یک روز ابراهیم از خواب برخاست و از همسرش هاجر خواست که پسرش را بردارد و خود را برای یک سفر طولانی آماده کند. چند روز بعد ابراهیم همراه همسرش هاجر و پسرشان اسماعیل حرکت کرد. کودک هنوز شیرخوار بود و هنوز از شیر گرفته نشده بود. ابراهیم از زمین‌های کشت‌شده، بیابان و کوه‌ها گذشت تا به صحرای شبه‌جزیره عربستان رسید و به دره‌ای بی‌کشت رسید که نه میوه داشت، نه درخت، نه خوراک و نه آب. در آن دره هیچ نشانه‌ای از زندگی نبود. ابراهیم پس از آنکه به همسر و کودکش کمک کرد تا از مرکب پیاده شوند، مقدار کمی خوراک و آب که به سختی برای دو روز کافی بود نزد ایشان گذاشت. او رو برگرداند و دور شد. همسرش با شتاب به دنبالش آمد و پرسید: «ابراهیم، کجا می‌روی و ما را در این دره بی‌حاصل تنها می‌گذاری؟» ابراهیم به او پاسخ نداد، بلکه به راه رفتن ادامه داد. او آنچه را گفته بود تکرار کرد، اما ابراهیم خاموش ماند. سرانجام هاجر دریافت که او بر اساس ابتکار شخصی خود عمل نمی‌کند. او فهمید که الله به او دستور داده است چنین کند. از او پرسید: «آیا الله به تو فرمان داده که چنین کنی؟» ابراهیم پاسخ داد: «آری.» سپس همسر بزرگوارش گفت: «ما گم نخواهیم شد، زیرا الله که به تو فرمان داده، با ماست.» آنگاه ابراهیم الله متعال را چنین خواند: