Kemelesetan ekonomi, krisis kewangan, pengambilalihan perusahaan swasta oleh kerajaan, dan keruntuhan ekonomi maya menjadikan keseluruhan model politik-ekonomi perusahaan bebas dan individualisme keras kepala sebagai model yang telah rosak. Hampir semua pihak sebulat suara bersetuju bahawa perubahan asas kepada model politik-ekonomi semasa amat diperlukan dengan segera. Perubahan ini muncul dalam media dalam pelbagai bentuk dan slogan. Salah satu slogan itu dipinjam daripada kata-kata Obama, "remaking America", yang diulang pada muka hadapan New York Times, Washington Post, USA Today, LA Times, dan banyak lagi akhbar127.

The economic meltdown, the financial crisis, the government takeover of privately owned enterprise, and the implosion of the virtual economy render the entire politico-economic model of free enterprise and rugged individualism a broken one. There is almost unanimous agreement that a fundamental change to the current politico-economic model is urgently needed. This change appeared in the media in various forms and slogans. One of these slogans was borrowed from Obama’s words, “remaking America,” which was repeated in the front pages of the New York Times, the Washington Post, USA Today, LA Times, and many more127.

Tone ini telah membatalkan kepercayaan bahawa kapitalisme dalam bentuk pasaran bebasnya yang tulen merupakan titik tertinggi dan paling akhir dalam evolusi ekonomi sejarah, satu kepercayaan yang mencapai kemuncaknya apabila sosialisme versi Soviet runtuh pada tahun 1991. Francis Fukayama, yang menyokong tanggapan tentang keunggulan pasaran bebas dalam bukunya End of History and the Last Man,33 telah membatalkan kepercayaan itu pada tahun 2008 apabila beliau menulis, "The Fall of America, Inc." Artikel yang tersiar dalam edisi Newsweek pada 4 Oktober 2008 itu mengisytiharkan bahawa versi kapitalisme semasa telah gagal; dalam kata-kata Fukayama, "satu visi tertentu tentang kapitalisme telah runtuh." Satu visi baharu diperlukan.

This tone has revoked the belief that capitalism in its purest free market form was the ultimate and highest point of historic economic evolution, a belief which climaxed as the Soviet brand of socialism collapsed in 1991. Francis Fukayama, who advocated the notion of free market superiority in his book End of History and the Last Man,33 revoked that belief in 2008 when he wrote, “The Fall of America, Inc.” The article which appeared in the Newsweek edition on October 4, 2008, declared that the current version of capitalism has failed; in Fukayama’s words, “a certain vision of capitalism has collapsed.” A new vision is required.

“A New Form of Capitalism Can Remake Broken Country” ialah tajuk artikel lain yang tersiar dalam akhbar harian Independent pada 22 Januari 2009,127. Artikel itu mencadangkan satu evolusi baharu kapitalisme yang boleh berfungsi sebagai model bagi kerjasama yang lebih luas antara kerajaan dan perusahaan swasta.

“A New Form of capitalism Can Remake Broken Country” is the title of another article which appeared in the Independent Daily newspaper on January 22, 2009,127. The article suggests a new evolution of capitalism that could serve as model for broader collaboration between government and private enterprise.

Nama-nama yang telah dicadangkan untuk satu bentuk kapitalisme yang baharu menunjukkan bagaimana imej kapitalisme telah tercemar di mata orang ramai. Salah satu penerbitan128 mengemukakan nama-nama alternatif berikut bagi bentuk-bentuk kapitalisme yang baharu: "Kapitalisme Gelembung," "Kapitalisme Ponzi," "Kapitalisme Kroni," dan "Geonomik James Arthur Ray, penulis terlaris New York Times, menulis "A New Form of Capitalism: Dealing with the Cause Versus the Effect," yang tersiar dalam HuffPost Social News129. Dalam artikel ini, James Arthur berhujah bahawa sosialisme dan/atau komunisme tidak dapat menjadi alternatif yang berdaya maju kepada kapitalisme kerana sosialisme itu sendiri telah gagal. Beliau membuat kesimpulan dengan berkata, "Saya berpendapat bahawa kapitalisme ialah satu-satunya pilihan yang berdaya maju. Namun, satu jenis kapitalisme yang baharu mesti diterima pakai, iaitu jenis yang saya namakan Kapitalisme Sedar." Kapitalisme sedar menangani faktor moral di sebalik kegagalan kapitalisme pasaran bebas semasa.

The names that have been suggested for a new form of capitalism show how the image of capitalism has been tarnished in the eyes of the public. One of the publications128 presents the following alternative names for new forms of capitalism: “Bubble Capitalism,” “Ponzi Capitalism,” “Crony Capitalism,” and “Geonomic James Arthur Ray, New York Times best-selling author, wrote “A New Form of Capitalism: Dealing with the Cause Versus the Effect,” which appeared in the HuffPost Social News129. In this article, James Arthur argues that socialism and/or communism cannot be a viable alternative to capitalism because socialism itself has failed. He concludes, saying, “I submit capitalism is the only viable option. Yet a new type of capitalism must be adopted, a type that I call Conscious Capitalism.” Conscious capitalism addressed the moral factor behind the failure of current free market capitalism.

Dalam Mesyuarat Tahunan Davos 2008, Bill Gates membincangkan keperluan bagi satu bentuk kapitalisme yang baharu, yang beliau namakan "Kapitalisme Kreatif"130. Bill Gates menyatakan bahawa dunia hari ini memerlukan "inovasi sistem lebih daripada inovasi teknologi." Kapitalisme kreatif, menurut Bill Gates, sepatutnya memanfaatkan produktiviti yang dihasilkan oleh pengejaran kepentingan diri, sambil pada masa yang sama memberi manfaat kepada mereka yang tidak mempunyai akses kepada keuntungan. Pada intinya, Bill Gates menyeru kepada satu mekanisme pengagihan kekayaan selain mekanisme harga dan kuasa pasaran.

In the Davos Annual Meeting 2008, Bill Gates addressed the need for a new form of capitalism, which he called “Creative Capitalism”130. Bill Gates stated that the world today needs more “system innovation than technology innovation.” Creative capitalism, according to Bill Gates, should harness the productivity generated by the pursue of self-interest, while at the same time it benefits the ones who do not have access to the profit. In essence, Bill Gates calls for a mechanism for wealth distribution other than the price mechanism and the forces of the market.

Richard M. Ebeling, presiden Yayasan untuk Pendidikan Ekonomi (Foundation for Economic Education), berhujah bahawa tidak wujud perkara yang dipanggil "kapitalisme." Sebaliknya, terdapat pelbagai jenis kapitalisme yang daripadanya kerajaan dan masyarakat boleh memilih131. Menurut Ebeling, jenama kapitalisme sosialis atau fasis hanya ditolak kerana konotasi linguistik dan ideologi yang dikaitkan dengan perkataan-perkataan ini.

Richard M. Ebeling, president of the Foundation for Economic Education, argues that there is no such thing as “capitalism.” Rather there are different types of capitalism from which governments and societies may choose131. According to Ebeling, the socialist or fascist brands of capitalism are dismissed only because of the linguistic and ideological connotation associated with these words.

Isu sebenar di sini bukanlah bagaimana untuk menamakan semula kapitalisme. Jika ini isunya, satu pertandingan dunia boleh dianjurkan dengan hadiah yang menarik untuk memilih daripada pelbagai nama, atau untuk mencipta nama yang sama sekali baharu. Untuk menyenaraikan beberapa nama yang pernah dilontarkan dalam pelbagai penerbitan, berikut ialah senarai ringkas: Kapitalisme Liberal, Kapitalisme Sosial, Kapitalisme Fasis, Kapitalisme Nasional, Kapitalisme Kreatif, Kapitalisme Kolektif, Kapitalisme Berdaya Saing, Kapitalisme Sedar, Kapitalisme Gelembung, Kapitalisme Ponzi, Kapitalisme Kroni, Kapitalisme Geonomik, dan Kapitalisme Apa-Apa Sahaja.

The real issue here is not how to rename capitalism. If this was the issue, a world contest could be organized with a nice prize to choose from a wide range of names or to come up with a totally new name. To list a few of the names that have been tossed around in one or another publications, here is a short list: Liberal Capitalism, Social Capitalism, Fascist Capitalism, National Capitalism, Creative Capitalism, Collective Capitalism, Competing Capitalism, Conscious Capitalism, Bubble Capitalism, Ponzi Capitalism, Crony Capitalism, Geonomic Capitalism, and What-Have-You capitalism.

Perbincangan mengenai jenama kapitalisme, masa depan kapitalisme, penamaan semula kapitalisme, evolusi kapitalisme, dan kegagalan kapitalisme mendedahkan tiga faktor asas utama yang mesti diambil kira apabila mempertimbangkan penstrukturan semula sistem ekonomi. Faktor pertama dan paling utama berkaitan dengan aspek moral sistem tersebut. Hampir semua pihak bersetuju bahawa keruntuhan model politik-ekonomi pasaran bebas didahului oleh keruntuhan struktur moral yang menyokongnya. Menyedari faktor ini, James Arthur mencadangkan apa yang dinamakannya "Kapitalisme Sedar." Sistem baharu itu, tanpa mengira

The discussions on the brand of capitalism, the future of capitalism, the renaming of capitalism, the evolution of capitalism, and the failure of capitalism reveal three major fundamental factors which must be taken into consideration when considering a restructuring of the economic system. The first and foremost has to do with the moral aspect of the system. It is almost unanimously agreed across the board that the collapse of the free market politico-economic model was preceded by a collapse of the moral structure that supports it. Recognizing this factor, James Arthur proposed what he called the “Conscious Capitalism.” The new system, no matter Capitalism.”.

nama yang dipikulnya mesti merangkumi model moral. Model moral mesti dikaitkan rapat dengan sistem itu dan tidak boleh dipisahkan daripadanya. Model moral tidak boleh menjadi pilihan atau nilai tambahan; ia mesti menjadi sebahagian yang tidak terpisah daripada sistem.

what name it bears, must incorporate a moral model. The moral model must be tightly coupled with and inseparable from the system. The moral model cannot be an option, or an extra added value; it has to be an integral part of the system.

Faktor kedua berkaitan dengan agihan kekayaan, supaya golongan yang paling kurang bernasib baik dan paling miskin dalam masyarakat berpeluang menikmati keuntungan besar yang dihasilkan oleh kuasa pengejaran kepentingan diri. Tidak dapat diterima sama sekali untuk hidup di dunia yang mempunyai kekayaan terkumpul melebihi $100 trilion, sementara 20% daripada penduduknya (lebih daripada satu bilion orang) hidup di bawah $1 sehari. Sistem baharu, apa pun namanya, mesti menggabungkan mekanisme agihan yang mengiktiraf hakikat bahawa kekayaan yang dihasilkan mungkin tidak sampai kepada sesuatu golongan masyarakat atas pelbagai jenis sebab. Mekanisme agihan mesti menjadi sebahagian yang tidak terpisah daripada sistem, dan bukan satu pilihan yang boleh ditambah atau dibuang oleh ahli politik berdasarkan keadaan tempatan atau dunia. Mekanisme agihan mesti jelas sehingga sistem kehakiman dan sistem politik boleh menguatkuasakannya dengan kuasa undang-undang.

The second factor has to do with wealth distribution such that the least privileged and the poorest in a society may have the chance to benefit from the large sums of profits generated by the power of self-interest pursuit. It is simply unacceptable to live in a world with accumulative wealth exceeding $100 trillion and 20% of its population (more than one billion) lives under $1 a day. The new system, no matter what name it bears, must incorporate a distribution mechanism which recognizes the fact that the produced wealth may not reach a segment of the population for all types of reasons. The distribution mechanism must be an integral part of the system and not an option that can be added or removed by politicians based on local or world conditions. The distribution mechanism must be explicit to the extent that the judicial system and political system can enforce it with the power of law.

Faktor ketiga berkaitan dengan keperluan agar pemilikan negara dan awam wujud bersama dengan pemilikan persendirian. Keperluan ini telah diiktiraf oleh berpuluh-puluh ahli ekonomi dan ahli politik, dan dikenali sebagai kapitalisme aliran Keynes (merujuk kepada John Maynard Keynes dari Great Britain). Keynes berhujah bahawa kerajaan mesti campur tangan untuk menstabilkan pasaran. Keperluan ini seterusnya ditegaskan melalui amalan terkini di Amerika Syarikat dan berpuluh-puluh negara Eropah yang lain, di mana kerajaan bertindak untuk mengambil alih pemilikan bank, syarikat insurans, industri automotif, dan lain-lain.

The third factor has to do with the need for state and public ownership to coexist with private ownership. This necessity has been recognized by scores of economists and politicians and had been known as Keynesian brand of capitalism (in reference to John Maynard Keynes of Great Britain). Keynes argued that the government must intervene to stabilize the market. This necessity has been further asserted through the most recent practices in the United States and score of other European countries, where governments moved to acquire the ownerships of banks, insurance companies, auto industries, and others.

Tetapi pemilikan negara tidak boleh diterapkan semata-mata atas dasar keperluan dan di bawah slogan "terlalu besar untuk gagal". Pemilikan negara harus ditakrifkan dengan lebih asas; ia sepatutnya menjadi bahagian yang tidak terpisahkan daripada sistem yang menentukan skop pemilikan persendirian, pemilikan negara, dan pemilikan awam bersama. Siapa yang memiliki apa tidak sepatutnya dibiarkan untuk ditentukan oleh keadaan politik dan ekonomi. Ia tidak sepatutnya ditangguhkan sehingga krisis melanda dan kemudian memaksa ahli politik memutuskan harta mana yang hendak dimiliki dan harta mana yang hendak dibubarkan. Prinsip "terlalu besar untuk gagal" terlalu kabur untuk diterapkan.

But state ownership cannot be applied on a need only basis and under the slogan of “too big to fail.” State ownership should be more fundamentally defined; it should be an integral part of the system which defines the scope of private ownership, the state ownership, and the public common ownership. Who owns what should not be left to the political and economic conditions to dictate. It should not be left until crisis hit home and then force politicians to decide on which property to own and which property to dissolve. “Too big to fail” is too vague of a principle to apply.

Amerika Syarikat menggunakan prinsip "terlalu besar untuk gagal" (too big to fail) sebagai alasan untuk memiliki sebahagian besar daripada General Motors, Chrysler, Freddie Mac, Fannie Mae dan Bear Stearns. Kini kerajaan mempunyai kuasa yang sangat besar untuk menentukan kereta apa yang akan dihasilkan dan jenis gadai janji apa yang tersedia untuk pembeli rumah. Adakah kerajaan akan memiliki sebahagian daripada Wal-Mart jika syarikat itu mengalami kesukaran dan dianggap terlalu besar untuk gagal? Dan adakah kerajaan akan menentukan jenis pakaian yang perlu dipakai oleh rakyat? Inilah cara Kesatuan Soviet beroperasi semasa era sosialis. Memang benar bahawa harta negara harus menjadi sebahagian daripada sistem ekonomi, tetapi ia mesti ditakrifkan dengan jelas berdasarkan prinsip-prinsip asas sistem tersebut. Ia tidak boleh menjadi suatu pilihan atau nilai tambahan kepada sistem. Harta negara dan harta awam hendaklah dilindungi oleh undang-undang dengan cara yang sama seperti harta persendirian dilindungi. Harta persendirian tidak sekali-kali boleh dipindahkan menjadi harta negara atau harta awam; begitu juga, harta negara dan harta awam tidak sekali-kali boleh tertakluk kepada penswastaan. Had dan sempadan bagi setiap satunya mestilah ditetapkan dengan jelas oleh sistem, dan tidak dibiarkan kepada keadaan semasa dan ahli politik untuk menentukannya.

The US government moved to own a significant portion of General Motors, Chrysler, Freddie Mac, Fannie Mae, and Bear Stearns using the principle of “too big to fail.” Now the government has an overwhelming power of deciding what cars will be produced and what mortgages will be available for home buyers. Would the government move to own part of Wal-Mart if it ever experiences hardship and be deemed as too big to fail? And the government would decide on what type of clothes the people would wear? This is how the Soviet Union operated during the socialist era. It is true that state property should be part of the economic system, but it should be well defined based on integral principals of the system. It cannot be an option or an added value to the system. State and public property should be protected by law in the same manner private property is protected. Private property should never be transferred into state or public property; by the same token, state and public property should never be subject for privatization. The limits and boundaries of each must be clearly defined by the system and not left for the conditions and politicians to set these limits.

Ketiga faktor ini: model moral, mekanisme pengagihan kekayaan, dan had sempadan pemilikan harta, merupakan inti krisis dalam kapitalisme. Penyelesaian kepada krisis ini bukanlah sekadar menamakan semula kapitalisme. Penyelesaian juga tidak dapat diperoleh dengan menambah sistem tersebut dengan beberapa pengubahsuaian. Apabila ketiga-tiga faktor ini diintegrasikan ke dalam sistem, asas-asas kapitalisme akan berubah sedemikian rupa sehingga generasi akan datang tidak akan mengenali kapitalisme sama sekali. Perubahan asas yang mendasar kepada prinsip sesuatu sistem bukanlah perkara evolusi.

These three factors: the moral model, the wealth distribution mechanism, and the property ownership boundary limits, are the essence of the crisis within capitalism. The solution to this crisis is not simply a renaming of capitalism. Neither can a solution be obtained by augmenting the system with some modifications. When the three factors are integrated into the system, the fundamentals of capitalism would have changed in a manner that the future generations would not recognize capitalism at all. Fundamental changes to the principals of a system are not a matter of evolution.

Apabila golongan sosialis akhirnya menyedari bahawa terdapat kecacatan besar dalam sosialisme, mereka memutuskan untuk meneruskan langkah; mereka menggantikan sistem itu sepenuhnya. Tiada gunanya memperbaikinya, menambah ciri-ciri baharu, atau mengembangkannya menjadi sosialisme kapitalis, sosialisme liberal, sosialisme moden, sosialisme nasional, sosialisme sedar, sosialisme kreatif, atau apa-apa sahaja sosialisme yang lain. Perestroika Gorbachev menghapuskan sosialisme sepenuhnya. Pilihan bagi rakyat Rusia pada masa itu ialah kapitalisme. Mereka beralih kepada kapitalisme dengan sepenuh tenaga.

When the socialists finally realized that there were major defects within socialism, they decided to move on; they replaced the system altogether. There was no sense in mending it, adding new features, or evolving it into a capitalist socialism, liberal socialism, modern socialism, national socialism, conscious socialism, creative socialism, or what-have-you socialism. The perestroika of Gorbachev abolished socialism altogether. The alternative for the Russians at the time was capitalism. They moved to capitalism with full force.

Apakah alternatif kepada kapitalisme hari ini? Sudah tentu sosialisme bukan pilihan. Sosialisme telah gagal setelah diuji selama lebih daripada tujuh puluh tahun. Dalam bahagian seterusnya buku ini, saya berhujah bahawa Islam menyediakan alternatif yang berdaya maju. Ia menyediakan satu sistem yang menggabungkan pemilikan harta yang tertakrif dengan jelas, dengan perbezaan yang nyata antara harta persendirian, harta negara dan harta awam; ia memasukkan satu mekanisme pengagihan kekayaan yang menghapuskan kemiskinan sambil meningkatkan produktiviti dan penjanaan kekayaan; dan ia menyediakan satu model moral yang kukuh dan praktikal.

What is the alternative to capitalism today? Of course socialism is not an option. Socialism failed after it has been tested for more than seventy years. In the next part of this book, I argue that Islam provides a viable alternative. It provides a system that integrates a well-defined property ownership with clear distinction between private, state, and public; it incorporates a wealth distribution mechanism which eliminates poverty while it boosts productivity and wealth generation, and it provides a sound and practical moral model.

Hujah saya dalam buku ini ialah bahawa Islam menyediakan pandangan yang menyeluruh tentang model politik-ekonomi. Ia membincangkan prinsip-prinsip asas yang mesti menjadi tapak bagi mana-mana sistem ekonomi. Ia menghuraikan secara sistematik konsep pemilikan harta; ia menangani secara sistematik agihan kekayaan supaya kekayaan tidak mengalir hanya ke arah orang kaya.

My argument in this book is that Islam provides a comprehensive view of the politico-economic model. It addresses the basic principles upon which any economic system must stand. It systematically details the concept of property ownership; it systematic ally addresses the wealth distribution such that wealth does not flow in the direction of the rich only; .

Ia menyediakan asas moral yang secara sistematik menyeru agar ketamakan dan sifat mementingkan diri sendiri dihapuskan daripada proses pengeluaran dan penggunaan.

it provides a moral foundation which systematically calls for the removal of greed and selfishness from the process of production and consumption.

Pembentangan model Islam dalam buku ini bertujuan untuk memperluas perbincangan dan analisis sistem ekonomi daripada sifat dwi semasa (kapitalisme dan sosialisme) kepada sifat tiga (kapitalisme, sosialisme, dan Islam). Objektif saya bukanlah untuk meyakinkan pembaca dengan butiran sistem Islam. Walau bagaimanapun, objektif utama ialah untuk membuat kesimpulan bahawa terdapat satu lagi sistem di dunia yang mampu mengurus urusan manusia, menguruskan transaksi kewangan dan ekonomi, serta mengendalikan hubungan antara manusia. Sistem ini ialah sistem Islam. Selepas memperkenalkan sistem ini dalam bahagian seterusnya (bahagian 2), saya kemudian akan beralih ke bahagian 3 untuk menjawab persoalan yang sentiasa hangat kepada pembaca bukan Islam: adakah Islam satu ancaman kepada masyarakat dunia atau satu manfaat?

The presentation of the Islamic model in this book is meant to broaden the discussion and analysis of economic systems from the current dual character (capitalism and socialism) to a tri-character (capitalism, socialism, and Islam). My objective is not to persuade the reader with the details of the Islamic system. The main objective, however, is to conclude that yet there is one more system in the world capable of organizing the affairs of people, managing the financial and economic transactions, and conducting the relations between people. This system is the Islamic system. After introducing this system in the next part (part 2), I will then move to part 3 to address the ever-burning question to the non-Muslim reader: is Islam a threat to the world community or a benefit?