هنگامی که دو لشکر روبروی یکدیگر قرار گرفتند، جالوت، مطابق رسم جنگ در آن روزگار، هر سربازی از لشکر طالوت را به مبارزهٔ تن‌به‌تن فراخواند. جالوت همچنین می‌خواست قدرت خود را به نمایش بگذارد. مردان به وحشت افتادند و هیچ‌کس شجاعت کافی برای داوطلب شدن نداشت. پادشاه دختر زیبای خود را به ازدواج کسی درآورد که با جالوت بجنگد، اما حتی این پیشنهادِ وسوسه‌انگیز نیز سکوت مرگبار میان سربازانش را تغییر نداد.

When the two armies faced each other, Goliath challenged any soldier from King Saul's army to single combat, as was the custom of battle in those days. Goliath also wanted to show off his strength. The men were terrorized, and no one had enough courage to volunteer. The king offered the hand of his pretty daughter in marriage to the man who would fight Goliath, but even this tempting offer did not change the deadly silence among his soldiers.

سپس، به شگفتی همه، جوانی به جلو قدم گذاشت. از سمت دشمن غرش خنده برخاست و حتی مردان شاوول سر تکان دادند.

Then, to everyone's surprise, a youth stepped forward. A roar of laughter echoed from the enemy's side, and even Saul's men shook their heads.

جوان مرد داوود (دَاوُد) بود، از شهر بیت‌لحم. پدر سالخورده‌اش سه تن از پسرانش را برای پیوستن به لشکر شاول برگزیده بود. او به کوچک‌ترین پسرش، داوود، سفارش کرده بود که در جنگ شرکت نکند، بلکه به شکل‌های دیگر به لشکر کمک کند و هر روز درباره آنچه در جبهه جنگ می‌گذرد، به پدرش خبر دهد.

The young man was David (Dawud), from the city of Bethlehem. His elderly father had chosen three of his sons to join Saul's army. He had instructed the youngest one, David, not to take part in the fighting but to help the army in other ways and to report to his father daily on what was happening on the war front.

اگرچه شاؤل از شجاعت آن جوان بسیار تحت تأثیر قرار گرفت، گفت: «من به شجاعت تو احترام می‌گذارم، اما تو برابر آن جنگجوی نیرومند نیستی. بگذار مردان قوی پیش بیایند.» با این حال، داوود از پیش تصمیم گرفته بود و آماده بود تا با این چالش روبه‌رو شود. او با غرور به پادشاه گفت که تنها روز پیش شیری را کشته که گوسفندان پدرش را تهدید می‌کرد و در موقعیت دیگری خرسی را کشته است. او از شاؤل خواست که او را بر اساس ظاهرش قضاوت نکند، زیرا از هیچ انسان یا حیوان وحشی‌ای نمی‌ترسد. شاؤل که از موضع شجاعانه داوود جوان شگفت‌زده شده بود، پذیرفت: «سرباز شجاع من، اگر تو مایلی، پس الله تو را حفظ کند و به تو قدرت بخشد!»

Although Saul was very impressed by the youth's courage, he said: "I admire your courage, but you are no match for that mighty warrior. Let the strong men come forward." David, however, had already decided and was willing to meet the challenge. Proudly, he told the king that only the day before he had killed a lion which had threatened his father's sheep, and on another occasion he had killed a bear. He asked Saul not to judge him by his appearance, for he feared no man or wild beast. Saul, surprised by young David's brave stance, agreed: "My brave soldier, if you are willing, then may Allah guard you and grant you strength!"

پادشاه، داوود را در زره جنگی پوشاند و شمشیری به او داد، اما داوود به پوشیدن لباس جنگ عادت نداشت. در آن احساس ناراحتی می‌کرد و حرکاتش را دشوار می‌ساخت. زره را از تن بیرون آورد، سپس چند سنگریزه جمع کرد و کیسه چرمی‌اش را از آنها پر کرد. آن را کنار فلاخنش بر شانه انداخت. با عصای چوبی‌اش در دست، به سوی دشمن راه افتاد.

The king dressed David in battle armor and handed him a sword, but David was not used to wearing battle dress. He felt uncomfortable in it, and it obstructed his movements. He removed the armor, then collected a few pebbles and filled his leather pouch with them. He slung it over his shoulder next to his sling. With his wooden staff in hand, he began to walk towards the enemy.

سال نگران بود و از او پرسید که چگونه، با یک فلاخن و چند سنگ، می‌خواهد خود را در برابر آن غول حفظ کند؟ داوود پاسخ داد: «آن خدایی که مرا از چنگال خرس و نیش شیر محافظت کرد، قطعاً مرا از این درنده محافظت خواهد کرد!» وقتی جالوت چشمش به آن جوان لاغراندام افتاد که شبیه یک پسربچه بود، با صدای بلند خندید و غرّید: «آیا قصد داری با یکی از همبازی‌هایت جنگ‌بازی کنی، یا از زندگی خسته‌ای؟ من با یک ضربه شمشیر سرت را به سادگی از تنت جدا خواهم کرد!» داوود با فریاد پاسخ داد: «تو ممکن است زره، سپر و شمشیر داشته باشی، اما من به نام خدا، پروردگار بنی‌اسرائیل که تو قوانینش را مسخره کرده‌ای، با تو روبه‌رو می‌شوم. امروز خواهی دید که این شمشیر نیست که می‌کشد، بلکه اراده و قدرت خداست!» و با این سخن، فلاخن خود را برداشت و سنگریزه‌ای از کیسه‌اش در آن نهاد. آن را چرخاند و به سوی جالوت نشانه گرفت. سنگریزه با سرعت تیر از فلاخن در حال چرخش رها شد و با نیروی بسیار به سر جالوت اصابت کرد. خون فوران کرد و جالوت، پیش از آنکه فرصت کشیدن شمشیرش را بیابد، بی‌جان به زمین افتاد. وقتی بقیه سربازانش دیدند که قهرمان نیرومندشان کشته شده است، به فرار گذاشتند. بنی‌اسرائیل با شتاب در پی آنان رفتند و انتقام سال‌ها رنجی را که از دشمنشان کشیده بودند گرفتند و هر سربازی را که به دستشان می‌رسید کشتند. در این نبرد، بنی‌اسرائیل شکوه و افتخاری را که مدت‌ها از دست رفته بود، بازیافتند.

Saul was worried and asked him how on earth, with a sling and a couple of stones was he going to defend himself against the giant? David replied: "Allah Who protected me from the claws of the bear and the fangs of the lion will certainly protect me from this brute!" When Goliath set eyes on the lean young man who looked like a boy, he laughed loudly and roared: "Are you out to play war with one of your playmates, or are you tired of your life? I will simply cut off your head with one swipe of my sword!" David shouted back: "You may have armor, shield, and sword, but I face you in the name of Allah, the Lord of the Israelites, Whose laws you have mocked. Today you will see that it is not the sword that kills but the will and power of Allah!" So saying, he took his sling and placed in it a pebble from his pouch. He swung and aimed it at Goliath. The pebble shot from the whirling sling with the speed of an arrow and hit Goliath's head with great force. Blood gushed out, and Goliath thumped to the ground, lifeless, before he had a chance to draw his sword. When the rest of his men saw their mighty hero slain, they took to their heels. The Israelites followed in hot pursuit, taking revenge for their years of suffering at the hands of their enemy, killing every soldier they could lay hands on. In this battle the Israelites regained the glory and honor that had been lost for a long time.

خداوند متعال فرمود:

Almighty Allah declared:

پس به اذن الله آنان را شکست دادند و داوود جالوت را کشت، و خداوند به او پادشاهی (پس از مرگ طالوت و سموئیل) و حکمت عطا کرد و از آنچه می‌خواست به او آموخت. و اگر خداوند بعضی از مردم را به وسیلهٔ بعضی دیگر بازنمی‌داشت، زمین قطعاً تباه می‌شد. امّا خداوند نسبت به جهانیان (انسان‌ها، جن‌ها و همهٔ موجودات) بسیار بخشنده است.

"So they routed them by Allah's Leave and David killed Goliath, and Allah gave him (David) the kingdom (after the death of Saul and Samuel) and wisdom, and taught him of that which He willed. And if Allah did not check one set of people by means of another, the earth would indeed be full of mischief. But Allah is full of Bounty to the Alamin (mankind, jinns and all that exist).

(سورۃ البقرہ، آیت ۲۵۱)

(Ch 2:251 Quran).

داوود در میان بنی اسرائیل مشهورترین مرد شد. با این حال، او فریفته این امر نشد؛ او اسیر شهرت یا رهبری نبود، بلکه اسیر محبت الله بود.

David became the most famous man among the Israelites. However, he was not inveigled by this; he was not a prisoner of fame or leadership but a prisoner of Allah's love.

بنابراین، پس از کشتن جالوت، او به صحرا رفت و در کنار طبیعت، خدای متعال را تسبیح می‌گفت و در نعمت‌های او می‌اندیشید.

Therefore, after killing Goliath he went out into the desert in the company of nature, glorifying Almighty Allah and contemplating His favors.

بی‌گمان ما کوه‌ها را رام کردیم تا همراه او (داوود) در عشی و اشراق تسبیح ما را بگویند. و پرندگان نیز گرد آمده بودند.

"Verily, We made the mountains to glorify Our Praises with him (David) in the Ashi (after the mid-day till sunset) and Ishraq (after the sunrise till mid-day). And (so did) the birds assembled:

همه با او (داوود) به سوی (الله، منزه است ستایش‌هایش) بازگشتند. فرمانروایی او را استوار ساختیم و به او حکمت و داوری درست در سخن و تصمیم دادیم. (سوره ص، آیات ۱۸-۲۰ قرآن)

all with him (David) did turn (to Allah, glorified His Praises). We made his kingdom strong and gave him wisdom and sound judgment in speech and decision. (Ch 38:18-20 Quran)

مخلوقاتی مانند گیاهان، پرندگان، جانوران و حتی کوه‌ها به صدای او که خداوند را تسبیح می‌گفت پاسخ می‌دادند. خداوند داوود را به پیامبری برگزیده بود و زبور را بر او نازل کرده بود. خداوند متعال فرموده است: {و به داوود زبور را دادیم.} (سوره اسراء، آیه ۵۵)

Creatures such as the plants, birds, beasts, and even the mountains responded to his voice glorifying Allah. Allah had chosen David to be a prophet and revealed the Psalms to him. As He the Almighty said: "And to David We gave the Psalms." (Ch 17:55 Quran).

داوود کتاب خود را تلاوت کرد و الله را تسبیح گفت، در حالی که کوهها با او به ستایش میپیوستند و پرندگان گرد او جمع میشدند. الله سبحانه و تعالی فرمان داد:

David recited his scripture and glorified Allah while the mountains joined him praise and the birds rallied around him. Almighty Allah directed:

پس (ای محمد ﷺ) بر آنچه می‌گویند شکیبا باش، و بنده ما داوود را یاد کن که صاحب قدرت بود. به راستی او همواره در همه امور بازگشت‌کننده (به خدا) و توبه‌کننده به سوی الله بود. ([سوره ص، آیه ۱۷])

Be patient (O Muhammad) of what they say, and remember Our slave David, endured with power. Verily, he was ever oft-returning in all matters and in repentance toward Allah. (Ch 38:17 Quran).

داوود (علیه‌السلام) اخلاص‌اش تنها عامل نبود که پرندگان و جانوران را به تسبیح خداوند همراه او کرد، و نه شیرینی صدایش. این معجزه‌ای از جانب خداوند بود. و این تنها معجزهٔ او نبود، زیرا خداوند او را توانایی فهم زبان پرندگان و جانوران نیز عطا کرده بود.

David's sincerity was not the only factor responsible for the birds and beasts joining with him in glorifying Allah, nor was the sweetness of his voice. IT was a miracle from Allah. This was not his only miracle, for Allah also endowed him with the faculty of understanding the languages of birds and animals.

داوود (علیه السلام) یک روز در میان روزه می‌گرفت۔ عبدالله بن عمرو بن العاص روایت می‌کند که رسول خدا ﷺ به من فرمود: «محبوب‌ترین روزه نزد خداوند، روزه‌ی پیامبر داوود بود که یک روز در میان روزه می‌گرفت۔ و محبوب‌ترین نماز نزد خداوند، نماز داوود بود که نیمه‌ی نخست شب را می‌خوابید، یک‌سوم آن را نماز می‌خواند و سپس یک‌ششم آن را دوباره می‌خوابید۔» (صحیح البخاری)

David (pbuh) fasted every other day. Abdullah Ibn Amr Ibn Al-As narrated: Allah's Apostle (pbuh) said to me: "The most beloved fasting to Allah was the fasting of the Prophet David, who used to fast alternate days. And the most beloved prayer to Allah was the prayer of David, who used to sleep the first half of the night, and pray for one third of it and again sleep for a sixth of it.'" (Sahih Al-Bukhari).

از عبدالله بن عمرو بن العاص نیز روایت شده است که: «پیامبر ﷺ به من فرمود: "به من خبر داده‌اند که تو تمام شب‌ها نماز می‌گزاری و تمام روزها روزه می‌گیری؛ آیا این درست است؟" گفتم: "بله." فرمود: "اگر چنین کنی، چشمانت ضعیف می‌شود و خسته خواهی شد. پس هر ماه سه روز روزه بگیر، زیرا این روزه‌داری یک سال کامل خواهد بود." (یا برابر با روزه‌داری یک سال کامل.) گفتم: "خودم را توانا می‌بینم که بیشتر روزه بگیرم." فرمود: "پس مانند روزه‌داری داوود ﷺ روزه بگیر که یک روز در میان روزه می‌گرفت و هنگام رویارویی با دشمن نمی‌گریخت."» (صحیح البخاری)

Abdullah Ibn Amr Ibn Al-As also narrated: "The Prophet (pbuh) said to me: 'I have been informed that you pray all the nights and observe fast all the days; is this true?' I replied: 'Yes.' He said: 'If you do so, your eyes will be weak and you will get bored. So fast three days a month, for this will be the fasting of a whole year. (Or equal to the fasting of a whole year).' I said: 'I find myself able to fast more.' He said: 'Then fast like the fasting of (the Prophet) David (pbuh) who used to fast on alternate days and would not flee on facing the enemy.'" (Sahih Al-Bukhari)

خداوند به داوود نفوذ و قدرت بزرگی عطا کرد. قوم او در روزگارشان جنگ‌های فراوانی داشتند، اما مشکلشان این بود که زره آهنی آنقدر سنگین بود که جنگجو نمی‌توانست آن‌گونه که می‌خواست حرکت کند و بجنگد.

Allah granted David great influence. His people had a great number of wars in their time, but they had a problem in that the iron armor was too heavy for the fighter to move and fight as he wished.

گفته می‌شود که داوود روزی نشسته بود و درباره این مسئله می‌اندیشید، در حالی که با تکه‌ای آهن بازی می‌کرد. ناگهان دید دستش در آهن فرو می‌رود. خداوند متعال آن را برای او نرم کرده بود:

It is said that David was sitting one day, contemplating this problem while toying with a piece of iron. Suddenly, he found his hand sinking in the iron. Almighty Allah had made it flexible for him:

«و ما نرم کردیم برای او آهن را.»

"And We made the iron soft for him." (Ch 34:10 Quran)

مردم داوود را ستایش و دوست می‌داشتند. با این حال، دل‌های انسان‌ها ناپایدار و حافظه‌شان کوتاه است. حتی مردان بزرگ نیز می‌توانند احساس ناامنی کنند و کوته‌فکر شوند. روزی داوود سائول را در حالتی نگران یافت. او در رفتار سائول نسبت به خود چیز عجیبی احساس کرد. آن شب، هنگامی که احساسش را با همسرش در میان گذاشت، او به تلخی گریه کرد و گفت: «ای داوود، من هرگز هیچ رازی را از تو پنهان نخواهم کرد.» او به وی گفت که پدرش به محبوبیت او حسادت برده و می‌ترسیده که پادشاهی‌اش را به او واگذارد. او به داوود توصیه کرد که مراقب خود باشد.

The people praised and loved David. However, the hearts of men are fickle and their memories short. Even great men can feel insecure and become petty-minded. One day David found Saul in a worried state. He sensed something strange in Saul's attitude towards him. That night, when he shared his feeling with his wife, she started to weep bitterly and said: "O David, I will never keep any secrets from you." She told him that her father had become jealous of his popularity and feared that he would lose his kingdom to him. She advised him to be on his guard.

این خبر داوود را بسیار تکان داد. او دعا کرد و امیدوار بود که خوی نیک شاوول بر جنبه تاریک شخصیتش چیره شود. روز بعد، شاوول داوود را فراخواند تا به او اطلاع دهد که کنعان نیروهای خود را گرد آورده و به سوی پادشاهی لشکرکشی خواهد کرد. او به داوود دستور داد با لشکر به سوی آنان پیش رود و بازنگردد مگر آنکه پیروزی به دست آورده باشد.

This information shocked David very much. He prayed and hoped that Saul's good nature would overcome the darker side of his character. The following day, Saul summoned David to inform him that Canaan had gathered its forces and would march on the kingdom. He ordered David to advance on them with the army and not to return unless victory was gained.

داوود احساس کرد که این بهانهای است برای خلاص شدن از او؛ یا دشمن او را میکشد، یا در میانهٔ نبرد، افراد ساول ممکن است از پشت به او خنجر بزنند. با این حال، او با لشکرش شتابان به مقابله با سپاه کنعان رفت. آنان با شجاعت با کنعانیان جنگیدند، بدون آنکه به امنیت خود بیندیشند.

David sensed that this was an excuse to get rid of him; either the enemy would kill him, or in the thick of battle, Saul's henchmen might stab him in the back. Yet he hastened with his troops to meet the army of Canaan. They fought the Canaanites brav, without thinking of their own safety.

خداوند به آنان پیروزی داد، و داوود زنده ماند تا به نزد شاؤل بازگردد.

Allah granted them victory, and David lived to return to Saul.

متأسفانه، این امر تنها ترس شاؤل را افزایش داد، پس او نقشه کشت تا داوود را بکشد. حسادت چنان است که حتی خوشبختی یک دختر هم برایش اهمیتی نداشت. میکال از نقشه پدرش آگاه شد و شتابان رفت تا شوهرش را آگاه کند. داوود مقداری غذا و وسایل جمع کرد، بر شترش سوار شد و گریخت. او غاری یافت و روزهای زیادی در آن پنهان ماند.

Unfortunately, this only increased Saul's fear, so he plotted to kill David. Such is jealousy that not even a daughter's well-being mattered. Michal learned of her father's plan and hurried to warn her husband. David gathered some food and things, mounted his camel and fled. He found a cave in which he remained hidden for many days.

پس از مدتی، برادران داوود و برخی از شهروندان با او متحد شدند. موقعیت شاؤل بسیار ضعیف شد، زیرا او با خشونت حکومت می‌کرد. با دانشمندان بدرفتاری می‌کرد، قاریان تلمود را شکنجه می‌داد و سربازانش را به وحشت می‌انداخت. این وضع موقعیت او را بدتر کرد و رعایایش شروع به رویگردانی از او کردند. او تصمیم گرفت به جنگ با داوود برود. داوود با شنیدن این خبر، برای رویارویی با لشکر شاؤل حرکت کرد.

After a time, David's brothers and some citizens joined forces with him. Saul's position became very weak, for he began to rule with a heavy hand. He ill-treated the learned, tortured the reciters of the Talmud, and terrorized his soldiers. This worsened his position, and his subjects began to turn against him. He decided to go war against David. Hearing this news, David marched to confront Saul's army.

لشکر پادشاه مسافت زیادی را پیموده بود و خستگی بر آن‌ها غلبه کرد، پس تصمیم گرفتند در دره‌ای استراحت کنند و در آنجا به خواب رفتند. داوود آهسته به سوی شاؤل خفته خزید، نیزه‌اش را برداشت و با شمشیر تکه‌ای از لباسش را برید. سپس داوود پادشاه را بیدار کرد و به او گفت: «ای پادشاه، تو برای جستجوی من بیرون آمده‌ای، اما من از تو نفرت ندارم و نمی‌خواهم تو را بکشم. اگر چنین می‌خواستم، هنگامی که در خواب بودی تو را می‌کشتم. این تکه‌ای از لباس توست. می‌توانستم به جای آن گردنت را بزنم، اما این کار را نکردم. ماموریت من عشق است، نه کینه‌ورزی.» پادشاه به اشتباه خود پی برد و از او طلب بخشش کرد.

The king's army had traveled a great distance and was overcome by fatigue, so they decided to rest in a valley, where they fell asleep. Quietly, David crept up to the sleeping Saul, removed his spear, and cut off a piece of his garment with the sword. David then awakened the king and told him: "Oh king, you come out seeking me, but I do not hate you, and I do not want to kill you. If I did, I would have killed you when you were asleep. Here is a piece of your garment. I could have hacked your neck instead, but I did not. My mission is that of love, not malice." The king realized his mistake and begged for forgiveness.

مدتی گذشت و شاول در جنگی کشته شد که داوود در آن شرکت نداشت.

Time passed and Saul was killed in a battle in which David did not take part.

داوود جانشین شاوول شد، زیرا مردم آنچه را که او برایشان انجام داده بود به یاد آوردند و او را به پادشاهی برگزیدند. بدین ترتیب، داوود پیامبر نیز پادشاه بود.

David succeeded Saul, for the people remembered what he had done for them and elected him king. So it was that David the Prophet was also a king.

خداوند سلطنت داوود را استوار ساخت و او را پیروز گردانید. فرمانروایی او نیرومند و بزرگ بود؛ دشمنانش از او می‌ترسیدند، بی‌آنکه با او وارد جنگ شوند.

Allah strengthened the dominion of David and made him victorious. His kingdom was strong and great; his enemies feared him without engaging in war with him.

داوود پسری به نام سلیمان (سلیمان) داشت که از کودکی باهوش و خردمند بود. هنگامی که داستان زیر رخ داد، سلیمان یازده ساله بود.

David had a son named Solomon (Sulaiman), who was intelligent and wise from childhood. When the following story took place, Solomon was eleven years old.

یک روز داوود، چنان‌که همیشه، نشسته بود و مشکلات قومش را حل می‌کرد که دو مرد، یکی از آن‌ها صاحب مزرعه‌ای بود، نزد او آمدند. صاحب مزرعه گفت: «ای پیامبر گرامی! گوسفندان این مرد شبانگاه به مزرعهٔ من آمدند و انگورها را خوردند و من آمده‌ام تا غرامت بخواهم.» داوود از صاحب گوسفندان پرسید: «آیا این درست است؟» او گفت: «بله، ای سرور من.» داوود گفت: «حکم کرده‌ام که گوسفندان خود را در برابر مزرعه به او بدهی.» سلیمان که خداوند علاوه بر آنچه از پدرش به ارث برده بود، حکمت به او داده بود، سخن گفت: «من نظر دیگری دارم. صاحب گوسفندان باید مزرعه را برای کشت بگیرد تا انگورها برویند، و آن مرد دیگر باید گوسفندان را بگیرد و از پشم و شیر آن‌ها بهره ببرد تا مزرعه تعمیر شود. اگر انگورها برویند و مزرعه به حالت پیشین خود بازگردد، آنگاه صاحب مزرعه، مزرعهٔ خود را بگیرد و گوسفندان را به صاحبشان بازگرداند.» داوود پاسخ داد: «این حکمی درست است. ستایش خداوندی را که به تو حکمت بخشیده است. تو راستین سلیمان حکیمی.»

One day David, was sitting, as usual, solving the problems of his people when two men, one of whom had a field, came to him. The owner of the field said: "O dear Prophet! This man's sheep came to my field at night and ate up the grapes and I have come to ask for compensation." David asked the owner of the sheep: "Is this true?" He said: "Yes, sir." David said: "I have decided that you give him your sheep in exchange for the field." Solomon, to whom Allah had given wisdom in addition to what he had inherited from his father, spoke up: "I have another opinion. The owner of the sheep should take the field to cultivate until the grapes grow, while the other man should take the sheep and make use of their wool and milk until his field is repaired. If the grapes grow, and the field returns to its former state, then the field owner should take his field and give back the sheep to their owner." David responded: "This is a sound judgment. Praise be to Allah for gifting you with wisdom. You are truly Solomon the Wise."

حضرت داوود علیه‌السلام فرمانروایی عادل و پارسا بود که برای قومش امنیت و رفاه آورد و خداوند او را به پیامبری گرامی داشت. او پیام خداوند را به مردم، با موهبت ارزشمند صدای خوش خود می‌رساند. هنگامی که زبور را تلاوت می‌کرد، گویی دیگر آفریدگان نیز با او زمزمه می‌کردند و مردم مانند کسانی که در خلسه باشند به او گوش می‌دادند. پیام‌هایی که داوود ابلاغ کرد مشهور و در یادها ماندگار است. در کتاب مقدس با نام مزامیر یا سرودهای داوود شناخته می‌شوند.

Prophet David was a just and righteous ruler who brought peace and prosperity to his people, and whom Allah honored as a messenger. He delivered Allah's message to the people through the precious gift of his melodious voice. When he recited the Psalms (Zaboor), it was as if the rest of creation chanted with him; people listened as if in a trance. The messages David delivered are famous and well remembered. They are known in the Bible as the Psalms or Songs of David.

داوود روز کاری خود را به چهار بخش تقسیم کرده بود: یک بخش برای کسب معاش و استراحت، یک بخش برای نماز و عبادت پروردگارش، یک بخش برای رسیدگی به شکایات مردمش، و بخش آخر برای ایراد خطبه‌های خود. او همچنین نمایندگانی تعیین کرد تا شکایات رعیت خود را بشنوند، تا در غیاب او مشکلات مردم نادیده گرفته نشود.

David divided his working day into four parts: one to earn a living and to rest, one to pray to his Lord, one to listen to the complaints of his people, and the last part to deliver his sermons. He also appointed deputies to listen to his subjects' complaints so that in his absence people's problems might not be neglected.

با اینکه پادشاه بود، از درآمد پادشاهی‌اش زندگی نمی‌کرد. او که در صنعت ساخت سلاح تجربهٔ فراوان داشت، سلاح می‌ساخت و می‌فروخت و از درآمد همان زندگی می‌کرد.

Although a king, he did not live on the income of his kingdom. Being well-experienced in the craft of weapon-making, he made and sold weapons and lived on that income.

یک روز، هنگامی که داوود در محراب خود نماز می‌گزارد، به نگهبانان خود دستور داد که اجازه ندهند کسی او را برهم زند، اما دو مرد توانستند وارد شوند و او را مزاحم شوند. او پرسید: «شما کی هستید؟» یکی از آن دو مرد گفت: «نترس. ما دعوایی داریم و برای داوری نزد تو آمده‌ایم.» داوود گفت: «موضوع چیست؟» مرد نخست گفت: «این برادر من است، نود و نه میش دارد و من یک میش دارم.

One day, as David was praying in his prayer niche, he ordered his guards not to allow anyone to interrupt him, but two men managed to enter and disturb him. "Who are you?" he asked. One of the men said: "Do not be frightened. We have a dispute and have come for your judgment." David said: "What is it?" The first man said: "This is my brother, has ninety nine sheep, and I have one.

او آن را به من داد، اما پس گرفت.» داوود بی‌آنکه سخن طرف دیگر را بشنود گفت: «او با پس گرفتن گوسفند به تو ستم کرده است، و بسیاری از شریکان به یکدیگر ستم می‌کنند، مگر کسانی که ایمان آورده‌اند.» آن دو مرد مانند ابری ناپدید شدند و داوود دریافت که آن دو فرشته‌ای بودند که برای آموختن درسی به سوی او فرستاده شده بودند. او نباید بدون شنیدن سخن طرف مقابل حکمی صادر می‌کرد.

He gave it to me but took it back." David, without hearing from the other party said: "He did you wrong by taking the sheep back, and many partners oppress one another, except for those who are believers." The two men vanished like a cloud, and David realized that they were two angels sent to him to teach him a lesson. He should not have passed a judgment without hearing from the opposing party.

و آیا خبر آن دو طرف دعوا به تو رسیده است؟ هنگامی که از دیوار محراب بالا رفتند،

“And has the news of the litigants reached you? When they climbed over the wall into (his)

محراب (جایگاه نماز یا اتاقی خصوصی). هنگامی که بر داوود وارد شدند، او از ایشان هراسان شد. گفتند: «مترس! ما دو خصم هستیم که یکی از ما بر دیگری ستم کرده است؛ پس میان ما به حق داوری کن، و به ناحق رفتار مکن، و ما را به راه راست هدایت فرما.» «این برادر من است که نود و نه میش دارد، و من تنها یک میش دارم، و او می‌گوید: "آن را به من واگذار،" و در سخن بر من چیره شد.» داوود بی‌آنکه به سخن طرف مقابل گوش دهد، فوراً گفت: «او با خواستن میش تو، افزون بر میش‌های خود، بر تو ستم کرده است. و به راستی بسیاری از شریکان به یکدیگر ستم می‌کنند، مگر کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، و آنان اندک‌اند.» و داوود دانست که ما او را آزموده‌ایم، پس از پروردگارش آمرزش خواست و به سجده افتاد و به سوی الله توبه کرد. پس ما آن را بر او بخشودیم، و به راستی او را نزد ما جایگاهی نزدیک و سرانجامی نیکو در بهشت است.

Mihrab (a praying place or a private room). When they entered in upon David, he was terrified of them, they said: Fear not! (We are) two litigants, one of whom has wronged the other; therefore judge between us with truth, and treat us not with injustice, and guide us to the Right Way." "Verily, this is my brother (in religion) has ninety nine ewes, while I have only one ewe, and he says: 'Hand it over to me,' and he overpowered me in speech." David said immediately without listening to the opponent: "He has wronged you in demanding your ewe in addition to his ewes. And, verily, many partners oppress one another, except those who believe and do righteous good deeds, and they are few." And David guessed that We have tried him and he sought Forgiveness of his Lord, and he fell down prostrate and turned to Allah in repentance. So We forgave him that, and verily, for him is a near access to Us, and as good place of final return Paradise.

ای داوود! همانا ما تو را در زمین جانشین قرار دادیم، پس میان مردم به حق داوری کن و از هوای نفس پیروی مکن، که تو را از راه خدا گمراه می‌سازد. همانا کسانی که از راه خدا گمراه می‌شوند، عذابی سخت خواهند داشت، زیرا روز حساب را فراموش کردند. (سوره ص، آیات ۲۱-۲۶)

O David! Verily! We have placed you as a successor on earth, so judge you between men in truth and justice. And follow not your desire for it will mislead you from the Path of Allah. Verily! Those who wander astray from the Path of Allah shall have a severe torment, because they forgot the Day of Reckoning. (Ch 38:21-26 Quran).

داوود عبادت الله را به جا می‌آورد، او را تقدیس می‌کرد و تا هنگام مرگ ستایش او را می‌سرود. بنا بر روایات، داوود ناگهان درگذشت و چهار هزار کاهن و هزاران نفر از مردم بر او سوگواری کردند.

David worshipped Allah, glorified Him and sang His praise until he died. According to traditions, David died suddenly and was mourned by four thousand priests as well as thousands of people.

هوا آنقدر گرم بود که مردم از شدت آفتاب رنج می‌بردند. سلیمان پرندگان را فراخواند تا داوود و مردم را از آفتاب محافظت کنند، و آنها تا زمانی که او دفن شد چنین کردند. این نخستین نشانهٔ حکومت او بود که مردم آن را مشاهده کردند.

It was so hot that people suffered from the intensity of the sun. Solomon called the birds to protect David and the people from the sun, and they did so until he was buried. This was the first sign of his dominion to be witnessed by the people.