Teori asal kapitalisme menuntut peningkatan pengeluaran dan seterusnya peningkatan kekayaan negara-negara. Ia selanjutnya mendakwa bahawa pengeluaran yang meningkat, digandingkan dengan dinamik penawaran dan permintaan serta mekanisme harga, akan menjamin pengagihan terbaik kekayaan yang dihasilkan kepada anggota masyarakat. Pengeluaran kekayaan di bawah kapitalisme telah meningkat secara berterusan sepanjang seratus tahun yang lalu, dengan sedikit pengecualian semasa perang dunia. Sementara itu, bilangan orang yang dikelaskan sebagai miskin berdasarkan piawaian tempatan, nasional dan antarabangsa terus tidak terkesan oleh pertumbuhan kekayaan. Fenomena ini merupakan fenomena sejagat yang meliputi negara-negara yang sangat kaya seperti Amerika Syarikat serta negara-negara yang sangat miskin seperti Haiti dan Afrika sub-Sahara.

The original theory of capitalism calls for the increase in production and consequently the increase in the wealth of nations. It further claims that the increased production coupled with the dynamics of supply and demand and the price mechanism will guarantee the best distribution of the produced wealth to the members of the society. Production of wealth under capitalism has continuously risen over the past one hundred years, with few exceptions during world wars. In the meantime, the number of people who are classified as poor based on local national and international standards continued to be indifferent to the wealth growth. This phenomenon is a worldwide phenomenon which includes extremely rich nations such as the USA as well as extremely poor nations such as Haiti and the sub-Saharan Africa.

Dalam satu kenyataan yang dibuat oleh ketua-ketua negara dan kerajaan pada salah satu Sidang Kemuncak Makanan Dunia Pertubuhan Makanan dan Pertanian (FAO), mereka menyatakan kebimbangan mendalam terhadap berterusannya kelaparan yang merupakan ancaman kepada kedua-dua masyarakat negara dan kestabilan masyarakat antarabangsa itu sendiri51. Menurut kenyataan tersebut, "adalah tidak dapat diterima bahawa lebih daripada 800 juta orang di seluruh dunia, dan khususnya di negara-negara membangun, tidak mempunyai makanan yang mencukupi untuk memenuhi keperluan pemakanan asas mereka." Para pemimpin mengesahkan bahawa bekalan makanan telah meningkat dengan ketara, tetapi kemiskinan dan kelaparan terus berlanjutan. Walaupun mereka mengakui bahawa bekalan makanan telah meningkat tanpa mengurangkan kelaparan, mereka tetap berpendirian bahawa penyelesaiannya ialah lebih banyak daripada perkara yang sama, iaitu "peningkatan pengeluaran makanan."

In a statement made by the heads of state and government at one of the World Food Summits of the Food and Agriculture Organization (FAO), they expressed their deep concern over the persistence of hunger which constitutes a threat both to national societies and to the stability of the international community itself51. According to the statement, “it is intolerable that more than 800 million people throughout the world, and particularly in developing countries, do not have enough food to meet their basic nutritional needs.” The leaders confirm that food supplies have increased substantially, but poverty and hunger continue to persist. Despite their recognition that food supply has increased without reducing hunger, they insisted that the solution will be more of the same “increased food production.”.

Dalam deklarasi ini, para pemimpin dunia mengesahkan wujudnya masalah serius dalam kemiskinan dan kelaparan. Sementara itu, mereka terus mengisytiharkan bahawa penyelesaiannya ialah dengan menambah sumber dan produk. Mereka sepatutnya menyedari bahawa kecacatannya bukan pada produktiviti makanan; sebaliknya, mekanisme pengagihannya yang gagal membolehkan setiap individu memperoleh akses yang sewajarnya kepada makanan, barangan dan perkhidmatan. Mekanisme pengagihan sumber kekal tidak berubah. Hasil akhirnya akan terus sama. Pengeluaran sumber akan menambah kekayaan orang yang sudah kaya, tetapi tidak akan memberi manfaat kepada mereka yang paling memerlukan sumber-sumber ini.

In this declaration, the leaders of the world confirm the existence of a serious problem in poverty and hunger. In the meantime, they continue to declare that the solution is to increase the resources and products. They should have noted that the defect is not in the productivity of food; rather it is the mechanism of its distribution that fails to enable each and every person to have the proper access to food, commodities, and services. The mechanism of distribution of the resources remains unchanged. The end result will continue to be the same. The production of resources will increase the wealth of the already wealthy, but will not benefit those who need these resources the most.

Malah, Keluaran Negara Kasar (GNP) atau Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK) bagi negara-negara individu serta bagi dunia secara keseluruhan telah meningkat selama beberapa dekad. Rajah 3 menunjukkan peningkatan dalam angka GNP bagi Amerika Syarikat sejak 1929. Kecuali untuk tempoh yang singkat, GNP sentiasa meningkat. Selepas 1970, GNP mula meningkat pada kadar eksponen; inilah masa apabila Amerika Syarikat meninggalkan piawaian emas; lebih lanjut mengenai perkara ini kemudian. GNP semasa di Amerika Syarikat melebihi empat belas trilion dolar.

In fact, the gross national or domestic product of individual nations as well as of the world at large has been on the rise for decades. Figure 3 shows the increase in GNP figures for the United States since 1929. Except for a short period of time, the GNP has always increased. After 1970, the GNP began to increase at exponential rates; this is the time when the United States departed away from the gold standard; more on this later. The current GNP in the United States exceeds fourteen trillion dollars.

Angka dan kadar kemiskinan di Amerika Syarikat ditunjukkan dalam rajah 4. Perhatikan bahawa bilangan orang miskin terus meningkat selepas tahun 1970 walaupun jumlah kekayaan negara itu bertambah pada kadar eksponen. Kadar kemiskinan terus purata sekitar 12.5% walaupun berlaku peningkatan kekayaan yang luar biasa (daripada $1 trilion pada tahun 1970 kepada $14.5 trilion pada tahun 2008).

The poverty numbers and rates in the United States are shown in figure 4. Note that the number of poor people continued to increase after 1970 despite the fact that the total wealth in the country was increasing at an exponential rate. The poverty rates continue to average around 12.5% despite the tremendous wealth increase (from $1 trillion in 1970 to $14.5 trillion in 2008).

Rajah 5 membandingkan peningkatan kekayaan di Amerika Syarikat dengan kadar kemiskinan. Perhatikan bahawa kekayaan terus meningkat, manakala bilangan orang miskin kekal purata sekitar tiga puluh juta orang. Angka-angka ini berkaitan dengan Amerika Syarikat, negara terkaya di dunia dan peneraju kapitalisme.

Figure 5 contrasts the wealth increase in the United States with the poverty rates. Note how the wealth continues to increase while the number of poor people remains averaged around thirty million people. These figures pertain to the United States, the richest country in the world and the leader of capitalism.

Kesan kapitalisme terhadap dunia secara keseluruhannya lebih dahsyat. Angka dan kadar kemiskinan amat menyedihkan. Hakikat ini diakui oleh pemimpin-pemimpin dunia, institusi-institusi dunia dan pertubuhan-pertubuhan seperti Bank Dunia, FAO, serta yang lain-lain.

The impact of capitalism on the world at large is more devastating. The poverty numbers and rates are disheartening. This fact is recognized by world leaders, world institutions and organizations such as the World Bank, the FAO, and others.

Kemiskinan dikatakan wujud apabila seseorang memperoleh wang yang kurang daripada yang sebenarnya diperlukannya untuk memenuhi keperluan asasnya. Definisi ini selari dengan pandangan kapitalis mengenai harga dan peranannya dalam menentukan siapa yang dapat memenuhi keperluannya dan siapa yang tidak. Seseorang yang memperoleh wang yang kurang (harga bagi usahanya atau perdagangannya) daripada harga barangan yang diperlukannya untuk memenuhi keperluannya ialah orang miskin.

Poverty is said to exist when a person earns less money than he actually needs to fulfill his basic needs. This definition is consistent with the capitalist view of the price and its role in determining who would be able to satisfy his needs and who would not. A person who earns less money (price for his efforts or trade) than the price of the goods he needs to fulfill his needs is a poor one.

Oleh itu, salah satu cara untuk mengukur kemiskinan ialah dengan mengumpulkan data tentang orang yang memperoleh kurang daripada satu, dua, atau lebih dolar sehari. Angka Bank Dunia menunjukkan bahawa pada tahun 1981 terdapat 1.899 bilion orang yang pendapatannya kurang daripada $1 sehari. Jumlah ini berkurang kepada 1.374 bilion pada tahun 2005. Apabila garis kemiskinan dinaikkan kepada dua, tiga, lima, atau sepuluh dolar sehari, keadaan dunia di bawah kapitalisme menjadi benar-benar menakutkan.

Hence, one way to measure poverty is to collect data on people who earn less than one, two, or more dollars per day. World Bank figures show that in 1981 there were 1.899 billion people whose income was less than $1 a day. This number was reduced to 1.374 billion in 2005. When the poverty line goes up to two, three, five, or ten dollars per day, the state of the world under capitalism becomes absolutely frightening.

Rajah 6 menunjukkan data kemiskinan bagi beberapa garis kemiskinan53. Perhatikan bahawa, kecuali bagi data $1, bilangan orang miskin terus kekal melebihi 40% daripada populasi dunia.

Figure 6 presents poverty data for several poverty lines53. Note that except for the $1 data, the number of poor people continued to stay above 40% of the world population.

Rajah 7 menunjukkan penurunan kadar kemiskinan dari tahun ke tahun (1981-2005). Penurunan terbesar berlaku dalam bilangan orang yang memperoleh kurang daripada $1 sehari; kadar orang yang hidup di bawah $1 sehari telah dikurangkan sebanyak separuh dalam tempoh dua puluh lima tahun (50% kepada 25%). Peningkatan yang sangat sedikit diperhatikan bagi orang yang memperoleh lima atau sepuluh dolar sehari. Pada tahun 1981, 95% daripada penduduk dunia, tidak termasuk Amerika Syarikat dan Eropah Barat, hidup di bawah $10 sehari; dua puluh lima tahun kemudian, peratusan ini hanya berkurang kepada 93%. Dalam tempoh yang sama, harga dan inflasi telah melonjak di seluruh dunia.

Figure 7 shows the reduction of poverty rates over the years (1981-2005). The largest reduction is in the number of people who earned less than $1 a day; the rate of people living under $1 a day was reduced by half over twenty-five years (50% to 25%). Very little improvement was observed for people who earned five or ten dollars a day. In 1981, 95% of the world population excluding the United States and Western Europe lived under $10 a day; twenty-five years later, this percentage was reduced only to 93%. Over the same period, prices and inflation have soared worldwide.

Dengan kata lain, 50% daripada mereka yang dahulu memperoleh $1 pada tahun 1981 dan berpindah ke kelas pendapatan $2 tidak semestinya lebih sejahtera. Biro Perangkaan Buruh di Amerika Syarikat menggunakan alat pengiraan untuk mengira kadar inflasi indeks harga pengguna (CPI)54. Menggunakan kalkulator ini, apa yang $1 mampu beli pada tahun 1981 memerlukan $2.15 pada tahun 2005. Dengan kata lain, orang yang hidup dengan $1 pada tahun 1981 kekal dalam status kemiskinan yang sama pada tahun 2005, walaupun separuh daripada mereka kini hidup dengan $2 sehari. Indeks harga pengguna bagi tempoh 1947-2009 ditunjukkan dalam rajah 8. Perhatikan betapa tajamnya kenaikan harga selepas tahun 1972 (ketika Amerika Syarikat meninggalkan piawaian emas).

In other words, the 50% of those who used to earn $1 in 1981 and moved to the $2 bracket are not necessarily better off. The Bureau of Labor Statistics in the United States uses a calculating tool to compute the consumer price index (CPI) inflation rate54. Using this calculator, what $1 could buy in 1981 requires $2.15 in 2005. In other words, the people who lived under $1 in 1981 continue to be in the same poverty status in 2005 even though half of them now live on $2 a day. The consumer price index for the period 1947-2009 is shown in figure 8. Note how sharply the prices increased after 1972 (this is the time when the United States departed from the gold standard).

Mungkin akibat kemiskinan yang paling dahsyat ialah kelaparan. Acap kali orang merujuk kepada kemiskinan semata-mata dari segi mereka yang memperoleh pendapatan kurang daripada jumlah wang yang telah ditetapkan.

Perhaps the most devastating result of poverty is hunger. Quite often people refer to poverty simply in terms of people who earn less than a predetermined amount of money.

Masalah itu menjadi benar-benar serius apabila si miskin tetap tidak mampu mengisi perutnya dengan makanan yang diperlukan untuk menyokong kehidupan yang layak. Kapitalisme sebagai satu sistem tidak menangani isu kelaparan. Malah, prinsip-prinsip kapitalisme membuka kemungkinan bahawa individu dalam sesebuah masyarakat tidak akan dapat memenuhi sebahagian daripada keperluan mereka; keperluan ini boleh jadi keperluan akan makanan, yang diperlukan untuk menghapuskan kelaparan. Kapitalisme mendakwa secara menipu bahawa sumber (dalam hal ini makanan) tidak mencukupi untuk memberi makan setiap perut yang lapar. Sebagai tindak balas kepada fenomena kelaparan di bawah kapitalisme, banyak institusi telah ditubuhkan untuk memerangi kelaparan. Kewujudan institusi sedemikian dalam masyarakat kapitalis ialah bukti mudah bahawa kapitalisme sebagai satu sistem bukan sahaja gagal menyelesaikan masalah kelaparan yang berleluasa, malah sebenarnya menyebabkan masalah ini. Islam pula, sebagaimana akan dibincangkan kemudian, menyeru kepada penghapusan kelaparan dan menjadikan seruan ini sebagai prinsip asas Islam. Nabi Muhammad ﷺ diriwayatkan telah bersabda, "Allah dan Rasul-Nya akan berlepas diri daripada sesebuah masyarakat yang membiarkan salah seorang anggotanya tidur dalam keadaan lapar."

The becomes problem really serious when the poor actually remains unable to fill his stomach with the necessary food to sustain a decent life. Capitalism as a system does not address the issue of hunger. In fact, the principles of capitalism give rise to the possibility that individuals in a society will not be able to satisfy some of their needs; these needs could very well be the need for food, which is necessary to eliminate hunger. Capitalism speciously claims that there is not enough resources (in this case food) to feed each and every hungry stomach. In response to the phenomenon of hunger under capitalism, many institutions were created to fight hunger. The existence of such institutions within the societies of capitalism is a simple proof that capitalism as a system not only fails to resolve the epidemic problem of hunger, but in fact it causes this problem. Islam, on the other hand (as will be discussed later), calls for the elimination of hunger and makes this call a fundamental principle of Islam. Prophet Mohammad is reported to have said, “Allah and his Messenger will disown a community which allows one of its members to sleep hungry.

Walaupun ekonomi dan kekayaan Amerika Syarikat berkembang dengan pesat, Pasukan Petugas Doktor mengenai Kelaparan di Amerika (ditubuhkan pada awal tahun 1984) membuat kesimpulan bahawa kelaparan merupakan masalah berskala wabak di seluruh negara; ia semakin teruk, bukan semakin baik. Mereka selanjutnya membuat kesimpulan bahawa dasar-dasar semasa tidak mengurangkan kelaparan di Amerika56. Hakikat ini sukar diterima oleh ramai orang, sebagaimana dihujahkan oleh Ardis Armstrong Young57. Beliau mengemukakan persoalan "Mengapa rakyat Amerika membiarkan manusia kelaparan sedangkan mereka mampu menanam makanan yang cukup untuk memberi makan dunia, dan mereka membazirkan lebih banyak makanan daripada yang mampu dimakan oleh orang yang kelaparan?" Larry Brown, pengarah National Center on Hunger and Poverty, merumuskan masalah kelaparan di Amerika Syarikat dalam bukunya Hunger in America: The Growing Epidemic58, di mana beliau menulis:

Jika kelaparan merupakan masalah berskala epidemik di Amerika Syarikat, negara terkaya di dunia, maka sejauh manakah kelaparan berlaku di Haiti, Bangladesh, Kenya, dan negara-negara membangun serta mundur yang lain? Statistik mengenai kelaparan dunia amat mengejutkan, memeranjatkan, dan menakutkan. Betapa besarnya masalah ini dapat dilihat apabila kita menyedari bahawa sumber dan makanan yang terbuang di dunia ini sudah lebih daripada mencukupi untuk memberi makan kepada mereka yang kelaparan. Berulang kali, jelas bahawa mekanisme pengagihan yang gagal; bukan kekurangan sumber.

If hunger is a problem with epidemic proportions in the United States, the richest country in the world, then what proportions does hunger have in Haiti, Bangladesh, Kenya, and the rest of the developing and underdeveloped world? The statistics on world hunger are shocking, startling, and terrifying. The magnitude of the problem is signified when we know that the wasted resources and food in the world are more than sufficient to feed the hungry. Time and again, it is clear that the mechanism of distribution that is failing; it is not the insufficiency of the resources.

Menurut data dan statistik yang diterbitkan mengenai kelaparan oleh Bank Dunia dan organisasi-organisasi lain, seorang manusia mati akibat kelaparan dan kekurangan zat makanan setiap dua saat, dan 85% daripada mereka ialah kanak-kanak. Di negara-negara Asia, Afrika dan Amerika Latin, lebih daripada 1.3 bilion orang masih hidup dalam keadaan yang oleh Bank Dunia disebut sebagai kemiskinan mutlak (di bawah $1 sehari), yang mengakibatkan pelbagai jenis penyakit, kekurangan zat makanan, dan kemungkinan kematian. Dalam satu kenyataan yang dibuat oleh setiausaha agung Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, Ban Ki-moon, kepada laporan Matlamat Pembangunan Milenium 2009, beliau berkata,

According to published data and statistics on hunger by World Bank and other organizations, one person every other second dies out of hunger and malnutrition, 85% of these are children. In the Asian, African, and Latin American countries, well over 1.3 billion people are still living in what the World Bank has called absolute poverty (below $1 a day)53, which results in various types of illnesses, malnutrition, and potential death. In a statement made by the secretary general of the United Nations Ban Ki-moon to the Millennium Development Goals report 200959, he says,

Kami telah bergerak terlalu perlahan untuk mencapai matlamat kami. Dan hari ini, kita berhadapan dengan krisis ekonomi global yang kesan penuhnya belum lagi dirasai.

We have been moving too slowly to meet our goals. And today, we face a global economic crisis whose full repercussions have yet to be felt.

Sekurang-kurangnya, ia akan menyimpangkan kita daripada landasan dalam beberapa bidang utama, terutamanya di negara-negara membangun. Paling buruk, ia boleh menghalang kita daripada menunaikan janji kita, menjerumuskan berjuta-juta lagi orang ke dalam kemiskinan dan menimbulkan risiko pergolakan sosial dan politik.

Sub-Sahara Afrika mengalami keadaan yang paling buruk, di mana 30% daripada penduduknya berhadapan dengan bahaya kelaparan, kekurangan zat makanan dan kemungkinan kematian setiap hari. Menurut Pertubuhan Kesihatan Sedunia (WHO)60, lebih daripada lima puluh ribu orang mati setiap hari akibat punca yang berkaitan dengan kemiskinan. Kanak-kanak merupakan segmen terbesar yang terkena kelaparan, dengan tiga puluh ribu kematian setiap hari menurut laporan UNICEF61.

Sub-Saharan Africa experiences the worst of such conditions, where 30% of its population faces the danger of hunger, undernutrition and potential death on a daily basis. According to the World Health Organization60, more than fifty thousand people die every day from poverty-related causes. The children are the largest segment hit by hunger with thirty thousand deaths daily according to UNICEF report61.

Kelaparan menafikan manusia, terutamanya kanak-kanak, daripada menerima pemakanan yang diperlukan untuk membesar. Kesan kelaparan terhadap populasi yang besar dapat dilihat pada peratusan kanak-kanak di bawah umur lima tahun yang kurang berat badan. Tiga puluh satu peratus kanak-kanak di bawah umur lima tahun (iaitu, satu daripada setiap tiga kanak-kanak) di Asia, Afrika, dan Amerika Latin kurang berat badan pada tahun 1990. Keadaan kanak-kanak tidak banyak bertambah baik sejak itu; pada tahun 2007 lebih daripada 26% kanak-kanak di rantau ini masih kurang berat badan dan kadar ini dijangka meningkat lagi disebabkan krisis kewangan semasa.

Hunger deprives people, especially children, from receiving the necessary nutrition for growth. The impact of hunger on large populations is visible on the percentage of children under age five who are underweight. Thirty-one percent of children under five (that is, one out of every three children) in Asia, Africa, and Latin America were underweight in 1990. The status of children has not improved a lot since then; in 2007 more than 26% of the children in this region were still underweight and this rate is expected to rise even more due to the current financial crisis.

Jejak kemiskinan dan kelaparan dapat dilihat dalam banyak aspek kehidupan manusia. Yang amat penting ialah kadar kematian ibu dan bayi baru lahir (bayi berumur kurang dari dua puluh lapan hari) yang ditunjukkan dalam rajah 9. Pertubuhan Kesihatan Sedunia menganggarkan lebih daripada lima ratus ribu wanita meninggal dunia setiap tahun semasa melahirkan anak. Bilangan kematian yang terbesar berlaku di Afrika sub-Sahara (50% daripada jumlah keseluruhan), iaitu wilayah dengan kadar kemiskinan tertinggi di dunia.

Footprints of poverty and hunger are visible in many aspects of the human life. Of particular significance is the maternal and neonatal (newborn babies less than twenty-eight days old) death rates shown in figure 9. The World Health Organization estimates more than five hundred thousand women die every year in the process of delivering children. The largest number of deaths occur in the sub-Saharan Africa (50% of the total), where the poverty rate is highest in the world.

Perbezaan antara kesejahteraan ibu di dunia perindustrian dan dunia yang sedang membangun menunjukkan agihan sumber yang tidak seimbang. Di Niger, sebagai contoh, negara dengan risiko kematian ibu tertinggi, 1 daripada 7 kelahiran akan mengakibatkan kematian ibu, berbanding 1 daripada 47,600 di negara seperti Ireland.

The disparity between the well-being of mothers in industrial world and the developing world speaks for an out-of-balance distribution of resources. In Niger, for example, the country with the highest risk of maternal death, 1 out of 7 births will result in the death of the mother compared to 1 out of 47,600 in a country like Ireland.

Dengan cara yang sama, kematian neonatal (kebarangkalian bayi baru lahir mati dalam tempoh dua puluh lapan hari selepas kelahiran) dijangka sangat tinggi akibat kemiskinan dan kelaparan yang melampau. WHO menganggarkan kira-kira 3.7 juta bayi mati selepas dilahirkan pada tahun 2004. Rajah 10 menggambarkan jurang yang luas antara dunia miskin dan dunia kaya. Empat puluh daripada setiap 1,000 bayi baru lahir mati di wilayah berpendapatan rendah, berbanding hanya 3 daripada 1,000 di dunia perindustrian.

By the same token, neonatal mortality (probability of newborn dying within twenty-eight days of birth) is expected to be very high due to extreme poverty and hunger. WHO estimates that around 3.7 million babies died after birth in 2004. Figure 10 illustrates the wide disparity between the poor and the rich worlds. Forty out of every 1,000 newborn babies die in the low-income regions compared to only 3 out of 1,000 in the industrial world.

Selain memberi kesan langsung kepada kehidupan wanita yang melahirkan anak dan bayi yang baru lahir, kemiskinan dan kelaparan juga menghalang kemajuan negara dengan merencatkan pendidikan. Kemiskinan yang melampau menghalang pembelajaran melalui pemakanan yang buruk, kesihatan yang lemah, ketiadaan buku, pencahayaan yang tidak mencukupi dan ketiadaan tempat untuk membuat kerja rumah, serta pendidikan ibu bapa yang rendah. Kemiskinan juga meningkatkan kadar keciciran pelajar daripada sekolah. Kekurangan pendidikan merupakan halangan yang menghalang perolehan sarana yang diperlukan untuk memperbaiki kualiti hidup.

Besides the direct impact on the life of women who give birth to children and the newborn babies, poverty and hunger impede the progress of nations by inhibiting education. Extreme poverty obstructs learning through poor nutrition, bad health, lack of books, insufficient lighting and places to do homework and parental poor education. Poverty increases the rate of dropout of schools. Lack of education constitutes an obstacle which prevents the acquisition of the necessary means for improving life quality.

Kitaran ini membawa kepada satu lingkaran yang terbukti terlalu sukar untuk dipecahkan: kemiskinan menghalang pendidikan, manakala kurangnya pendidikan mengekalkan kemiskinan. Orang yang sangat miskin mempunyai peluang yang lebih rendah untuk memperoleh pendidikan yang sewajarnya, padahal pendidikan itu diperlukan untuk bersaing mendapatkan pekerjaan dengan mereka yang lebih berpendidikan; tanpa pekerjaan yang sesuai, hampir mustahil untuk keluar daripada jurang kemiskinan. Di bawah dominasi kapitalisme, golongan miskin dalam masyarakat ialah golongan yang paling kurang berpendidikan; dan mereka yang paling kurang pendidikan ialah yang paling miskin. Kemiskinan dan kelaparan memberi kesan kepada keupayaan kognitif kanak-kanak di sekolah. Laporan UNESCO menunjukkan bahawa kanak-kanak yang kurang berat badan dan terbantut akibat pemakanan yang buruk tidak dapat memberi tumpuan di sekolah dan cenderung untuk keciciran61.

This leads to a cycle which proves to be too difficult to break: poverty impedes education, while lack of education sustains poverty. Extremely poor people have lesser chance of getting proper education, which is necessary to compete for jobs with more educated people; without proper employment, it is almost impossible to get out of the poverty plunge. Under the dominance of capitalism, the poor segments of the population are the least educated; and those with the least education are the poorest. Poverty and hunger affect the cognitive ability of children in schools. UNESCO reports show that underweight and stunted children due to poor nutrition cannot concentrate in school and are likely to drop out61.

Dasar-dasar semasa di bawah penguasaan sistem kapitalisme telah gagal memecahkan kitaran ini. Sepanjang beberapa dekad yang lalu, golongan miskin terus ketinggalan dalam pendidikan, dan kadar kemiskinan terus berterusan. Tujuh puluh tujuh juta kanak-kanak yang berada pada usia sekolah rendah di negara-negara membangun tidak bersekolah pada tahun 2007, dan 57% daripada mereka ialah kanak-kanak perempuan61. Hampir satu bilion orang memasuki abad kedua puluh satu dalam keadaan tidak mampu membaca sebuah buku atau menandatangani nama mereka.

Current policies under the dominance of the system of capitalism have failed to break this cycle. Over the last few decades, the poor continued to lag behind in education, and the poverty rates continued to persist. Seventy-seven million children of primary school age in the developing world were not in school in 2007, 57% of them were girls61. Nearly a billion people entered the twenty-first century unable to read a book or sign their names.

Laporan Pemantauan Global Pendidikan untuk Semua (EFA) UNESCO61 menunjukkan bahawa "kanak-kanak kecil yang paling memerlukan, yang juga paling banyak akan memperoleh manfaat, tidak mungkin mempunyai akses kepada program peningkatan pendidikan." Liputan masih sangat rendah di kebanyakan negara membangun, dan hanya sedikit program wujud untuk kanak-kanak di bawah umur tiga tahun. Halangan utama bagi pendidikan ialah kemiskinan dan kelaparan.

Rajah 11-14 menunjukkan penunjuk pendidikan di 125 buah negara berdasarkan laporan UNESCO. Semua penunjuk menunjukkan bahawa negara-negara termiskin ketinggalan dalam kadar celik huruf dewasa, nisbah kemasukan bersih, dan kadar kelangsungan pelajar hingga ke gred 5; akibatnya, indeks pembangunan pendidikan (EDI) bagi satu pertiga daripada negara-negara dunia berada di bawah 80%, dengan negara seperti Chad, Niger, Burkina Faso, Mali, Guinea, dan Mozambique mempunyai indeks pendidikan lebih rendah daripada 60%. Kadar celik huruf di Chad dan Niger kurang daripada 30% daripada jumlah penduduk. Memandangkan terdapat hubungan yang kuat antara kemiskinan dan pendidikan, amat sukar untuk melihat peningkatan dalam kesejahteraan hidup rakyat di negara-negara Afrika ini melainkan berlaku perubahan yang serius dalam kaedah dan gaya pengagihan kekayaan di dunia.

Figures (11-14) show education indicators in 125 countries based on UNESCO report61. All of the indicators show that the poorest countries lag behind in adult literacy, net enrolment ratios, and survival rate of students to grade 5; as a result, the education development indicator (EDI) for one-third of the nations of the world is below 80%, with countries like Chad, Niger, Burkina Faso, Mali, Guinea, and Mozambique having lower than 60% education index. The literacy rate in Chad and Niger is less than 30% of the total population. Given the strong correlation between poverty and education, it is very difficult to see an improvement in the well-being of Figures (11-14) show education indicators in 125 countries based on UNESCO report. All of the indicators show that the poorest countries lag behind in adult literacy, net enrolment ratios, and survival rate of students to grade 5; as a result, the education development indicator (EDI) for one-third of the nations of the world is below 80%, with countries like Chad, Niger, Burkina Faso, Mali, Guinea, and Mozambique having lower than 60% education index. The literacy rate in Chad and Niger is less than 30% of the total population. Given the strong correlation between poverty and education, it is very difficult to see an improvement in the well-being of the life of people in these African nations unless a serious change occurs in the method and style of wealth distribution in the world.

Di Amerika Syarikat, negara kapitalis yang terbesar dan terkaya, kadar buta huruf kekal setinggi 14%, iaitu satu daripada tujuh orang tidak mempunyai kemahiran asas membaca. Statistik menunjukkan bahawa kadar keciciran sekolah yang tertinggi berlaku dalam kalangan komuniti termiskin di Amerika Syarikat, iaitu penduduk Hispanik dan kulit hitam. Nisbah keciciran antara kulit putih, kulit hitam dan Hispanik kekal sama sepanjang tiga puluh lima tahun yang lalu, dengan purata Hispanik 3.6 kali lebih tinggi daripada kulit putih, dan kulit hitam 1.5 kali lebih tinggi daripada keciciran kulit putih (rajah 15). Perkara ini diperkukuh lagi dengan fakta bahawa 75% daripada penerima bantuan kebajikan di Amerika Syarikat tidak mampu membaca.