خداوند متعال داستان شعیب (ع) را نازل کرد:

Allah the Almighty revealed the story of Shu'aib (pbuh):

و به سوی اهل مَدیَن، برادرشان شُعیب را [فرستادیم]. گفت: «ای قوم من! الله را بپرستید، جز او هیچ معبودی برای شما نیست. هر آینه دلیلی روشن از جانب پروردگارتان برای شما آمده است؛ پس پیمانه و ترازو را تمام بدهید و به مردم در اموالشان زیان نرسانید، و پس از آنکه [کار] در روی زمین نیکو شده است، در آن فساد مکنید. این برای شما بهتر است، اگر مؤمن باشید. و بر هر راهی منشینید که [مردم را] تهدید کنید و از راه الله، کسانی را که به او ایمان آورده‌اند، باز دارید و در پی کج نشان دادن آن باشید. و یاد کنید هنگامی را که اندک بودید و او شما را فزونی داد. و بنگرید که فرجام مفسدان چگونه بود. و اگر گروهی از شما به آنچه من با آن فرستاده شده‌ام ایمان آورده‌اند و گروهی ایمان نیاورده‌اند، پس صبر کنید تا الله میان ما داوری کند، و او بهترین داوران است.» اشراف کسانی از قوم او که تکبر ورزیدند، گفتند: «ای شُعیب! قطعاً تو و کسانی را که با تو ایمان آورده‌اند، از شهر خود بیرون خواهیم راند، یا اینکه باید به آیین ما بازگردید.» گفت: «آیا اگر ناخشنود باشیم [هم باید بازگردیم]؟ اگر به آیین شما بازگردیم، پس از آنکه الله ما را از آن رهانیده است، بر الله دروغی بسته‌ایم. و ما را نرسد که به آن بازگردیم، مگر اینکه الله، پروردگار ما، بخواهد. پروردگار ما بر همه چیز از روی دانش احاطه دارد. بر الله توکل کرده‌ایم. پروردگارا! میان ما و قوم ما به حق داوری کن، و تو بهترین داورانی.» اشراف کسانی از قوم او که کافر شدند، به قوم خود گفتند: «اگر از شُعیب پیروی کنید، قطعاً شما زیانکار خواهید بود.» پس [شُعیب] از ایشان روی برتافت و گفت: «ای قوم من! پیام‌های پروردگارم را به شما رساندم و شما را اندرز نیکو دادم. پس چگونه بر گروه کافران اندوه بخورم؟»

"To the people of Madyan (Madian) (We sent) their brother Shu'aib. He said: "O my people! Worship Allah, you have no other Ilah (God) but Him. Verily! a clear proof (sign) from your Lord has come unto you; so give full measure and full weight and wrong not men in their things, and do not mischief on the earth after it has been set in order that will be better for you, if you are believers. And sit not on every road, threatening, and hindering from the Path of Allah those who believe in Him, and seeking to make it crooked. Remember when you were but few, and He multiplied you. See what was the end of the Mufsideen (mischief makers, corrupts and liars). And if there is a party of you who believes in that which I have been sent and a party who do not believe, so be patient until Allah judges between us, and He is the Best of judges." The chiefs of those who were arrogant among his people said: "We shall certainly drive you out, O Shu'aib! and those who have believed with you from our town, or else you all shall return to our religion." He said: "Even though we hate it! We should have invented a lie against Allah if we returned to your religion, after Allah has rescued us from it. It is not for us to return to it unless Allah, our Lord, should will. Our Lord comprehends all things in His Knowledge. In Allah (Alone) we put our trust. Our Lord! Judge between us and our people in truth, for You are the Best of those Who gives judgment." The chiefs of those who disbelieved among his people said to their people: "If you follow Shu'aib be sure then you will be the losers!" Then he (shu'aib) turned from them and said: "O my people! I have indeed conveyed my Lord's Messages unto you and I have given you good advice. Then how can I sorrow for the disbelieving people's (destruction)." (Ch 7:85-93 Quran)

قوم مدین عربانی بودند که در سرزمین معان زندگی می‌کردند، که بخشی از آن امروز شام بزرگ است. آنان مردمی حریص بودند که به وجود الله باور نداشتند و زندگی‌ای شرورانه داشتند. آنان پیمانه را کم می‌دادند، کالاهای خود را فراتر از ارزششان ستایش می‌کردند و عیوب آن‌ها را پنهان می‌ساختند. به مشتریان خود دروغ می‌گفتند و بدین‌سان آنان را فریب می‌دادند.

The people of Madyan were Arabs who lived in the country of Ma'an, part of which today is greater Syria. They were a greedy people who did not believe that Allah existed and who led wicked lives. They gave short measure, praised their goods beyond their worth, and hid their defects. They lied to their customers, thereby cheating them.

خداوند پیامبرش شعیب (ع) را با معجزات بسیار فرستاد. شعیب به آنان موعظه کرد و از ایشان خواست که نعمت‌های خداوند را به یاد داشته باشند، و آنان را از پیامد کارهای زشتشان بیم داد، اما ایشان تنها او را مسخره کردند. شعیب آرام ماند، در حالی که خویشاوندی خود با آنان را به یادشان می‌آورد و این‌که آنچه انجام می‌دهد برای سود شخصی خودش نیست.

Allah sent His Prophet Shu'aib (pbuh) armed with many miracles. Shu'aib preached to them, begging them to be mindful of Allah's favors and warning them of the consequences of their evil ways, but they only mocked him. Shu'aib remained calm as he reminded them of his kinship to them and that what he was doing was not for his personal gain.

آنان دارایی‌های شعیب و پیروانش را تصرف کردند، سپس ایشان را از شهر بیرون راندند. پیامبر به پروردگارش روی آورد و برای یاری خواستن، و درخواستش پذیرفته شد. خداوند گرمای سوزان را بر آنان فرو فرستاد و سخت در رنج افتادند. چون ابری را دیدند که در آسمان گرد آمده است، پنداشتند که باران خنک و طراوت‌بخشی خواهد بارید، و به امید بهره‌مندی از باران به بیرون شتافتند. اما ابر شکافت و صاعقه‌ها و آتش فرو ریخت. از بالا صدایی مهیب شنیدند که زمین زیر پایشان را به لرزه درآورد. ستمکاران در چنین وحشتی هلاک شدند.

They seized the belongings of Shu'aib and his followers, then drove them out of the city. The Messenger turned to his Lord for help, and his plea was answered. Allah sent down on them scorching heat and they suffered terribly. On seeing a cloud gathering in the sky, they thought it would bring cool, refreshing rain, and rushed outside in the hope of enjoying the rainfall. Instead the cloud burst, hurling thunderbolts and fire. They heard a thunderous sound from above which caused the earth under their feet to tremble. The evil doers perished in this state of horror.

الله تعالی فرمود:

Allah the Exalted stated:

اهل «ایکه» (نزدیک مدین یا مَدیَن) پیامبران را تکذیب کردند. هنگامی که شعیب به ایشان گفت: «آیا پروا نمی‌کنید و از خدا فرمان نمی‌برید؟ من برای شما فرستاده‌ای امین هستم. پس از خدا بترسید و از من فرمان ببرید. من در برابر این پیام (یگانه‌پرستی اسلامی) از شما مزدی نمی‌خواهم؛ مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانیان (انسان‌ها، جن‌ها و هر آنچه وجود دارد) است. پیمانه را کامل دهید و به دیگران زیان نرسانید. و با ترازوی درست و راست بسنجید. مال مردم را با کم کردن آن فریب ندهید و در زمین به فساد و تباهی دست نزنید. از آن کسی که شما و نسل‌های پیشین مردمان را آفرید، پروا کنید.» گفتند: «تو جز یکی از افسون‌زدگان نیستی! تو جز انسانی مانند ما نیستی و یقیناً گمان می‌کنیم تو از دروغگویانی! پس اگر از راستگویانی، پاره‌ای از آسمان را بر ما فرو افکن.» گفت: «پروردگار من به آنچه شما انجام می‌دهید داناتر است.» اما او را تکذیب کردند، پس عذاب روز سایه‌بان (ابری تیره) ایشان را فرا گرفت؛ به راستی آن عذاب روزی بزرگ بود. هرآینه در این، نشانه‌ای است، با این همه بیشتر ایشان ایمان‌آور نیستند.

"The dwellers of Al Aiyka (near Midian, or Madyan) belied the Messengers. When Shu'aib said to them: "Will you not fear Allah and obey Him? I am a trustworthy Messenger to you. SO fear Allah, keep your duty to Him, and obey me. No reward do I ask of you for it (my message of Islamic Monotheism), my reward is only from the Lord of the Alamin (mankind, jinn and all that exists). Give full measure, and cause no loss to others. And weigh with the true and straight balance. Defraud not people by reducing their things nor do evil making corruption and mischief in the land. Fear Him Who created you and the generations of the men of old." They said: "You are only one of those bewitched! You are but a human being like us and verily, we think that you are one of the liars! So cause a piece of heaven to fall on us, if you are of the truthful!" He said: "My Lord is the Best Knower of what you do." But, they belied him, so the torment of the day of shadow (a gloomy cloud) seized them, indeed that was the torment of a Great Day. Verily, in this is a sign yet most of them are not believers.

و همانا پروردگارت، او همان شکستناپذیر مهربان است. (سورۀ الشعراء، آیات ۱۷۶–۱۹۱)

And verily! Your Lord, He is indeed the All Mighty, the Most Merciful." (Ch 26:176-191 Quran).