Prinsip kelangkaan relatif menetapkan satu hubungan antara keperluan dan keinginan manusia di satu pihak, dengan cara-cara yang diperlukan untuk memenuhi keperluan dan keinginan tersebut di pihak yang lain. Prinsip kelangkaan menegaskan bahawa manusia mempunyai keperluan tertentu yang mesti dipenuhi, dan mesti ada beberapa cara untuk memenuhi keperluan ini supaya manusia dapat terus hidup. Keperluan yang diiktiraf oleh kapitalisme ialah keperluan yang bersifat kebendaan, seperti keperluan terhadap makanan, pakaian, ubat-ubatan, pendidikan dan keselamatan. Nilai dan keperluan moral seperti maruah, kehormatan dan tanggungjawab sosial, atau keperluan rohani seperti mengabdikan diri demi kehendak Tuhan, tidak diiktiraf oleh sistem kapitalis. Keperluan bukan kebendaan diabaikan dan tidak mempunyai tempat dalam kajian ekonomi. Milton Friedman mengesahkan pandangan ini apabila beliau berkata, "Mencari wang adalah satu-satunya tanggungjawab sosial bagi sesuatu entiti ekonomi"37.

The relative scarcity principle establishes a relation between the needs and the desires of people on one hand and the means necessary to satisfy these needs and desires on the other hand. The scarcity principle asserts that man has certain needs, which require satisfaction, and there must be some means to satisfy these needs in order for man to survive. The needs recognized by capitalism are the materialistic ones, such as the need for food, clothing, medicine, education, and security. The moral needs and values such as pride, honour, and social responsibility, or spiritual needs such as the sanctification of God’s will, are not acknowledged by the capitalist system. Nonmaterialistic needs are disregarded and have no place in the economic studies. Milton Friedman confirms this view when he says, “Making money is the only social responsibility for an economic entity”37.

Hubungan antara komoditi dan perkhidmatan di satu pihak dengan keperluan di pihak yang lain adalah mudah. Komoditi dan perkhidmatan mengandungi di dalamnya manfaat tertentu. Manfaat itulah yang menjadikan sesuatu itu diingini; kerana manfaat yang terdapat pada sesuatu produk ialah apa yang membolehkan produk itu memenuhi keperluan manusia. Oleh itu, sesuatu produk (apa sahaja) dianggap bermanfaat dari perspektif ekonomi jika sebahagian orang menginginkan produk itu, kerana ia memenuhi sebahagian daripada keperluan mereka. Produk yang bermanfaat dari segi ekonomi boleh menjadi penting atau sampingan, berguna atau berbahaya. Satu-satunya kriteria bagi sesuatu komoditi atau perkhidmatan untuk mempunyai nilai ekonomi ialah manfaat yang terkandung dalam komoditi atau perkhidmatan itu yang membolehkannya memenuhi satu atau lebih keperluan material manusia. Maka arak, tembakau, dadah, senjata api, dan epal dianggap bermanfaat kerana terdapat orang yang menginginkannya. Saham, derivatif, riba (usury) juga bermanfaat selagi ada seseorang yang akan memperoleh faedah daripada penggunaannya. Kereta elektrik membawa manfaat besar kepada masyarakat dari segi penjimatan tenaga dan mesra alam. Namun, manfaat ekonomi produk ini jauh lebih rendah daripada manfaat ekonomi kenderaan berasaskan petroleum; oleh itu, kereta elektrik mungkin menjadi berdaya maju dari segi ekonomi hanya apabila harga minyak melambung tinggi.

The relationship between commodities and services on one hand and the needs on the other hand is straightforward. Commodities and services embody within them certain benefits. The benefit is what makes something desirable; because the benefit inherent in a product is what enables that product to satisfy a human need. Therefore, a product (anything) is considered beneficial from the economic perspective if some people have a desire for the product, because it satisfies some of their needs. An economically beneficial product can be essential or marginal, useful or harmful. The only criterion for a commodity or service to have an economic value is the benefit embedded within the commodity or service which enables them to satisfy one or more of the human materialistic needs. Thus wine, tobacco, drugs, guns, and apples are considered to be beneficial because there are people who desire them. Stocks, derivatives, interest (usury) are also beneficial as long as there is someone who would benefit from their use. Electric cars carry great benefits to the society in terms of energy saving and environment friendliness. However, the economic benefit of these products is far less than the economic benefit of petroleum-based vehicles; hence, electric cars may become economically feasible only when the price of oil soars so high.

Kapitalis melihat alat pemuas, iaitu barang dan perkhidmatan, dari sudut pandangan bahawa ia memenuhi satu keperluan, tanpa mengambil kira sebarang faktor lain. Kapitalisme menganggap arak sebagai produk yang bermanfaat dan mempunyai nilai ekonomi kerana ia memenuhi keperluan sebahagian orang. Pembuat arak dilihat sebagai seseorang yang menyediakan perkhidmatan yang mempunyai nilai ekonomi kerana ia memenuhi keperluan sebahagian orang.

The capitalist looks at the means of satisfaction, that is, the commodities and services, from the viewpoint that they satisfy a need, without taking any other factor into consideration. Capitalism considers wine a beneficial product with economic value because it satisfies the needs of some people. The winemaker is perceived as one who provides a service with an economic value because he satisfies the need of some people.

Kapitalisme, sebagai sistem, tidak mengambil berat tentang sifat masyarakat, sebaliknya ia memberi tumpuan kepada sumber material ekonomi (komoditi dan perkhidmatan ekonomi), sebagai cara untuk memenuhi keperluan materialistik manusia. Pandangan ini pada asasnya menentukan fungsi utama sistem ekonomi kapitalis: membekalkan komoditi dan perkhidmatan untuk memenuhi keperluan manusia, tanpa mengira apa-apa pertimbangan lain. Perlu diambil perhatian bahawa faktor moral tidak wujud dalam asas teras kapitalisme.

Capitalism, as such, does not concern itself with the nature of society, but rather with the economic material resources (economic commodities and services), as means of satisfying human materialistic needs. This view in essence defines the primary function of the capitalist economic system: supply commodities and services to satisfy man’s needs, irrespective of any other consideration. Note that the moral factor is absent from the core foundation of capitalism.

Kapitalisme berpegang bahawa komoditi dan perkhidmatan adalah terhad berbanding dengan keperluan manusia. Keperluan manusia dianggap tidak terbatas dan sentiasa bertambah. Kapitalisme juga berpendapat bahawa selain keperluan asas dan utama yang mesti dipenuhi, terdapat pula keperluan dan keinginan yang tidak penting, yang terus meningkat apabila manusia bergerak ke tahap urbanisasi yang lebih tinggi. Memenuhi semua keperluan ini yang terus berganda dan bertambah ialah satu matlamat yang tidak dapat dicapai sepenuhnya, walau berapa banyak pun komoditi dan perkhidmatan dihasilkan. Dengan kata lain, komoditi dan perkhidmatan akan sentiasa terhad berbanding dengan keperluan yang memerlukan komoditi dan perkhidmatan tersebut.

Capitalism believes that the commodities and services are limited relative to the human needs. The human needs are thought to be unlimited and constantly growing. Capitalism also believes that besides the basic and primary needs, which must be satisfied, there are other non-essential needs and desires which continue to increase as man proceeds to a higher level of urbanization. Satisfying all these needs which continue to multiply and increase is a goal that cannot be completely fulfilled, no matter how much commodities and services are produced. In other words, the commodities and services will always be scarce relative to the needs which require these commodities and services.

Prinsip ini menjadi asas untuk menentukan objektif utama ekonomi politik kapitalis dan ia merumuskan masalah utama yang ditangani oleh kapitalisme. Khususnya, masalah ini dirumuskan melalui soalan berikut: bagaimana untuk memenuhi keperluan manusia yang sentiasa meningkat dengan menggunakan sumber dan cara pemuasan yang tidak mencukupi? Inilah intipati prinsip "kelangkaan relatif produk" (34, 35). Kekurangan cara untuk memenuhi matlamat yang mempunyai kepentingan yang berbeza-beza ialah keadaan yang hampir sentiasa wujud dalam tingkah laku manusia46.

This principle provides the basis for defining the main objective of the capitalist political economy and it formulates the main problem addressed by capitalism. In particular, this problem is defined by the following question: how to satisfy ever-growing human needs using insufficient resources and means of satisfaction? This is the essence of the principle of “relative scarcity of products” (34, 35). Scarcity of means to satisfy ends of varying importance is an almost ubiquitous condition of human behavior46.

Dari perspektif ini, masyarakat berhadapan dengan masalah ekonomi, iaitu kekurangan relatif barangan dan perkhidmatan. Akibat yang tidak dapat dielakkan daripada kekurangan ini ialah sebahagian keperluan hanya dipenuhi sebahagiannya, atau tidak dipenuhi sama sekali. Jika sumber terhad, tidak semua matlamat dapat dicapai, dan mengikut kekurangan sumber serta kepentingan relatif setiap matlamat, pencapaian sebahagian matlamat terpaksa ditinggalkan46. Dalam keadaan ini, anggota masyarakat perlu bersetuju tentang peraturan yang menentukan keperluan mana yang mesti dipenuhi dan keperluan mana yang akan dikorbankan. Dengan kata lain, perlu ditetapkan satu peraturan yang menentukan cara pengagihan sumber yang terhad ke atas keperluan yang tidak terhad. Peraturan-peraturan ini seterusnya ditakrifkan oleh dua prinsip lain, iaitu nilai produk dan mekanisme harga.

From this perspective, the society faces an economic problem, which is the relative shortage of commodities and services. The inevitable result of this shortage is that some needs are either partially satisfied or not satisfied at all. If the means are scarce, they cannot all be achieved, and according to the scarcity of means and their relative importance, the achievement of some ends has to be relinquished46. In this case, it is necessary that the members of society agree on rules that decide which needs have to be satisfied and which needs are to be deprived. In other words, it is necessary to set a rule that decides the manner of distributing the limited resources over the unlimited needs. These rules are further defined by the other two principles, namely, the value of the product and the price mechanism.

Perlu diperhatikan bahawa masalah utama yang ditangani oleh kapitalisme ialah keperluan dan sumber secara umum, bukan keperluan khusus seorang lelaki atau manusia. Masalahnya ialah untuk menjadikan sumber tersedia bagi memenuhi keperluan, tetapi tidak semestinya keperluan John atau Hasan. Penyelesaian yang semula jadi dan mudah bagi masalah ini ialah mencapai tahap pengeluaran yang setinggi-tingginya, supaya bekalan barangan dan perkhidmatan yang setinggi-tingginya dapat disediakan kepada negara secara keseluruhan. Ini tidak bermakna penyediaan sumber kepada individu semata-mata.

Note that the main problem addressed by capitalism is the needs and resources in general and not the specific needs of a man or human. The problem is to make resources available to satisfy the needs, but not necessarily the needs of John or Hasan. The natural and straightforward solution for this problem is to achieve the highest level of production, in order to supply the highest level of goods and services to the nation as a whole. This does not mean the supply of resources to individuals per se.

Masalah pengagihan barangan dan perkhidmatan adalah berkait rapat dengan masalah pengeluaran. Objektif kajian dan penyelidikan ekonomi ialah untuk meningkatkan penawaran barangan dan perkhidmatan yang digunakan oleh masyarakat. Di bawah kapitalisme, penunjuk kesihatan ekonomi termasuk keluaran dalam negeri kasar atau keluaran negara kasar (KDNK, KNK) dan indeks pasaran saham yang mengukur kadar pengeluaran dalam sesebuah masyarakat. Oleh itu, masalah meningkatkan pengeluaran negara merupakan salah satu kajian yang paling penting berkaitan masalah ekonomi di bawah kapitalisme: "kekurangan komoditi dan perkhidmatan berbanding keperluan." Ringkasnya, kekurangan relatif mentakrifkan masalah dan menentukan penyelesaian. Keperluan dan kehendak semakin meningkat. Sumber tidak mencukupi. Hasilkan lebih banyak dan lebih banyak sumber. Inilah penyelesaian kepada masalah ekonomi masyarakat, termasuk masalah kemiskinan dan kesusahan. Prinsip kekurangan relatif mempunyai beberapa kelemahan, yang pasti menyebabkan kesilapan serius dalam masyarakat yang hidup di bawah kapitalisme dan akhirnya boleh menyebabkan keruntuhan sistem tersebut.

The problem of distributing the goods and services is closely connected to the problem of production. The objective of economic studies and research is to increase the supply of goods and services which are consumed by the society. Under capitalism, the economic health indicators include the gross domestic or national product (GDP, GNP) and stock market indexes which measure the rate of production in a society. Thus the problem of increasing the national production is one of the most important studies related to the economic problem under capitalism: “the scarcity of the commodities and services in relation to the needs.” In short, the relative scarcity defines the problem and dictates the solution. Needs and desires are growing. Resources are not sufficient. Produce more and more of the resources. This is the solution to the economic problems of the society including the problem of poverty and deprivation. The principle of relative scarcity has several defects, which are bound to cause serious errors in the societies living under capitalism and could eventually cause the collapse of the system.

Objektif utama sistem ekonomi kapitalis ialah meningkatkan kekayaan negara secara keseluruhan, dan ia berusaha mencapainya melalui tahap pengeluaran yang setinggi mungkin. Ini ialah hasil langsung daripada teori "kelangkaan relatif produk". Untuk menampung kekurangan produk, perlu dimaksimumkan pengeluaran produk (barangan dan perkhidmatan). Tahap kepuasan keperluan rakyat yang tertinggi terhasil daripada peningkatan pendapatan negara, atau keluaran negara kasar. Ini dicapai dengan menaikkan tahap pengeluaran dalam negara, dan dengan membolehkan individu memperoleh kekayaan kerana mereka dibiarkan bebas untuk bekerja dan menghasilkan. Objektif ekonomi bukanlah untuk memenuhi keperluan individu atau memudahkan pemenuhan keperluan setiap individu dalam masyarakat; sebaliknya kapitalisme memberi tumpuan kepada memenuhi keperluan masyarakat secara keseluruhan dengan menaikkan tahap pengeluaran dan meningkatkan pendapatan negara. Pengagihan pendapatan dalam kalangan anggota masyarakat berlaku melalui kebebasan pemilikan dan kebebasan bekerja serta melalui kegunaan "mekanisme harga". Terserahlah kepada individu untuk memperoleh sebanyak mana kekayaan yang boleh didapati daripada jumlah keseluruhan kekayaan negara. Setiap orang berusaha mendapatkan bahagiannya daripada kekayaan itu dengan apa jua cara, kemahiran, atau alat yang mampu dimilikinya. Sama ada individu itu dapat atau tidak dapat memenuhi keperluannya bukanlah perkara yang membimbangkan ekonomi, selagi pengeluaran barangan terus meningkat dan kekayaan terus bertambah.

The main objective of the capitalist economic system is to increase the country’s wealth as a whole, and it strives to achieve that through the highest possible level of production. This is a direct result of the theory of “relative scarcity of products.” To compensate for the shortage of products, it is required to maximize the production of products (commodities and services). The highest level of satisfaction of the needs of the people results from increasing the national income, or the gross national product. This is achieved by raising the level of production in the country, and by enabling individuals to acquire the wealth as they are left free to work and produce. It is not the objective of the economy to satisfy the needs of the individuals or to facilitate the satisfaction of every individual in the community; rather capitalism concentrates on satisfying the needs of the community as a whole by raising the level of production and increasing the national income of the country. The distribution of income among the members of society occurs by means of freedom of possession and freedom of work and by the utility of the “price mechanism”. It is left to the individuals to acquire whatever wealth they can get from the total sum of the national wealth. Everyone strives to get his/her share of the wealth using whatever means, skills, or tools he/she can afford. Whether the individual is or is not able to satisfy his/her needs is not of concern to the economy, as long as the production of goods continues to grow, and the wealth continues to grow.

Sistem ekonomi menangani keperluan manusia dan cara-cara untuk memenuhi keperluan tersebut. Pengeluaran barangan dan perkhidmatan, yang merupakan cara untuk memenuhi keperluan, bersama-sama dengan pengagihan barangan dan perkhidmatan ini, dilayan oleh kapitalisme sebagai satu subjek, yang tidak boleh dipisahkan antara satu sama lain. Subjek pengagihan barangan dan perkhidmatan terangkum di dalam subjek pengeluaran barangan dan perkhidmatan. Kapitalisme sebagai satu sistem tidak membezakan antara pengeluaran di satu pihak dan pemilikan hasil keluaran di pihak yang lain. Oleh itu, golongan kapitalis menggabungkan sains ekonomi dan sistem ekonomi dalam skop satu subjek tanpa membezakan antara kedua-duanya.

The economic system addresses the needs of people and the means of satisfying these needs. The production of commodities and services, which are the means of satisfying the needs, together with the distribution of these commodities and services, are treated by capitalism as one subject, inseparable from each other. The subject matter of the distribution of commodities and services is embedded within the subject of the production of commodities and services. Capitalism as a system does not distinguish between production on one hand and possession of products on the other hand. Consequently, the capitalists integrate the economic science and the economic system within the scope of one subject without differentiating between both.

Sebenarnya, perlu ada perbezaan yang jelas antara sistem ekonomi dan ilmu ekonomi. Sistem ekonomi (prinsip, undang-undang, peraturan) berurusan dengan isu pemilikan harta, perbelanjaan, dan pengagihan kekayaan. Pemilikan, perbelanjaan, dan pengagihan kekayaan berbeza mengikut pandangan tentang kehidupan atau ideologi. Islam, sebagai contoh, berbeza daripada sosialisme/komunisme dan kapitalisme dalam isu yang berkaitan dengan pemilikan, hak milik, perbelanjaan, dan pengagihan. Setiap sistem ini mempunyai pandangan hidup ideologinya sendiri. Sebagai contoh, setiap ideologi memperlakukan isu pemilikan dengan cara yang berbeza. Kapitalisme menekankan pemilikan persendirian, manakala sosialisme/komunisme menggunakan pemilikan awam, dan Islam menggunakan kedua-dua pemilikan persendirian dan pemilikan awam.

In reality, though, there should be a clear difference between the economic system and economic science. The economic system (its principles, laws, regulations) deals with the issues of wealth possession, expenditure, and distribution. Possession, spending, and distribution of wealth vary according to the viewpoint about life or ideology. Islam, for example, differs from socialism/communism and capitalism in issues related to possession, ownership, spending, and distribution. Each of these systems has its own ideological viewpoint of life. For example, each ideology treats the issue of ownership in a different manner. While capitalism emphasizes private ownership, socialism/ communism utilizes public ownership, and Islam uses both private and public ownership.

Kapitalisme memandang keperluan materialistik sebagai satu-satunya keperluan yang perlu dipenuhi. Ini merupakan kelemahan yang serius dalam Kapitalisme kerana ia bercanggah dengan susunan semula jadi manusia yang mempunyai kedua-dua keperluan materialistik dan bukan materialistik. Selain keperluan material, manusia mempunyai naluri, emosi, perasaan, akal dan minda. Setiap satu daripada unsur ini memerlukan pemuasan dan/atau pengurusan. Lapar ialah contoh keperluan material yang memerlukan makanan untuk dipuaskan. Takut ialah contoh keperluan bukan materialistik yang merupakan manifestasi naluri survival. Tamak ialah satu lagi manifestasi naluri survival. Kedua-dua keperluan ini wajar ditangani dan diuruskan. Hampir semua pihak bersetuju bahawa ketamakan dan ketakutan mempunyai kesan terbesar terhadap krisis kewangan yang terkini. Mengabaikan keperluan bukan materialistik boleh dengan mudah membiarkan sifat seperti ketamakan menguasai amalan pengeluaran dan pemerolehan. Akibatnya, kemiskinan menjadi masalah yang tidak dapat diselesaikan dengan berskala epidemik. Keperluan bukan materialistik juga merangkumi keperluan untuk beribadah dan memuliakan Tuhan, keperluan kasih sayang dan benci, keperluan bangga diri dan patriotisme, dan banyak lagi.

Capitalism views the materialistic needs as the only ones which need to be satisfied. This is a serious flaw in Capitalism because it violates the natural composition of a human being which exhibits both materialistic and non-materialistic needs. Besides the material needs, humans have instincts, emotions, feelings, intellect, and mind. Each of these units requires satisfaction and/or organization. Hunger is an example of a material need which requires food for its satisfaction. Fear is an example of nonmaterial needs which is a manifestation of the survival instinct. Greed is another manifestation of the instinct of survival. Both needs should be addressed and taken care of. It is almost unanimous that greed and fear had the greatest impact on the most recent financial crisis. Ignoring the nonmaterialistic needs can easily allow traits such as greed to dominate the production and acquisition practices. As a result, poverty becomes irresolvable problem with epidemic proprtions. The nonmaterialistic needs also include the needs to worship and sanctify a God, the needs of love and hate, the needs of pride and patriotism, and may many more.

Kegagalan untuk memenuhi keperluan-keperluan ini, atau menganggapnya tidak relevan ketika produk dihasilkan dan digunakan, mewujudkan jurang yang besar dalam masyarakat. Telah diketahui secara meluas di bawah kapitalisme bahawa satu-satunya peranan pihak berkepentingan dalam sesebuah syarikat ialah untuk menjana wang. Tanggungjawab sosial korporat diketahui sebagai masalah yang berskala wabak. Ketiadaan nilai-nilai moral dalam pasaran (pengeluaran dan penggunaan) memberi kesan serius terhadap kesejahteraan masyarakat secara keseluruhan, yang dengan sendirinya turut mempengaruhi kesejahteraan ekonomi. Seperti yang dibincangkan sebelum ini, krisis moral telah diakui secara meluas sebagai faktor utama di sebalik krisis kewangan yang membawa kepada kejatuhan institusi-institusi kewangan utama. Kemerosotan nilai-nilai moral dari semasa ke semasa ialah akibat yang semula jadi dan dijangkakan daripada hakikat bahawa kapitalisme hanya memberi tumpuan dan menumpukan perhatian kepada keperluan materialistik sepanjang kitaran pengeluaran dan penggunaan.

Seperti yang telah dinyatakan di atas, kapitalisme tidak memberi bobot kepada nilai apa pun, kecuali nilai material produk dan sifat material keperluan manusia. Menurut Milton Friedman37, tanggungjawab sosial perniagaan ialah memaksimumkan keuntungan, dan sebarang komitmen untuk menunaikan tanggungjawab sosial selain daripada mencari wang ialah cukai yang tidak sah, malah kecurian; memaksimumkan keuntungan akan menghasilkan akibat keseluruhan yang terbaik bagi masyarakat.

As noted above, capitalism does not give weight to any value, except to the material value of the product and the material nature of the human need. According to Milton Friedman37, the social responsibility of business is to maximize profits and any commitment to fulfilling social responsibilities other than making money is an illegitimate tax, or even theft; maximizing profits will produce the best overall consequences for society.

Menarik untuk diperhatikan bahawa kajian etika perniagaan tidak muncul sebagai bidang kajian di Amerika Syarikat sehingga tahun 1970-an; etika perniagaan antarabangsa pula muncul pada akhir tahun 1990-an45. Ini merupakan petunjuk yang jelas bahawa aspek etika dalam ekonomi tidak berasaskan teori teras kapitalisme. Aspek etika dalam dunia perniagaan muncul hasil daripada amalan tidak beretika, yang tidak lagi dapat diabaikan.

It is interesting to note that the study of business ethics did not emerge as a field of study in the United States until the 1970s; international business ethics emerged in the late 1990s45. This is a clear indication that the ethical aspects of the economy are not based in the core theory of capitalism. The ethical aspects in the business world emerged as a result of unethical practices, which no longer could be ignored.

Ketiadaan aspek etika dan moral dalam perniagaan, serta tumpuan mutlak pada mencari wang dan keuntungan, merupakan kelemahan besar dalam asas teori kapitalisme. Ini pasti akan melahirkan pelbagai amalan tidak beretika, yang memberi kesan buruk terhadap kestabilan ekonomi secara keseluruhan. Menurut Theodore Roosevelt Malloch24, nilai-nilai moral tidak dapat dipulihkan melalui sesi latihan, pembangunan kursus, atau ringkasan eksekutif. Moral telah terpisah daripada sistem sejak keperluan bukan material diabaikan.

The absence of the ethical and moral aspect of the business and the absolute focus on making money and profit is a major flaw in the origin of the theories of capitalism. This is bound to create a myriad of unethical practices, which adversely impacts the stability of the economy at large. According to Theodore Roosevelt Malloch24, the moral values cannot be reinstated through training sessions, course development, or executive summaries. Morality has been detached from the system the moment the nonmaterialistic needs were ignored.

Golongan kapitalis mendakwa bahawa masalah ekonomi yang dihadapi mana-mana masyarakat ialah kekurangan barangan dan perkhidmatan. Mereka juga mendakwa bahawa keperluan yang sentiasa meningkat dan ketidakupayaan untuk memenuhi kesemuanya, iaitu kekurangan barangan dan perkhidmatan untuk memenuhi sepenuhnya semua keperluan manusia, adalah asas kepada masalah ekonomi. Pandangan ini adalah silap dan boleh jadi bercanggah dengan fitrah manusia. Keperluan yang mesti dipenuhi ialah keperluan asas individu sebagai manusia (makanan, tempat tinggal, kesihatan dan pakaian), bukan keperluan mewah, walaupun keperluan mewah juga patut dikejar. Keperluan asas manusia adalah terhad, dan sumber serta usaha yang mereka sebut sebagai barangan dan perkhidmatan pastinya mencukupi untuk memenuhi keperluan asas manusia; adalah mungkin untuk memenuhi sepenuhnya semua keperluan asas umat manusia. Dengan kata lain, bukanlah ketiadaan sumber yang mewujudkan masalah, sebaliknya pengagihan sumber tersebut. Oleh itu, masalah ekonomi sepatutnya ialah pengagihan sumber dengan cara yang membolehkan setiap individu memenuhi sepenuhnya keperluan asas mereka dan membantu mereka berusaha untuk mencapai keperluan mewah mereka.

The capitalists claim that the economic problem which faces any society is the scarcity of commodities and services. They also claim that the steadily increasing needs and the inability to satisfy all of them, i.e., the insufficiency of commodities and services to satisfy all of man’s needs completely, is the basis of the economic problem. This view is erroneous and and may well collide with the human nature. The needs which must be met are the basic needs of the individual as a human (food, shelter, health, and clothing), and not the luxurious ones, although they too should be pursued. The basic needs of humans are limited, and the resources and the efforts which they call the commodities and services are certainly sufficient to satisfy the basic human needs; it is possible to satisfy all of the basic needs of mankind completely. In other words, it is not the unavailability of the resources that creates the problem; rather it is the distribution of these resources. The economic problem should, therefore, be the distribution of the resources in a manner to enable every individual to completely satisfy their basic needs and to help them to strive for attaining their luxurious needs.

Rujukan kepada keperluan yang semakin meningkat secara berterusan adalah tidak tepat. Keperluan asas manusia sebagai insan tidak bertambah. Ia tetap dan telah ditakrifkan dengan jelas. Keperluan mewah pula mungkin bertambah dan berbeza-beza. Memang benar bahawa kemajuan dalam pelbagai peringkat perbandaran meningkatkan permintaan terhadap kemewahan; tetapi sudah pasti keperluan asas kekal sama tanpa mengira perkembangan bandar. Ketidakupayaan seseorang untuk memenuhi keperluan mewahnya yang tidak penting tidak menyebabkan masalah dalam masyarakat; yang menyebabkan masalah ialah ketidakupayaan untuk memenuhi keperluan asas seperti keperluan makanan, tempat tinggal, pakaian dan kesihatan. Nabi Muhammad ﷺ diriwayatkan telah bersabda, "Sesiapa yang mempunyai keselamatan di rumahnya, tubuh badan yang sihat, dan makanan untuk hari itu, sesungguhnya dia telah memperoleh segala keperluan hidupnya"67.