الله تعالیٰ فرمود:

Almighty Allah said:

آیا به کسانی نیندیشیدی (ای محمد ﷺ) که با هزاران نفر از خانه‌های خود بیرون رفتند، در حالی که از مرگ می‌ترسیدند؟ خداوند به آنان فرمود: «بمیرید.» سپس آنان را زنده گردانید. به راستی که خداوند نسبت به مردم بخشنده‌ی فضل است، اما بیشتر مردم شکر نمی‌گزارند. (سورۀ البقره، آیۀ ۲۴۳)

"Did you (O Muhammad) not think of those who went forth from their homes in thousands, fearing death? Allah said to them, "Die." And then He restored them to life. Truly, Allah is full of Bounty to mankind, but most men think not. (Ch 2:243 Quran).

محمد بن إسحاق روایت کرده است از وهب بن منبه که گفت: هنگامی که الله کالیح بن یوفرا (یفتاح) را پس از یوشع به سوی خود برد، حزقیال بن بوزی به عنوان پیامبر بنی‌اسرائیل جانشین او شد. مردم از فلسطین به سبب ترس از طاعون گریخته و در یک فلات مستقر شده بودند. الله به ایشان فرمود:

Mohammad Ibn Ishaaq stated of Wahb Ibn Munbah said that when Allah took Kalih Ibn Yofra (Jephtha) after Joshua, Ezekiel Ibn Buzi succeeded him as the prophet to the Israelites. The people had fled from Palestine for fear of the plague and settled on a plateau. Allah said to them:

«بمیرید!» و همه‌شان مردند. چند قرن گذشت، سپس حِزْقیال که از کنارشان می‌گذشت، با شگفتی بر آنان ایستاد. صدایی آمد: «آیا می‌خواهی که الله آنان را در برابر چشمانت زنده کند؟» گفت: «آری.» آنگاه فرمان یافت که آن استخوان‌ها را فرا بخواند تا به یکدیگر بپیوندند و با گوشت پوشیده شوند. پس به نیروی الله آنان را فراخواند و مردم برخاستند و الله را با صدای یک تن تسبیح گفتند.

"Die you all," and they all perished. A few centuries passed, and then Ezekiel, passing by, stopped over them, wondering. There came a voice: "Do you want Allah to resurrect them while you watch?" He said: "Yes." Then he was commanded to call those bones to join one to the other and to be covered with flesh. So he called them by the power of Allah, and the people arose and glorified Allah in the voice of one man.

به روایت ابن عباس، این مکان «داماردان» نامیده می‌شد. مردمش به طاعون مبتلا شدند و گریختند، اما گروهی از آنان که در روستا باقی ماندند، هلاک شدند. فرشته مرگ به بازماندگان ندا داد: «همگی بمیرید» و آنان مردند. پس از زمانی طولانی، پیامبری به نام حزقیال از کنارشان گذشت و با تعجب بر آنان ایستاد، در حالی که فک و انگشتانش را به هم می‌پیچید. خداوند به او وحی فرمود: «آیا می‌خواهی به تو نشان دهم که چگونه آنان را زنده می‌کنم؟» گفت: «آری.» مقصودش این بود که از قدرت خداوند بر ایشان در شگفت شود. ندایی به او گفت: «بگو: "ای استخوان‌ها، خداوند به شما فرمان می‌دهد که گرد آیید."» استخوان‌ها به سوی یکدیگر پرواز کردند تا به صورت اسکلت درآمدند. سپس خداوند به او وحی فرمود که بگوید: «بگو: "ای استخوان‌ها، خداوند به شما فرمان می‌دهد که گوشت و خون و همان جامه‌ای را که در آن مرده بودید، بر تن کنید."» و ندایی گفت: «خداوند فرمان می‌دهد که به پیکرها ندا دهی که برخیزید.» و آنان برخاستند. هنگامی که به زندگی بازگشتند، گفتند: «منزهی تو ای پروردگار ما، و همه ستایش از آن توست.» ابن عباس روایت کرده است که شمار مردگانی که زنده شدند چهار هزار تن بود، و ابن صالح گفته است که نُه هزار تن بودند.

According to Ibn Abbas, this place was called "Damardan." Its people were inflicted with plague, so they fled, while a group of them who remained in the village perished. The Angel of Death called to the survivors: "Die you all," and they perished. After a long time a prophet called Ezekiel passed by them and stood wondering over them, twisting his jaws and fingers. Allah revealed to him: "Do you want Me to show you how I bring them back to life? He said: "Yes." His idea was to marvel at the power of Allah over them. A voice said to him: "Call: 'O you bones, Allah commands you to gather up.'" The bones began to fly one to the other until they became skeletons. Then Allah revealed to him to say; "Call: 'O you bones, Allah commands you to put on flesh and blood and the clothes in which they had died.'" And a voice said: "Allah commands you to call the bodies to rise." And they rose. When they returned to life they said: "Blessed are You, O Lord, and all praises is Yours." Ibn 'Abbas reported that the dead who were resurrected were four thousand, while Ibn Salih said they were nine thousand.

دربارهٔ طاعون، ابوعبیدهٔ بن الجراح روایت کرده است که عمر بن الخطاب در راه شام بود و به «سرغ» رسید که فرمانده لشکر مسلمانان، ابوعبیدهٔ بن الجراح، و یارانش به استقبال او آمدند و او را از شیوع بیماری طاعون در شام آگاه ساختند. عمر حدیث پیامبر ﷺ را به یاد آورد که فرمود: «اگر طاعون در سرزمینی باشد که شما در آن هستید، به قصد گریز از آن بیرون نروید، و اگر شنیدید که در سرزمینی است، وارد آن نشوید.» عمر خدا را ستایش کرد و سپس بازگشت.

Regarding plague, Abu Ubaidah Ibn Al-Jarrah related that 'Umar Ibn Al-Khattab was on his way to Syria and had reached Sarg when the leader of the Muslim army, Abu Ubaidah Ibn Al-Jarrah, and his companions met him and told him of a pestilence that had broken out in Syria. 'Umar remember the Prophet's (pbuh) saying: "If it (plague) be in a country where you are staying, do not go out fleeing it, and if you hear it is in a country, do not enter it." Umar praised Allah and then went off.

محمد بن اسحاق گفته است: ما نمی‌دانیم حزقیال (ع) چه مدتی در میان بنی‌اسرائیل ماند تا آنکه خداوند او را برگرفت. پس از او، بنی‌اسرائیل همچون همیشه از راه درست زندگی منحرف شدند و پیمان خداوند با خود را رها کردند. آنان بت‌های بسیاری را پرستیدند، از جمله بعل، پس خداوند الیاس (ع) پیامبر را به سوی ایشان فرستاد.

Muhammad Ibn Ishaaq stated that we do not know how long Ezekiel (pbuh) stayed among the Israelites before Allah took him away. After him, the Israelites deviated from the right way of life, as they usually did, and deserted Allah's covenant with them. They worshipped many idols, among them Ba'al, so Allah sent to them the Prophet Elijah (pbuh).