اسحاق با رفقه، دختر بتوئیل، پسر ناحور، ازدواج کرد و او دوقلویی به دنیا آورد: عیص (العیس) و یعقوب. هنگامی که این دو برادر به بلوغ رسیدند، کینه‌ای میان آن‌ها پدید آمد. عیص از این‌که یعقوب مورد توجه پدرش قرار داشت و الله او را به نبوت برگزیده بود، ناخرسند بود. این کینه چنان جدی شد که عیص تهدید کرد برادرش را خواهد کشت. یعقوب که از جان خود بیمناک بود، از آن سرزمین گریخت.

Isaac married Rebekah Bint Bethuel, Ibn Nahor, and she gave birth to a set of twins, Esau (Al Eis) and Jacob (Yaqub). Ill feelings developed between the two brothers when they grew into manhood. Esau disliked the fact that Jacob was favored by his father and by Allah with prophethood. This ill feeling became so serious that Esau threatened to kill his brother. Fearing for his life, Jacob fled the country.

اهل کتاب گفته‌اند که وقتی اسحاق چهل ساله بود، در زمان حیات پدرش، با رفقا، دختر بتوئیل، ازدواج کرد. گفته‌اند که او نازا بود، پس اسحاق نزد خدا دعا کرد و سپس او باردار شد. او دو پسر دوقلو به دنیا آورد. اولی عیسو نام گرفت که عرب‌ها او را العیص می‌نامیدند. او پدر روم شد. دومی یعقوب نام گرفت که به معنای اسرائیل است (یعنی متعلق به قوم اسرائیل).

The People of the Book said that when Isaac was forty years old, he married Rebekah, Bint Bethuel, during his father's life. They said she was sterile, so Isaac prayed to Allah and then she became pregnant. She gave birth to twin boys. The first one was called Esau whom the Arabs called Al-Eis. He became the father of Rum. The second one was called Jacob, which means Isreal, (belonging to the people of Israel).

اهل کتاب ادعا کرده‌اند که وقتی اسحاق (علیه السلام) پیر شد و بینایی‌اش ضعیف گشت، میل به غذا پیدا کرد، پس از پسرش عیسو خواست که برود شکار کند و برایش گوشت پخته‌ای بیاورد. عیسو از او خواست که غذا را برکت دهد و برایش دعا کند. عیسو که شکارچی بود، برای آوردن گوشت برای پدرش بیرون رفت. رفقه که این سخن را شنید، به پسرش یعقوب دستور داد که دو بزغاله از بهترین گله‌اش را ذبح کند و آن را همان‌گونه که پدرش دوست دارد بپزد و پیش از بازگشت برادرش نزد او ببرد.

The People of the Book claimed that when Isaac (pbuh) grew old and his eye sight had weakened, he had a desire for food, so he asked his son Esau to go hunting and bring him some cooked game. Esau asked him to bless the food and pray for him. Esau, a hunter, went out to get his father the meat. Rebekah, overhearing this, ordered her son Jacob to slaughter two goats of his best flock and cook them as his father liked and bring it to him before his brother returned.

او یعقوب را با لباس‌های برادرش پوشاند و پوست بز را بر بازوان و گردنش نهاد، زیرا عیسو پرمو بود و یعقوب نه. هنگامی که او با غذا نزد پدرش آمد، پدرش پرسید: «تو کیستی؟» یعقوب پاسخ داد: «من پسر تو هستم.» وقتی پدرش خوردن را به پایان برد، برای پسرش دعا کرد که برادر پربرکت‌تر باشد و بر ایشان و همه مردم چیره شود، و اینکه خداوند او و فرزندانش را پایدار بدارد.

She dressed Jacob in his brother's clothes and put goat skin on his arms and neck, for Esau was hairy while Jacob was not. When he approached his father with the food, his father asked: 'Who are you?' Jacob answered: 'I am your son.' When his father finished eating, he prayed for his son to be the more blessed brother and to prevail over them and all people, and for Allah to sustain him and his children.

هنگامی که او از پدرش بیرون رفت، برادرش عیسو وارد شد؛ همان که فرمان پدر را انجام داده بود.

When he left his father, his brother Esau, who had carried out his father's command, entered.

اسحاق از او پرسید: «این چیست، پسرم؟» او پاسخ داد: «این همان غذایی است که تو دوست داری.» اسحاق پرسید:

اہل کتاب کا کہنا ہے کہ عیسو نے، جب ان کا باپ فوت ہو جائے گا، اپنے بھائی کو قتل کرنے کی دھمکی دی تھی۔ وہ یہ بھی کہتے ہیں کہ اس نے اپنے باپ سے درخواست کی کہ وہ اس کے لیے دعا کرے کہ اللہ زمین کو اس کی اولاد کے لیے بہتر بنا دے اور اس کے رزق اور پھلوں میں اضافہ کرے۔

The People of the Book said Esau threatened to kill his brother when their father was dead. They also said that he asked his father to pray for him that Allah make the earth good for his offspring and multiply his sustenance and fruits.

هنگامی که مادرشان دانست که عیسو برادرش یعقوب را تهدید کرده است، به پسرش یعقوب دستور داد که نزد برادرش لابان در سرزمین حاران برود و مدتی نزد او بماند تا خشم برادرش فرو بنشیند، و یکی از دختران لابان را به همسری بگیرد. او به همسرش اسحاق گفت که این توصیه را به او بکند و برایش دعا کند، و او چنین کرد.

When their mother knew that Esau threatened his brother Jacob, she commanded her son Jacob to go to her brother Laban in the land of Haran and abide with him for a time until his brother's anger had abated, and to marry one of the Laban's daughters. She told her husband Isaac to command him with that advice and pray for him, and he did.

یعقوب (علیه السلام) خانواده‌اش را ترک کرد و هنگامی که شب فرا رسید، جایی برای استراحت یافت. سنگی برداشت و آن را زیر سرش گذاشت و خوابید. در خوابش نردبانی دید که از آسمان تا زمین کشیده شده بود. فرشتگان بالا و پایین می‌رفتند و پروردگار با او سخن گفت و فرمود: «من تو و فرزندانت را برکت خواهم داد و این سرزمین را برای تو و برای کسانی که پس از تو می‌آیند قرار خواهم داد.» هنگامی که بیدار شد، از آنچه در خوابش دیده بود سرشار از شادی شد و برای خاطر الله نذر کرد که اگر به سلامت نزد خانواده‌اش بازگردد، در همین مکان معبدی برای الله متعال بنا کند. همچنین نذر کرد که یک‌دهم اموالش را در راه الله صدقه دهد. او روغن بر آن سنگ ریخت تا آن را بشناسد و آن مکان را «خانهٔ ایل» (بیت‌ئیل) نامید که به معنای «خانهٔ الله» است. این مکان بعدها محل بیت‌المقدس شد.

Jacob (pbuh) left his family, when night came he found a place to rest. He took a stone and put it under his head and slept. He dreamed of a ladder from heaven to earth. Angels were ascending and descending and the Lord addressed him and said to him; "I will bless you and your offspring and make this land for you and for those who come after you." When he awoke he felt joyful from what he had seen in his dream and vowed, for Allah's sake that if he returned to his family safely, he would build here a temple for Allah the Almighty. He also vowed to give one tenth of his property for the sake of Allah. He poured oil on the stone so as to recognize it and called the place "Ayle's House" (Bethel), which means "House of Allah". It was to be the location of Jerusalem later.

اهل کتاب همچنین گفته‌اند که هنگامی که یعقوب نزد دایی‌اش در سرزمین حاران آمد، دایی‌اش دو دختر داشت. دختر بزرگ‌تر لیا (Lia) نام داشت و دختر کوچک‌تر راحیل (Rahil). دومی از آن دو بهتر و زیباتر بود. دایی‌اش با این شرط موافقت کرد که دخترش را به ازدواج او درآورد که یعقوب هفت سال گوسفندانش را بچراند.

The People of the Book also said that when Jacob came to his maternal uncle in the land of Haran, his uncle had two daughters. The elder one was called Leah (Lia) and the younger one was Rachel (Rahil). The latter was the better and lovelier of the two. His uncle agreed to marry his daughter to him on the condition that Jacob pasture his sheep for seven years.

بعد از مدتی، عمویش ضیافتی ترتیب داد و مردم را برای عروسی جمع کرد. او لیه، دختر بزرگ‌ترش را در شب به عقد او درآورد. لیه کم‌بینا و زشت بود. وقتی صبح شد، یعقوب فهمید که او لیه است و نزد عمویش شکایت کرد. «تو مرا فریب دادی؛ من با راحیل نامزد بودم و تو مرا به لیه تزویج کردی.» عمویش گفت: «رسم ما نیست که دختر کوچک‌تر را پیش از دختر بزرگ‌تر شوهر دهیم. با این حال، اگر خواهر او را دوست داری، هفت سال دیگر کار کن تا هر دو را به تو تزویج کنم.» یعقوب هفت سال کار کرد و سپس با راحیل ازدواج کرد. در زمان آنان، چنان‌که در تورات آمده، ازدواج مرد با دو خواهر پذیرفته بود. لابان به هر یک از دخترانش یک کنیز داد. کنیز لیه زلفه نام داشت و کنیز راحیل بلهه.

After a period of time, his uncle prepared a feast and gathered people for the wedding. He married Leah, his elder daughter, to him at night. She was weak-sighted and ugly. When morning came, Jacob discovered she was Leah and he complained to his uncle. "You deceived me; I was engaged to Rachel and you married me to Leah." His uncle said: "It is not our tradition to marry the younger daughter before the elder daughter. However, if you love her sister, work another seven years and I will marry you to both of them." Jacob worked for seven years and then married Rachel. It was acceptable in their time, as described in the Torah, for a man to marry two sisters. Laban gave a female slave to each daughter. Leah's slave was called Zilpah and Rachel's slave was called Bilha.

خداوند متعال ضعف لیا را با بخشیدن پسرانی به او جبران کرد. نخستین پسر او را روبیل (رأوبین) نامیدند، و پس از او شمعون (شمعون)، لاوی (لاوی) و یهودا (یهوذا) به دنیا آمدند.

Almighty Allah compensated Leah's weakness by giving her sons. The first one was named Rueben (Robel), after whom there were Simon (Shamun), Levi (Lawi), and Judah (Yahudh).

راحیل به خاطر اینکه لیا صاحب پسران شده بود حسادت کرد، زیرا خودش نازا بود. او کنیز خود بلهه را به شوهرش داد و او با بلهه نزدیکی کرد تا اینکه باردار شد. بلهه پسری به دنیا آورد و راحیل او را نفتالی نامید. لیا از اینکه کنیز راحیل پسری به دنیا آورده بود ناراحت شد، پس او نیز کنیز خود زلفه را به یعقوب (علیه السلام) داد. زلفه دو پسر به نامهای جاد و آشیر به دنیا آورد. سپس لیا باردار شد و پنجمین پسرش، یساکار، را به دنیا آورد و بعداً ششمین پسرش، زبولون، را زایید. پس از آن لیا دختری به نام دینه به دنیا آورد. بدین ترتیب، لیا از یعقوب هفت پسر داشت.

Rachel felt jealous of Leah's having sons, as she was barren. She gave her slave Bilha to her husband and he had relations with her until she became pregnant. She gave birth to a son and named him Naphtali. Leah was vexed that Rachel's slave had give birth to a son, so she in turn gave her slave Zilpah to Jacob (pbuh), Zilpah gave birth to two sons, Gad and Asher. Then Leah got pregnant and gave birth to her fifth son, Issaacher, and later she gave birth to a sixth son Zebulun. After this Leah gave birth to a daughter named Dinah. Thus, Leah had seven sons from Jacob.

سپس راحیل از خدا خواست که به او پسری از یعقوب عطا کند. خداوند دعای او را شنید و به خواسته‌اش پاسخ داد. او پسری بزرگوار، شریف و زیبا به دنیا آورد و نام او را یوسف گذاشت. همه‌ی این‌ها در زمانی رخ داد که آن‌ها در سرزمین حاران بودند و یعقوب (علیه السلام) گله‌های گوسفندان دایی‌اش را می‌چراند؛ کاری که مدت بیست سال انجام می‌داد.

Then Rachel prayed to Allah to give her a son from Jacob. Allah heard her call and responded to her prayer. She gave birth to a son, great, honorable, and beautiful. She named him Joseph (Yusuf). All of this happened when they were in the land of Haran and Jacob (pbuh) was pasturing his uncle's sheep, which he did for a period of twenty years.

یعقوب سپس از دایی‌اش لابان خواست که به او اجازه دهد برود و خانواده‌اش را ببیند. دایی‌اش به او گفت: «به خاطر تو برکت یافته‌ام؛ هر مقدار پولی که لازم داری بخواه.» یعقوب گفت: «هر بز خال‌دار و خال‌خالی که امسال زاییده شود، و هر بره سیاه را به من بده.» اما به فرمان لابان، پسرانش بزهای راه‌راه‌دار، خال‌دار و خال‌خالی پدرشان و بره‌های سیاه را جدا کردند، تا مبادا دیگران با آن صفات زاده شوند. آن‌ها سه روز با بزها و گوسفندان پدرشان راه رفتند، در حالی که یعقوب گله باقی‌مانده را می‌چراند.

Jacob then asked his uncle Laban to let him go and visit his family. His uncle said to him: "I have been blessed because of you; ask for whatever money you need." Jacob said: "Give me each spotted and speckled goat born this year and each black lamb." But at Laban's command his sons removed their father's goat that were striped, spotted or speckled, and the black lambs, lest others should be born with those traits. They walked for three days with their father's goats and sheep while Jacob tended the remaining flock.

اهل کتاب گفته‌اند که یعقوب (علیه السلام) چوب‌های تازه‌ای از درخت سپیدار، بادام و چنار برداشت. او پوست آن‌ها را به صورت راه‌راه کند و آن‌ها را در آبشخور گذاشت تا بزها به آن‌ها نگاه کنند. بچه‌هایی که در شکم آن‌ها بودند ترسیدند و تکان خوردند، و به صورت راه‌راه، خالدار یا ابلق به دنیا آمدند.

The People of the Book said that Jacob (pbuh) took fresh rods of poplar, almond, and plane. He peeled streaks in them and cast them into the water through for the goats to look at. The young inside their abdomens were terrified and moved and they were born striped, spotted or speckled.

هنگامی که گوسفندان در حال جفتگیری بودند، او [یعقوب] چهرههای آنها را به سوی گوسفندان سیاه در گلهٔ لابان متوجه کرد و چوبها را در میانشان قرار داد. بره‌هایشان سیاه متولد شدند. این امر نمونه‌ای از قدرت‌های ماورایی و معجزه تلقی شد. یعقوب گاوها، گوسفندان، چهارپایان و غلامان بسیاری داشت. چهرهٔ عمو و پسرانش دگرگون شد، گویی گوسفندان و بزها از ایشان دزدیده شده بودند.

When the sheep were breeding, he set their faces towards the black sheep in Laban's flock and put the rods among them. Their lambs were born black. This was considered an example of supernatural powers, a miracle. Jacob had many goats, sheep, beast and slaves. His uncle and his sons faces changed as if they the sheep and goats had been stolen from them.

الله تعالی یعقوب را الهام کرد که به سرزمین پدرش و قوم خود بازگردد، و به او وعده داد که همراهش خواهد بود. یعقوب این را به خانواده‌اش گفت و آنان پاسخ دادند و از او اطاعت کردند. با این حال، یعقوب نقشه‌اش را به لابان نگفت و بی‌آنکه خداحافظی کند، رفت.

Allah the Almighty inspired Jacob to return to the country of his father and people, and He promised to stand by him. Jacob told his family that, and they responded and obeyed him. Jacob did not tell Laban of his plans, however, and left without bidding farewell.

هنگام رفتن، راحیل بتهای پدرش را دزدید. پس از آنکه یعقوب و قومش به سوی سرزمینش گریختند، لابان و قومش آنها را تعقیب کردند. وقتی لابان با یعقوب روبه‌رو شد، او را سرزنش کرد که بدون اطلاع او رفته است. او دوست می‌داشت که از این موضوع آگاه می‌شد تا آنان را با جشن و شادی، با دف و آواز روانه کند، و تا بتواند با دخترانش و پسرانش وداع کند. و چرا بتهایش را با خود برده‌اند؟

Upon leaving, Rachel stole her father's idols. After Jacob and his people had fled for his country, Laban and his people followed them. When Laban met with Jacob, he blamed him for leaving him without his knowledge. He would have liked to know so that he could have made them leave with celebration and joy, with drums and songs, and so that he could have bidden his daughters and sons farewell. And why have they taken his idols with them?

یعقوب از بت‌های او بی‌خبر بود، پس انکار کرد که آن‌ها را از او برداشته است. سپس لابان به خیمه‌های دخترانش و کنیزانش رفت تا جستجو کند، اما چیزی نیافت، زیرا راحیل بت‌ها را زیر خود در پالان شتر پنهان کرده بود. او برنخاست و عذر خواست که عادت ماهانه دارد.

Jacob had no knowledge of his idols, so he denied that he had taken them from him. Then Laban entered the tents of his daughters and slaves to search, but he found nothing, for Rachel had put the idols in the camel saddle under her. She did not get up, apologizing that she had her menses.

بنابراین، او نمی‌توانست آنچه را که انجام داده بودند، درک کند.

Thus, he could not perceive what they had done.

سپس آن‌ها بر تپه‌ای به نام جِلعاد نشستند و در آنجا پیمانی بستند. یعقوب با دختران لابان بدرفتاری نمی‌کرد و زنان دیگری نمی‌گرفت. نه لابان و نه یعقوب، از آن تپه به سرزمین دیگری نمی‌گذشتند.

Then they sat on a hill called Galeed and made a covenant there. Jacob would not ill treat Laban's daughters nor marry others. Neither Laban nor Jacob would pass the hill into the other's country.

آنان غذا پختند و مردمشان با آنان خوردند. هنگام جدایی، هر یک دیگری را بدرود گفت و هر کدام به سرزمین خود بازگشت.

They cooked food and their people ate with them. Each bade the other farewell as they departed, each returning to his own country.

وقتی یعقوب به سرزمین سعیر نزدیک شد، فرشتگان به او سلام گفتند. او پیامرسانی پیشاپیش خود به نزد برادرش عیصو فرستاد تا سلام برساند و از او طلب بخشش کند و خود را در برابرش فروتن سازد. آن پیامرسان با سلام پاسخ آورد و به یعقوب خبر داد که عیصو با چهارصد مرد به سوی او می‌آید. این امر یعقوب را به هراس انداخت و او به درگاه الله متعال زاری و دعا کرد. در فروتنی سجده کرد و از او خواست وعده‌ای را که پیش‌تر داده بود به انجام رساند و شرّ برادرش عیصو را از او بازدارد. سپس یعقوب (علیه السلام) هدیه‌ای بزرگ برای برادرش آماده کرد: دویست بز ماده و بیست بز نر، دویست میش و بیست قوچ، سی شتر شیرده، چهل گاو و دو گاوِ نر، و بیست الاغ ماده و ده الاغ نر.

When Jacob approached the land of Seir, the angels greeted him. He sent a messenger ahead with greetings to his brother Esau, asking forgiveness and humbling himself before him. The messenger returned greetings and told Jacob that Esau was riding towards him with four hundred men. This made Jacob afraid and he entreated and prayed to Allah Almighty. He prostrated in humiliation and asked Him to fulfill His promise which He had made before. He asked Him to stop the evil of his brother Esau. Then Jacob (pbuh) prepared a great present for his brother: two hundred female goats and twenty male goats, two hundred ewes and twenty rams, and thirty milch camels, forty cows and two bulls, twenty female donkeys and ten male donkeys.

او به بردگانش فرمان داد که حیوانات را ببرند، هر گله به تنهایی، و با فاصله‌ای میان گله‌ها پیشاپیش او بروند. به آنان دستور داد: «هنگامی که با برادرم عیسو روبه‌رو شدید، او از شما خواهد پرسید: "به چه کسی تعلق دارید و کجا می‌روید؟" شما باید بگویید: "اینها متعلق به بنده‌ات یعقوب است؛ هدیه‌ای است برای آقایم عیسو. افزون بر این، او نیز پشت سر ماست."» یعقوب با دو همسرش، بردگانش و فرزندانش دو شب در آنجا ماند، سپس شب‌ها به راه ادامه داد و روزها استراحت کرد.

He commanded his slaves to take the animals, each drove by itself, and pass on ahead of him with a space between the droves. He instructed them: "When you meet my brother Esau he will ask you, 'to whom do you belong? where are you going?' you shall say, 'they belong to your servant Jacob; they are a present to my master Esau. Moreover, he is behind us." Jacob stayed behind with his two wives, his slaves and his children for two nights, then continued walking by night and resting by day.

هنگامی که سپیده‌دم روز دوم فرا رسید، یکی از فرشتگان به صورت مردی ظاهر شد. یعقوب با او به کشتی پرداخت. آن دو تا سپیده‌دم برابر بودند، تا اینکه فرشته به ران او آسیب رساند و یعقوب لنگ شد. هنگامی که روز داشت طلوع می‌کرد، فرشته به او گفت: «نامت چیست؟» او پاسخ داد: «یعقوب.» فرشته گفت: «از امروز به بعد جز اسرائیل نامیده نخواهی شد.» یعقوب پرسید: «تو کیستی؟ نامت چیست؟» او ناپدید شد. آنگاه یعقوب دانست که او یکی از فرشتگان است. یعقوب لنگ بود و به همین سبب فرزندان اسرائیل عضلهٔ ران را که بر کاسهٔ لگن قرار دارد نمی‌خورند.

When the dawn of the second day came one of the angels appeared in the shape of a man. Jacob began to wrestle with him. They were neck and neck until the angel injured his thigh and Jacob became lame. When the day was breaking, the angel said to him: 'What is your name?' He answered: 'Jacob.' The angel said: "After today you shall not be called anything but Israel." Jacob asked: "Who are you? What is your name?" He vanished. Then Jacob knew that he was one of the angels. Jacob was lame, and for this reason the children of Israel do not eat the thigh muscle on the hip socket.

یعقوب چشمان خود را بلند کرد و برادرش عیسو را دید که می‌آمد. یعقوب هفت بار در برابر او سجده کرد، زیرا در آن زمان این سلام آنان بود. این کار برای آنان جایز بود، همان‌گونه که فرشتگان در سلام به آدم سجده کردند.

Jacob raised his eyes and saw his brother Esau coming. Jacob prostrated seven times before him for it was their salutation in that time. It was lawful for them just as the angels had prostration in salutation to Adam.

هنگامی که عیسو او را دید، به سوی او دوید، او را در آغوش گرفت و بوسید و گریست. هنگامی که عیسو چشمانش را بلند کرد و زنان و کودکان را دید، پرسید: «اینها که با توأند کیستند؟» یعقوب پاسخ داد:

When Esau saw him, he ran towards him, embraced and kissed him and wept. When Esau raised his eyes and saw the women and children he asked: "Who are these with you?" Jacob answered:

«آنانی که خداوند به من بخشیده است، بنده‌ات.» لئا، راحیل، کنیزانشان و همه فرزندان نزدیک آمدند و در برابر او سجده کردند. یعقوب از عیسو خواست که هدیه‌اش را بپذیرد و آنقدر اصرار کرد تا پذیرفت. عیسو بازگشت و پیشاپیش او رفت. یعقوب و خانواده‌اش با گله‌ها و رمه‌ها و بردگان به سوی کوهستان (سعیر) حرکت کردند.

"Those whom Allah has given me, your servant." Leah, Rachel, their slaves, and all the children approached and prostrated before him. Jacob asked Esau to accept his gift and insisted until he did so. Esau returned and went in advance before him. Jacob and his family followed with the flocks and herds and slaves to the mountains (Seir).

هنگامی که به سکوت (سَحُور) رسید، برای خود خانه‌ای ساخت و برای چهارپایانش سایبان‌هایی برپا کرد. سپس از اورشلیم، دهکدهٔ شکیم، گذشت و در برابر دهکده اردو زد. او مزرعه‌ای را از شَکَم بن حَمُور به قیمت صد بز خرید و مذبحی بنا کرد که آن را ایل نامید، همان‌گونه که الله به او فرمان داده بود. او این مذبح را در جایی بنا کرد که امروز اورشلیم در آن قرار دارد، و بعدها سلیمان پسر داوود (علیه السلام) آن را بازسازی کرد. این مذبح در جای همان سنگی است که پیش‌تر آن را با روغن مسح کرده بود، چنان‌که پیش‌تر یاد شد.

When he came to Succoth (Sahur), he built a house for himself and shades for his beasts. Then he passed by Jerusalem, the village of Shechem, and camped before the village. He bought a farm from Shcehm Ibn Hamor with one hundred goats and built an altar, which he called Ayl, as Allah commanded him. He built the altar where Jerusalem stands today and later Solomon son of David (pbuh) rebuilt it. It is in the place of the stone which he had earlier anointed with oil as was mentioned before.

اهل کتاب داستانی درباره دینه، دختر یعقوب و لیه، نقل می‌کنند. شکیم بن حمور او را ربود و با زور با او همخوابه شد. سپس از پدر و برادرانش خواست که به او اجازه دهند با دینه ازدواج کند.

The people of the book tell a story of Dinah, daughter of Jacob and Leah. Shechem Ibn Hamor seized her and lay with her by force. Then he asked her father and brothers to let him marry her.

ایشان (برادرانش) گفتند: «همه‌تان ختنه شوید، آنگاه دخترانمان را به شما می‌دهیم و دختران شما را برای خودمان می‌گیریم؛ امّا ما با افراد ختنه‌نشده ازدواج نمی‌کنیم.» آنان (مردان شهر) به این موضوع رضایت دادند و همگی ختنه شدند. چون روز سوم فرا رسید، درد ناشی از ختنه افزایش یافته بود، پس پسران یعقوب نزدیک آمدند و همه آنان را، تا آخرین نفر، کشتند. شَکِیم و پدرش را به سبب آن بدی که نسبت به ایشان مرتکب شده بودند و به سبب پرستش بت‌هایشان کشتند. از این رو پسران یعقوب آنان را کشتند و اموالشان را به غنیمت گرفتند.

Her brothers said : "Circumcise all of you, and we will give our daughters to you, and we will take your daughters for ourselves; but we do not marry with uncircumcised people." They (the men of the city) agreed to that, and all of them were circumcised. When the third day came, the pain from the circumcision had increased, Jacob's sons approached and killed them till the last one. They killed Shchem and his father for the evil they had committed against them and for their worship of idols. That is why Jacob's sons killed them and seized their money as spoils.

سپس راحیل باردار شد و پسری به دنیا آورد به نام بنیامین، اما زایمانش بسیار سخت بود و پس از تولد فرزند درگذشت. یعقوب او را در افرات (افراث) به خاک سپرد. آرامگاه راحیل تا به امروز در آنجا باقی است.

Then Rachel got pregnant and gave birth to a son, Benjamin, but she had a hard labor and died after delivery. Jacob buried her in Ephrath (afrath). The tomb of Rachel is there till the present day.

یعقوب کے بیٹے بارہ مرد تھے۔ لیا سے روبیل (رؤبیل)، شمعون (شمعون)، لاوی (لاوی)، یہوداہ (یہوداہ)، یساکر (یساکر) اور زبولون (زبولون) تھے۔ راحیل سے یوسف (یوسف) (علیہ السلام) اور بنیامین تھے۔ راحیل کی کنیز سے دان اور نفتالی (نفتالی) تھے، اور لیا کی کنیز سے جاد اور آشیر تھے۔

Jacob's sons were twelve men. From Leah there were Rueben (Robil), Simon (Shamun), Levi (Lawi), Judah (Yahudh), Issachar (Isakher), and Zebulun (Zablun). From Rachel there were Joseph (Yusuf) (pbuh) and Benjamin. From Rachel's slave there were Dan and Naphtali (Neftali), and from Leah's slave there were Gad and Asher.

یعقوب نزد پدرش اسحاق آمد و در شهر حَبرون، که در سرزمین کنعان و همان جایی است که ابراهیم در آن زندگی می‌کرد، با او ساکن شد. سپس اسحاق بیمار شد و در صد و هشتاد سالگی درگذشت. پسرانش عیسو و یعقوب او را در غاری که خریده بود، کنار پدرش ابراهیم الخلیل دفن کردند. گفته شده است که ابراهیم در سن صد و هفتاد و پنج سالگی درگذشت.

Jacob came to his father Isaac and settled with him in the village of Hebron which lies in the land of Canaan where Abraham had lived. Then Isaac fell ill and died when he was one hundred eighty years old. his sons Esau and Jacob buried him with his father Abraham Al Khalil in a cave which he had bought. It was said that Abraham died at the age of one hundred seventy five.

خداوند متعال در قرآن کریم فرموده است:

Allah the Almighty declared in the Glorious Quran:

و چه کسی از آیین ابراهیم (توحید اسلامی) روی می‌گرداند جز آن کس که خویشتن را به نادانی افکنده است؟ به یقین ما او را در این دنیا برگزیدیم و او در آخرت نیز از شایستگان خواهد بود.

"And who turns away from the religion of Abraham (Islamic Monotheism) except him who befools himself? Truly, We chose him in this world and verily, in the Hereafter he will be among the righteous.

هنگامی که پروردگارش به او گفت: «تسلیم شو (مسلمان باش)!» گفت: «خود را تسلیم پروردگار جهانیان کردم.» و این (تسلیم در برابر خداوند، اسلام) را ابراهیم به پسرانش سفارش کرد و یعقوب (نیز گفت): «ای پسرانم! خداوند این دین را برای شما برگزیده است، پس جز در حال مسلمانی (یکتاپرستی اسلامی) نمیرید.» یا آنگاه که مرگ به یعقوب نزدیک شد، آیا شما حاضر بودید؟ هنگامی که به پسرانش گفت: «پس از من چه چیزی را می‌پرستید؟» گفتند: «معبود تو و معبود پدرانت، ابراهیم و اسماعیل و اسحاق را میپرستیم، که معبودی یگانه است، و ما در برابر او تسلیم (مسلمان) هستیم.» آن امتی بود که گذشت. برای آنان است آنچه کسب کردند و برای شماست آنچه کسب کردید، و شما از آنچه آنان انجام میدادند پرسیده نخواهید شد.

When his Lord said to him: "Submit (be a Muslim)!" He said: "I have submitted myself (as a Muslim) to the Lord of the Alamin (mankind, jinn and all that exists)." And this (submission to Allah, Islam) was enjoined by Abraham upon his sons and by Jacob, (saying): "O my sons! Allah has chosen for you the true religion, then die not except in the Faith of Islam (as Muslims -- Islamic Monotheism)." Or were you witnesses when death approached Jacob? When he said unto his sons: "What will you worship after me?" They said: "We shall worship you (Ilah (God - Allah) the Ilah (God) of your fathers, Abraham, Ishmael, Isaac, One Ilah (God), and to Him we submit (in Islam)." That was a nation who had passed away. They shall receive the reward of what they earned and you of what you earn. And you will not be asked of what they used to do.

آنان می‌گویند: «یهودی یا نصرانی شوید تا هدایت یابید.» (ای محمد ﷺ) بگو:

They say: "Be Jews or Christians, and then you will be guided." Say (to them O Muhammad):

{بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ} (بلکه (ما) تنها از آیین ابراهیم پیروی می‌کنیم، حنیف (توحیدگرای اسلامی، یعنی جز الله یگانه را نپرستیدن)، و او از مشرکان (کسانی که با الله دیگری را می‌پرستیدند) نبود.) {قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ} (بگویید (ای مسلمانان): «ما به الله و به آنچه بر ما نازل شده و آنچه بر ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط نازل شده، و آنچه به موسی و عیسی داده شده، و آنچه به پیامبران از جانب پروردگارشان داده شده، ایمان آوردیم. میان هیچ یک از ایشان فرق نمی‌گذاریم و ما در برابر او تسلیم (در اسلام) هستیم.») {فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ مَا آمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ ۖ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ ۚ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ} (پس اگر آنان به مانند آنچه شما بدان ایمان آورده‌اید ایمان آورند، قطعاً هدایت یافته‌اند، و اگر روی برتابند، جز این نیست که در ستیزند. پس الله تو را از شرّ ایشان کفایت می‌کند، و او شنوای داناست.)

"Nay (we follow) only the religion of Abraham, Hanifan (Islamic monotheism, i.e. to worship none but Allah Alone, and he was not of the Al Mushrikeen (those who worshipped others along with Allah)." Say (O Muslims): "We believe in Allah and that which has been sent down to us and that which had been sent down to Abraham, Ishmael, Isaac, Jacob and to Al Asbat (the twelve sons of Jacob), and that which has been given to Moses and Jesus and that which has been given to the Prophets from their Lord. We make no distinction between any of them, and to Him we have submitted (in Islam)." So if they believe in the like of that which you believe, then they are rightly guided, but if they turn away, then they are only in opposition. So, Allah, will suffice you against them. He is the All Hearer, the All Knower.

(دین ما) صِبغَةُ اللهِ (یعنی اسلام) است، و چه کسی از صِبغَةِ اللهِ بهتر است؟

(Our Sibghah, religion is) the Sibghah (religion) of Allah (Islam) and which Sibghah (religion)

می‌تواند بهتر از آنِ الله باشد. ما بندگان او هستیم.

can be better than Allah's. We are His worshippers.

بگو (ای محمد، به یهودیان و مسیحیان): «آیا با ما درباره‌ی الله مجادله می‌کنید، در حالی که او پروردگار ما و پروردگار شماست؟ و اعمال ما از آن ما، و اعمال شما از آن شماست. ما در عبادت و اطاعت، برای او خالص هستیم (یعنی تنها او را عبادت می‌کنیم و هیچ کس دیگر را نمی‌پرستیم، و فرمان‌های او را اطاعت می‌کنیم).» یا می‌گویید ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب و الأسباط (دوازده پسر یعقوب) یهودی یا مسیحی بوده‌اند؟ بگو: «آیا شما داناتر هستید یا الله داناتر است؟...» که همگی مسلمان بوده‌اند. و چه کسی ستمکارتر است از آن کسی که گواهی‌ای را که از الله دارد پنهان می‌کند (گواهی به ایمان آوردن به پیامبر محمد ﷺ، هنگامی که او در کتاب‌های ایشان نوشته شده است)؟