پس از نابودی قوم عاد، قوم ثمود جانشین ایشان در قدرت و شکوه شدند. آنان نیز به بت‌پرستی روی آوردند. با افزایش ثروت مادی‌شان، بدکاری‌هایشان نیز فزونی یافت و فضیلتشان کاهش یافت. همانند قوم عاد، در دشت‌ها بناهای عظیمی برپا کردند و خانه‌های زیبایی را از دل کوه‌ها تراشیدند. ستم و بیدادگری فراگیر شد، زیرا مردمان شرور بر سرزمین حکومت می‌کردند.

After the destruction of the Ad, the tribe of Thamud succeeded them in power and glory. They also fell to idol-worshipping. As their material wealth increased so, too, did their evil ways while their virtue decreased. Like the people of Ad, they erected huge buildings on the plains and hewed beautiful homes out of the hills. Tyranny and oppression became prevalent as evil men ruled the land.

پس الله سبحانه پیامبرش صالح (درود بر او) را به سوی آنان فرستاد؛ مردی از خودشان. نام او صالح بن عُبید بن ماسِح بن عُبید بن حادِر بن ثمود بن عاثِر بن إرَم بن نوح بود. او قوم خود را به پرستش تنها الله و به اینکه هیچ شریکی برای او قرار ندهند فراخواند. گروهی از آنان به او ایمان آوردند، اما بیشتر ایشان کفر ورزیدند و او را با سخن و کردار آزار دادند.

So Allah sent unto them His Prophet Salih (PBUH), a man from among them. His name was Salih Ibn Ubeid, Ibn Maseh, Ibn Ubeid, Ibn Hader, Ibn Thamud, Ibn Ather, Ibn Eram, Ibn Noah. He called his people to worship Allah alone, and to not associate partners with Him. While some of them believed him, the majority of them disbelieved and harmed him by both words and deeds.

صالح به آنان دستور داد:

Salih directed them:

«ای قوم من! الله را بپرستید، برای شما هیچ معبودی جز او نیست.» (سوره هود، آیه ۶۱)

"O my people! Worship Allah, you have no other Ilah (god) but Him." (Ch 11:61)

صالح به خردمندی، پاکدامنی و نیکی شناخته می‌شد و پیش از آنکه وحی خداوند به او نازل شود، قوم او بسیار به وی احترام می‌گذاشتند. قوم صالح به او گفتند:

Salih was known for his wisdom, purity and goodness and had been greatly respected by his people before Allah's revelation came to him. Salih's people said to him:

«ای صالح! تو پیش از این در میان ما به‌عنوان کسی که امید به او می‌رفت بودی، و ما آرزو داشتیم که تو سرور ما باشی، تا آنکه این چیز تازه را آوردی که خدایانمان را رها کنیم و تنها الله را بپرستیم! آیا اکنون ما را از پرستش آنچه پدرانمان می‌پرستیدند باز می‌داری؟ ما در حقیقت نسبت به آنچه ما را به یکتاپرستی دعوت می‌کنی، در شکی سخت هستیم.» (سورۂ هود، آیۀ ۶۲)

"O Salih! You have been among us as a figure of good hope and we wished for you to be our chief, till this, new thing which you have brought that we leave our gods and worship your God (Allah) alone! Do you now forbid us the worship of what our fathers have worshipped? But we are really in grave doubt as to that which you invite us to monotheism." (CH 11:62 Quran).

آنان تنها می‌خواستند همان خدایانی را بپرستند که پدرانشان می‌پرستیدند، بی‌هیچ دلیل، برهان و اندیشه‌ای. نشانهٔ رسالت صالح (علیه السلام) آشکار بود، اما با این همه روشن بود که بیشترِ قومش به او ایمان نمی‌آوردند. سخنانش را باور نداشتند و می‌پنداشتند که او افسون شده است، و می‌دیدند که از تبلیغ دست برنمی‌دارد. از اینکه پیروانش افزایش یابند هراسان شدند و کوشیدند او را با سپردن کاری مهم از خود بازدارند؛ اینکه با انجام معجزه‌ای ثابت کند فرستادهٔ خداوند است. باید از دل کوه‌ها ماده‌شتری یگانه بیرون آید. خداوند این معجزه را به صالح عطا کرد و از جانب کوه، ماده‌شتری بزرگ و یگانه پدیدار شد. مفسران قرآن گفته‌اند: مردم ثمود در روزی معین در محل اجتماعشان گرد آمدند و صالح (علیه السلام) نزدشان آمد و آنان را به ایمان به خداوند فراخواند و نعمت‌هایی را که خداوند به ایشان ارزانی داشته بود به یادشان آورد. سپس به صخره‌ای اشاره کردند و خواستند: «از پروردگارت بخواه که از این صخره برای ما ماده‌شتری بیرون آورد که ده ماه آبستن باشد، بلندبالا و زیبا.» صالح پاسخ داد: «بنگرید! اگر خداوند آنچه را خواسته‌اید، درست همان‌گونه که وصف کرده‌اید، برایتان فرستد، آیا به آنچه با آن آمده‌ام ایمان می‌آورید و به رسالتی که به آن فرستاده شده‌ام باور می‌آورید؟» گفتند: «آری.» پس از ایشان بر این امر پیمان گرفت، سپس از خداوند متعال خواست که درخواستشان را برآورد.

They merely wanted to worship the same gods as their fathers had, with no reason, no proof, no thought. The proof of Salih's (PBUH) message was evident, but despite this it was obvious that most of his people did not believe him. They doubted his words, thinking he was charmed, and they saw that he would not stop preaching. Fearing that his followers would increase, they tried to put him off by assigning him an important task; to prove that he was a messenger of Allah by performing a miracle. Let a unique she camel issue from the mountains. Allah granted Salih this miracle and a huge, unique, she camel appeared from the direction of the mountain. The Quranic commentators said that the people of Thamud gathered on a certain day at their meeting place, and the prophet Salih (PBUH) came and addressed them to believe in Allah, reminding them of the favors Allah had granted them. Then pointing at a rock, they demanded: "Ask your Lord to make a she camel, which must be 10 months pregnant, tall and attractive, issue from the rock for us." Salih replied: "Look now! If Allah sends you what you have requested, just as you have described, will you believe in that which I have come to you with and have faith in the message I have been sent with?" They answered: "Yes." So he took a vow from them on this, then prayed to Allah the Almighty to grant their request.

الله أمر الصخرة البعيدة أن تنشق، فتُخرج ناقةً عظيمة حاملاً بعد عشرة أشهر. فلما وقعت أعينهم عليها تعجّبوا. رأوا أمراً عظيماً، ومنظراً عجيباً، وقدرةً باهرة، ودليلاً واضحاً! فآمن بعض قوم صالح، لكن أكثرهم بقوا على كفرهم وعنادهم وضلالهم. قال الله تعالى:

Allah ordered the distant rock to split asunder, to bringing forth a great ten month pregnant she camel. When their eyes set on it, they were amazed. They saw a great thing, a wonderful sight, a dazzling power and clear evidence! A number of Salih's people believed, yet most of them continued in their disbelief, stubbornness, and going astray. Allah the Almighty said:

کافران اکنون شروع به شکایت کردند که این شتر ماده عظیم با ویژگی‌های غیرعادی‌اش بیشتر آب را می‌نوشد و چهارپایانشان را می‌ترساند.

The disbeliveers now began complaining that this huge she camel with its unusual qualities drank most of the water and frightened their cattle.

آنان نقشه‌ای برای کشتن شتر چیدند و از زنان خود کمک گرفتند تا مردان را برای اجرای دستورشان وسوسه کنند. صدوق دختر مهیا که از خانواده‌ای ثروتمند و اصیل بود، خود را به جوانی به نام مصرع بن مهرج پیشنهاد داد، به این شرط که شتر را پی کند. عنیزه، زنی پیر، یکی از دخترانش را در برابر کشتن شتر به جوانی به نام قدار بن سالف پیشنهاد کرد. طبیعتاً این جوانان وسوسه شدند و به دنبال یافتن هفت نفر دیگر برای کمک به خود رفتند.

They laid a plot to kill the camel, and sought the help of their women folk to tempt the men to carry out their commands. Saduq bint of Mahya, who was from a rich and noble family, offered herself to a young man named Masrai Ibn Mahraj on condition that he hamstring the camel. Aniza, an old woman, offered one of her daughters to a young man, Qudar Ibn Saluf, in return for killing the camel. Naturally these young men were tempted and set about finding seven others to assist them.

آنها شتر را با دقت زیر نظر گرفتند و همه حرکاتش را مشاهده کردند. هنگامی که شتر ماده برای نوشیدن آب به چاه آمد، مصرعی تیری به پایش زد. شتر کوشید بگریزد، اما تیر مانع حرکتش شد. قُدار شتر را دنبال کرد و با شمشیر به پای دیگرش زد. هنگامی که شتر بر زمین افتاد، او با شمشیرش آن را سوراخ کرد.

They watched the camel closely, observing all its movements. As the she camel came to drink at the well, Masarai shot it in the leg with an arrow. It tried to escape but was hampered by the arrow. Qudar followed the camel and struck it with a sword in the other leg. As it fell to the ground, he pierced it with his sword.

قاتلان با استقبالی قهرمانانه روبهرو شدند؛ با آواز و شعرهایی که در ستایش ایشان سروده شده بود، تشویق میشدند.

The killers were given a hero's welcome, cheered with songs and poetry composed in their praise.

از روی تکبّر، آنان صالح را مسخره کردند، اما او به ایشان هشدار داد: «سه روز دیگر از زندگی بهره‌مند شوید، سپس عذاب بر شما فرود خواهد آمد.» صالح امید داشت که پیش از گذشتن این سه روز، ایشان حماقت رفتارشان را دریابند و روش خود را تغییر دهند.

In their arrogance they mocked Salih, but he warned them: "Enjoy life for 3 more days then the punishment will descend upon you." Salih was hoping that they would see the folly of their ways and change their attitude before the three days went out.

«چرا سه روز؟» گفتند: «عذاب هرچه زودتر بیاید.» او با ایشان التماس کرد: «ای قوم من، چرا به جای نیکی به بدی شتاب می‌کنید؟ چرا از الله طلب آمرزش نمی‌کنید تا مورد رحمت قرار گیرید؟» پاسخ دادند: «ما حضور تو و پیروانت را شومی‌ای بر خود می‌بینیم.» الله متعال داستان ایشان را چنین بازگو کرد: