ابن جریر روایت کرده است که حال بنی اسرائیل بد شد. آنان گناهان بسیاری مرتکب شدند و هر یک از پیامبران را که می‌خواستند می‌کشتند. در نتیجه، خداوند پادشاهی ستمگر را بر ایشان فرستاد که با آنان بدرفتاری کرد و خونشان را ریخت، و دشمنانشان را از بیرون نیز بر ضد ایشان برانگیخت.

Ibn Jarir reported that the condition of the Israelites deteriorated. They committed many sins and killed whom they wished of the prophets. Consequently Allah sent them tyrannous king who ill-treated them and spilled their blood, and set their enemies from outside against them as well.

آنها برای جنگ میرفتند و صندوق عهد را با خود میبردند. این کار را میکردند تا با برکات آن پیروز شوند، و صندوق نشانهٔ آرامش و یادگاری بود که از قوم موسی باقی مانده بود. وقتی با مردم غزه و عسقلان جنگیدند، شکست خوردند، زیرا صندوق عهد از آنان ربوده شد. وقتی پادشاه بنیاسرائیل این خبر را شنید، همان لحظه درگذشت.

They used to go war, taking with them The Ark of the Covenant. They did this so that they would be victorious by its blessings, and it became a symbol of calm and a relic left behind by Moses's people. When they went to war with the people of Gaza and Askalon, they were defeated because the Ark of the Covenant was captured from them. When the king of the Israelites heard of this he died on the spot.

فرزندان اسرائیل مانند گوسفندانی بی‌چوپان بودند تا آنکه خداوند متعال پیامبری به نام شموئیل (شَمّیل) (علیه السلام) را برایشان فرستاد. آنان از او خواستند که پادشاهی را بر ایشان بگمارد تا در جنگ با دشمنانشان رهبری کند.

The children of Israel remained like sheep without a shepherd until Almighty Allah sent them a prophet named Samuel (Shammil) (pbuh). They asked him to appoint a king over them to lead in a war against their enemies.

به گفته ابن عساکر، بنی‌اسرائیل صندوق عهد خود را بسیار مقدس و نمادی مهم از تاریخ خویش می‌دانستند. آنان این صندوق را حتی در جنگ همراه خود می‌بردند و بر این باور بودند که به برکت آن، خداوند ایشان را از دشمنانشان حفظ خواهد کرد. این باور آرامش خاطر و شجاعت بسیار به آنان می‌بخشید و دشمنانشان از آن به وحشت می‌افتادند. دشمنان نیز بر این باور بودند که خداوند نیرویی ویژه به آن عطا کرده است. به تدریج، بنی‌اسرائیل از فرمان خداوند روی برتافتند و عادت‌های ناپسند در زندگی‌شان جای گرفت. خداوند دشمنی را بر ایشان مسلط کرد، یعنی فلسطینیان، که بنی‌اسرائیل را شکست دادند، صندوق آنان را به تصرف درآوردند، ایشان را از خانه‌هایشان بیرون راندند و فرزندانشان را به اسارت بردند تا آنان را به خدمت گیرند یا بفروشند. قدرت ایشان درهم شکسته شد، از یکدیگر جدا شدند و سخت دلسرد گشتند.

According to Ibn 'Asaker, the Israelites believed their Ark of the Covenant to be very holy and an important symbol of their history. The carried the Ark even in battle and believed that, because of it, Allah would protect them from their enemies. This belief gave them peace of mind and great courage, and their enemies were terrified by it. Their enemies also believed that it was given special power by Allah. Gradually the Israelites started to ignore Allah's law; evil habits became part of their lives. Allah sent upon them an enemy, the Philistines, who defeated the Israelites, captured their Ark, drove them out of their homes, and took away their children to use or sell as slaves. Their power was broken. They separated from one another and were very disheartened.

پس از آن، پیامبر سموئیل (علیه السلام) در میان ایشان آمد تا اندکی آسایش بیاورد. آنان از آن پیامبر خواستند که در تعیین رهبری نیرومند، پادشاهی که زیر پرچم او گرد آیند و با فلسطینیان بجنگند، یاری‌شان کند. پیامبر سموئیل (علیه السلام) که ضعف ایشان را می‌دانست، به ایشان گفت: «می‌ترسم هنگامی که وقت جنگ فرا رسد، از جنگیدن سر باز زنید.» اما ایشان به او اطمینان دادند که به اندازه کافی توهین دیده‌اند و اکنون آماده‌اند تا در راه خدا بجنگند، حتی اگر جان خود را از دست بدهند.

Then came Prophet Samuel (pbuh) among them to bring some relief. They asked the prophet's help in appointing a strong leader, a king under whose banner they could unite and fight the Philistines. Prophet Samuel (pbuh), knowing their weakness, told them: "I fear that when the time comes to fight you may refuse." But they assured him that they had suffered enough insults and were now ready to fight in the way of Allah, even if they lost their lives.

پیامبر شموئیل از خداوند هدایت خواست. خداوند به او وحی کرد که یکی را، طالوت را، برای پادشاهی آنان برگزیده است. پیامبر می‌خواست بداند که پادشاه آینده را چگونه بشناسد. به او گفته شد که طالوت خودش نزد او خواهد آمد و سپس باید فرمان‌روایی را به او بسپارند، زیرا او آنان را در جنگ با فلسطینیان رهبری خواهد کرد.

Prophet Samuel prayed to Allah for guidance. Allah revealed to him that He had chosen one, Saul (Talut), to be their king. The prophet wanted to know how to recognize the future king. He was told that Saul would come to him by himself and that they should then hand over the control of kingdom to him, for he would lead them in battle against the Philistines.

شاؤل مردی بلندقامت و نیرومند، پرهیزگار و بسیار باهوش بود. او با پدرش در مزرعه‌شان زندگی و کار می‌کرد. روزی، چند تا از الاغ‌های آن‌ها گم شدند. شاؤل به همراه خدمتکارش به جستجوی آن‌ها رفت. آن‌ها روزهای زیادی راه رفتند و بسیار خسته شدند. شاؤل به خدمتکارش گفت: «بهتر است برگردیم، زیرا مطمئنم که تا الان پدرم نگران شده است، و باید به بقیه حیوانات هم رسیدگی شود.» خدمتکارش پیشنهاد کرد که چون آن‌ها هم‌اکنون در سرزمین سموئیل پیامبر بودند، باید نزد او بروند و دربارهٔ الاغ‌های گمشده پرس‌وجو کنند.

Saul was tall and sturdy, pious, and very intelligent. He lived and worked with his father on their farm. One day, several of their donkeys were lost. Accompanied by his servant, Saul went in search of them. They traveled for many days and were very tired. Saul said to his servant: "Let us rather go back, for I am sure that my father will be worried by now, and the other animals must also be cared for." His servant suggested that as they were already in the land of Samuel the prophet, they should go to him to inquire about the lost donkeys.

سَاوُل موافقت کرد و آن‌ها به راه ادامه دادند. در راه، از چند دوشیزه‌ای که آب حمل می‌کردند، راه را پرسیدند. به آن‌ها گفته شد که به سمت کوه بروند. در آنجا جمعیت بزرگی در انتظار پیامبر صَموئیل بود. هنگامی که سَاوُل چشمش به او افتاد، او را بلافاصله از روی مردان مقدسش به عنوان یک پیامبر شناخت. صَموئیل نیز سَاوُل را به عنوان پادشاهی که الله برای آن‌ها برگزیده بود، شناخت. سَاوُل با احترام به پیامبر سلام کرد. هنگامی که او درباره الاغ‌های گمشده‌اش پرسید، صَموئیل به او گفت که نگران نباشد، الاغ‌هایش هم‌اکنون در راه مزرعه پدرش هستند.

Saul agreed, and they carried on. On their way, they asked directions from some maidens carrying water. They were told to go in the direction of the mountain. Here, a vast crowd was waiting for the Prophet Samuel. When Saul set eyes on him, he instantly recognized him as a prophet by his holy men. Samuel also recognized Saul as the king that Allah had chosen for them. Saul greeted the prophet respectfully. When he asked about his missing donkeys, Samuel told him not to worry, his donkeys were already on their way to his fat's farm.

سپس او به شائول گفت که الله او را به عنوان پادشاه بنی‌اسرائیل برگزیده است. وظیفهٔ او این خواهد بود که امور ایشان را به دست گیرد، آنان را زیر یک پرچم متحد سازد و از دشمنانشان حفاظت کند. اگر او فرمان‌های الله را اجرا کند، پیروزی به او داده خواهد شد. شائول از این افتخار ناگهانی که به او عرضه می‌شد شگفت‌زده شد. این مسئولیتی سنگین نیز بود. او به پیامبر اعتراض کرد که وی مردی از قبیلهٔ بنیامین، کم‌شهرت‌ترین قبیلهٔ یعقوب است؛ او از رهبری و پادشاهی چیزی نمی‌داند و ثروتی ندارد. سموئیل به او گفت که خواست الله این است که او پادشاه باشد، که باید بر این لطف الهی سپاس گوید و در ایمان استوار باشد.

He then told Saul that Allah had chosen him as the king of the children of Israel. His duty would be to take charge of their affairs, to unite them under one banner, and to protect them from their enemies. If he carried out Allah's commands, he would be given victory. Saul was surprised by this sudden honor offered to him. It was also a heavy responsibility. He protested to the prophet that he was a of the children of Benjamin, the least famous of the tribes of Jacob; he did not know anything of leadership or kingship and had no wealth. Samuel told him that it was the will of Allah that he should be the king, that he should thank Allah for His favor and be strong in faith.

ساموئیل (علیه السلام) شاؤل را دست گرفت و او را نزد بنی‌اسرائیل برد، اما آنان اصرار داشتند که نشانه‌ای آشکار از جانب خداوند بیاورد. پیامبر ساموئیل به آنان گفت که برای دیدن آن نشانه از شهر بیرون روند، و آنان چنین کردند.

Taking Saul by the hand, Samuel led him to the children of Israel, but they insisted on a direct sign from Allah. Prophet Samuel told them to go outside the city to see the sign, which they did.

الله سبحانه و تعالی فرموده است:

Almighty Allah revealed:

آیا به گروهی از بنی‌اسرائیل پس از (زمان) موسی ننگریستی؟ آنگاه که به پیامبری از خودشان گفتند: «برای ما پادشاهی بگمار تا در راه خدا بجنگیم.» گفت: «اگر جنگ بر شما مقرر شود، آیا باز هم از جنگیدن سر باز خواهید زد؟» گفتند: «چرا در راه خدا نجنگیم، در حالی که از خانه‌ها و فرزندانمان رانده شده‌ایم (و خانواده‌هایمان به اسارت برده شده‌اند)؟» اما چون جنگ بر آنان مقرر شد، جز اندکی از ایشان، همه روی گردانیدند. و خداوند به ستمکاران (مشرکان و ستمگران) داناست.

"Have you not thought about the group of children of Israel after (the time of ) Moses? When they said to a Prophet of theirs: "Appoint for us a king and we will fight in Allah's Way." He said: "Would you then refrain from fighting, if fighting was prescribed for you?" They said: "Why should we not fight in Allah's Way while we have been driven out of our homes and our children (families have been taken as captives)?" But when fighting was ordered for them, they turned away, all except a few of them. And Allah is All-Aware of the Zalimeen (polytheists, and wrongdoers).

و پیامبرشان (شموئیل) به ایشان گفت: «همانا الله طالوت را به پادشاهی شما برگزیده است.» گفتند: «چگونه او بر ما پادشاهی کند، با آنکه ما به پادشاهی شایسته‌تر از اوییم و به او مال فراوانی داده نشده است؟» گفت: «همانا الله او را بر شما برگزیده و در دانش و نیرومندی بدن به او افزونی بخشیده است. و الله پادشاهی خود را به هر که بخواهد می‌دهد. و الله گشایشگر و داناست.» و پیامبرشان (شموئیل) به ایشان گفت:

And their Prophet (Samuel) said to them: "Indeed Allah has appointed Saul as a king over you." They said: "How can he be a king over us when we are better fitted than him for the kingdom, and he has not been given enough wealth." He said: "Verily, Allah has chosen him above you and has increased him abundantly in knowledge and stature. And Allah grants His Kingdom to whom He wills. And Allah is All-Sufficient for His creatures' needs, All-Knower." And their Prophet (Samuel) said to them:

آیا به گروهی از بنی‌اسرائیل نیندیشیده‌ای که پس از موسی (علیه‌السلام) بودند؟ آن‌گاه که به پیامبری از خودشان گفتند: «برای ما پادشاهی بگمار تا در راه الله بجنگیم.» گفت: «اگر جنگ بر شما مقرر شود، آیا امتناع خواهید کرد؟» گفتند: «چرا در راه الله نجنگیم، در حالی که از خانه‌ها و فرزندانمان رانده شده‌ایم (و خانواده‌هایمان به اسارت برده شده‌اند)؟» اما چون جنگ بر ایشان مقرر شد، جز اندکی از آنان، همگی روی برتافتند. و الله به ظالمان (مشرکان و ستمکاران) داناست.

پس هنگامی که طالوت با لشکر بیرون رفت، گفت: «همانا خداوند شما را با نهری آزمایش خواهد کرد. پس هر کس از آن بنوشد، از من نیست، و هر کس از آن نچشد، از من است، مگر کسی که با کف دست خود مقداری بردارد.» با این حال، جز اندکی از ایشان، همگی از آن نوشیدند. پس هنگامی که او و کسانی که با او ایمان آورده بودند از نهر گذشتند، گفتند: «ما امروز توان مقابله با جالوت و سپاهیانش را نداریم.» اما کسانی که یقین داشتند که ایشان با پروردگارشان دیدار خواهند کرد، گفتند: «چه بسیار گروه‌های اندکی که به اذن خداوند بر گروه‌های بسیار پیروز شدند!» و خداوند با صابران است.

Then when Saul set out with the army, he said:"Verily! Allah will try you by a river. So whoever drinks thereof, he is not of me, and whoever tastes it not, he is of me, except him who takes thereof in the hollow of his hand." Yet, they drank thereof, all, except a few of them. So when he had crossed it (the river), he and those who believed with him, they said: "We have no power on this day against Goliath and his hosts." But those who knew with certainty that they were to meet their Lord, said: "How often a small group overcame a mighty host by Allah's Leave?" And Allah is with the patient.

و هنگامی که آنان به سوی جالوت و سپاهیانش پیش رفتند، این دعا را خواندند:

And when they advanced to meet Goliath and his forces, they invoked:

پس هنگامی که طالوت با لشکر بیرون رفت، گفت: «همانا خداوند شما را با رودخانهای می‌آزماید. پس هر که از آن بنوشد، از من نیست، و هر که از آن نچشد، از من است، مگر کسی که با کف دستش مشتی بردارد.» با این حال، جز اندکی از آنان، همه از آن نوشیدند. پس هنگامی که او و کسانی که با او ایمان آورده بودند از رودخانه گذشتند، گفتند: «امروز ما را توان مقابله با جالوت و سپاهیانش نیست.» اما کسانی که یقین داشتند که به دیدار پروردگارشان خواهند رفت، گفتند: «چه بسیار گروههای اندکی که به اذن خداوند بر گروههای بزرگ پیروز شدند!» و خداوند با صابران است.

"Then when TalÛt (Saul) set out with the army, he said: "Verily! AllÂh will try you by a river. So whoever drinks thereof, he is not of me, and whoever tastes it not, he is of me, except him who takes (thereof) in the hollow of his hand." Yet, they drank thereof, all, except a few of them. So when he had crossed it (the river), he and those who believed with him, they said: "We have no power this day against JalÛt (Goliath) and his hosts." But those who knew with certainty that they were to meet their Lord, said: "How often a small group overcame a mighty host by AllÂh's Leave?" And AllÂh is with As-SÂbirin (the patient ones, etc.).

و هنگامی که آنان برای رویارویی با جالوت و لشکرش پیش رفتند، گفتند: «پروردگارا! بر ما شکیبایی فرو ریز و ما را بر گروه کافران پیروز گردان.»

And when they advanced to meet Jalut (Goliath) and his forces, they invoked: "Our Lord! Pour forth on us patience and make us victorious over the disbelieving people."

شائول با ایمانی استوار و خردی رسا به سازماندهی لشکر خود پرداخت. او دستور داد که تنها مردانی که از تعهدات و مسئولیت‌ها آزاد هستند به آن بپیوندند. کسانی که به ساختن خانه مشغول بودند، مردانی که در آستانه ازدواج بودند و کسانی که به کار و تجارت اشتغال داشتند، نباید به لشکر بپیوندند.

Saul set about organizing his army with strong faith and wisdom. He ordered that only men free from responsibilities should join. Those engaged in building homes, men who were about to be married and those occupied with business should not join.

پس از آنکه سپاهی آموزش‌دیده و کارآمد فراهم آورد، تصمیم گرفت آنان را بیازماید. به ایشان گفت که در مسیر به رودخانه‌ای خواهند رسید و باید به اندازه‌ای آب بنوشند که تشنگی‌شان برطرف شود، نه بیشتر از آن. به نارضایتی او، دریافت که اکثر آنان بیش از حد لازم آب نوشیده‌اند. او ایشان را به دلیل نافرمانی مرخص کرد و تنها آن اندک کسانی را نگاه داشت که از فرمانش پیروی کرده بودند، زیرا آنان بودند که صداقت خود را ثابت کرده بودند. این امر به جدایی در سپاه انجامید، اما او نگران نشد. او به کیفیت باور داشت، نه به کمیت؛ گروه کوچکی از مؤمنان راستین که می‌توان بر ایشان تکیه کرد، بهتر از سپاه بزرگی از مردان غیرقابل اعتماد است.

After establishing a well-trained army, he decided to put them to the test. He told them that along the route they would pass a river where they should drink enough water to quench their thirst but not more than that. To his disappointment, he discovered the majority of them drank more water than they should have. He discharged them for disobedience and kept only the few who had obeyed him, as they were the ones who proved their sincerity. This resulted in a split in the army, but he was not bothered. He believed in quality and not numbers; better a small band of true believers he could rely on than a huge army of unreliable men.

سپاہیانِ طالوت نے دریا کے دوسرے کنارے پر دشمن کو دیکھا۔ — نہیں، یہ فارسی ہونا چاہیے: سپاہیانِ طالوت نے دریا کے آنسوی کنارے پر دشمن کو دیکھا۔ ان کے حریف جسمانی طور پر طاقتور دکھائی دیتے تھے اور بہتر ہتھیاروں سے مسلح تھے۔ ان کی قیادت جالوت (Galut) کر رہا تھا، جو عظیم جنگجو تھا اور اپنی بڑی جسامت اور زورِ بازو کے لیے مشہور تھا۔ اس طاقتور لشکر کو دیکھ کر طالوت کے بہت سے سپاہی بھاگ کھڑے ہوئے۔ جو چھوٹا سا گروہ باقی رہا، وہ نتیجہ جو بھی ہو، لڑنے کے لیے تیار تھا، کیونکہ انہوں نے سن رکھا تھا کہ ماضی میں بارہا ایسے واقعات پیش آ چکے ہیں جن میں اللہ نے ایک چھوٹے لشکر کو بڑے لشکر پر غالب کیا۔

Saul's men sighted the enemy on the other side of the river. Their opponents appeared physically strong and were armed with better weapons. They were led by the mighty warrior Goliath (Galut), known for his huge build and brute strength. A great number of Saul's men ran away on seeing this strong force. The small band that remained was willing to fight, whatever the outcome, for they had heard that there had been many incidents in the past in which Allah had caused a small force to defeat a larger one.