ابن أبي الدنيا روایت کرده است، بر پایه‌ی یک زنجیره‌ی سند، که: نبوکدنصر آن دو شیر را گرفت و در چاهی انداخت. سپس دانیال را آورد و او را به سوی آن‌ها افکند؛ اما آن‌ها به او حمله نکردند، بلکه او به خواست خداوند در همان حال ماند. هنگامی که دانیال میل به خوراک و نوشیدنی پیدا کرد، خداوند به ارمیا که در شام (فلسطین/سوریه) بود وحی فرستاد: «برای دانیال خوراک و نوشیدنی آماده کن.» او گفت: «پروردگارا، من در اورشلیم هستم و دانیال در بابل (عراق).» خداوند به او وحی کرد: «آنچه را به تو فرمان داده‌ام انجام بده، و من کسی را خواهم فرستاد که تو و آنچه آماده کرده‌ای را حمل کند.» ارمیا چنین کرد و خداوند چیزی فرستاد که او را حمل کرد تا به لبه‌ی چاه رسید.

Ibn Abi Al-Dunya narrated the following, based on a chain of citations. Nabuchadnezzar captured the two lions and threw them into a pit. He then brought Daniel and threw him at them; yet they did not pounce at him; rather, he remained as Allah wished. When then he desired food and drink, Allah revealed to Jeremiah, who was in Sham (Palestine/Syria): "Prepare food and drink for Daniel." He said: "O Lord I am in Jerusalem while Daniel is in Babylon (Iraq)." Allah revealed to him: "Do what I have commanded you to do, and I shall send you one who will carry you and what you have prepared." Jeremiah did so and Allah sent him something that would carry him until he arrived at the brink of the pit.

پس دانیال پرسید: «این کیست؟» او پاسخ داد: «من ارمیا هستم.» پرسید: «چه چیز تو را آورده است؟» پاسخ داد: «پروردگارت مرا به سوی تو فرستاده است.» گفت: «پس آیا پروردگارم مرا یاد کرده است؟» گفت: «آری.» دانیال گفت: «ستایش از آنِ خداوندی است که هرگز کسانی را که به او روی می‌آورند فراموش نمی‌کند! و ستایش از آنِ اوست که نیکی را با نیکی پاداش می‌دهد، شکیبایی را با سلامت می‌بخشد، زیان را پس از اندوه برطرف می‌کند، در هنگامه‌ی درماندگی ما را آرامش می‌دهد، و آنگاه که تدبیرها ناتوان می‌شوند، امید ماست.»

Then Daniel asked: "Who is this?" He answered: "I am Jeremiah." He asked: "What brought you?" He answered: "Your Lord sent me to you." He said: "And so my Lord has remembered me?" He said: "Yes." Daniel said: "Praise be to Allah Who never forgets those who appeal to Him! And Praise be to Him Who compensates good with good, rewards patience with safety, dispels harm after distress, assures us when we are overwhelmed, and is our hope when skill fails us."

یونس بن بکیر روایت کرد که محمد بن اسحاق روایت کرد که ابوخالد بن دینار روایت کرد که ابوالعالیہ گفت: «جب تستر پر حملہ ہوا تو ہم نے الہرمزان کے خزانے میں ایک بستر پایا جس پر ایک مردہ شخص پڑا تھا، اور اس کے سرہانے ایک مقدس صحیفہ رکھا تھا۔ ہم وہ صحیفہ عمر بن الخطاب کے پاس لے گئے۔ انہوں نے کعب کو بلایا اور اس نے اسے عربی میں ترجمہ کیا، اور میں پہلا عرب تھا جس نے اسے پڑھا۔ میں نے اسے ویسے ہی پڑھا جیسے قرآن پڑھتا ہوں۔» یہاں، میں (خالد بن دینار) نے ابوالعالیہ سے کہا:

Yunus Ibn Bakeer reported that Muhammad Ibn Ishaaq reported that Abu Khalid Ibn Dinar reported that Abul Aa'lia said: "When Tastar was invaded, we found, in the treasure house of Al-Harmazan, a bed on which lay a dead man, with a holy script at his bedside. We took the scripture to Umar Ibn Al Khattab. He called Ka-b and he translated it into Arabic, and I was the first Arab to read it. I read it as I read the Qur'an." Here, I (Khalid Ibn Dinar) said to Abul Aa'lia:

«در آن چه بود؟» گفت: «شرح حال، تاریخ‌ها، اشعار، سخن، و آنچه خواهد آمد.» پرسیدم:

"What was in it?" He said: "Life history, annals, songs, speech, and what is to come." I asked:

«و با آن مرد چه کردید؟» گفت: «در کنار رودخانه سیزده گور جداگانه کندیم.

"And what did you do with the man?" He said: "We dug in the river bank thirteen separate graves.

در شب او را دفن کردیم و همه قبرها را با زمین یکسان کردیم تا مردم را گمراه کنیم، زیرا آنان او را دستخوش تغییر قرار می‌دادند.» پرسیدم: «آنان از او چه می‌خواستند؟» گفت: «هنگامی که آسمان برای آنان بی‌ابر می‌شد، با بستر او بیرون می‌رفتند و باران می‌بارید.» پرسیدم: «به نظر شما آن مرد که بود؟» گفت: «مردی به نام دانیال.» پرسیدم: «وقتی او را یافتید، چه مدت از مرگش گذشته بود؟» گفت: «سیصد سال.» پرسیدم: «آیا چیزی از او تغییر نکرده بود؟» گفت: «نه، جز موهای صورتش (ریش و سبیل). پوست پیامبران را خاک آسیب نمی‌رساند و کفتارها نیز آن را نمی‌خورند.» زنجیره‌ی روایت از ابوالعالیه درست است، اما اگر تاریخ مرگ آن مرد واقعاً سیصد سال پیش بوده باشد، پس او پیامبر نبوده، بلکه مردی صالح بوده است؛ زیرا بنا بر حدیثی در صحیح بخاری، میان عیسی (علیه‌السلام) و پیامبر محمد ﷺ هیچ پیامبری نیامده است. فاصله‌ی میان آن مرد و محمد ﷺ به روایات گوناگون چهارصد، ششصد و ششصد و بیست سال گزارش شده است. ممکن است او هشتصد سال پیش از آن مرده باشد که در این صورت به زمان دانیال نزدیک می‌شود، اگر دانیال بودن او درست باشد.

At nightfall we buried him and leveled all the graves in order to mislead people for they would tamper with him." I asked: "And what did they want from him?" He said: "When the sky was cloudless for them, they went out with his bed, and it rained." I asked: "Who did you think the man was?" He said; "A man called Daniel." I asked: "And for how long had he been dead when you found him?" He said: "Three hundred years." I asked: "Did not anything change on him?" He said: "No, except for the hairs of his face (beard, and mustache); the skin of the prophets is not harmed by the earth, nor devoured by hyenas." The chain of citation from Abul Aa'lia is good, but if the date of the dead man's death was really three hundred years, then he was not a prophet but a saintly an, because there was no prophet between Isa (Jesus)(pbuh), and the Prophet Muhammad (pbuh), according to the hadith in Bukhari. The span between them (the dead man and Muhammad (pbuh)) was variously reported as four hundred, six hundred, and six hundred twenty years. It could be that he had died eight hundred years earlier, which would be near to Daniel's time, if his being Daniel is correct.

ابن ابی الدنیا نے ابو بلال سے روایت کیا کہ ابو موسیٰ کو دانیال کے پاس ایک مقدس صحیفہ اور ایک ایسا برتن ملا جس میں درہم تھے، ان کی انگوٹھی اور خوشبودار تیل۔ انہوں نے عمر کو لکھا تو انہوں نے جواب دیا: "صحیفہ ہمارے پاس بھیج دو، تیل میں سے کچھ بھیج دو، جو مسلمان تمہارے ساتھ ہیں انہیں کہو کہ اسے استعمال کریں، درہم ان میں تقسیم کر دو، اور انگوٹھی تمہارے لیے چھوڑ دو۔"

Ibn Abu Dunya reported from Abu Bilal that Abu Musa found with Daniel a holy script and a container in which were dirhams, his ring and ointment. He wrote to Umar, who replied: "Send the scripture to us, send some of the ointment, tell the Muslims who are with you to use it, share the dirhams among them, and leave the ring for you.

ابوبکر ابن ابی الدنیا بدون ذکر سند روایت کرده است که هنگامی که به ابوموسی گفته شد که (این) دانیال است، او با وی ماند، او را در آغوش گرفت و بوسید. سپس به عمر نوشت که نزد او تقریباً ده هزار درهم یافته است. مرسوم بود که مردم برای قرض گرفتن از آن (مال) نزدش می‌آمدند و اگر آن را بازنمی‌گرداندند، بیمار می‌شدند. عمر دستور داد که قبر او پنهان نگه داشته شود، و آن پول به بیت‌المال فرستاده شود، و صندوق و انگشتر به‌عنوان هدیه به او (ابوموسی) داده شود.

Abu Bakr Ibn Abu Dunya related without citation that when Abu Musa was told that he was Daniel, he stayed with him, embraced him, and kissed him. Then he wrote to Umar that he found with him nearly ten thousand Dhirhams. It used to be that people came to borrow from it, and if they did not return it, they became sick. Umar ordered his burial in a grave to be kept secret and the money to be sent to the treasury, with the box and the ring a gift to him (Abu Musa).

روایت شده است که ابو موسی به چهار نفر از اسیران دستور داد رودخانه را سد کنند و در میان آن گوری بکَنند، و او را در آن دفن کرد. سپس آن چهار اسیر را سر برید تا این راز جز برای خود او از همه پنهان بماند.

It is related of Abu Musa that he told four of the captives to dam the river and dig a grave in the middle, where he buried him. Then he beheaded the four captives in order for the secret to be kept from all except himself.

ابن أبی الدنیا نیز با سلسله‌ای از راویان نقل کرده است که انگشتری بر دست ابن أبی بُرده بن أبی موسی دیده شد. نگین آن با دو شیر حک شده بود که مردی میان آن دو قرار داشت و آن دو او را می‌لیسیدند. أبو بُرده گفت: «این انگشتر آن مردی است که مردم این شهر می‌گویند دانیال بوده است. أبو موسی روزی که او را به خاک سپردند آن را برداشت. دانشمندان شهر به أبو موسی گفتند که در زمان دانیال، فالگیران و ستاره‌شناسان به پادشاه خبر دادند که پسری زاده خواهد شد که او و پادشاهی‌اش را نابود خواهد کرد. پس پادشاه سوگند خورد که همه پسربچگان را بکشد، جز آنکه دانیال را در لانه شیران انداختند، و شیر و شیرماده شروع به لیسیدن او کردند و به او آسیبی نرساندند. مادرش آمد و او را برد. أبو موسی گفت: «و بدین ترتیب دانیال تصویر خود و تصویر دو شیر را بر نگین انگشتر خود حک کرد، تا نعمت خداوند بر او در این ماجرا را فراموش نکند.» این روایت سند نیکویی دارد.

Ibn Abu Dunya also reported, by a chain of citations, that a ring was seen on the hand of Ibn Abu Barda Ibn Abu Musa. The gem was carved with two lions with a man between them, whom they were licking. Abu Barda said: "This is the ring of that man whom the people of this town say is Daniel. Abu Musa took it the day he was buried. The learned people of the town told Abu Musa that soothsayers and astrologers told the king in Daniel's time that a boy would be born who would destroy him and his kingdom. So the king swore to kill all the baby boys, except that they threw Daniel in the lions' den, and the lion and lioness began to lick him and did not harm him. His mother came and took him. Abu Musa said: "And so Daniel carved his image and the image of the two lions into the gem of his ring, for him not to forget Allah's blessing upon him in this.'" This has a good citation.