remember when We said to the angels: "Prostrate yourself before Adam" They prostrated except Iblis, he refused and was proud and was one of the disbelievers(disobedient to Allah)." We said: "O Adam! Dwell you and your wife in the Paradise and both of you freely with pleasure and delight of things therein as wherever you will but come not near this tree or you both will be of the Zalimeen (wrongdoers)." Then the Satan made them slip therefrom (the Paradise), and got them out from that in which they were. We said: "Get you down all with enmity between yourselves. On earth will be a dwelling place for you and an enjoyment for a time." Then Adam received from his Lord Words. His Lord pardoned him (accepted his repentance). Verily He is the One Who forgives (accepts repentance), the most Merciful.

فرمودیم: «همگی از این [جایگاه] — یعنی بهشت — فرود آیید؛ پس هرگاه هدایتی از جانب من به سوی شما آمد، آنان که از هدایت من پیروی کنند، نه بیمی بر ایشان است و نه اندوهگین خواهند شد. اما کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را تکذیب کردند، آنان اهل آتشند و در آن جاودانه خواهند ماند.» [سوره البقرہ، آیات ۳۸–۳۹]

We said: "Get down all of you from this place (the Paradise), then whenever there comes to you Guidance from Me, and whoever follows My Guidance there shall be no fear on them, nor shall they grieve. But those who disbelieve and belie Our Ayah (proofs, evidences, verses, lessons, and signs and revelations, etc) such are the dwellers of the Fire, they shall abide therein forever." (Chapter 2:30-39, Qur'an).

و همانا ما شما را (یعنی پدرتان آدم را) آفریدیم، سپس به شما شکل دادیم (همان صورت نیکوی انسان بودن)، آنگاه به فرشتگان گفتیم: «برای آدم سجده کنید». پس سجده کردند، جز ابلیس که از سجده کنندگان بودن سر باز زد.

"And surely, We created you (your father Adam) and then gave you shape (the noble shape of a human being), then We told the angels, "Prostrate to Adam", and they prostrated, except Iblis, he refused to be those who prostrate.

فرمود: «ای ابلیس! چه چیز تو را بازداشت از اینکه سجده کنی، آنگاه که تو را فرمان دادم؟» گفت: «من از او بهترم؛ مرا از آتش آفریدی و او را از گل آفریدی.» فرمود: «از آن (بهشت) فرود آی، که تو را نرسد که در آن تکبر ورزی. بیرون شو که تو از خواران هستی.» گفت: «مرا تا روزی که برانگیخته شوند مهلت ده.» فرمود: «تو از مهلت‌داده‌شدگانی.» گفت: «چون مرا گمراه کردی، بی‌گمان بر سر راه راست تو بر ایشان (بنی‌آدم) کمین خواهم نشست. آنگاه از پیش رو و از پشت سر و از راست و از چپ‌شان به سراغشان خواهم آمد و بیشتر ایشان را سپاسگزار نخواهی یافت (فرمانبردار تو نخواهند بود).» فرمود: «از بهشت بیرون رو، خوار و رانده‌شده. هر که از ایشان از تو پیروی کند، قطعاً جهنم را از همه شما پر خواهم کرد.» و «ای آدم! تو و همسرت در بهشت سکونت گزینید و از هر جا که خواهید بخورید، اما به این درخت نزدیک مشوید، وگرنه از ستمکاران خواهید بود.» www.islambasics.com «پس شیطان وسوسه‌اش را به آن دو القا کرد تا آنچه از عورت‌هایشان که پنهان بود، برایشان آشکار گرداند، و گفت: "پروردگارتان شما را از این درخت باز نداشت جز آنکه فرشته شوید یا جاویدان گردید."» و شیطان به خدا برای آن دو سوگند خورد که: «بی‌گمان من از خیرخواهان شمایم.» پس با فریب آنان را به سوی خود کشید. و چون از آن درخت چشیدند، آنچه از عورت‌هایشان که پنهان بود برایشان آشکار شد و شروع کردند به چسباندن برگ‌های بهشت بر خود (تا عورت خود را بپوشانند). پروردگارشان ندایشان داد: «آیا شما را از آن درخت باز نداشتم و به شما نگفتم که شیطان دشمن آشکار شماست؟» گفتند: «پروردگارا! ما به خود ستم کردیم. اگر ما را نبخشی و بر ما رحم نکنی، قطعاً از زیانکاران خواهیم بود.» الله تعالى فرمود:

Allah said: "What prevented you (O Iblis) that you did not postrate when I commanded you?" Iblis said: "I am better than him (Adam), You created me from fire and him You created from clay." Allah said: "O Iblis get down from this (Paradise), it is not for you to be arrogant here. Get out for you are of those humiliated and disgraced." Iblis said: "Allow me respite till the Day they are raised up (Day of Resurrection)." Allah said: "You are of those allowed respite." Iblis said: "Because You have sent me astray, surely I will sit in wait against them (human beings) on Your Straight Path. Then I will come to them from before them and behind them, from their right and from their left and You will not find most of them as thankful ones (they will not be dutiful to You)." Allah said: "Get out from Paradise, disgraced and expelled. Whoever of them (mankind) will follow you, then surely I will fill Hell with you all." "And O Adam! Dwell you and your wife in Paradise, and eat thereof as you both wish, but approach not this tree otherwise you both will be of the Zalimeen (unjust and wrongdoers)." www.islambasics.com “Then Satan whispered suggestions to them both in order to uncover that which was hidden from them of their private parts before, he said:" Your Lord did not forbid you this tree save you should become angels or become of the immortals." Satan swore by Allah to them both saying: "Verily I am one of the sincere well wishers for you both." So he misled them with deception. Then when they tasted of the tree, that which was hidden from them of their shame (private parts) became manifest to them and they began to stick together the leaves of Paradise over themselves (in order to cover their shame). Their Lord called out to them saying "Did I not forbid you that tree and tell you, Verily Satan is an open enemy unto you?" They said: "Our Lord! We have wronged ourselves. If You forgive us not, and bestow not upon us Your Mercy, we shall certainly be of the losers." Allah said:

الله تعالیٰ نے فرمایا:

Allah the Almighty revealed:

به یاد آور آنگاه که پروردگارت از پشت فرزندان آدم، ذریّه‌شان را برگرفت و ایشان را بر خودشان گواه گرفت: «آیا من پروردگار شما نیستم؟» گفتند: «آری! گواهی می‌دهیم» [این کار را کرد] تا مبادا در روز قیامت بگویید: «ما از این [امر] غافل بودیم». یا بگویید: «پدرانمان پیش از این شرک ورزیدند و ما پس از ایشان فرزندانی بودیم که [از آنان پیروی کردیم]؛ آیا ما را به خاطر کارهای باطلِ اهل باطل هلاک می‌کنی؟» و این‌گونه آیات را به تفصیل بیان می‌کنیم تا شاید بازگردند.

"Remember when your Lord brought forth from the children of Adam, from their loins, their seed (or from Adam's loin his offspring) and made them testify as to themselves saying: 'Am I not your Lord?' They said: 'Yes! We testify' lest you should say on the Day of Resurrectio:. 'Verily we have been unaware of this'. Or lest you should say: 'It was only our father aforetime who took others as partners in worship along with Allah and we were merely their descendants after them; will you then destroy us because of the deeds of men who practiced al batil (polytheism) and committing crimes and sins, invoking and worshipping others besides Allah?' Thus do We explain the Ayah (proofs, evidences, verses, lessons, signs, revelations etc) in detail so that they may turn unto the truth". (Ch 7:172-174 Quran).

فرزندان آدم گفتند: «پروردگارا، گواهی می‌دهیم که تو پروردگار ما هستی؛ جز الله هیچ پروردگاری نداریم.» الله پدرشان آدم را بلند کرد، و او به آنان نگریست و دید برخی از ایشان ثروتمند و برخی تهیدست‌اند، و برخی خوش‌صورت و برخی نه. آدم گفت: «ای الله! دوست دارم که بندگانت را برابر قرار دهی.» الله پاسخ داد: «من دوست دارم که سپاسگزاری شوم.» آدم در میان فرزندانش پیامبران را دید که مانند چراغ‌ها می‌درخشند.

Adam's progeny declared: "Our Lord, we bear witness that You are our Lord; we have no other Lord but Allah. Allah raised their father Adam, and he looked at them and saw those of them who were rich and those who were poor, and those who had good forms and those who did not. Adam said: "O Allah! I wish You to make Your servants equal." Allah replied "I love being thanked." Adam saw among the prophets like lamps among his progeny.

خداوند متعال فرمود:

Almighty Allah declared:

به یاد آر آن هنگام را که از پیامبران پیمانشان را گرفتیم، و از تو (ای محمد ﷺ)، و از نوح و ابراهیم و موسی و عیسی پسر مریم. از ایشان پیمانی استوار گرفتیم. (سورۀ الأحزاب، آیۀ ۷)

"Remember when We took from the Prophets their covenant, and from you (o Muhammad), and from Noah, Abraham, Moses, and Jesus son of Mary. We took from them a strong covenant. (Ch 33:7 Quran).

در آیه‌ای دیگر، الله متعال فرمان داد:

In another verse Allah the Exalted commanded:

﴿پس روی خود را به سوی دین حنیف و خالص کن (تنها برای الله عبادت کن)، همان فطرت الله که مردم را بر آن آفریده است. در آفرینش الله هیچ دگرگونی نیست؛ این است دین راست و استوار، ولیکن بیشتر مردم نمی‌دانند.﴾ (سوره الروم، آیه ۳۰)

"So set you (O Muhammad) your face towards the religion of pure Islamic Monotheism Hanifan (worship none but Allah Alone) Allah's Fitrah (Allah's Islamic Monotheism), with which He has created mankind. No change let there be in khalqillah (the Religion of Allah--Islamic Monotheism), that is the straight religion, but most men know not." (Ch 30:30 Quran).

روایت دیگری از این داستان می‌گوید که خداوند مشتی از خاک زمین برگرفت و رنگ‌ها را در آن آمیخت: سفید، سیاه، زرد و سرخ. به همین سبب است که انسان‌ها با رنگ‌های گوناگون به دنیا می‌آیند. هنگامی که خداوند خاک را با آب آمیخت، به گِل سفالگری تبدیل شد که صدا می‌دهد. سپس آن گِل تخمیر شد و بوی گرفت. ابلیس از کنار آن گذشت و در شگفت بود که از این گِل چه چیزی ساخته خواهد شد. خداوند از آن گِل آدم را آفرید. او شکل آدم را با دست‌های خود شکل داد و روح خود را در او دمید. هنگامی که حیات در بدن آدم جاری شد، آن بدن به لرزه درآمد.

Another version of the story relates that Allah took a handful of the dust of the earth and mixed into it the colors, white, black, yellow and red. That is the reason why men are born different colors. When Allah mixed the dust with water, it turned into potter's clay that makes a sound. It was fermented and had a smell. Iblis passed by, wondering what was going to be made of that clay. From the clay Allah created Adam. he molded his form with His own hands and blew His spirit into him. Adam's body quivered as life was imbued into it.

سپس دیگران (کافران و مشرکان و غیر ایشان) را غرق کردیم۔

"Then We drowned the other (disbelievers and polytheists, etc.)." (Ch 37:82 Quran).

الله تعالیٰ فرمود:

Allah the Almighty declared:

همانا مَثَلِ عیسی نزد خداوند، مانند مَثَلِ آدم است. او را از خاک آفرید، سپس به او فرمود: «باش!» و او شد.

"Verily the likeness of Jesus, in Allah's Sight is the likeness of Adam, He created him from the dust then He said to him "Be!" --and he was. (Ch 3:59 Quran).

آدم چشمانش را گشود و دید که همهٔ فرشتگان در برابر او به سجده افتاده‌اند، جز یک موجود که در فاصله‌ای دور ایستاده بود. آدم نمی‌دانست آن موجودی که در برابرش سجده نکرده چه نوع موجودی است و نامش را هم نمی‌دانست. ابلیس با فرشتگان ایستاده بود تا شامل فرمانی شود که به آنان داده شده بود، اما او از فرشتگان نبود. او از جن بود و بنا بر این، باید از فرشتگان فروتر می‌بود. آنچه روشن است این است که این سجده برای نشان دادن احترام بود و به این معنا نبود که فرشتگان آدم را می‌پرستیدند. سجدهٔ عبادت تنها برای الله انجام می‌شود.

Adam opened his eyes and saw all the angels prostrating before him except one being who was standing at a distance Adam did not know what kind of creature it was that did not prostrate before him nor did he know its name. Iblis was standing with the angels so as to be included in the command given to them but he was not one of them. He was a jinn, and as such he was supposed to be inferior to the angels. What is clear is that this prostration was to show respect and did not mean that the angels were worshipping Adam. Prostrating in worship is done only for Allah..

خداوند متعال داستان سرپیچی ابلیس از سجده کردن برای آدم را بازگو فرمود:

Almighty Allah recounted the story of Iblis's refusal to prostate before Adam:

به یاد آور هنگامی را که پروردگارت به فرشتگان گفت: «من بشری را از گِلی خشکیده، از لجنی سیاه و بدبو شکل‌داده خواهم آفرید. پس چون او را به‌تمامی بیاراستم و از روح خود در او دمیدم، برای او به سجده درافتید.» پس فرشتگان همگی به‌یکباره سجده کردند، جز ابلیس که از آنان بودن با سجده‌کنندگان را نپذیرفت. خداوند فرمود: «ای ابلیس! چرا با سجده‌کنندگان نیستی؟» گفت: «من بر آن نیستم که برای بشری سجده کنم که او را از گِلی خشکیده، از لجنی سیاه و بدبو شکل‌داده‌ای.» فرمود: «پس از آن بیرون رو که تو رانده‌شده‌ای. و بی‌گمان لعنت تا روز جزا بر تو خواهد بود.» [قرآن کریم، سوره الحجر، آیات ۲۸–۳۵]

"Remember when your Lord said to the angels, 'I am going to create a man (Adam) from sounding clay of altered black smooth mud. So when I have fashioned him completely and breathed into him (Adam) the soul which I created for him then fall you down prostrating yourselves unto him'. So the angels prostrated themselves all of them together, except Iblis, he refused to be among the prostrators. Allah said: 'O Iblis! What is your reason for not being among the prostrators?' Iblis said: 'I am not the one to prostrate myself to a human being, whom You created from sounding clay of altered black smooth mud.' Allah said: 'Then get out from here for verily you are Rajim (an outcast or cursed one). Verily the curse shall be upon you till Day of Recompense (Day of Resurrection)'". (Ch 15:28-35 Quran).

در سوره‌ای دیگر، الله متعال آن را چنین بازگو فرموده است:

In another surah Almighty Allah recounted it thus:

پس از این درس دربارۀ آزادی، آدم درس دیگری آموخت، درسی دربارۀ دانش. آدم دریافت که ابلیس نمادِ شر در جهان است و فرشتگان نمادِ خیر. با این حال، او هنوز چیزی دربارۀ خودش نمی‌دانست. سپس خداوند هویت واقعی او و علت آفرینشش و رازِ بزرگداشتش را به او نشان داد.

After this lesson about freedom Adam learned another lesson, one about knowledge. Adam realized that Iblis was the symbol of evil in the universe and that the angels were the symbol of good. However he did not yet know anything about himself. Then Allah made him perceive his true identity and the reason for his creation, and the secret of his glorification.

الله تعالی فرمود: «وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا» (سورۀ البقرہ، آیۀ ۳۱).

Allah the Exalted said: "He taught Adam all the names of everything". (Ch 2:31 Quran).

خداوند متعال به آدم توانایی شناخت ماهیت همه چیزها و خلاصه‌کردن آن‌ها در قالب نام‌ها را عطا فرمود؛ این پرنده است، این ستاره است، این درخت است، و غیره. خداوند در آدم نیازی سیری‌ناپذیر به دانش و عشق به آن، و میل به به‌ارث‌گذاشتن دانش برای فرزندانش را نهاد. این، دلیل آفرینش او و راز بزرگداشت او بود.

Almighty Allah granted Adam the power to know the natures of all things and to summarize them by names; that is a bird, that is a star, that is a tree, etc Allah implanted in Adam an insatiable need for and love of knowledge and a desire to bequeath knowledge to his children. This was the reason for his creation and the secret of his glorification.

پس از آنکه آدم نام همه چیز را با ویژگی‌ها و کاربردهایشان فراگرفت، الله آنها را به فرشتگان عرضه کرد و فرمود:

After Adam had learned the names of all things, along with their properties and uses, Allah presented them to the angels and said:

«به من نام‌های اینان را بگو اگر راستگو هستید.» (قرآن، بقره: ۳۱)

"Tell Me the names of these if you are truthful."(Ch 2:31 Quran)

فرشتگان به ناتوانی خود اعتراف کردند:

The angels admitted their inability:

سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ (البقرة: ۳۲)

"Glory be to You, we have knowledge except what You have taught us. Verily it is You the All Knower, the All Wise." (Ch 2:32)

خداوند متعال سپس به آدم روی آورد:

Allah Almighty then turned to Adam:

«ای آدم! ایشان را از نامهایشان آگاه ساز»، و چون او ایشان را از نامهایشان آگاه ساخت، فرمود:

"O Adam! Inform them of their names," and when he had informed them of their names, He said:

«آیا به شما نگفتم که من غیب آسمان‌ها و زمین را می‌دانم، و آنچه را آشکار می‌کنید و آنچه را پنهان می‌داشتید، می‌دانم؟» (سورۀ البقره، ۲:۳۳).

'Did I not tell you that I know the unseen in the heavens and the earth, and I know what you reveal and what you have been hiding?'" (Ch 2:33).

خداوند می‌خواست که فرشتگان بدانند او از شگفتی ایشان آگاه است، آن هنگام که به آنان درباره آفرینش آدم خبر داد، و نیز از سرگشتگی ایشان که آشکار نکرده بودند آگاه است، و همچنین از آنچه ابلیس از نافرمانی و ناسپاسی خود پنهان داشته بود.

Allah wanted the angels to know that He knew of their astonishment when He had told them about the creation of Adam and that He also knew of their confusion which they had not revealed, as well as what Iblis had concealed of his disobedience and ingratitude.

ابن عباس و گروهی از یاران پیامبر ﷺ روایت کرده‌اند که چون ابلیس از بهشت رانده شد و آدم در آن جای گرفت، آدم در بهشت تنها بود و همسری نداشت که از او آرامش یابد. مدتی خوابید و چون بیدار شد، زنی را دید که خداوند او را از دنده‌هایش آفریده بود. پس از او پرسید: «تو کیستی؟» پاسخ داد: «زنی». پرسید: «چرا آفریده شده‌ای؟» گفت: «تا در من آرامش یابی.» فرشتگان، برای آنکه میزان دانش او را دریابند، از او پرسیدند: «ای آدم، نامش چیست؟» پاسخ داد: «حوا». پرسیدند: «چرا چنین نامیده شد؟» پاسخ داد: «زیرا از چیزی زنده آفریده شده است.»

Ibn Abbas and a group of companions of the Prophet (PBUH) narrated that when Iblis was sent out of Paradise and Adam was accommodated therein, Adam was alone in Paradise and did not have a partner from whom he could get tranquility. He slept for some time and when he woke up, he saw a woman whom Allah had created from his ribs. So he asked her, "Who are you? She replied, "A woman" He asked: "Why have you been created?" She said :"So that you could find tranquility in me." The angels, trying to find out the extent of his knowledge, asked him: "What is her name, O Adam?" He replied, "Eve". They asked: "Why was she so named?" He replied, " Because she was created from something living."

محمد بن إسحاق و ابن عباس روایت کرده‌اند که حوا از کوتاه‌ترین دندهٔ چپ آدم، در حالی که او خوابیده بود، آفریده شد و پس از مدتی گوشت بر او پوشانده شد. به همین دلیل است که الله متعال فرموده است:

Muhammad Ibn Ishaaq and Ibn Abbas related that Eve was created from the shortest left rib of Adam while he was sleeping and after awhile she was clothed with flesh. That is why Allah the Exalted said:

ای مردم! از پروردگارتان پروا کنید، همان کسی که شما را از یک تن آفرید (آدم) و همسرش (حوا) را از همان [آدم] آفرید، و از آن دو، مردان و زنان بسیاری پدید آورد.

"O Mankind! Be dutiful to your Lord, Who created you from a single person (Adam) and from Him (Adam) He created his wife (Eve), and from them both He created many men and women.

(فصل ۴:۱)

(Ch 4:1)

و خداوند نیز فرمود:

Allah also said:

او کسی است که شما را از یک انسان آفرید و از او همسرش را پدید آورد تا با او آرامش یابد.

"It is he Who has created you from a single person (Adam) and then He created from him his wife (Eve), in order that he might enjoy the pleasure of living with her."(Ch 7:189).

ابوهریره روایت می‌کند که پیامبر خدا ﷺ فرمود: «ای مسلمانان! شما را به مدارا با زنان سفارش می‌کنم، زیرا آنان از دنده آفریده شده‌اند، و کج‌ترین بخش دنده، قسمت بالایی آن است. اگر بخواهی آن را راست کنی، می‌شکند، و اگر رهایش کنی، همچنان کج باقی می‌ماند. پس شما را سفارش می‌کنم که به زنان توجه کنید.» (صحیح البخاری)

Abu Hurairah narrated that the Prophet Muhammad (PBUH) said: "O Muslims! I advise you to be gentle with women, for they are created from a rib, and the most crooked portion of the rib is its upper part. If you try to straighten it, it will break and if you leave it, it will remain crooked, so I urge you to take care of the women." (Sahih Bukhari).

ای آدم! تو و همسرت در بهشت ساکن شوید و هر جا که خواستید، از آنچه در آن است با گوارایی و خوشی آزادانه بخورید، اما به این درخت نزدیک نشوید که از ستمکاران خواهید بود.(سورۀ البقره، آیۀ ۳۵)

Allah commanded Adam to dwell in Paradise: "O Adam! Dwell you and your wife in the Paradise and eat both of you freely with pleasure and delight of things therein as wherever you will, but come not near this tree or you both will be of the Zalimeen (wrong doers)."(Ch 2:35)

محل این بهشت برای ما ناشناخته است. قرآن آن را آشکار نکرده است و مفسران پنج نظر مختلف داشته‌اند. برخی گفته‌اند که این همان بهشت پناهگاه است و جایگاهش آسمان است. دیگران آن سخن را نپذیرفته‌اند، زیرا اگر این بهشت، بهشت پناهگاه می‌بود، ورود ابلیس به آن ممنوع می‌شد و نافرمانی نیز در آن ممنوع می‌بود. گروهی دیگر گفته‌اند که این بهشتی دیگر بوده که خداوند برای آدم و حوا آفریده است. گروه چهارمی گفته‌اند که این بهشتی بر روی زمین و در مکانی بلند بوده است. گروهی دیگر از مفسران، آنچه را در قرآن آمده بپذیرفته و دربارهٔ محل این بهشت پرسشی نکرده‌اند. ما با این آخرین نظر موافقیم، زیرا درسی که از محل آن می‌آموزیم در برابر درسی که از رویدادهایی که در آنجا رخ داده می‌گیریم، ناچیز است.

The location of this Paradise is unknown to us. The Quran did not reveal it, and the commentators had five different opinions. Some said that it was the paradise of our refuge and that its place was heaven. Others regreted that statement because if it was the paradise of refuge Iblis would have been forbidden admission and disobedience would have been forbidden as well. Still others said that it was another paradise that was created by Allah for Adam and Eve. A fourth group said it was a paradise on the earth located in a high place. Another group of commentators accept what was in the Quran without questioning where this paradise was located. We agree with this last opinion as the lesson we learn from its location is immaterial compared to the lesson we learn from the events that took place there.

آدم و حوّا در بهشت پذیرفته شدند و در آنجا رؤیای همهٔ انسان‌ها را زیستند.

Adam and eve were admitted to Paradise and there they lived the dream of all human beings.

خداوند به آنان اجازه داد که به همه چیز نزدیک شوند و از همه چیز بهره ببرند، جز یک درخت؛ که شاید درخت رنج بوده یا درخت دانش. خداوند آنان را از آن نهی کرد، در حالی که در بهشت سکونت داده شده بودند.

Allah permitted them to approach and enjoy everything except one tree, that might have been the Tree of Pain or the Tree of Knowledge. Allah forbade them they were give abode in Paradise.

«و به این درخت نزدیک نشوید، که از ستمکاران خواهید بود.» (سورۀ البقره، آیۀ ۳۵)

"But come not near this tree or you both will be of the wrong doers." (Ch 2:35)

آدم و حوّا می‌دانستند که خوردن میوهٔ آن درخت برایشان حرام است. اما آدم انسان بود و انسان به فراموشی گرایش دارد. دلش دگرگون می‌شود و اراده‌اش سست می‌گردد. ابلیس تمام حسد درونش را برانگیخت و از انسانیت آدم بهره گرفت تا او را فریب دهد. روز به روز شروع به وسوسه‌کردن او کرد و با نرمی او را ترغیب می‌نمود: «آیا تو را به درخت جاودانگی و پادشاهی ابدی راهنمایی کنم؟» به آن دو گفت:

Adam and Eve understood that they were forbidden to eat the fruit of that tree. Adam was however a human being and man tends to forget. His heart changes and his will weakens. Iblis summoned all the envy within him and took advantage of Adam's humanity to exploit him. He started to whisper to him day after day, coaxing him: "Shall I guide you to the Tree of Immortality and the Eternal Kingdom?" He said to them:

«پروردگارتان شما را از این درخت نهی نکرد جز این که (مبادا) فرشته یا جاودانه شوید». و (شیطان) برای آن دو به خدا سوگند خورد که: «در حقیقت من از خیرخواهان شمایم».

"Your Lord did not forbid you this tree save you should become angels or become of the immortals." He (Satan) swore by Allah to them both saying: "Verily I am one of the sincere well wishers for you both." (Ch 7:20-21)

آدم از خود پرسید: «اگر از این درخت بخورم چه خواهد شد؟ ممکن است واقعاً درخت جاودانگی باشد.» آرزوی او این بود که در معصومیت پاک بهشت، برای همیشه زندگی کند. سال‌ها گذشت و آدم و حوا سرگرم اندیشیدن به آن درخت بودند. سپس روزی تصمیم گرفتند از میوه‌اش بخورند. آنان فراموش کردند که الله به ایشان هشدار داده بود که به آن نزدیک نشوند، و اینکه ابلیس دشمن سوگندخورده ایشان است. آدم دستش را دراز کرد، یکی از میوه‌ها را چید و به حوا تعارف کرد. هر دو از آن درخت ممنوع خوردند.

Adam asked himself: "What will happen if I eat from this tree? It might truly be the Tree of Immortality." His dream was to live forever in the pure innocence of Paradise." Years went by, and Adam and Eve were preoccupied with thoughts of that tree. Then one day they decided to eat of its fruit. They forgot that Allah had warned them not to approach it and that Iblis was their sworn enemy. Adam stretched out his hand, picked one of the fruits and offered it to Eve. They both ate of the forbidden tree.

فَدَلّاهُمَا بِغُرُورٍ. ... این گونه خداوند متعال به ما فرمود: «پس او (شیطان) ایشان را با فریب گمراه ساخت.» (سوره اعراف، آیه ۲۲)

Allah Almighty told us: "So he (Satan) misled them with deception." (Ch 7:22)

فرمود خداوند: «وَعَصَىٰ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَىٰ» [طه: ۱۲۱] — یعنی: «و آدم از پروردگار خود نافرمانی کرد، پس گمراه شد.»

Allah said: "Thus did Adam disobey his Lord so he went astray." (Ch 20:121).

خداوند متعال او را خطاب کرد:

Allah the Almighty addressed him:

«آیا شما را از آن درخت باز نداشتم و نگفتم که شیطان دشمن آشکار شماست؟» گفتند:

"Did I not forbid you that tree and tell you: Verily Satan is an open enemy unto you?" They said:

«پروردگارا! ما به خود ستم کردیم. اگر تو ما را نبخشی و بر ما رحم نکنی، قطعاً از زیانکاران خواهیم بود.» فرمود: «فرود آیید؛ برخی از شما دشمن برخی دیگر خواهید بود (آدم، حوا و شیطان و غیره). در زمین برای شما قرارگاه و بهره‌ای تا زمانی معین خواهد بود.» فرمود: «در آن زندگی خواهید کرد و در آن خواهید مرد و از آن بیرون آورده خواهید شد (برانگیخته می‌شوید).» (الأعراف: ۲۲-۲۵).

"Our Lord! We have wronged ourselves. If You forgive us not, and bestow not upon us Your Mercy, we shall certainly be of the losers." Allah said; "Get down, one of you an enemy to the other (Adam, Eve, and Satan etc). On earth will be a dwelling place for you and an enjoyment, for a time." He said: "Therein you shall live and therein you shall die, and from it you shall be brought out (resurrected)." (7:22-25).

به روایتی که حافظ ابن عساکر نقل کرده، خداوند به دو فرشته فرمان داد که آدم را از جوار مقدس خود دور کنند. پس جبرئیل تاج را از سرش برداشت و میکائیل دیهیم را از پیشانیش گرفت. آدم گمان کرد که مجازاتش تسریع شده است، پس سجده کرد و گریست و گفت: «بخشش! بخشش!» خداوند پرسید: «آیا از من می‌گریزی؟» آدم پاسخ داد: «نه، پروردگارا، بلکه از تو شرمنده‌ام.» عبدالرحمن بن عمرو اوزاعی گفته است که آدم ۱۰۰ سال در بهشت بود. در روایت دیگری گفته شده که ۶۰ سال بود. ابن عساکر گزارش داده که آدم ۶۰ سال برای از دست دادن بهشت و ۷۰ سال برای خطای خود گریست، و ۷۰ سال دیگر نیز هنگامی که پسرش کشته شد، گریست. آنان بهشت را ترک کردند و به زمین فرود آمدند. آدم اندوهگین بود و حوا می‌گریست. خداوند توبه‌شان را پذیرفت، زیرا صادقانه بود، و به ایشان فرمود که زمین قلمرو و منشأ ایشان خواهد بود؛ جایی که در آن زندگی و مرگ خواهند داشت و روز قیامت از همان‌جا برانگیخته خواهند شد.

Again there are old stories about these events. Al Hafez Ibn Asaker narrated that Allah commanded two angels to remove Adam from His holy proximity. So Gabriel stripped him of the crown on his head, and Michael took the diadem from his forehead. Adam thought that his punishment had been hastened and bowed down crying; "Forgiveness! Forgiveness!" so Allah asked: "Are you running away from Me?" Adam replied, "No, my Lord, but I am shy of You." Abdul Rahman Ibn Amru Al - Awza'iy said that Adam spent 100 years in Paradise. In another narration it was said he spent 60 years. Ibn Asaker reported that Adam wept for 60 years for his loss of Paradise and 70 years for his mistake, and he wept for another 70 years when his son was killed. They left Paradise and descended upon the earth. Adam was sad and Eve was crying. Allah accepted their repentance because it was sincere and He told them that the earth would be their realm and origin where they would live and die and whence they would come on the Day of Judgment.

برخی بر این باورند که دلیل سکونت نداشتن بشر در بهشت این است که آدم نافرمانی کرد، و اگر آن گناه نبود، ما همواره در بهشت می‌بودیم. این‌ها افسانه‌های ساده‌لوحانه‌اند، زیرا هنگامی که الله می‌خواست آدم را بیافریند، به فرشتگان فرمود: «من در زمین جانشینی قرار خواهم داد.» نفرمود: «من در بهشت جانشینی قرار خواهم داد.» پس فرود آمدن آدم به زمین نه از سر خواری بود، بلکه فرود آمدنی باشکوه بود.

Some people believe that the reason why mankind does not dwell in Paradise is that Adam was disobedient and that if it had not been for this sin, we could have been there all along. These are naive fictions because when Allah wanted to create Adam, He said to the angels, "I shall make a vicegerent on the earth." He did not say, "I shall make a vicegerent in Paradise." Adam's descent on earth, then, was not due to degradation but rather it was dignified descent.

خداوند می‌دانست که آدم و حوا از آن درخت خواهند خورد و به زمین فرود خواهند آمد. او می‌دانست که شیطان به معصومیت آنان تجاوز خواهد کرد. آن تجربه برای زندگی‌شان بر روی زمین ضروری بود؛ و سنگ بنای خلافتشان به شمار می‌رفت. هدف آن بود که به آدم، حوا و فرزندانشان بیاموزد که این شیطان بود که باعث بیرون رانده شدنشان از بهشت شد، و اینکه راه رسیدن به بهشت تنها از طریق فرمانبرداری از الله و دشمنی با شیطان امکان‌پذیر است.

Allah knew that Adam and Eve would eat of the tree and descend to earth. He knew that Satan would rape their innocence. That experience was essential for their life on earth; it was a cornerstone of their vicegerency. It was meant to teach Adam, Eve, and their progeny that it was Satan who had caused them to be expelled from Paradise and that the road to Paradise can only be reached by obedience to Allah and enmity to Satan.

آیا می‌توان گفت که آدم و سایر انسان‌ها از پیش مقدّر شده بودند که گناه کنند و از بهشت رانده شوند و به زمین فرستاده شوند؟ در حقیقت، این افسانه به همان اندازه ساده‌لوحانه است که افسانه نخست.

Could it be said that Adam and the rest of mankind were predestined to sin and to be expelled from Paradise and sent to the earth? In fact, this fiction is as naive as the first one.

آدم علیه‌السلام از اختیار کامل برخوردار بود، و او پیامد کردار خود را تحمل کرد. او با خوردن از درخت ممنوع نافرمانی کرد، پس خداوند او را از بهشت بیرون راند. نافرمانی او آزادی‌اش را نفی نمی‌کند؛ برعکس، نتیجه‌ی همان آزادی است.

Adam complete free will, and he bore the consequences of his deed. He disobeyed by eating of the forbidden tree, so Allah dismissed him from Paradise. His disobedience does not negate his freedom. On the contrary it is a consequence of it.

حقیقت امر این است که الله آنچه را که قرار است رخ دهد می‌دانست، زیرا او همیشه نتیجه‌ی رویدادها را پیش از وقوعشان می‌داند. با این حال، الله چیزها را به زور رخ نمی‌دهد. او به مخلوقات انسانی خود اختیار (اراده‌ی آزاد) می‌بخشد. حکمت برتر او در آباد کردن زمین، برقرار ساختن خلفا و امثال آن، بر همین پایه استوار است.

The truth of the matter is that Allah knew what was going to happen, as He always know the outcome of events before they take place. However Allah does not force things to happen. He grants free will to His human creatures. On that He bases His supreme wisdom in populating the earth, establishing the vicegerents, and so on.

آدم درس سوم خود را فهمید. او اکنون به‌طور عملی دانست که ابلیس دشمن اوست، علت از دست دادن نعمت زندگی در بهشت و علت اندوهش. آدم همچنین فهمید که خداوند نافرمانی را کیفر می‌دهد و راه بهشت از راه تسلیم در برابر خواست خداوند می‌گذرد. و او از خداوند متعال آموخت که از او آمرزش بخواهد.

Adam understood his 3rd lesson. He knew now in a practical way that Iblis was his enemy, the cause of his losing the blessing of living in Paradise, and the cause of his distress. Adam also understood that Allah punishes disobedience and that the way of Paradise has to be through submission to the will of Allah. And he learned from Allah Almighty to ask for forgiveness.

خداوند توبهٔ آدم را پذیرفت و او را بخشید. سپس او را به زمین فرستاد تا نخستین پیامبر او باشد.

Allah accepted Adam's repentance and forgave him. He then sent him to the earth as His first messenger.

از ابوهریره روایت است که رسول خدا ﷺ فرمودند: «آدم و موسی با یکدیگر محاجّه کردند. موسی به آدم گفت: "گناهِ تو سبب شد که از بهشت بیرون شوی." آدم گفت: "تو موسایی که خداوند تو را به پیامبری برگزید و با تو مستقیماً سخن گفت. آیا مرا به خاطر چیزی سرزنش می‌کنی که پیش از آفریده شدنم در سرنوشتم نوشته شده بود؟" پیامبر خدا ﷺ دو بار فرمود: "پس آدم بر موسی غلبه کرد.» [صحیح بخاری]

Abu Hurairah narrated that the Messenger (PBUH) said: "Adam and Moses argued with each other. Moses said to Adam: 'Your sin expelled you from Paradise.' Adam said: ' You are Moses whom Allah selected as His messenger and as the one to whom He spoke directly. Yet you blame me for a thing which had already been written in my fate before my Creation?" Allah's Prophet Muhammad (PBUH) said twice, "So Adam outclassed Moses." (Sahih Bukhari).

عمر بن الخطاب نیز روایت کرده است که پیامبر محمد ﷺ فرمود: «موسی ...

Umar Ibn Al Khattab also narrated that the Prophet Muhammad (PBUH) said: "Moses (PBUH)

موسی گفت: «پروردگارا! آیا می‌توانم آدمی را ببینم که ما و خودش را از بهشت بیرون کرد؟» پس خداوند او را به دیدار آدم رساند. موسی به او گفت: «آیا تو آدم هستی؟» آدم گفت: «آری.» موسی گفت: «آیا تو همانی هستی که خداوند از روح خویش در او دمید، و فرشتگانش را در برابرت به سجده واداشت، و نام همه چیز را به تو آموخت؟» آدم پاسخ داد: «آری.» سپس موسی گفت: «چه چیز تو را واداشت که ما و خودت را از بهشت بیرون کنی؟» آدم گفت: «تو کیستی؟» موسی گفت: «من موسی هستم.» آدم گفت: «پس تو موسی، پیامبر بنی‌اسرائیل هستی. آیا همان کسی هستی که خداوند مستقیماً با او سخن گفت؟» موسی پاسخ داد: «آری.» آدم گفت: «چرا مرا بر کاری سرزنش می‌کنی که خداوند آن را پیش از آفرینش من مقدّر کرده بود؟» پیامبر خدا ﷺ دو بار فرمود: «آدم بر موسی پیروز شد.» (صحیح البخاری)

said: 'My Lord! May I see Adam who removed us and himself from the Paradise?" So Allah made him see Adam and he said to him: "Are you Adam?" Adam said: "Yes." And he said "Were you the one in Whom Allah breathed His spirit and before whom He bowed His angels and to whom He taught the names of all things?" Adam answered: "Yes." So Moses said: "What made you remove us and yourself from Paradise.?" Adam said: "Who are you?" Moses said: "I am Moses." Adam said: "So you are Moses the prophet of the Children of Israel. Were you the one Allah spoke to directly?" Moses answered "Yes." Adam said: "Why do you blame me for a matter which Allah had predestined?" So Allah’s Prophet Muhammad (PBUH) said twice. "Adam outclassed Moses." (Sahih al Bukhari).

بسیاری از روایات درباره‌ی محل فرود آمدن آدم بر زمین وجود دارد. ابن ابی حاتم از ابن عباس روایت کرده که گفت: «آدم در سرزمین "دِهنا" میان مکه و طائف فرود آمد.» حسن [بصری] گفته است که آدم در هند و حوّا در جُدّه (عربستان سعودی)، ابلیس در بُدِستان (عراق) و مار در اَصفهان (ایران) فرود آمدند. این روایت اخیر را ابن ابی حاتم نیز نقل کرده است.

There are many traditions concerning the place of Adam's descent upon earth. Ibn Abi Hatim narrated that Ibn Abbas said: "Adam descended on land 'Dihna' between Mecca and Taif." Al - Hassan said that Adam descended in India and Eve in Jeddah (Saudi Arabia), Iblis Bodistiman (Iraq), and the serpent in Ashahan (Iran). This last was also reported by Ibn Hatim.

اسعدی روایت کرده است که آدم (علیه السلام) با حجرالاسود (سنگ سیاه بزرگی که در دیوار کعبه در مکه نهاده شده است و گفته می‌شود از بهشت آمده) به هند فرود آمد، و یک مشت از دانه‌های بهشت همراه داشت. او آن‌ها را در هند کاشت و به درخت خوشبوی آنجا تبدیل شدند.

Ass'ady related that Adam descended with the Black Stone (a large black stone set into the wall of the ka'ba in Mecca. It is said to have come from Paradise) in India, and he had a handful of the seeds of Paradise. He sowed them in India and they grew into the fragrant tree therein.

ابن عمر گفت که آدم بر کوه الصفا و حوا بر کوه المروه فرود آمد (نام دو کوه در نزدیکی خانهٔ محترم خدا در مکه. بخشی از مناسک حج، رفت‌وآمد میان این دو کوه است به یادبود جستجوی هاجر برای یافتن آب). این روایت را ابن ابی حاتم نیز نقل کرده است. عبدالرزاق روایت کرده است که ابوموسی الأشعری گفت: هنگامی که خداوند به آدم فرمان داد تا از بهشت به زمین فرود آید، همهٔ صنعت‌ها را به او آموخت و از کشت‌زارهای بهشت برای او فراهم کرد.

Ibn Umar said that Adam descended on As-Safa and Eve on Al Marwa ( names of two mountains in the vicinity of the sacred house in Mecca. Part of the rites of pilgrimage (hajj) includes pacing between these two hills in commemoration of Hajar's search for water). This was also reported by Ibn Hatim. Abdul Razzaq reported that Abi Musa Al-shari said that when Allah ordered Adam to descend from Paradise to earth, He taught him the making of everything and provided him with the crops from Paradise.

ابوهریره روایت کرده است که پیامبر ﷺ فرمود: «بهترین روزی که خورشید بر آن طلوع کرده، جمعه است. در این روز آدم آفریده شد، و در این روز او به زمین فرود آورده شد.» (البخاری).

Abu Hurairah narrated that the Prophet Muhammad (PBUH) said: "The best of days on which the sun has risen is Friday. One this day Adam was created, and on this day he was descended to earth." (al Bukhari).

آدم می‌دانست که با آرامش وداع کرده و بهشت را ترک گفته است. او در زمین با کشمکش و تلاش روبه‌رو شد. هنوز یکی به پایان نرسیده بود که دیگری آغاز می‌شد. او همچنین ناچار بود برای تأمین معاش خود رنج بکشد. باید با پوشاک و سلاح از خود محافظت می‌کرد و همسر و فرزندانش را از حیوانات وحشی نگه می‌داشت.

Adam knew he bade farewell to peace and he left Paradise. On earth he had to face conflict and struggle. No sooner had one ended than another began. He also had to toil to sustain himself. He had to protect himself with clothes and weapons and protect his wife and children from the wild beasts.

قبل از هر چیز، او باید با روح شر مبارزه می‌کرد. شیطان، که علت رانده‌شدنش از بهشت بود، پیوسته او و فرزندانش را فریب می‌داد تا آنان را به آتش ابدی دوزخ بیفکند. نبرد میان خیر و شر پایان‌ناپذیر است؛ اما کسانی که از هدایت الله پیروی می‌کنند، نباید از هیچ‌چیز بترسند، و کسانی که نافرمانی الله را می‌کنند و از ابلیس پیروی می‌نمایند، همراه با او به هلاکت خواهند افتاد.

Above all, he had to struggle with the spirit of evil. Satan, the cause of his expulsion from Paradise, continued to beguile him and his children in an effort to have them thrown into the eternal hellfire. The battle between good and evil is continuous, but those who follow Allah's guidance and should fear nothing while those who disobey Allah and follow Iblis will be damned along with him.

آدم تمامِ این را درک کرد و با آگاهی از این رنج، زندگی‌اش را بر روی زمین آغاز کرد.

Adam grasped all of this and with the knowledge of this suffering he started his life on the earth.

تنها چیزی که اندوه او را روا می‌داشت این بود که او سرور زمین بود و باید زمین را وادار می‌کرد که در برابرش سر فرود آورد. او کسی بود که باید زمین را پایدار نگه می‌داشت، آبادش می‌کرد، می‌ساخت و پر از جمعیت می‌کرد. او همچنین کسی بود که باید فرزند می‌آورد و آنان را پرورش می‌داد؛ فرزندانی که جهان را دگرگون کرده و بهتر می‌ساختند.

The only thing that allowed his grief was that he was master of the earth and had to make it yield to him. He was the one who had to perpetuate, cultivate and construct and populate the earth. He was also the one who had to procreate and raise children who would change and improve the world.

اوج لذّت دنیوی زمانی حاصل شد که آدم و حوّا تولّد اولین فرزندان خود، یک جفت دوقلو، را مشاهده کردند. آدم پدری دلسوز و حوّا مادری خشنود بود. دوقلوها قابیل (قابیل) و خواهرش بودند. بعدها حوّا جفت دوقلوی دوم را به دنیا آورد: هابیل (هابیل) و خواهرش. این خانواده از نعمت‌ها و میوه‌های زمینی که پروردگارشان فراهم کرده بود بهره‌مند می‌شد. فرزندان بزرگ شدند و جوانانی نیرومند و سالم گشتند. قابیل زمین را شخم می‌زد، در حالی که هابیل دام‌ها را پرورش می‌داد.

The pinnacle of earthly bliss was reached when Adam and Eve witnessed the birth of their first children, a set of twins. Adam was a devoted father and Eve a contented mother. The twins were Cain (Qabil) and his sister. Later Eve gave birth to a second set of twins, Abel (Habil) and his sister. The family enjoyed the bounties and fruits of the earth provided by their Lord. The children grew up to be strong and healthy young adults. Cain tilled the land while Abel raised cattle.

زمانی فرا رسید که دو جوان آرزوی همسر داشتند. این بخشی از نقشهٔ الهی برای بشر بود تا نسل آدمی افزایش یابد و ملتهایی با فرهنگها و رنگهای گوناگون پدید آیند. خداوند به آدم وحی فرمود که هر پسر را به خواهر دوقلوی دیگری تزویج کند. آدم طبق فرمان الهی به فرزندان خود دستور داد، اما قابیل از همسری که برایش برگزیده شده بود ناخشنود بود، زیرا خواهر دوقلوی هابیل به زیبایی خواهر خودش نبود.

The time arrived when the two young men desired life partners. This was part of Allah’s plan for mankind, to multiply and form nations with different cultures and colors. Allah revealed to Adam that he should marry each son to the twin sister of the other. Adam instructed his children according to Allah's command, but Cain was displeased with the partner chosen for him, for Abel's twin sister was not as beautiful as his own.

به نظر می‌رسد که از آغاز خلقت، زیبایی ظاهری عاملی در جذابیت میان مرد و زن بوده است. همین جذابیت باعث شد که قابیل به برادرش هابیل حسادت ورزد. او با نپذیرفتن اندرز پدرش، از فرمان الله سرپیچی کرد.

It appears that since the beginning of time, physical beauty has been a factor in the attraction between man and women. This attraction caused Cain to envy his brother Abel. He rebelled against Allah's command by refusing to accept his father's advice.

با نگاه اول، سرکشی قابیل شاید عجیب به نظر برسد، اما باید به یاد داشته باشیم که با وجود آنکه انسان فطرتی پاک دارد، امکان دوگانگی نیز در او وجود دارد. به بیان دیگر، او هم خصلت‌های نیک و هم خصلت‌های بد را داراست. او می‌تواند حریص، طمعکار، مال‌اندوز، خودخواه و حتی ویرانگر شود. بنابراین، انسان توانایی آن را دارد که حتی اگر به شکست در این زندگی و در آخرت بینجامد، در پی خودارضایی باشد. راه رسیدن به نیکی در آن است که دشمن درونش، یعنی نفس سرکش او، را مهار کند؛ با کنترل اندیشه‌ها و کردارهای شیطانی و با رعایت میانه‌روی در خواسته‌ها و رفتارهایش. پاداش او آنگاه لذت‌های این دنیا و آخرت خواهد بود. بدین‌ترتیب، خداوند ما را از طریق سرشت دوگانه‌مان می‌آزماید.

At first glance Cain's rebellion might appear strange, but we should remember that although man has a pure nature, the potential for dichotomy exists. In other words, he had both good and bad qualities. He can become greedy, covetous, possessive, selfish and even destructive. Man is, therefore capable of seeking self-satisfaction even if it leads to failure in this life and in the hereafter. The path to goodness lies in harnessing the enemy within him, his baser self by controlling evil thoughts and deeds and practicing moderation in his desires and actions. His reward then will be the delights of this world and the hereafter. Thus Allah tests us through our divided nature.

آدم در تنگنایی قرار گرفت. او خواهان صلح و هماهنگی در خانوادهٔ خود بود، پس از الله برای یاری درخواست کمک کرد. الله فرمان داد که هر یک از پسران قربانی‌ای تقدیم کنند و آن‌که قربانی‌اش پذیرفته شود، حق با او باشد. هابیل بهترین شتر خود را تقدیم کرد، در حالی که قابیل بدترین غلهٔ خود را. قربانی او به سبب نافرمانی‌اش نسبت به پدرش و بی‌اخلاصی در هدیه‌اش از سوی الله پذیرفته نشد. این امر خشم قابیل را بیشتر برانگیخت. قابیل که دریافت امیدش به ازدواج با خواهر زیبای خود رو به نابودی می‌رود، به برادرش تهدید کرد: «تو را خواهم کشت! نمی‌پذیرم که تو شاد باشی در حالی که من ناخشنود بمانم!» هابیل که به برادرش دل سوزاند، پاسخ داد: «برای تو شایسته‌تر است، ای برادرم، که علت ناخشنودی‌ات را جستجو کنی و سپس در راه صلح گام برداری. الله تنها اعمال کسانی را می‌پذیرد که او را بندگی کرده و از او بترسند، نه کسانی را که فرمان‌هایش را رد می‌کنند.»

Adam was in a dilemma. He wanted peace and harmony in his family, so he invoked Allah for help. Allah commanded that each son offer a sacrifice, and he whose offering was accepted would have right on his side. Abel offered his best camel while Cain offered his worst grain. His sacrifice was not accepted by Allah because of his disobedience to his father and the insincerity in his offering. This enraged Cain even further. Realizing that his hopes marrying his own beautiful sister were fading, he threatened his brother. "I will kill you! I refuse to see you happy while I remain unhappy!" Abel feeling sorry for his brother, replied, "It would be more proper for you, my brother to search for the cause of your unhappiness and then walk in the way of peace. Allah accepts the deeds only from those who serve and fear Him, not from those who reject His Commands."

هابیل باهوش، فرمانبردار بود و همواره آماده بود تا خواست خداوند را اطاعت کند. این با برادرش که متکبر، خودخواه و نافرمان پروردگارش بود، تضاد شدیدی داشت. هابیل از تهدیدهای برادرش نمی‌ترسید، اما هیچ‌گاه نمی‌خواست که به برادرش آسیبی برسد؛ زیرا خداوند هابیل را به پاکی و مهربانی آراسته بود.

Abel was intelligent, obedient, and always ready to obey the will of Allah. This contrasted sharply with his brother who was arrogant, selfish and disobedient to his Lord. Abel did not fear his brother's threats, but neither did he want his brother to be hurt, Allah had blessed Abel with purity and compassion.

برای فرونشاندن کینه‌ای که در دل برادرش هابیل می‌جوشید، او گفت: «ای برادرم، تو از راه درست منحرف شده‌ای و در تصمیماتت گنهکاری. بهتر است که به سوی الله توبه کنی و تهدید احمقانه‌ات را فراموش کنی. اما اگر چنین نکنی، کار را به دست الله واگذار می‌کنم. تنها تو بار گناهت را به دوش خواهی کشید، زیرا آتش پاداش ستمکاران است.» این درخواست برادرانه هیچ کاستی در کینه‌ی قابیل نیاورد و او نه از کیفر الله ترسی نشان داد. حتی ملاحظات خانوادگی نیز کنار گذاشته شد. قابیل برادرش را با سنگی زد و او را بی‌درنگ کشت. این نخستین مرگ و نخستین جنایتی بود که انسان بر روی زمین مرتکب شد.

Hoping to allay the hatred seething in his brother Abel said, " My brother, you are deviating from the right path and are sinful in your decisions. It is better that you repent to Allah and forget about your foolish threat. But if you do not then I will leave the matter in the hands of Allah. You alone will bear the consequence of your sin, for the Fire is the reward of the wrong-doers." This brotherly plea did nothing to lessen the hatred in Cain's heart, nor did he show fear of Allah's punishment. Even familial considerations were cast aside. Cain struck his brother with a stone killing him instantly. This was the first death and the first criminal act committed by man on earth.

وقتی هابیل برای مدتی پیدا نشد، آدم شروع به جستجوی او کرد، اما هیچ ردی از فرزند محبوبش نیافت. او از قابیل درباره محل هابیل پرسید. قابیل با گستاخی پاسخ داد که او نگهبان برادرش نیست و سرپرست او هم نیست. پدرش از این سخنان فهمید که هابیل مرده است و آدم سخت اندوهگین شد.

When Abel had not appeared for some time, Adam began to search for him but found no trace of his beloved son. He asked Cain about Abel's whereabouts. Cain insolently replied that he was not his brother's keeper nor his protector. From these words his father understood that Abel was dead and Adam was filled with grief.

در این میان، قابیل نمی‌دانست با جسد برادرش چه کند. او آن را بر پشت خود حمل می‌کرد و سرگردان از جایی به جای دیگر می‌رفت و می‌کوشید آن را پنهان کند. خشم او اکنون فروکش کرده بود و وجدانش بار گناه را بر دوش می‌کشید. زیر بار جسد که بوی بد گرفته بود، خسته می‌شد. از سر رحمت، و برای نشان دادن اینکه کرامت حتی پس از مرگ نیز می‌تواند حفظ شود، خداوند دو کلاغ فرستاد که با هم به نزاع پرداختند و یکی از آنها کشته شد. پرنده پیروز با نوک و چنگال‌هایش در زمین گودالی کند، قربانی خود را در آن غلتاند و با شن پوشاند.

Meanwhile Cain did not know what to do with his brother's corpse. He carried it on his back wandering from place to place trying to hide it. His anger had now subsided and his conscience was saddled with guilt. He was tiring under the burden of the corpse which had started to have a stench. As a mercy, and to show that dignity could be retained even in death, Allah sent two ravens that began fighting, causing the death of one. The victorious bird used its beak and claws to dig a hole in the ground, rolled its victim into it and covered it with sand.

به این صحنه نگریست و قابیل سخت شرمسار و پشیمان شد. گفت: «ای وای بر من! نتوانستم مانند این کلاغ باشم و جسد برادرم را پنهان کنم.» سپس قابیل برادرش را دفن کرد. این نخستین دفن انسان نیز بود.

Witnessing this, Cain was overcome with shame and remorse. "Woe unto me!" he exclaimed. "I was unable to do what this raven has done, that is to hide my brother's corpse." Cain then buried his brother. This was also the first burial of man.

الله تعالیٰ نے فرمایا:

Allah the Almighty revealed:

«و اینان را داستان دو پسر آدم را به حق بر ایشان بخوان، آنگاه که هر دو قربانی‌ای تقدیم کردند و از یکی پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد. آن یکی به دیگری گفت: "به یقین تو را خواهم کشت." آن دیگری گفت: "جز این نیست که خداوند از پرهیزگاران می‌پذیرد. اگر تو دست به سوی من دراز کنی تا مرا بکشی، من هرگز دست به سوی تو دراز نخواهم کرد تا تو را بکشم، زیرا از خداوند، پروردگار جهانیان، می‌ترسم. به راستی من می‌خواهم که گناه من و گناه خودت را بر دوش خود بگیری، آنگاه از دوزخیان خواهی بود، و این است کیفر ستمکاران." پس نفس او وی را بر کشتن برادرش ترغیب کرد و آن را در نظرش آراست؛ پس او را کشت و از زیانکاران شد. آنگاه خداوند کلاغی را فرستاد که زمین را می‌کاوید تا به او نشان دهد چگونه جسد برادرش را پنهان کند. گفت: "وای بر من! آیا ناتوان‌ام که مانند این کلاغ باشم و جسد برادرم را پنهان کنم؟" پس از پشیمانان شد.

" And (O Muhammad) recite to them (the Jews) the story of the two sons of Adam (Abel and Cain) in truth; when each offered a sacrifice to Allah, it was accepted from the one but not from the other. The latter said to the former; "I will surely kill you." The former said: "Verily Allah accepts only from those who are Al Muttaqeen (the pious). If you do stretch your hand against me to kill me I shall never stretch my hand against you to kill you, for I fear Allah; the Lord of the Alameen (mankind, jinn, and all that exists). Verily I intend to let you draw my sin onyourself as well as yours then you will be one of the dwellers of the Fire, and that is the recompense of the Zalimeen (polytheists, and wrongdoers)." So the self of the other (latter one) encouraged him and made fair seeming to him the murder of his brother; he murdered him and became one of the losers. Allah sent a crow who scratched the ground to show him to hide the dead body of his brother. He (the murderer) said: "Woe to me! Am I not even able to be as this crow and to hide the dead body of my brother?" Then he became one of those who regretted. (Ch 5:27-31).

ابن عباس، و ابن مسعود، و گروهی از یاران پیامبر ﷺ روایت کرده‌اند که ازدواج مرد یک بارداری با زن بارداری دیگر در میان فرزندان آدم رواج داشت. هابیل می‌خواست با خواهر قابیل ازدواج کند، اما قابیل خواست او را برای خود نگه دارد، زیرا بسیار زیبا بود. آدم به او دستور داد که خواهر را به برادرش بدهد، اما او نپذیرفت. پس آدم به هر دو دستور داد که قربانی تقدیم کنند، سپس برای انجام حج به مکه رفت. پس از رفتن آدم، آن دو قربانی خود را تقدیم کردند؛ هابیل که چوپان بود، برّه‌ای چاق قربانی کرد، و قابیل دسته‌ای از بدترین غلات را. آتش فرود آمد و قربانی هابیل را فروخورد و قربانی قابیل را باقی گذاشت. پس قابیل خشمگین شد و گفت: «قطعاً تو را خواهم کشت تا با خواهرم ازدواج نکنی.» هابیل پاسخ داد: «خداوند تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد.» به روایت ابوجعفر الباقر، آدم به قربانی آن دو می‌نگریست و مطمئن بود که قربانی هابیل پذیرفته خواهد شد. قابیل به آدم شکایت کرد که پذیرفته‌شدن قربانی به دعای آدم برای هابیل بوده و برای او چنین دعایی نکرده است، پس به پدرش قول داد که میان خود و برادرش کار را یکسره کند. شبی هابیل از چرانیدن گله‌اش دیر به خانه بازگشت. آدم قابیل را فرستاد تا ببیند چه بر سر او آمده است. هنگامی که او را یافت، با خشم به او نگریست و گفت: «قربانی تو پذیرفته شد و قربانی من نه.» هابیل پاسخ داد: «خداوند تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد.» قابیل با شنیدن این سخن خشمگین شد و با تکه آهنی که همراهش بود به او زد و او را کشت. در روایتی دیگر گفته شده که او را با سنگی بر سرش کشت، در حالی که خفته بود.

Ibn Abbas, Ibn Masud and a group of the companions of the Prophet Muhammad (PBUH) related that inter-marriage of the male of one pregnancy with the female of another had been in practice among Adam's children. Abel wanted to marry Cain's sister, but Cain wanted her for himself because she was very beautiful. Adam ordered him to give her in marriage to his brother but he refused. So Adam ordered both of them to offer a sacrifice, then went to Mecca to perform the pilgrimage. After Adam had left, they offered their sacrifices; Abel offered a fat lamb, he was a shepherd, while Cain offered a bundle of worst grain. Fire descended and devoured Abel's sacrifice, leaving that of Cain so he became angry and said: "I will surely kill you so that you will not marry my sister." Abel replied, "Allah accepts from those who fear Him." According to Abu Ja'afar al Baqer, Adam was watching their offering and was sure that Abel's sacrifice would be accepted. Cain complained to Adam that the acceptance was due to his supplication for Abel and that he had not done the same for him, so he promised his father to settle the matter between himself and his brother. One night, Abel was late returning from tending his flock. Adam sent Cain to see what happened to him. When he found him, he glared at him saying: "Yours was accepted, and mine was not." Abel replied, "Allah only accepts from the Allah-fearing." Cain became angry on hearing this and hit him with a piece of iron that was with him and thus killing him. In another version it was said that he killed him with a rock to the head while he was sleeping.

آدم از از دست دادن دو پسرش سخت اندوهگین بود. یکی مرده بود و دیگری شیطان او را فریفته بود. آدم برای پسرش دعا کرد و به امور دنیوی روی آورد، زیرا باید برای روزی خود رنج می‌برد. در همان حال، او پیامبری بود که فرزندان و نوادگان خود را اندرز می‌داد، از الله با آنان سخن می‌گفت و ایشان را به ایمان آوردن به او فرا می‌خواند. او برای ایشان از ابلیس گفت و با بازگو کردن تجربه خود از شیطان و اینکه چگونه شیطان قابیل را به کشتن برادرش وسوسه کرد، آنان را هشدار داد.

Adam was utterly grief stricken by the loss of his two sons. One was dead, the other was won over by the devil. Adam prayed for his son and turned to mundane matters for he had to toil for his sustenance. At the same time he was a prophet advising his children and grandchildren, telling them about Allah and calling them to believe in Him. He told them about Iblis and warned them by recounting his own experience with the devil and of how the devil had tempted Cain to kill his brother.

سال‌ها و سال‌ها گذشت، آدم پیر شد و فرزندانش در سراسر زمین پراکنده شدند. محمد بن اسحاق روایت کرده است که هنگامی که مرگ آدم نزدیک شد، پسرش شیث را به جانشینی خود برگزید و ساعات شب و روز را همراه با عبادت‌های مناسب هر یک به او آموخت. او همچنین طوفانی را که در آینده خواهد آمد، به او خبر داد.

Years and years passed, Adam grew old and his children spread all over the earth. Muhammad Ibn Ishaq related that when Adam's death drew near, he appointed his son Seth to be his successor and taught him the hours of the day and night along with their appropriate acts of worship. He also foretold to him the floor that would come.

از ابوذر روایت است که پیامبر خدا ﷺ فرمود: «خداوند ۱۰۴ صحیفه نازل کرد که از آن‌ها ۵۰ صحیفه بر شیث نازل شد.»

Abu Dhar narrated that the Prophet Muhammad (PBUH) said: "Allah sent down 104 psalms, of which 50 were sent down to Seth."

عبداللہ ابن الامام احمد ابن حنبل نے روایت کیا کہ ابی ابن کعب نے کہا: "جب آدمؑ کی وفات قریب آئی تو انہوں نے اپنی اولاد سے کہا: "اے میری اولاد، بے شک میں جنت کے پھلوں کی خواہش محسوس کرتا ہوں۔" چنانچہ وہ اس چیز کی تلاش میں نکل گئے جو آدمؑ نے مانگی تھی۔ وہ فرشتوں سے ملے، جن کے پاس اُن کا کفن اور وہ چیزیں تھیں جن سے اُن کی تدفین کے لیے خوشبو لگائی جانی تھی۔ انہوں نے ان سے کہا: "اے آدم کی اولاد، تم کیا تلاش کر رہے ہو؟ تمہیں کیا چاہیے؟ تم کہاں جا رہے ہو؟" انہوں نے کہا: "ہمارے والد بیمار ہیں اور جنت کے پھلوں کی خواہش رکھتے ہیں۔" فرشتوں نے ان سے کہا: "واپس جاؤ، کیونکہ تمہارے والد جلد ہی اپنے انجام کو پہنچنے والے ہیں۔" چنانچہ وہ (فرشتوں کے ساتھ) واپس لوٹے، اور جب حوّاؑ نے انہیں دیکھا تو پہچان لیا۔ انہوں نے اپنے آپ کو آدمؑ کے پیچھے چھپانے کی کوشش کی۔ آدمؑ نے ان سے کہا: "مجھے چھوڑ دو۔ میں تم سے پہلے آیا ہوں؛ میرے اور میرے رب کے فرشتوں کے درمیان مت آؤ۔" پھر فرشتوں نے ان کی روح قبض کی، انہیں خوشبو لگائی اور کفنایا، قبر کھودی اور انہیں اس میں رکھا۔ انہوں نے ان پر نماز پڑھی اور انہیں قبر میں اتارا، اور کہا: "اے آدم کی اولاد، موت کے وقت یہی تمہارا طریقہ ہے۔" اپنی وفات سے پہلے آدمؑ نے اپنی اولاد کو یقین دلایا کہ اللہ انسان کو زمین پر تنہا نہیں چھوڑے گا، بلکہ اپنے نبیوں کو ہدایت دینے کے لیے بھیجے گا۔ ان نبیوں کے نام، خصوصیات اور معجزات مختلف ہوں گے، لیکن وہ ایک بات میں متحد ہوں گے: اکیلے اللہ کی عبادت کی دعوت۔ یہی آدمؑ کی اپنی اولاد کے لیے وصیت تھی۔ آدمؑ نے بات ختم کی اور اپنی آنکھیں بند کر لیں۔ پھر فرشتے ان کے کمرے میں داخل ہوئے اور انہیں گھیر لیا۔ جب انہوں نے ان میں ملک الموت کو پہچانا تو ان کا دل پرسکون طور پر مسکرا اٹھا۔

Abdullah Ibn Al Imam Ahmad Ibn Hanbal narrated that Ubai Ibn Kab said: "When Adam's death was near, he said to his children: "O my children, indeed I feel an appetite for the fruits of Paradise." So they went away searching for what Adam had requested. They met with the angels, who had with them his shroud and what he was to be embalmed with. They said to them: "O Children of Adam, what are you searching for? What do you want? Where are you going?" They said: "Our father is sick and has an appetite for the fruits of Paradise." The angels said to them: "Go back, for your father is going to meet his end soon." So they returned (with the angels) and when Eve saw them she recognized them. She tried to hide herself behind Adam. He said to her. "Leave me alone. I came before you; do not go between me and the angels of my Lord." So they took his soul, embalmed and wrapped him, dug the grave and laid him in it. They prayed on him and put him in his grave, saying: "O Children of Adam, this is your tradition at the time of death."" Before his death Adam reassured his children that Allah would not leave man alone on the earth, but would sent His prophets to guide them. The prophets would have different names, traits and miracles, but they would be united in one thing; the call to worship Allah alone. This was Adam's bequest to his children. Adam finished speaking and closed his eyes. Then the angels entered his room and surrounded him. When he recognized the Angel of Death among them, his heart smiled peacefully.

پس از مرگ آدم، فرزندش شیث (Shiith) مسئولیت‌های نبوت را بر عهده گرفت، بنا بر حدیثی که ابوذر روایت کرده است. ابوذر روایت کرد که پیامبر محمد ﷺ

After Adam's death, his soth Seth (Shiith) took over the responsibilities of prophethood, according to a hadith narrated by Abu Dhar. Abu Dhar narrated that Prophet Muhammad (pbuh)

امام بخاری (در صحیح خود) از قول پیامبر ﷺ نقل کرده است که فرمود: «خداوند صد و چهار صحیفه نازل کرد که پنجاه تای آن بر شیث نازل شد.» هنگامی که مرگ شیث فرا رسید، پسرش انوش جانشین او شد. انوش نیز پس از خود، پسرش قینان را به جانشینی گذاشت و پس از قینان، مهلائیل جانشین شد. ایرانیان ادعا می‌کنند که مهلائیل پادشاه هفت اقلیم بود، که او نخستین کسی بود که درختان را برید تا شهرها و قلعه‌های بزرگ بسازد، و که شهرهای بابل را بنا نهاد. او چهل سال حکومت کرد. هنگامی که درگذشت، مسئولیت‌هایش به پسرش یارد واگذار شد، و او نیز پس از مرگ، آن‌ها را به پسرش خنوخ واگذار کرد؛ و خنوخ، به گفته اکثر علما، همان ادریس است.

said: "Allah sent down one hundred and four psalms, of which fifty were sent down to Seth." (Sahih al Bukhari) When the time of his death came Seth's son Anoush succeeded him. He in turn, was succeeded by his son Qinan, who was succeeded by Mahlabeel. The Persians claim that Mahlabeel was the King of the Seven Regions, that he was the first one to cut down trees to build cities and large forts and that he built the cities of Babylonia. He reigned for a period of forty years. When he died his duties were taken ov er by his son Yard, who on his death, bequeathed them to his son Khonoukh, who is Idris (pbuh) according to the majority of the scholars.