در بسیاری از آیات قرآن کریم، الله تعالی ادعای مسیحیان مبنی بر اینکه او فرزندی دارد را رد کرده است.

In many verses of the Glorious Qur'an Allah the Exalted denied the claim of the Christians that He has a son.

یک هیئت از نجران نزد پیامبر محمد ﷺ آمد. آنان به سخن گفتن درباره ادعای خود دربارهٔ تثلیث پرداختند، یعنی اینکه خداوند سه‌گانه‌ای در یکی است: پدر، پسر و روح القدس، با اختلاف‌نظری میان فرقه‌های ایشان. از این رو، خداوند متعال در آیات متعددی از قرآن تأیید کرده است که عیسی بنده‌ای از بندگان خداست که او را همانند سایر مخلوقاتش در رحم مادرش شکل داد، و او را بدون پدر آفرید، همان‌گونه که آدم را بدون پدر و مادر آفرید. خداوند متعال عیسی را برگزید تا یکی از فرستادگان او به سوی بشریت باشد.

A delegation from Nagran came to the Prophet Muhammad (pbuh). They began to talk about their claim about the Trinity, which is that Allah is three in one, the Father, the Son, and the Holy Spirit, with some disagreement among their sects. That is why Allah affirmed in many verses of the Qur'an that Jesus is a slave of Allah, whom He molded in the womb of his mother like any other of His creatures, and that He created him without a father, as He created Adam without a father or a mother. Almighty Allah had chosen Isa to be one of his messengers to humanity.

الله تعالیٰ فرمود:

Allah the Almighty said:

خداوند آدم، نوح، خاندان ابراهیم و خاندان عمران را بر جهانیان (از انس و جن در زمان خودشان) برگزید. نسلی که برخی از آن برخی دیگرند، و خداوند شنوای داناست.

"Allah chose Adam, Noah, the family of Abraham and the family of Imran above the Alamin (mankind and jinns)(of their times). Offspring, one of theo other, and Allah is All-Hearer, All-Knower.

به یاد آور آنگاه که همسر عمران گفت: «پروردگارا! آنچه را در شکم دارم نذر تو کردم که آزاد باشد (از هر کار دنیوی؛ تا به خدمت عبادتگاه تو بپردازد)، پس این را از من بپذیر. بی‌گمان تو شنوای دانایی.» و چون او را به دنیا آورد، گفت: «پروردگارا! من دختری زاده‌ام» – و خدا به آنچه زاده بود داناتر بود – «و پسر مانند دختر نیست، و نام او را مریم گذاشته‌ام، و او و فرزندانش را از شیطان رانده‌شده، به تو پناه می‌دهم.»

Remember when the wife of Imran said: "O my Lord! I have vowed to You what (the child that) is in my womb to be dedicated for Your services (free from all worldly work; to serve Your Place of worship), so accept this, from me. Verily, You are the All-Hearer, the All Knowing." Then when she delivered her (child Mary), she said: "O my Lord! I have delivered a female child," and Allah knew better what she delivered, - "and the male is not like the female, and I have named her Mary, and I seek refuge with You (Allah) for her and for her offspring from Satan, the outcast."

پس پروردگارش (الله) او را با پذیرشی نیکو پذیرفت، و او را به شکلی نیکو رشد داد، و سرپرستی او را به زکریا سپرد. هر بار که (زکریا) به محراب (جایگاه نماز یا اتاقی خصوصی) وارد می‌شد، می‌دید که روزی‌ای نزد او فراهم است.

So her Lord (Allah) accepted her with goodly acceptance. He made her grow in a good manner and put her under the care of Zechariah. Every time he entered Al-Mihrab (a praying place or a private room), he found her supplied with sustenance.

همانطور که الله در قرآن کریم یادآوری فرموده است:

As Allah recounted in the Glorious Quran:

او گفت: «از جانب الله است. همانا الله به هر که بخواهد، بی‌حساب روزی می‌دهد.» ([سورۃ آل عمران، آیهٔ ۳۷])

She said: "From Allah. Verily, Allah provides sustenance to whom He wills, without limit." (Ch 3:37 Quran)

خداوند اعلام فرمود که آدم (علیه السلام) و برگزیدگان از نسل او را که فرمانبردار خداوند هستند، برگزیده است.

Allah declared that He had elected Adam (pbuh) and the elite of his offspring who obey Allah.

سپس او خاندان ابراهیم ﷺ را برگزید که شامل فرزندان اسماعیل ﷺ است، و خاندان عمران، پدر مریم.

Then He specified the family of Abraham (pbuh), which includes the sons of Ishmael (pbuh), and the family of Imran, the father of Mary.

محمد بن إسحاق ذكر أنه عمران بن بشيم، بن أمون، بن ميشا، بن حزقيا، بن أحريق، بن مثام، بن عزازيا، بن أميصا، بن يامش، بن أحريهو، بن يزم، بن يحفشاط، بن عيشا، بن إيام، بن رحبعام، بن داود (داوود).

Muhammad Ibn Ishaaq stated that he was Imran Ibn Bashim, Ibn Amun, Ibn Misha, Ibn Hosqia, Ibn Ahriq, Ibn Mutham, Ibn Azazia, Ibn Amisa, Ibn Yamish, Ibn Ahrihu, Ibn Yazem, Ibn Yahfashat, Ibn Eisha, Ibn Iyam, Ibn Rahba am, Ibn David (Dawud).

پیامبر زکریا (علیه السلام) خواهرزنی داشت که دختری به نام حنّه داشت. حنّه با عمران، یکی از بزرگان بنی اسرائیل، ازدواج کرده بود. سال‌های زیادی گذشت و آن زوج صاحب فرزندی نشدند. هرگاه حنّه زنی دیگر را با کودکی می‌دید، اشتیاقش به داشتن فرزند بیشتر می‌شد. با آنکه سال‌ها گذشته بود، هرگز امیدش را از دست نداد. او باور داشت که روزی خداوند فرزندی به او عطا خواهد کرد و تمام مهر مادرانه‌اش را نثار او خواهد نمود.

Prophet Zakariyah's (pbuh) wife's sister had a daughter named Hannah. She was married to Imran, a leader of the Israelites. For many years, the couple remained childless. Whenever Hannah saw another woman with a child, her longing for a baby increased. Although years had passed, she never lost hope. She believed that one day Allah would bless her with a child, on whom she would shower all her motherly love.

او به پروردگار آسمانها و زمین روی آورد و از او فرزندی طلبید. او فرزند را وقف خدمت خانه خدا، در معبد بیتالمقدس میکرد. خداوند خواسته او را برآورد. هنگامی که دریافت باردار است، شادمانترین زن روی زمین شد و برای بخشش خداوند سپاسگزاری کرد. همسر شادمانش عمران نیز برای رحمت خداوند سپاس گفت.

She turned to the Lord of the heavens and the earth and pleaded with Him for a child. She would offer the child in the service of Allah's house, in the temple of Jerusalem. Allah granted her request. When she learned that she was pregnant, she was the happiest woman alive, and thanked Allah for His gift. Her overjoyed husband Imran also thanked Allah for His mercy.

اما در حالی که او باردار بود، شوهرش درگذشت. حنّه به تلخی گریست. افسوس که عمران زنده نماند تا فرزندی را ببیند که این همه آرزویش را داشتند. او دختری به دنیا آورد و بار دیگر در دعا به سوی الله روی کرد:

However, while she was pregnant her husband passed away. Hannah wept bitterly. Alas, Imran did not live to see their child for whom they had so longed. She gave birth to a girl, and again turned to Allah in prayer:

«پروردگارا، من دختری زاییده‌ام» و پسر همانند دختر نیست، و او را مریم نامیدم، و او و فرزندانش را از شیطان رانده‌شده، به تو پناه می‌برم»

"O my Lord, I have delivered a female child," and the male is not like the female, and I have named her Mary, and I seek refuge with You (Allah) for her and her offspring from Satan, the outcast." (Ch 3:36 Quran)

حنّا در مورد نذرش به خدا با مشکل بزرگی روبه‌رو بود، زیرا زنان به معبد پذیرفته نمی‌شدند، و او بسیار نگران بود. شوهر خواهرش زکریا به او دلداری داد و گفت که خداوند بهتر می‌داند آنچه را او به دنیا آورده است، و آنچه را در خدمت او تقدیم کرده، کاملاً ارج می‌نهد. او نوزاد را در شالی پیچید و به بزرگان معبد سپرد. از آنجا که نوزاد دختر بود، مسئله سرپرستی او برای بزرگان معبد مشکل‌ساز شد. این کودک، فرزند رهبر درگذشته و محبوب آنان بود و همه مشتاق بودند از او نگهداری کنند. زکریا به بزرگان گفت:

Hannah had a big problem in reference to her promise to Allah, for females were not accepted into the temple, and she was very worried. Her sister's husband Zakariyah, comforted her, saying that Allah knew best what she had delivered and appreciated fully what she had offered in His service. She wrapped the baby in a shawl and handed it over to the temple elders. As the baby was a girl, the question of her guardianship posed a problem for the elders. This was a child of their late and beloved leader, and everyone was eager to take care of her. Zakariyah said to the elders:

«من شوهر خالهٔ او هستم و نزدیک‌ترین خویشاوند او در معبد؛ از این رو، بیشتر از همهٔ شما مراقب او خواهم بود.» چون رسم آنان این بود که برای حل اختلافات قرعه بکشند، همین شیوه را پیش گرفتند. به هر یک نی‌ای داده شد تا در رودخانه بیندازد. آنان توافق کرده بودند که هر کس نی‌اش روی آب بماند، سرپرستی آن دختر به او سپرده شود. همهٔ نی‌ها به ته رودخانه فرو رفتند، جز نی زکریا.

"I am the husband of her maternal aunt and her nearest relation in the temple; therefore, I will be more mindful of her than all of you." As it was their custom to draw lots to solve disagreements, they followed this course. Each one was given a reed to throw into the river. They had agreed that whoever's reed remained afloat would be granted guardianship of the girl. All the reeds sank to the bottom except Zakariyah's.

با این نشانه، همه ایشان تسلیم خواست الله شدند و او را سرپرست خود قرار دادند.

With this sign, they all surrendered to the will of Allah and made him the guardian.

برای اینکه کسی به مریم دسترسی نداشته باشد، زکریا برای او اتاقی جداگانه در معبد ساخت.

To ensure that no one had access to Mary, Zakariyah built a separate room for her in the temple.

هنگامی که او بزرگ شد، وقت خود را در عبادت خداوند سپری می‌کرد. زکریا هر روز به دیدن او می‌آمد تا نیازهایش را برآورده کند، و این وضع برای سال‌های بسیاری ادامه یافت. روزی او با شگفتی دید که میوه‌ی تازه‌ای که فصلش نبود در اتاق او وجود دارد. از آنجا که او تنها کسی بود که می‌توانست وارد اتاق او شود، از مریم پرسید که این میوه چگونه به آنجا رسیده است. او پاسخ داد که این روزی‌ها از جانب خداوند است، زیرا او به هر کس که بخواهد می‌بخشد. زکریا از این سخن دریافت که خداوند مقام مریم را برتر از مقام سایر زنان قرار داده است.

As she grew up, she spent her time in devotion to Allah. Zakariyah visited her daily to see to her needs, and so it continued for many years. One day, he was surprised to find fresh fruit, which was out of season in her room. As he was the only person who could enter her room, he asked her how the fruit got there. She replied that these provisions were from Allah, as He gives to whom He wills. Zakariyah understood by this that Allah had raised Mary's status above that of other women.

پس از آن، زکریا وقت بیشتری را با او می‌گذراند و به او آموزش و راهنمایی می‌داد. مریم بنده‌ای عابد و پرستشگر خدا شد که شب و روز او را تسبیح می‌گفت.

Thereafter, Zakariyah spent more time with her, teaching and guiding her. Mary grew to be a devotee of Allah, glorifying Him day and night.

علی بن ابی طالب روایت کرده‌اند که پیامبر محمد ﷺ فرمود: «بهترینِ زنانِ جهان مریم است (در زمانِ خودش)، و بهترینِ زنانِ جهان خدیجه است (در زمانِ خودش).» (صحیح البخاری)

Ali Ibn Abi Talib narrated that the Prophet Muhammad (pbuh) said: "The best of the world's women is Mary (in her lifetime), and the best of the world's women is Khadija (in her lifetime)." (Sahih Al-Bukhari)

ابو موسی الاشعری نیز روایت کرده‌اند که پیامبر محمد ﷺ فرمود: «از مردان بسیاری به کمال رسیده‌اند، اما از زنان هیچ‌کس به کمال نرسید جز مریم دختر عمران، و آسیه همسر فرعون، و برتری عایشه بر دیگر زنان مانند برتری ثرید بر دیگر غذاها است.»

Abu Musa Al-Ashari also narrated that the Prophet Muhammad (pbuh) said: "May among men attained perfection but among women none attained perfection except Mary the daughter of Imran, and Asiya the wife of Pharaoh, and the superiority of Aisha to other women is like the superiority of Tharid (an Arabic dish) to other meals."

در حالی که مریم در محرابش نماز می‌گزارد، فرشته‌ای به صورت مردی بر او ظاهر شد. مریم از ترس، کوشید بگریزد و چنین دعا کرد:

While Mary was praying in her temple, an angel in the form of a man appeared before her. Filled with terror, she tried to flee, praying:

«قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَٰنِ مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيًّا». قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلَامًا زَكِيًّا. قَالَتْ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي غُلَامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا. قَالَ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِيًّا.

"Verily! I seek refuge with the Most Beneficent (Allah) from you, if you do fear Allah." The angel said: "I am only a Messenger from your Lord, (to announce) to you the gift of a righteous son." She said: "How can I have a son, when no man has touched me, nor am I unchaste?" He said: "So (it will be), your Lord said: "That is easy for me (Allah): And (We wish) to appoint him as a sign to mankind and a mercy from Us (Allah), and it is a matter (already) decreed, (by Allah).'" (Ch 19:18-21 Quran)

ملاقات فرشته، مریم را سخت مضطرب کرد و این اضطراب با گذشت ماه‌ها بیشتر شد. او چگونه می‌توانست با داشتن فرزندی بدون شوهر روبه‌رو شود؟ بعدها، احساس کرد که زندگی در درونش تکان می‌خورد.

The angel's visit caused Mary great anxiety, which increased as the months went by. How could she face giving birth to a child without having a husband? Later, she felt life kicking inside her.

با دلی سنگین، او معبد را ترک کرد و به ناصره رفت، شهری که در آن به دنیا آمده بود، و در خانهٔ روستایی ساده‌ای ساکن شد تا از چشم مردم دور باشد.

With a heavy heart, she left the temple and went to Nazareth, the city in which she had been born where she settled in a simple farm house to avoid the public.

اما ترس و اضطراب از او دور نمی‌شد. او از خانواده‌ای نجیب و پرهیزگار بود. پدرش مرد بدی نبود و مادرش زنی ناپاک نبود. چگونه می‌توانست جلوی زبان‌ها را بر سر آبرویش بگیرد؟

But fear and anxiety did not leave her. She was from a noble and pious family. Her father had not been an evil man nor was her mother an impure woman. How could she prevent tongues from wagging about her honor?

پس از چند ماه، دیگر تحمل فشار روانی را نداشت. با رحمی سنگین از بار حاملگی، نصره را ترک کرد، در حالی که نمی‌دانست کجا برود تا از این فضای اندوهبار دور باشد.

After some months, she could not bear the mental strain any longer. Burdened with a heavy womb, she left Nazareth, not knowing where to go to be away from this depressing atmosphere.

او هنوز زیاد دور نرفته بود که دردهای زایمان او را فرا گرفت. او کنار یک درخت خرمای خشکیده نشست و در همان جا پسری به دنیا آورد. وقتی به نوزاد زیبایش نگاه کرد، از اینکه او را بدون پدر به جهان آورده بود، اندوهگین شد. فریاد زد: «ای کاش پیش از این اتفاق مرده بودم و به کلی از یادها رفته بودم!» ناگهان صدایی را از نزدیک شنید: «غم مخور، پروردگارت در پایین پای تو جویباری قرار داده است. و تنه این درخت را تکان ده، که خرماهای تازه‌رس برایت فرو خواهد ریخت. پس بخور و بیاшام و نیروی از دست رفته‌ات را بازیاب؛ و دلشاد باش، زیرا آنچه می‌بینی نشانه قدرت الله است که درخت خرمای خشکیده را دوباره زنده کرد تا خوراکی برای تو فراهم آورد.» مدتی به سبب این معجزه‌ی الهی آرام گرفت، زیرا این خود نشانه‌ای روشن از پاکدامنی و بی‌گناهی او بود.

She had not gone far, when she was overtaken by the pains of childbirth. She saw down against a dry palm tree, and here she gave birth to a son. Looking at her beautiful baby, she was hurt that she had brought him into the world without a father. She exclaimed: "I wish I had died before this happened and had vanished into nothingness!" Suddenly, she heard a voice nearby: "Grieve not, your Lord has placed a rivulet below, and shake the trunk of this tree, from which ripe dates will fall. So eat and drink and regain the strength you have lost; and be of good cheer, for what you see is the power of Allah, Who made the dry palm tree regain life, in order to provide food for you." For a while she was comforted by Allah's miracle, for it was a sure sign of her innocence and purity.

مریم تصمیم گرفت به شهر بازگردد. اما ترس‌هایش نیز بازگشت. به آنها چه می‌گفت؟ گویی که نگرانی مادرش را شریک شده باشد، نوزاد به سخن درآمد: «اگر با هیچ انسانی روبه‌رو شدی بگو:

Mary decided to return to the city. However, her fears also returned. What was she going to tell the people? As if sharinhis mother's worry, the baby began to speak: "If you meet any person say:

«من برای خداوند رحمان روزه نذر کرده‌ام و امروز با هیچ انسانی سخن نخواهم گفت.» و با این معجزه، مریم آرام شد.

'I have vowed to fast for The Beneficent and may not speak to any human today.'" With this miracle, Mary felt at ease.

همان‌طور که انتظار داشت، ورود او به شهر با نوزادی در آغوش، کنجکاوی مردم را برانگیخت. او را سرزنش کردند: «این گناه بزرگی است که تو مرتکب شده‌ای.» او انگشت خود را روی لبانش گذاشت و به کودک اشاره کرد. پرسیدند: «چگونه با نوزادی که هنوز در گهواره است سخن بگوییم؟» به شگفتی کامل آنان، کودک به روشنی به سخن درآمد: «من بندهٔ خدا هستم. خدا کتاب را به من داده، و مرا پیامبر قرار داده، و هر جا که باشم مرا برکت داده، و تا زنده‌ام نماز و زکات را بر من واجب کرده است. خدا مرا نسبت به مادرم که مرا به دنیا آورد نیکوکار ساخته است، و مرا گردنکش و تیره‌بخت نکرده است. درود بر من در روزی که زاده شدم، و روزی که می‌میرم، و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم.» بیشتر مردم دریافتند که این نوزاد یگانه است، زیرا هرگاه خدا چیزی را اراده کند، تنها می‌گوید «باش» و آن پدید می‌آید. البته کسانی نیز بودند که سخن گفتن نوزاد را شعبده‌ای عجیب می‌پنداشتند، اما دست‌کم مریم اکنون می‌توانست بی‌آنکه مورد آزار قرار گیرد، در ناصره بماند.

As she had expected, her arrival in the city with a newborn baby in her arms aroused the curiosity of the people. They scolded her: "This is a terrible sin that you have committed." She put her finger to her lips and pointed to the child. They asked: "How can we speak to a newborn baby?" To their total amazement, the child began to speak clearly: "I am Allah's servant. Allah has given me the Book, and has made me a prophet, and has blessed me wherever I may be, and has enjoined on me prayers and alms-giving as long as I live. Allah has made me dutiful towards she who had borne me. He has not made me arrogant nor unblessed. Peace unto me the day I was born, the day I die, and the day I shall be raised alive." Most of the people realized that the baby was unique, for it Allah wills something, He merely says "Be" and it happens. Of course, there were some who regarded the baby's speech as a strange trick, but at least Mary could now stay in Nazareth without being harassed.

فرمود الله تعالی:

Allah the Exalted revealed:

و در این کتاب (قرآن) مریم را یاد کن، آنگاه که از خانوادهٔ خود به جایی به سوی شرق کناره گرفت. میان خود و آنان پرده‌ای قرار داد؛ سپس روح خود (جبرئیل) را به سوی او فرستادیم و او به شکل مردی کامل بر وی نمایان شد.

"And mention in the Book (the Qur'an, O Muhammad, the story of) Mary, when she withdrew in seclusion from her family to a place facing east. She placed a screen (to screen herself) from them; then We sent to her Our Ruh (angel Gabriel), and he appeared before her in the form of a man in all respects.

گفت: «همانا من از تو به رحمان پناه می‌برم، اگر پرهیزگار هستی.» (فرشته) گفت: «من فقط فرستادهٔ پروردگارت هستم تا به تو پسری پاک عطا کنم.» گفت: «چگونه مرا پسری باشد، در حالی که هیچ مردی به من دست نزده و من زناکار نبوده‌ام؟» گفت: «همین‌گونه است؛ پروردگارت فرموده است: "این بر من آسان است، و (می‌خواهیم) او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از جانب خودمان قرار دهیم، و این کاری است که (از پیش) حتم شده است."» (سورهٔ مریم، آیات ۱۶ تا ۲۱)

She said: "Verily! I seek refuge with the Most Beneficent (Allah) from you, if you do fear Allah." The angel said: "I am only a Messenger from your Lord, (to announce) to you the gift of a righteous son." She said: "How can I have a son, when no man has touched me, nor am I unchaste?" He said: "So (it will be), your Lord said: "That is easy for Me (Allah): and (We wish) to appoint him as a sign to mankind and a mercy from Us (Allah), and it is a matter (already) decreed, (by Allah).'" (Ch. 19: 16-21)

پس او به او باردار شد و با او به مکانی دور عقب‌نشینی کرد (دره بیت‌لحم، تقریباً چهار تا شش مایلی اورشلیم). و دردهای زایمان او را به تنهٔ درخت خرما کشاند. گفت: «کاش پیش از این مرده بودم و فراموش و از نظرها پنهان می‌شدم!» سپس (نوزاد «عیسی» یا جبرئیل) از زیر پای او به او ندا داد که: «غم مخور! پروردگارت در زیر پایت جویباری قرار داده است؛ و تنهٔ درخت خرما را به سوی خود تکان بده، رطب تازه و رسیده بر تو فرو خواهد ریخت. پس بخور و بنوش و خوشدل باش، و اگر هر انسانی را دیدی، بگو: "همانا من برای خداوند رحمان روزه‌ای نذر کرده‌ام، پس امروز با هیچ انسانی سخن نخواهم گفت."» (سورهٔ مریم: ۲۲-۲۶)

So she conceived him, and she withdrew with him to a far place (Bethlehem valley, about four to six miles from Jerusalem). And the pains of childbirth drove her to the trunk of a palm tree. She said: "Would that I had died before this, and had been forgotten and out of sight!" Then (the babe "Jesus" or Gabriel) cried unto her from below her, saying: "Grieve not! Your Lord has provided you a water stream under you; and shake the trunk of palm tree towards you, it will let fall fresh ripe dates upon you. So eat and drink and be glad, and if you see any human being, say: 'Verily! I have vowed a fast unto the Most Beneficent (Allah) so I shall not speak to any human being this day.'" (Ch. 19: 22-26)

سپس او کودک را در آغوش گرفته، نزد قوم خود آورد. گفتند: «ای مریم! به راستی کار بسیار ناپسندی مرتکب شده‌ای! ای خواهر هارون! نه پدرت مرد بدکاره‌ای بود و نه مادرت زن بدکاره‌ای.» پس [مریم] به سوی کودک اشاره کرد. گفتند: «چگونه با کودکی که در گهواره است سخن بگوییم؟» [عیسی] گفت: «به راستی من بنده خدا هستم. او به من کتاب داده و مرا پیامبر قرار داده است؛ و هرجا که باشم مرا خجسته گردانیده، و تا زنده‌ام، مرا به نماز و زکات سفارش کرده است، و مرا نیکوکار نسبت به مادرم قرار داده و زورگو و سرکش نگردانیده است. و سلام بر من باد روزی که زاده شدم، و روزی که می‌میرم، و روزی که زنده برانگیخته می‌شوم!»

"Then she brought him (the baby) to her people, carrying him. They said: "O Mary! Indeed you have brought a thing Fariyya (an unheard mighty thing). O sister (the like) of Aaron (not the brother of Moses, but he was another pious man at the time of Mary)! Your father was not a man who used to commit adultery, nor was your mother an unchaste woman." Then she pointed to him. They said: "How can we talk to one who is a child in the cradle?" He (Jesus) said: "Verily! I am a slave of Allah. He has given me the Scripture and made me a Prophet; and He has made me blessed wheresoever I be, and has enjoined me prayer, and Zakat, as long as I live, and dutiful to my mother, and made me not arrogant, unblest. And Salam (peace) be upon me the day I was born, and the day I die, and the day I shall be raised alive!" (Ch. 19:27 - 33)

این است عیسیٰ پسر مریم؛ سخنِ راستی که در آن تردید (یا اختلاف) می‌کنند. شایسته نیست (شأنِ جلالِ) الله که فرزندی برگیرد (این اشاره به تهمتِ مسیحیان بر الله است که عیسیٰ را پسرِ الله می‌دانند). او پاک و منزّه است (و برتر از آنچه با او شریک می‌سازند). هرگاه چیزی را مقدّر کند، تنها به آن می‌گوید: «باش!» و بی‌درنگ موجود می‌شود.

Such is Jesus, son of Mary. (It is) a statement of truth, about which they doubt (or dispute). It befits not (the Majesty of) Allah that He should beget a son (this refers to the slander of Christians against Allah, by saying that Jesus is the son of Allah). Glorified (and Exalted be He above all that they associate with Him). When He decrees a thing, He only says to it, "Be!" - and it is.

عیسیٰ نے فرمایا: «بے شک اللہ میرا رب اور تمہارا رب ہے، پس اسی کی عبادت کرو (اسی کو اکیلا مانو)۔ یہی سیدھا راستہ ہے» (یہ وہ توحیدِ اسلام ہے جسے اللہ نے اپنے تمام انبیاء کے لیے مقرر فرمایا تھا)۔ پھر گروہ آپس میں اختلاف کرنے لگے (عیسائی عیسیٰ کے بارے میں)، پس ان کافروں کے لیے ہلاکت ہے (جنہوں نے جھوٹی گواہی دی کہ عیسیٰ اللہ کے بیٹے ہیں)، ایک بڑے دن کے آنے سے (قیامت کے دن، جب انہیں بھڑکتی ہوئی آگ میں ڈالا جائے گا)۔

Jesus said: "And verily Allah is my Lord and your Lord. So worship Him (Alone). That is the Straight Path. (Allah's Religion of Islamic Monotheism which He did ordain for all of His Prophets)." Then the sects differed (the Christians about Jesus), so woe unto the disbeliveers (those who gave false witness saying that Jesus is the son of Allah) from the meeting of a great Day (the Day of Resurrection, when they will be thrown in the blazing Fire).

چه روشن خواهند دید و خواهند شنید آن روز که نزد ما حاضر می‌شوند! اما ستمگران امروز در گمراهی آشکارند. و ایشان را از روز حسرت و پشیمانی بترسان، آن گاه که کار فیصله یافته است، در حالی که اکنون در غفلت‌اند و ایمان نمی‌آورند. (سورۂ مریم، آیات ۳۸–۳۹)

How clearly will they (polytheists and disbeliveers in the Oneness of Allah) see and hear, the Day when they will appear before Us! But the Zalimun (polytheists and wrong-doers) today are in plain error. And warn them (O Muhammad) of the Day of grief and regrets, when the case has been decided, while now they are in a state of carelessness and they believe not. (Ch 19:34-39 Quran)

گفته شده که یوسف النجار (نجار) وقتی از ماجرا آگاه شد بسیار شگفت‌زده شد، پس از مریم پرسید: «آیا ممکن است درختی بدون دانه برویید؟» او گفت: «بله، همان که خداوند برای نخستین بار آن را آفرید.» بار دیگر از او پرسید: «آیا امکان دارد بدون همسر مرد کودکی به دنیا آورده شود؟» او گفت: «بله، خداوند آدم را بدون مرد و زن آفرید!» همچنین گفته شده که مریم در دوران بارداری روزی نزد خاله‌اش رفت، و او گزارش داد که احساس می‌کند باردار است. مریم نیز گفت که او هم احساس می‌کند باردار است. سپس خاله‌اش گفت: «می‌توانم ببینم که آنچه در رحم من است در برابر آنچه در رحم تو است سجده می‌کند.»

It was said that Joseph the Carpenter was greatly surprised when he knew the story, so he asked Mary: "Can a tree come to grow without a seed?" She said: "Yes, the one which Allah created for the first time." He asked her again: "Is it possible to bear a child without a male partner?" She said: "Yes, Allah, created Adam without male or female!" It was also said that, while pregnant, Mary went one day to her aunt, who reported that she felt as if she was pregnant. Mary in turn, said that she, too, was feeling as if she was pregnant. Then her aunt said: "I can see what is in my womb prostrating to what is in your womb."

کاهنان یهودی این کودک عیسی را خطرناک می‌دانستند، زیرا احساس می‌کردند که مردم عبادت خود را به سوی الله، یگانه‌ی توانا، برمی‌گردانند و به این ترتیب اصول موجود یهودیت کنار زده می‌شود. در نتیجه، آنان اقتدار خود را بر مردم از دست می‌دادند. از این رو، معجزه‌ی سخن گفتن عیسی در کودکی را پنهان نگه داشتند و مریم را به گناهی بزرگ متهم کردند.

The Jewish priests felt this child Jesus was dangerous, for they felt that the people would turn their worship to Allah the Almighty Alone, displacing the existing Jewish tenets. Consequently, they would lose their authority over the people. Therefore, they kept the miracle of Jesus's speech in infancy as a secret and accused Mary of a great misdeed.

همچنان که عیسی (علیه السلام) بزرگ می‌شد، نشانه‌های نبوت در او فزونی یافت. او می‌توانست به یارانش بگوید که چه نوع شامی در خانه‌شان انتظارشان را می‌کشد و آنچه را پنهان کرده بودند و جایش را. هنگامی که دوازده ساله بود، همراه مادرش به اورشلیم رفت. در آنجا به معبد درآمد و به جمعیتی پیوست که به درس ربی‌ها (کاهنان یهودی) گوش می‌دادند. حاضران همگی بزرگسال بودند، اما او از نشستن با آنان هراسی نداشت. پس از گوش دادن با دقت، پرسش کرد و نظر خود را بیان نمود. ربی‌های دانشمند از جسارت آن پسر آشفته شدند و از پرسش‌هایی که مطرح می‌کرد سردرگم گشتند، زیرا نتوانستند به او پاسخ دهند. کوشیدند او را خاموش کنند، اما او به تلاش‌هایشان توجهی نکرد و به بیان دیدگاه‌های خود ادامه داد. عیسی چنان در این گفت‌وگو غرق شد که فراموش کرد قرار بود به خانه بازگردد.

As Jesus (pbuh) grew, the signs of prophethood began to increase. He could tell his friends what kind of supper waited for them at home and what they had hidden and where. When he was twelve years old, he accompanied his mother to Jerusalem. There he wandered into the temple and joined a crowd listening to the lecture of the Rabbis (Jewish priests). The audience were all adults, but he was not afraid to sit with them. After listening intently, he asked questions and expressed his opinion. The learned rabbis were disturbed by the boy's boldness and puzzled by the questions he asked, for they were unable to answer him. They tried to silence him, but he ignored their attempts and continued to express his views. Jesus became so involved in this exchange that he forgot he as expected back home.

در این میان، مادرش به خانه بازگشت، با این گمان که او ممکن است همراه با خویشاوندان یا دوستان به خانه رفته باشد. هنگامی که به خانه رسید، دریافت که او آنجا نیست، پس به شهر بازگشت تا او را جست‌وجو کند. سرانجام او را در معبد یافت که در میان دانشمندان نشسته و با آنان گفت‌وگو می‌کرد. او چنان آرام به نظر می‌رسید که گویی تمام عمرش را همین‌گونه گذرانده است. مریم از اینکه او باعث نگرانی‌اش شده بود، خشمگین شد. او کوشید به مادرش اطمینان دهد که همه آن بحث‌ها و مناظره‌ها با دانشمندان باعث شده بود زمان را فراموش کند.

In the meantime, his mother went home, thinking that he might have gone back with relatives or friends. When she arrived, she discovered that he was not there, so she returned to the city to look for him. At last she found him in the temple, sitting among the learned, conversing with them. He appeared to be quite at east, as if he had been doing this all his life. Mary got angry with him for causing her worry. He tried to assure her that all the arguing and debating with the learned had made him forgot the time.

عیسی به سنّ بلوغ رسید. آن روز شنبه بود، روزِ استراحت کامل: نه می‌شد آتش روشن کرد یا خاموش نمود و نه زنان می‌توانستند موهای خود را بافته کنند. موسی (علیه السلام) فرمان داده بود که شنبه به عبادت الله اختصاص یابد. اما حکمت نهفته در شنبه و روح آن از میان رفته بود و تنها ظاهرِ حکم در دل‌های یهودیان باقی مانده بود. همچنین آنان می‌پنداشتند که شنبه در آسمان نیز رعایت می‌شود و قوم بنی‌اسرائیل تنها برای رعایت شنبه از سوی الله برگزیده شده‌اند.

Jesus grew up to manhood. It was Sabbath, a day of complete rest: no fire could be lit or extinguished nor could females plait their hair. Moses (pbuh) had commanded that Saturday be dedicated to the worship of Allah. However, the wisdom behind the Sabbath and its spirit had gone, and only the letter remained in the Jews' hearts. Also, they thought that Sabbath was kept in heaven, and that the People of Israel had been chosen by Allah only to observe the Sabbath.

آنها روز شنبه صد چیز را حرام کرده بودند، حتی دفاع از خود یا فراخواندن پزشک برای نجات بیماری که در وضعیت وخیمی بود. زندگی آنان به این شکل با چنین ریاکاری نشان‌دار شده بود. با اینکه فریسیان پاسداران شریعت بودند، آماده بودند آن را بفروشند هرگاه منافعشان در میان بود، تا به سودهای شخصی دست یابند. مثلاً قانونی وجود داشت که در روز سبت، سفر بیش از هزار یارد را منع می‌کرد. در این مورد از فریسیان چه انتظاری داریم؟ روز پیش، آنان خوراک و نوشیدنی خود را از خانه‌هایشان که دو هزار یارد دورتر بود منتقل می‌کردند و خانه‌ای موقت برپا می‌ساختند تا بتوانند در روز سبت یک هزار یارد دیگر سفر کنند.

They made a hundred things unlawful on Saturday even self-defense or calling a doctor to save a patient who was in bad condition. This is how their life was branded by such hypocrisy. Although the Pharisees were guardians of the law, they were ready to sell it when their interests were involved so as to obtain personal gains. There was, for example, a rule which prohibited a journey of more than one thousand yards on the Sabbath day. What do we expect of the Pharisees in this case? The day before, they transferred their food and drink from their homes two thousand yards away and erected a temporary house so that from tthey could travel a further thousand yards on the Sabbath day.

عیسی در راه معبد بود. با این که روز سَبَت بود، دست دراز کرد و دو میوه چید تا به کودکی گرسنه بخوراند. این کار نقض حکم سَبَت شمرده می‌شد. برای پیرزنانی آتش روشن کرد تا خود را از هوای یخ‌زده گرم نگه دارند. این هم نقض دیگری بود. به معبد رفت و به دور و بر نگاه کرد. بیست هزار کاهن یهودی در آنجا ثبت شده بودند که از معبد امرار معاش می‌کردند. اتاق‌های معبد پر از آنان بود.

Jesus was on his way to the temple. Although it was the Sabbath, he reached out his hand to pick two pieces of fruit to feed a hungry child. This was considered to be a violation of the Sabbath law. He made a fire for the old women to keep themselves warm from the freezing air. Another violation. He went to the temple and looked around. There were twenty thousand Jewish priests registered there who earned their living from the temple. The rooms of he temple were full of them.

عیسی مشاهده کرد که شمار زائران بسیار کمتر از کاهنان است. با این حال، معبد پر از گوسفندان و کبوترانی بود که برای قربانی کردن به مردم فروخته می‌شدند. هر گامی که زائر در معبد برمی‌داشت، هزینه‌ای برایش داشت. آنان جز پول چیزی را نمی‌پرستیدند. در معبد، فریسیان و صدوقیان چنان رفتار می‌کردند که گویی آنجا بازار است، و این دو گروه همیشه در همه چیز با هم اختلاف داشتند. عیسی با چشمانش آن صحنه را دنبال کرد و دید که مردم فقیری که توان پرداخت بهای گوسفند یا کبوتر را نداشتند، همچون مگس‌ها توسط فریسیان و صدوقیان کنار زده می‌شدند. عیسی شگفت‌زده شد. چرا کاهنان در درون معبد قربانی‌های فراوانی می‌سوزاندند، در حالی که هزاران انسان فقیر بیرون از آن گرسنه بودند؟

Jesus observed that the visitors were much fewer than the priests. Yet the temple was full of sheep and doves which were sold to the people to be offered as sacrifices. Every step in the temple cost the visitor money. They worshipped nothing but money. In the temple, the Pharisees and Sadducees acted as if it were a market place, and these two groups always disagreed on everything. Jesus followed the scene with his eyes and observed that the poor people who could not afford the price of the sheep or dove were swept away like flies by the Pharisees and Saducees. Jesus was astonished. Why did the priests burn a lot of offerings inside the temple, while thousands of poor people were hungry outside it?

در این شب مبارک، دو پیامبر گرامی یحیی (علیه السلام) و زکریا (علیه السلام) کشته شدند، به دست حکومت وقت. در همین شب، وحی بر عیسی (علیه السلام) نازل شد. خداوند متعال به او فرمان داد که دعوت خود را به سوی بنی اسرائیل آغاز کند. برای عیسی، زندگی آسوده بسته شد و صفحه عبادت و مجاهدت گشوده شد.

On this blessed night, the two noble prophets John (pbuh) and Zakariyah (pbuh) died, killed by the ruling authority. On the same night, the revelation descended upon Jesus (pbuh). Allah the Exalted commanded him to begin his call to the children of Israel. To Jesus, the life of ease was closed, and the page of worship and struggled was opened.

در مقام یک نیروی مخالف، پیام عیسی برای محکوم کردن رفتارهای فریسیان و تقویت شریعت موسی آمد. در برابر عصری مادی‌گرا با تجمل‌پرستی و پرستش طلا، عیسی قوم خود را با گفتار و کردار به زندگی والاتری فراخواند. این زندگی نمونه‌وار تنها راه رهایی از بدبختی و بیماری‌های عصرش بود. دعوت عیسی از آغاز با درستکاری و تقوای کامل مشخص می‌شد. این دعوت به جان و به درون انسان خطاب می‌کرد، نه اینکه نظامی بسته از قواعدی باشد که جامعه وضع کرده است.

Like an opposing force, the message of Jesus came to denounce the practices of the Pharisees and to reinforce the Law of Moses. In the face of a materialistic age of luxury and worship of gold, Jesus called his people to a nobler life by word and deed. This exemplary life was the only way out of the wretchedness and diseases of his age. Jesus's call, from the beginning, was marked by its complete uprightness and piety. It appealed to the soul, the inner being, and not be a closed system of rules laid down by society.

عیسی همچنان مردم را به سوی الله سبحانه و تعالی فرا می‌خواند. دعوت او بر این اصل استوار بود که میان خالق و مخلوقاتش هیچ واسطه‌ای وجود ندارد. با این حال، عیسی با برداشت ظاهری یهودیان از تورات در ستیز بود. او گفت که نیامده است تا تورات را نسخ کند، بلکه آمده است تا با رفتن به روح جوهر آن و رسیدن به ماهیت آن، آن را تکمیل کند.

Jesus continued inviting the people to Almighty Allah. His call was based on the principle that there is no mediation between the Creator and His creatures. However, Jesus was in conflict with the Jews' superficial interpretation of the Torah. He said that he did not come to abrogate the Torah, but to complete it by going to the spirit of its substance to arrive at its essence.

او یہودیوں کو یہ سمجھانے میں کامیاب ہوا کہ ده فرمان (احکام عشرہ) جتنے وہ سمجھتے تھے اس سے کہیں زیادہ قدر و قیمت رکھتے ہیں۔

He made the Jews understand that the Ten Commandments have more value than they imagined.

برای مثال، پنجمین فرمان تنها کشتن جسمی را منع نمی‌کند، بلکه هر شکلی از کشتن را منع می‌کند؛ جسمی، روانی یا معنوی. و ششمین فرمان زنا را تنها به معنای تماس جسمی نامشروع میان مرد و زن منع نمی‌کند، بلکه هر نوع رابطه یا عملی را نیز منع می‌کند که ممکن است به زنا منجر شود. چشم هنگامی زنا می‌کند که با شهوت به چیزی نگاه کند.

For instance, the fifth commandment does not only prohibit physical killing, but all forms of killing; physical, psychological, or spiritual. And the sixth commandment does not prohibit adultery only in the sense of unlawful physical contact between a man and a woman, but also prohibits all forms of unlawful relations or acts that might lead to adultery. The eye commits adultery when it looks at anything with passion.

بنابراین عیسی با مردمان مادّه‌گرا در ستیز بود. او به آنان فرمان داد که از ریاکاری، خودنمایی و ستایش دروغین دست بردارند. در این زندگی نیازی به اندوختن ثروت نبود. آنان نباید خود را به کالاهای این دنیای گذرا مشغول کنند، بلکه باید به امور جهان آینده بپردازند، زیرا آن جهان جاودان است.

Jesus was therefore in confrontation with the materialistic people. He told them to desist from hypocrisy, show and false praise. There was no need to hoard wealth in this life. They should not preoccupy themselves with the goods of this passing world; rather they must preoccupy themselves with the affairs of the coming world because it would be everlasting.

عیسی به آنان گفت که توجه به این دنیا گناه است و شایستهٔ عبادتگزاران پرهیزگار نیست. کافران به آن توجه می‌کنند زیرا راه بهتری نمی‌شناسند. اما مؤمنان می‌دانند که روزی‌شان نزد الله است، پس بر او توکل می‌کنند و این دنیا را خوار می‌شمارند.

Jesus told them that caring for this world is a sin, not fit for pious worshippers. The disbeliveers care for it because they do not know a better way. As for the believers, they know that their sustenance is with Allah, so they trust in Him and scorn this world.

عیسیٰ همچنان مردم را به عبادت پروردگار یگانه‌ای که شریکی ندارد دعوت می‌کرد، همان‌گونه که آنان را به پاکیزه ساختن دل و جان فرا می‌خواند.

Jesus continued to invite people to worship the Only Lord, Who is without partner, just as he invited them to purify the heart and soul.

تعلیمات او کاهنان را آزرده می‌کرد، زیرا هر سخن عیسی برای آنان و موقعیتشان تهدیدی بود و کارهای ناشایستشان را آشکار می‌ساخت.

His teaching annoyed the priests, for every word of Jesus was a threat to them and their position, exposing their misdeeds.

اشغالگران رومی در ابتدا قصدی نداشتند که در این اختلاف مذهبی یهودیان دخالت کنند، زیرا آن را امری داخلی می‌دانستند و می‌دیدند که این نزاع یهودیان را از مسئلهٔ اشغال منحرف خواهد کرد.

The Roman occupiers had, at first, no intention of being involved in this religious discord of the Jews because it was an internal affair, and they saw that this dispute would distract the Jews from the question of the occupation.

اما کاهنان شروع کردند به توطئه علیه عیسی. آنان می‌خواستند او را سرافکنده کنند و ثابت کنند که او آمده است تا شریعت موسی را نابود کند. شریعت موسی حکم می‌کند که زن زناکار سنگسار شود. آنان زن یهودی زناکاری را نزد او آوردند و از عیسی پرسیدند: «آیا شریعت سنگسار کردن زن زناکار را مقرر نکرده است؟» عیسی پاسخ داد: «بله.» گفتند: «این زن زناکار است.» عیسی به زن نگاه کرد و سپس به کاهنان. او می‌دانست که آنان از آن زن گناهکارترند. آنان توافق کردند که او باید بر اساس شریعت موسی کشته شود، و فهمیدند که اگر او قرار باشد شریعت موسی را اجرا کند، قوانین خودش درباره بخشش و رحمت را نابود خواهد کرد.

However, the priests started to plot against Jesus. They wanted to embarrass him and to prove that he had come to destroy the Mosaic Law. The Mosaic Law provides that an adulteress be stoned to death. They brought him a Jewish adulteress and asked Jesus: "Does not the law stipulate the stoning of the adulteress?" Jesus answered: "Yes." They said: "This woman is an adulteress." Jesus looked at the woman and then at the priests. He knew that they were more sinful than she. They agreed that she should be killed according to Mosaic Law, and they understood that if he was going to apply Mosaic Law, he would be destroying his own rules of forgiveness and mercy.

عیسیٰ علیه‌السلام نقشهٔ آن‌ها را دریافت. لبخند زد و موافقت کرد: «هر کس از شما که بی‌گناه است، می‌تواند او را سنگسار کند.» صدای او در میان معبد بلند شد و قانونی تازه دربارهٔ زنا وضع کرد: اینکه بی‌گناهان گناه را داوری کنند. هیچ‌کس شایستگی آن را نداشت؛ هیچ انسانی نمی‌تواند گناه را داوری کند، تنها الله، مهربان‌ترین مهربانان، چنین حقی دارد.

Jesus understood their plan. He smiled and assented: "Whoever among you is sinless can stone her." His voice rose in the middle of the Temple, making a new law on adultery, for the sinless to judge sin. There was none eligible; no mortal can judge sin, only Allah the Most Merciful.

هنگامی که عیسیٰ از معبد بیرون می‌رفت، آن زن به دنبال او آمد. او شیشه‌ای عطر از لباس‌هایش بیرون آورد، جلوی پاهای او زانو زد و آنها را با عطر و اشک شست، سپس پاهایش را با موهای خود خشک کرد. عیسیٰ به سوی آن زن برگشت و به او گفت که برخیزد و افزود: «ای پروردگار، گناهان او را ببخش.» او به کاهنان فهماند که کسانی که مردم را به سوی الله سبحانه و تعالیٰ فرا می‌خوانند، جلادان نیستند. دعوت او بر پایه رحمت نسبت به مردم بنا شده بود، که هدف همه دعوت‌های الهی است.

عیسی همچنان برای رحمت خداوند بر قومش دعا می‌کرد و قومش را می‌آموخت که به یکدیگر رحم کنند و به خداوند ایمان بیاورند.

Jesus continued to pray to Allah for mercy on his people and to teach his people to have mercy on one another and to believe in Allah.

عیسی به رسالت خود ادامه داد و با معجزات الهی یاری می‌شد. برخی از مفسران قرآن گفته‌اند که عیسی چهار نفر را از مرگ بازگرداند: دوستی از دوستانش به نام العَزَر، پسر زنی سالخورده، و دختر یگانه زنی. این سه نفر در زمان حیات عیسی مرده بودند. وقتی یهودیان این را دیدند گفتند: «تو تنها کسانی را زنده می‌کنی که تازه مرده‌اند؛ شاید آنان فقط بیهوش شده بودند.» از او خواستند که سام پسر نوح را زنده کند.

Jesus continued his mission, aided by divine miracles. Some Qur'anic commentators said that Jesus brought four people back from the dead: a friend of his named Al-Azam, an old woman's son, and a woman's only daughter. These three had died during his lifetime. When the Jews saw this they said: "You only resurrect those who have died recently; perhaps they only fainted." They asked him to bring back to life Sam the Ibn Noah.

هنگامی که [عیسی] از آنان خواست قبرش را به او نشان دهند، مردم او را تا آنجا همراهی کردند. عیسی از خداوند متعال خواست که او را زنده کند، و ناگهان سام پسر نوح از قبر بیرون آمد، در حالی که موهایش سفید شده بود. عیسی پرسید: «چگونه موهایت سفید شده، در حالی که در زمان تو پیری وجود نداشت؟» او پاسخ داد: «ای روح خدا، گمان کردم که روز قیامت فرا رسیده است؛ از ترس آن روز موهایم سفید شد.»

When he asked them to show him his grave, the people accompanied him there. Jesus invoked Allah the Exalted to bring him back to life and behold, Sam the Ibn Noah came out from the grave gray-haired. Jesus asked: "how did you get gray hair, when there was no aging in your time?" He answered: "O Spirit of Allah, I thought that the Day of Resurrection had come; from the fear of that day my hair turned gray."

الله تعالیٰ فرمود:

Allah the Almighty said:

به یاد آور روزی را که خداوند (در روز قیامت) می‌فرماید: «ای عیسی پسر مریم! نعمت مرا بر خود و مادرت به یاد آور، آن‌گاه که تو را با روح‌القدس (جبرئیل) یاری دادم تا در گهواره و در میانسالی با مردم سخن گفتی؛ و آن‌گاه که نوشتن و حکمت (فهم و دانش) و تورات و انجیل را به تو آموختم؛ و آن‌گاه که به فرمان من از گل، به شکل پرنده‌ای می‌ساختی، سپس در آن می‌دمیدی و به فرمان من پرنده‌ای می‌شد، و به فرمان من کوران مادرزاد و پیسان را شفا می‌دادی، و آن‌گاه که به فرمان من مردگان را زنده بیرون می‌آوردی؛ و آن‌گاه که بنی‌اسرائیل را از (آسیب رساندن) به تو بازداشتم، هنگامی که با دلایل روشن نزدشان آمدی و کافران آنان گفتند: این جز جادویی آشکار نیست.» و آن‌گاه که در دل حواریون (یاران عیسی) افکندم که به من و فرستاده‌ام ایمان آورند، گفتند: ایمان آوردیم و گواه باش که ما مسلمانیم. (قرآن کریم، سوره مائده، آیات ۱۱۰-۱۱۱)

"Remember when Allah will say (on the Day of Resurrection): "O Jesus, son of Mary! Remember My Favor to you and to your mother when I supported you with Ruh-ul-Qudus (Gabriel) so that you spoke to the people in the cradle and in maturity; and when I taught you writing, Al Hikmah (the power of understanding), the Torah and the Gospel; and when you made out of the clay, as it were, the figure of a bird, by My Permission, and you breathed into it, and it became a bird by My Permission, and you healed those born blind, and the lepers by My Permission, and when you brought forth the dead by My Permission; and when I restrained the Children of Israel from you (when they resolved to kill you) since you came unto them with clear proofs, and the disbeliveers among them said: 'This is nothing but evident magic.'" And when I (Allah) put in their hearts of the disciples (of Jesus) to believe in Me and My Messenger, they said: "We believe. And bear witness that we are Muslims." (Ch 5:110-111 Quran)

و خداوند متعال همچنین نازل فرمود:

Almighty Allah also revealed:

و او (الله) به او (عیسی) کتاب و الحکمة (سنت، سخن بی‌عیب پیامبران، حکمت و غیره) و تورات و انجیل را خواهد آموخت.

"And He Allah will teach him (Jesus) the Book and Al Hikmah (the Sunna, the faultless speech of the Prophets, wisdom, etc.), (and) the Torah and the Gospel.

و او را فرستادهای به سوی بنیاسرائیل قرار میدهد (که میگوید): «من با نشانهای از پروردگارتان نزد شما آمدهام؛ از گل برای شما چیزی به شکل پرنده میسازم، سپس در آن میدمم و به اذن الله پرندهای میشود؛ و کور مادرزاد و مبتلای به پیسی را شفا میدهم، و به اذن الله مردگان را زنده میکنم. و به شما خبر میدهم از آنچه میخورید و آنچه در خانههایتان ذخیره میکنید. قطعاً در این برای شما نشانهای است، اگر ایمان آورده باشید. و آمدهام که آنچه را پیش از من از تورات بوده تصدیق کنم و برخی از چیزهایی را که بر شما حرام شده بود برایتان حلال گردانم، و با دلیلی از پروردگارتان نزد شما آمدهام. پس از الله بترسید و از من پیروی کنید.»

And will make him (Jesus) a Messenger to the Children of Israel (saying): "I have come to you with a sign from your Lord, that I design for you out of clay, as it were, the figure of a bird, and breathe into it, and it becomes a bird by Allah's Leave; and I heal him who was born blind, and the leper, and I bring the dead to life by Allah's leave. And I inform you of what you eat, and what you store in your houses. Surely, therein is a sign for you, if you believe. And I have come confirming that which was before me of the Torah, and to make lawful to you part of what was forbidden to you, and I have come to you with proof from your Lord. So fear Allah and obey me.

بی‌گمان الله پروردگار من و پروردگار شماست، پس تنها او را بپرستید. این است راه راست. پس چون عیسی از کفر آنان آگاه شد، گفت: «چه کسی در راه خدا یاور من خواهد بود؟» حواریون گفتند: «ما یاوران خدا هستیم؛ به الله ایمان آوردیم و گواهی می‌دهیم که ما مسلمانیم (تسلیم الله هستیم).» پروردگارا! به آنچه فرو فرستادی ایمان آوردیم و از پیامبر (عیسی) پیروی کردیم؛ پس ما را در شمار گواهان بنویس (گواهان بر حق، لا إله إلا الله - هیچ معبودی به حق جز الله نیست).

Truly! Allah is my Lord and your Lord, so worship Him (Alone). This is the Straight Path." Then when Jesus came to know of their disbelief, he said: "Who will be my helpers in Allah's Cause?" The disciples said: "We are the helpers of Allah; we believe in Allah, and bear witness that we are Muslims (we submit to Allah)." Our Lord! We believe in what You have sent down, and we follow the Messenger (Jesus); so write us down among those who bear witness (to the truth, La ilaha ill Allah - none has the right to be worshipped but Allah).

و آنان (کافران) نیرنگ زدند، و الله نیز تدبیر کرد. و الله بهترین تدبیرکنندگان است. (سورة آل عمران، آیات ۴۸-۵۴)

عیسیٰ علیہ السلام پیوستہ اللہ سبحانہ و تعالیٰ کی طرف دعوت دیتے رہے اور ان کے لیے وہ اصول بیان فرماتے رہے جنہیں "روح کا قانون" کہا جا سکتا ہے۔ ایک بار جب وہ ایک پہاڑ پر کھڑے تھے اور ان کے گرد حواری تھے، عیسیٰ علیہ السلام نے دیکھا کہ ان پر ایمان لانے والے غریب، مفلوک الحال اور پسے ہوئے لوگوں میں سے تھے اور ان کی تعداد تھوڑی تھی۔ عیسیٰ علیہ السلام کے بعض معجزات ایسے تھے جو ان کے حواریوں کی درخواست پر ظاہر ہوئے، مثلاً ان کی یہ خواہش کہ آسمان سے ایک "مائدہ" (دسترخوان) نازل کیا جائے۔

Jesus continued calling people to Almighty Allah and laying down for them what might be called "the law of the Spirit." Once when standing on a mountain surrounded by his disciples, Jesus saw that those who believed in him were from among the poor, the wretched, an the downtrodden, and their number was small. Some of the miracles which Jesus performed had been requested by his disciples, such as their wish for a "holy table" to be sent down from heaven.

الله تعالی فرمود:

Allah the Exalted said:

به یاد آورید هنگامی را که حواریون گفتند: «ای عیسی پسر مریم! آیا پروردگارت می‌تواند از آسمان سفره‌ای (پر از غذا) برای ما فرو فرستد؟» عیسی گفت: «اگر مؤمن هستید، از الله بترسید.» گفتند: «می‌خواهیم از آن بخوریم و دلهایمان آرام گیرد و بدانیم که تو به ما راست گفته‌ای و خود بر آن گواه باشیم.» عیسی پسر مریم گفت: «خدایا، پروردگارا! از آسمان سفره‌ای (پر از غذا) برای ما فرو فرست...

"Remember when the disciples said: "O Jesus, son of Mary! Can your Lord send down to us a table spread (with food) from heaven?" Jesus said: "Fear Allah, if you are indeed believers." They said: "We wish to eat thereof and to be stronger in Faith and to know that you have indeed told us the truth and that we ourselves be its witnesses." Jesus, son of Mary, said: "O Allah, our Lord! Send us from heaven a table spread (with food)

که برای ما، برای نخستین و پسین ما، عیدی باشد و نشانه‌ای از جانب تو؛ و به ما روزی ده، که تو بهترین روزی‌دهندگانی.» فرمود: «من آن را بر شما نازل می‌کنم، اما هر که از شما پس از آن کافر شود، او را به عذابی عذاب خواهم کرد که هیچ یک از عالمیان را چنان عذاب نکرده‌ام.»

that there may be for us - for the first and the last of us - a festival and a sign from You; and provide us sustenance, for You are the best of sustainers." Allah said: "I am going to send it down unto you, but if any of you after that disbelieves, then I will punish him with a torment such as I have not inflicted on anyone among all the Alamin (mankind and jinn).

و (به یاد آور) هنگامی را که خداوند می‌فرماید: «ای عیسی پسر مریم! آیا تو به مردم گفتی: مرا و مادرم را به‌جز خداوند، دو خدا بپرستید؟» (عیسی) می‌گوید: «منزهی تو! مرا نرسد که چیزی را بگویم که حق من نیست. اگر آن را گفته بودم، قطعاً تو آن را می‌دانستی. تو آنچه را در درون من است می‌دانی، ولی من آنچه را در درون تو است نمی‌دانم. به یقین، تنها تو دانای امور پنهان و غیب هستی.» (قرآن، سوره المائده، آیات ۱۱۲–۱۱۶)

روز مائده برای حواریون و پیروان عیسی به یکی از روزهای مقدس تبدیل شد. بعدها حواریون و پیروان حقیقت معجزات را فراموش کردند و در نتیجه عیسی را به عنوان خدا پرستیدند.

The Day of the Table became one of the holy days for the disciples and followers of Jesus. Later on, the disciples and followers forgot the real essence of the miracles, and so they worshipped Jesus as a god.

فرمود الله سبحانه و تعالی:

Almighty Allah asserted:

و به یاد آر زمانی را که خداوند خواهد فرمود: «ای عیسی پسر مریم! آیا تو به مردم گفتی: مرا و مادرم را به جای خدا، دو خدا قرار دهید؟» گوید: «منزهی تو! مرا نرسد که چیزی را بگویم که حقی در گفتنش ندارم. اگر آن را گفته بودم، قطعاً تو آن را می‌دانستی. تو آنچه را در درون من است می‌دانی، ولی من آنچه را در درون توست نمی‌دانم؛ به راستی تو، تنها تویی که دانای نهان‌هایی. به ایشان چیزی نگفتم جز آنچه مرا بدان فرمان دادی: "خدای یگانه را بپرستید که پروردگار من و پروردگار شماست." و تا زمانی که میان ایشان بودم، گواه ایشان بودم؛ اما چون مرا برگرفتی، تو خود نگهبان ایشان بودی و تو بر هر چیزی گواهی. (این پندی بزرگ و هشداری است برای مسیحیان سراسر جهان.) اگر آنان را عذاب کنی، بندگان تواند، و اگر ببخشایی‌شان، به راستی تو، تنها تویی که توانای شکست‌ناپذیری و فرزانه‌ای.» خداوند خواهد فرمود: «این روزی است که راستگویان از راستی‌شان سود برند: ایشان را باغ‌هایی است که از زیر آن‌ها جوی‌ها روان است، در آن جاودانه خواهند ماند. خداوند از ایشان خشنود است و ایشان از او خشنود. این است رستگاری بزرگ.» فرمانروایی آسمان‌ها و زمین و هر آنچه در آن‌هاست از آنِ خداست و او بر هر کاری تواناست. (قرآن کریم، سوره المائدہ، آیات ۱۱۶-۱۲۰)

"And remember when Allah will say (on the Day of Resurrection): "O Jesus, son of Mary! Did you say unto men: 'Worship me and my mother as two gods besides Allah?'" He will say: "Glory be to You! It was not for me to say what I had no right to say. Had I said such a thing, You would surely have known it. You know what is in my inner self though I do not know what is in Yours, truly, You, only You, are the All Knower of all that is hidden and unseen. Never did I say to them aught except what You (Allah) did command me to say: 'Worship Allah, my Lord and your Lord', And I was a witness over them while I dwelt amongst them, but when You took me up, You were the Watcher over them, and You are a Witness to all things. (This is a great admonition and warning to the Christians of the whole world). If you punish them, they are Your slaves, and if You forgive them, Verily You, only You are the All Mighty, the All Wise." Allah will say: "This is a Day on which the truthful will profit from their truth: theirs are Gardens under which rivers flow (in Paradise) - they shall abide therein forever. Allah is pleased with them and they with Him. That is the great success (Paradise). To Allah belongs the dominion of the heavens and the earth and all that is therein, and He is Able to do all things." (Ch 5:116-120 Quran)

عیسی به رسالت خود ادامه داد تا آنجا که فساد دریافت که تخت حکومتش در آستانه سقوط است. پس نیروهای شر او را به سحر، نقض شریعت موسوی و همپیمانی با شیطان متهم کردند؛ و چون دیدند که مردم فقیر از او پیروی می‌کنند، به توطئه علیه او پرداختند.

Jesus went on his mission until vice knew that its throne was threatening to fall. So the forces of evil accused him of magic, infringement of the Mosaic Law, allegiance with the devil; and when they saw that the poor people followed him, they began to scheme against him.

سَنهِدرین، که عالی‌ترین شورای قضایی و دینی یهود بود، شروع به تشکیل جلسه کرد تا علیه عیسی توطئه کند. این نقشه مسیر تازه‌ای گرفت. وقتی یهودیان نتوانستند دعوت عیسی را متوقف کنند، تصمیم گرفتند او را بکشند. سران کاهنان جلسات پنهانی برگزار کردند تا بر سر بهترین راه از میان بردن عیسی به توافق برسند.

The Sanhedrin, the highest judicial and ecclesiastical council of the Jews, began to meet to plot against Jesus. The plan took a new turn. When the Jews failed to stop Jesus' s call, they decided to kill him. The chief priests held secret meetings to agree on the best way of getting rid of Jesus.

در حالی که آنان در چنین نشستی بودند، یکی از دوازده حواری عیسی، یهودای اسخریوطی، نزدشان رفت و پرسید: «اگر او را به شما تحویل دهم، به من چه می‌دهید؟» یهودا با آنان چانه زد تا آنکه پذیرفتند به او سی پاره نقره که به «شاقل» معروف است بدهند. نقشه دستگیری و قتل عیسی چیده شد.

While they were in such a meeting, one of the twelve apostles of Jesus, Judas Iscariot, went to them and asked: "What will you give me if I deliver him to you?" Judas bargained with them until they agreed to give him thirty pieces of silver known as shekels. The plot was laid for the capture and murder of Jesus.

گفته شده که سردکاهن یهودیان در آن جلسه جامه‌اش را پاره کرد و ادعا کرد که عیسی یهودیت را انکار کرده است. پاره کردن لباس در آن زمان نشانه‌ی انزجار بود.

It was said that the high priest of the Jews tore his garment at the meeting, claiming that Jesus had denied Judaism. The tearing of clothes at that time was a sign of disgust.

در آن زمان کاهنان اختیار صدور حکم اعدام را نداشتند، بنابراین حاکم رومی را متقاعد کردند که عیسی علیه امنیت امپراتوری روم توطئه می‌کند و از او خواستند فوراً علیه وی اقدام کند. حاکم دستور داد که عیسی دستگیر شود.

The priests had no authority to pass the death sentence at that time, so they convinced the Roman governor that Jesus was plotting against the security of the Roman Empire and urged him to take immediate action against him. The governor ordered thaJesus be arrested.

بر اساس انجیل متی، عیسی دستگیر شد و شورای سران کاهنان حکم اعدام او را صادر کرد. سپس، آنان شروع به توهین به او کردند، بر چهره‌اش تف انداختند و به او لگد زدند.

According to the Book of Matthew, Jesus was arrested and the council of the high priests passed the death sentence upon him. Then, they began insulting him, spitting on his face and kicking him.

رسم رومیان این بود که محکومان پیش از اعدام تازیانه می‌خوردند. از این رو پیلاطس، فرماندار رومی، دستور داد عیسی را تازیانه بزنند. شریعت موسوی چهل تازیانه را مقرر کرده بود، اما رومیان هیچ حدی برای آن قائل نبودند و تازیانه‌هایشان بسیار بی‌رحمانه بود. پس از آن، عیسی را برای مصلوب شدن به سربازان سپردند. آنان لباس‌هایش را از تنش درآوردند و آن‌ها را نگه داشتند. برای تمسخر، تاجی از خار بر سرش نهادند. بنا بر رسم، او صلیب خود را بر پشت حمل می‌کرد تا رنجش افزون شود.

It was the Roman custom for the condemned to be flogged before they were executed. So Pilate, the Roman governor, ordered that Jesus be flogged. The Mosaic Law stipulates forty lashes, but the Roman had no limit, and they were brutal lashes. After that, Jesus was handed to the soldiers for crucifixion. They took off his clothes, and kept them. They put a crown of thorns on his head to mock him. According to custom he carried his cross on his back to increase his suffering.

عیسیٰ کا مصلوب ہونا - بائبل کا بیان آخرکار وہ ایک ایسی جگہ پہنچے جسے جُلجُتہ کہا جاتا تھا، یعنی "کھوپڑی کی جگہ"، جو یروشلم کی فصیل کے باہر واقع تھی۔ سپاہیوں نے عیسیٰ کو دردکم کرنے کے لیے، جو صلیب پر ہو، خوشبو ملی ہوئی شراب کا پیالہ دینے کے بجائے، پِتّے ملا ہوا سرکہ دیا۔ پھر انہوں نے اسے مصلوب کیا اور مزید تمسخر کے طور پر اس کے ساتھ دو چور بھی مصلوب کیے۔ بائبل میں اسی طرح لکھا ہوا ہے۔

Jesus's Crucifixion - Bible Version Finally, they reached a place called Golgotha, meaning the Place of Skulls, outside the walls of Jerusalem. Instead of giving him a cup of wine diluted with scent to help lessen the pain on the cross, the soldiers gave Jesus a cup of vinegar diluted with gall. Then they crucified him and, as a further mockery, two thieves with him. So it is written in the Bible.

اما عقیدهٔ اسلام با دیدگاههایی کاملاً متفاوت از آنچه در انجیلهای موجود آمده است، هم درباره‌ی سرانجام عیسی و هم درباره‌ی ماهیت او، ظهور کرد.

But the faith of Islam came with views quite different from that of the extend gospels with regards to both the end of Jesus and his nature.

قرآن کریم تأیید می‌کند که خداوند متعال به بنی‌اسرائیل اجازه نداد عیسی را بکشند یا به صلیب بکشند. آنچه روی داد این بود که خداوند او را از دشمنانش نجات داد و به آسمان بالا برد. آنان هرگز عیسی را نکشتند، بلکه شخص دیگری را کشتند.

The Glorious Qur'an affirms that Allah the Exalted did not permit the people of Israel to kill Jesus or crucify him. What happened was that Allah saved him from his enemies and raised him to heaven. They never killed Jesus, they killed someone else.

الله تعالی فرمود:

Allah the Almighty declared:

«و به سبب گفتار ایشان (که از روی لاف و گزاف) گفتند: ما عیسی مسیح، پسر مریم، فرستادهٔ خدا را کشتیم، با آنکه نه او را کشتند و نه بر دار کردند، بلکه امر بر ایشان مشتبه شد. و کسانی که در این باره اختلاف کردند، نسبت به آن در شکّ‌اند؛ هیچ علمی به آن ندارند، جز پیروی از گمان. و یقیناً او را نکشتند؛ بلکه خدا او را (با جسم و روحش) به سوی خود بالا برد (و او در آسمان‌هاست). و خدا همواره توانای شکست‌ناپذیر و حکیم است.»

" And because of their saying (in boast), "We killed Messiah Jesus, son of Mary, the Messenger of Allah," but they killed him not, nor crucified him, but the resemblance of Jesus was put over another man (and they killed that man) and those who differ therein are full of doubts. They have no certain knowledge, they follow nothing but conjecture. For surely; they killed him not (Jesus, son of Mary): But Allah raised him (Jesus) up (with his body and soul) unto Himself (and he is in the heavens). And Allah is Ever All Powerful, All Wise.

و هیچ‌یک از اهل کتاب (یهودیان و مسیحیان) نیست، مگر آنکه پیش از مرگ خود به او ایمان می‌آورد؛ [یعنی به عیسی، پسر مریم، تنها به‌عنوان فرستاده‌ی خدا و انسانی‌ست]، پیش از مرگ او یا یهودی یا مسیحی (به هنگام ظاهر شدن فرشته‌ی مرگ). و در روز قیامت، او (عیسی) بر ضد ایشان گواه خواهد بود. (سوره‌ی النساء، آیات ۱۵۷–۱۵۹)

And there is none of the people of the Scripture (Jews & Christians), but must believe in him (Jesus, son of Mary, as only a Messenger of Allah, and a human being0, before his (Jesus or a Jew's or a Christian's ) death (at the time of the appearance of the angel of death). And on the Day of Resurrection, he (Jesus) will be a witness against them. ( Ch 4:157-159 Quran)

و خداوند متعال همچنین نازل فرمود:

Almighty Allah also revealed:

الله منزّه از فرزند داشتن است - سورۀ ۱۹، الله متعال در آیات متعددی از قرآن کریم، ادعاهای یهودیان و مسیحیان را رد کرده است.

Allah Disclaims Begetting Anyone - Surah 19, Almighty Allah refuted the claims of the Jews and the Christians in many verses of the Glorious Qur'an.

و می‌گویند: «خداوند رحمان فرزندی برگزیده است» (همان‌گونه که یهودیان می‌گویند: عُزَیر پسر خداست، و مسیحیان می‌گویند که او پسری (مسیح) را زاده است، و عرب‌های مشرک می‌گویند که او دخترانی (فرشتگان و غیره) را زاده است). یقیناً شما سخنی زشت و هولناک بر زبان آورده‌اید. که از آن نزدیک است آسمان‌ها شکافته شوند، و زمین بشکافد، و کوه‌ها فرو ریزند، از اینکه برای خداوند رحمان فرزندی قائل شده‌اند.

And they say: "The Most Beneficent (Allah) has begotten a son (or offspring or children) (as the Jews say: Ezra is the son of Allah, and the Christians say that He has begotten a son (Christ), and the pagan Arabs say that he has begotten daughters (angels, etc.))." Indeed you have brought forth (said) a terrible evil thing. Whereby the heavens are almost torn, and the earth is split asunder, and the mountains fall in ruins, that they ascribe a son (or offspring or children) to the Most Beneficent (Allah).

شایسته‌ی (شأن و عظمت) الرّحمٰن نیست که فرزندی (یا نسلی یا فرزندانی) برای خود برگزیند. هر کس که در آسمان‌ها و زمین است، جز این نیست که به‌عنوان بنده نزد الرّحمٰن می‌آید. بی‌گمان، او هرکدام از آنان را می‌داند و شماره‌ی همه‌ی آنان را به‌تمامی برشمرده است. و در روز قیامت هرکدام از آنان تنها و بی‌یاور و بی‌پشتیبان و بی‌مدافع نزد او خواهند آمد. (سورۃ مریم، آیات ۸۸-۹۵)

But it is not suitable for (the Majesty of ) the Most Beneficent (Allah) that He should beget a son (or offspring or children). There is non in the heavens and the earth but comes unto the Most Beneficent (Allah) as a slave. Verily, He knows each one of them, and has counted them a full counting. And everyone of them will come to Him alone on the Day of Resurrection (without any helper, or protector or defender). (Ch 19:88-95 Quran)

و خداوند متعال نیز فرمود:

Allah the Exalted also declared:

با این حال، آنان جنّ را شریک خدا در عبادت قرار می‌دهند، با آنکه خود او جنّ را آفریده است، و بی‌هیچ علمی، برای او پسران و دختران به دروغ نسبت می‌دهند. منزّه است او، و برتر است از آنچه به او نسبت می‌دهند. او پدیدآورندهٔ آسمان‌ها و زمین است. چگونه ممکن است او را فرزندی باشد، با آنکه همسری ندارد؟ او هر چیزی را آفریده و او به هر چیزی داناست.

"Yet, they join the jinns as partners in worship with Allah, though He has created them (the jinns), and they attribute falsely without knowledge sons and daughters to Him. Be He Glorified! And Exalted above (all) that they attribute to Him. He is the Originator of the heavens and the earth. How can He have children when He has no wife? He created all things and He is the All-Knower of everything.

و خداوند متعال نیز فرمود:

Almighty Allah also declared:

و یهودیان می‌گویند: عُزَیر پسر خداست، و مسیحیان می‌گویند: مسیح پسر خداست.

And the Jews say: Ezra is the son of Allah, and the Christians say: Messiah is the son of Allah.

این سخنی است از دهان آنان. آنان سخن کافرانِ پیشین را تقلید می‌کنند. لعنتِ خدا بر ایشان باد، چگونه از حق منحرف می‌شوند! (یهودیان و مسیحیان) احبار و رهبانان خود را، به‌جای خدا، ارباب خود گرفتند (با اطاعت از ایشان در آنچه ایشان بی‌فرمانِ خدا، بر پایه هوای نفس خویش حلال یا حرام کردند)، و مسیح پسر مریم را نیز ربّ خود گرفتند، در حالی که (در تورات و انجیل) فرمان یافته بودند که جز یک معبود را نپرستند: لا إله إلا هو (هیچ معبودی جز او نیست). پاک و منزّه است او از آنچه با او شریک می‌سازند. (سورۀ التوبه، آیات ۳۰-۳۲ قرآن)

That is a saying from their mouths. They imitate the saying of the disbeliveers of old. Allah's Curse be on them, how they are deluded away from the truth! They (Jews and Christians) took their rabbis and their monks to be their lords besides Allah, (by obeying them in things which they made lawful or unlawful according to their own desires without being ordered by Allah) and (they also took as their lord) Messiah, son of Mary , while they (Jews and Christians) were commanded (in the Torah and the Gospel) to worship none but One Ilah (God- Allah) La ilaha illa Huwa (none has the right to be worshipped but He). Praise and glory be to Him, (far above is He) from having the partners they associate (with Him). (Ch 9:30-32 Quran)

و خداوند متعال همچنین نازل فرمود:

Allah the Almighty also revealed:

اکنون از آنان بپرس (ای محمد): «آیا برای پروردگارِ تو دختران و برای آنان پسران است؟» یا ما فرشتگان را در حالی که شاهد بودند، مؤنث آفریدیم؟

"Now ask them (O Muhammad): "Are there (only) daughters for your Lord and sons for them?" Or did We create the angels females while they were witnesses?

همانا از دروغ‌پردازی آنان است که می‌گویند: «خداوند فرزندی زاده است» (فرشتگان دختران خدایند)۔ و در حقیقت ایشان دروغگویانند! آیا [خدا] دختران را بر پسران برگزیده است؟ شما را چه شده است؟ چگونه داوری می‌کنید؟ آیا پس اندیشه نمی‌کنید؟ یا برای شما دلیلی روشن است؟ پس اگر راستگویید کتاب خود را بیاورید! و میان او و جن‌ها خویشاوندی برقرار کرده‌اند، با آنکه جن‌ها خوب می‌دانند که آنان (برای حساب) حاضر خواهند شد۔

Verily, it is of their falsehood that they (Quraish pagans) say: "Allah has begotten off-spring or children (angels are the daughters of Allah)" And, verily, they are liars! Has He (then) chosen daughters rather than sons? What is the matter with you? How do you decide? Will you not then remember? Or is there for you a plain authority? Then bring your Book if you are truthful! And they have invented a kinship between Him and the jinns, but the jinn know well that they have indeed to appear (before Him) (i.e. they will be brought for accounts).

سبحان الله! (او پاک و منزّه است) از آنچه به او نسبت می‌دهند! مگر بندگان خالص الله، که او ایشان را برای رحمت خود برگزیده است (یعنی مؤمنان حقیقیِ به توحید اسلامی که چیزهای دروغین را به الله نسبت نمی‌دهند). (فصل ۳۷، آیات ۱۴۹-۱۶۰ قرآن)

Glorified be Allah! (He is free) from what they attribute unto Him! Except the slaves of Allah, whom He chooses (for His Mercy i.e. true believers of Islamic Monotheism who do not attribute false things unto Allah). (Ch 37:149-160 Quran)

و خداوند متعال فرمود:

And Almighty Allah declared:

یقیناً کافر ہیں وہ لوگ جو کہتے ہیں کہ اللہ ہی مسیح ابن مریم ہے۔ کہو (اے محمد ﷺ): "اگر اللہ چاہے کہ مسیح ابن مریم کو، اس کی ماں کو اور زمین پر جو کوئی بھی ہے سب کو ہلاک کر دے تو اللہ کے آگے کس کا کچھ بس چل سکتا ہے؟" اور آسمانوں اور زمین کی اور ان کے درمیان جو کچھ ہے سب کی بادشاہی اللہ ہی کی ہے۔ وہ جو چاہتا ہے پیدا کرتا ہے۔

"Surely, in disbelief are they who say that Allah is the Messiah, son of Mary. Say (O Muhammad): "Who then has the least power against Allah, if He were destroy the Messiah, son of Mary, his mother, and all those who are on the earth together?" And to Allah belongs the dominion of the heavens and the earth, and all that is between them. He creates what He wills.