Sebelum menerangkan aspek-aspek ekonomi maya, saya ingin mengemukakan konsep sepadan yang wujud dalam sistem komputer. Analogi membantu memahami skop dan kepentingan masalah ini.

Before describing the aspects of the virtual economy, let me draw a parallel concept which exists in computer systems. Analogy helps understand the scope and the significance of the problem.

Pada zaman awal sistem komputer, peranti memori sangat mahal dan saiznya agak kecil. Sebagai contoh, 1 megabait memori (RAM) berharga lebih daripada $10,000! Hampir mustahil untuk membina sistem komputer dengan, katakan, 100 megabait (memori akan berharga lebih daripada $1 juta). Arkitek sistem komputer yang bijak mencipta konsep memori maya. Ideanya adalah untuk mewujudkan ilusi bahawa memori itu secara maya sangat besar (katakan 100 gigabait). Ilusi ini dapat dicapai dengan menggunakan ruang storan cakera keras yang besar dan agak murah.

In the earlier days of computer systems, memory devices were very expensive and their sizes were relatively small. For example, 1 megabyte of memory (RAM) cost more than $10,000! It was almost impossible to build a computer system with say 100 megabytes (memory would cost more than $1 million). The smart architects of computer systems invented the notion of virtual memory. The idea was to create the illusion that the memory was virtually large (say 100 gigabytes). The illusion is made possible by using the relatively inexpensive and large storage provided by hard disk space.

konsep memori maya berdasarkan andaian bahawa program pengguna tidak perlu sentiasa berada dalam memori nyata (utama) yang mahal. Sebahagian kecil program akan berada dalam memori utama, manakala selebihnya program dan datanya berada di ruang cakera yang murah tetapi besar. Dari masa ke masa, bahagian program dan data akan ditukar masuk dan keluar antara memori dengan cakera. Pengguna tidak akan tahu bahawa memori terlalu kecil untuk menampung programnya. Bagi pengguna, memori kelihatan bersaiz maya yang besar. Dia gembira dan boleh menjalankan program yang lebih besar dengan menggunakan memori nyata yang jauh lebih kecil; ia adalah ilusi, tetapi ilusi yang menyenangkan. Sudah tentu sistem komputer boleh terhenti apabila sebuah program yang tamak mula menggunakan lebih banyak memori nyata daripada yang sebenarnya ada pada sistem tersebut. Fenomena ini dikenali oleh arkitek komputer sebagai thrashing, dan mereka sangat sedar akan hal itu serta telah mencari pelbagai cara untuk menanganinya atau mencegahnya sama sekali. Sekarang, di manakah analogi dalam sistem ekonomi?

The concept of virtual memory works under the assumption that user programs do not need to reside in the main (expensive) real memory all the time. A small portion of the program will reside in main memory, while the rest of the program and its data reside on the cheap but large disk space. Over time, pieces of the program and data will be swapped back and forth between the memory and the disk. The user will never know that the memory is too small to hold her program. For the user, the memory has a virtually large size. She is happy and can execute larger programs using much smaller real memory; it is an illusion, but a nice one. Of course the computer system may crash when a greedy program begins to use more real memory than the system actually has. This concept is known for computer architects as thrashing and they are well aware of it and have come up with different ways to cope with it or prevent it altogether. Now, where is the analogy in the economic system?

Analogi ekonomi kewangan yang paling mudah bagi konsep ingatan maya ialah sistem kad kredit. Ambil contoh sebuah keluarga dengan pendapatan bulanan $3,000. Keluarga itu membayar $2,500 sebagai bayaran minimum ke atas baki hutang mereka, yang mungkin berjumlah $360,000 termasuk bayaran rumah, dua buah kereta, dan membeli-belah untuk cuti. Kekayaan sebenar keluarga itu ialah $36,000 setahun (36 megabait dalam analogi komputer); jumlah ini bersamaan $360,000 dalam tempoh sepuluh tahun (serupa dengan 360 megabait storan maya). Daripada menggunakan kekayaan sebenar sebanyak $36,000 setahun, keluarga itu menggunakan kekayaan lanjutan (maya) selama sepuluh tahun ($360,000). Hakikatnya, wang $360,000 itu tidak wujud pada masa keluarga itu mula menggunakan wang maya yang besar ini.

The simplest financial economic analogy to the virtual memory concept is the credit card system. Take the example of a family with a monthly income of $3,000. The family pays $2,500 as a minimum payment on their debt balance, which could be $360,000 including the payments on a house, two cars, and holiday shopping. The actual real wealth of the family is $36,000 a year (36 megabytes in computer analogy); this amounts to $360,000 over ten years (similar to 360 megabytes of virtual storage). Instead of using the real wealth of $36,000 a year, the family uses the extended (virtual) wealth of ten years ($360,000). In reality, the $360,000 does not exist at the time when the family begins to use this large virtual money.

Bank yang disokong oleh Rizab Persekutuan campur tangan dan memperuntukkan jumlah wang yang besar dengan jangkaan bahawa wang ini sebenarnya akan dijana dari semasa ke semasa. Jika semuanya berjalan lancar, keluarga itu terus memperoleh $3,000 sebulan dan terus membayar bayaran minimum mereka; maka segalanya berjalan lancar dan perbezaan antara apa yang bersifat maya dan apa yang nyata tidak akan timbul untuk menyebabkan sebarang masalah. Keluarga itu terus hidup dengan gembira dalam ilusi kekayaan maya bernilai $360,000.

The bank supported by the Federal Reserve steps in and allocates the large amount of money in anticipation that this money will actually be generated over time. If all goes well, the family continues to earn $3,000 a month and continues to pay their minimum payments; then everything goes smooth and the difference between what is virtual and what is real will not surface to cause any problem. The family continues to happily live with the illusion of $360,000 virtual wealth.

Tetapi apabila sesuatu yang buruk berlaku, seperti pemberhentian kerja ahli keluarga yang bekerja, yang bukan perkara luar biasa, atau keadaan kesihatan yang serius berlaku dan menelan wang lebih daripada apa yang dibayar oleh syarikat insurans, sehingga menyebabkan hutang penjagaan kesihatan yang lebih besar, atau apa-apa sebab lain, maka keadaan "thrashing" akan berlaku. Kapasiti maya keluarga akan hilang, dan aset yang diperoleh melalui memori maya juga mungkin lenyap. Malah, keruntuhan kekayaan maya keluarga boleh menjejaskan kekayaan sebenar yang mutlak milik keluarga, seperti tanah yang dimiliki melalui pewarisan! Jenis senario ini sentiasa berlaku, dan kita semua mengetahui banyak contoh dalam kehidupan sebenar. Satu contoh yang menonjol, yang dilaporkan dalam media, ialah kes jutawan Donald Trump. Beliau biasa menguruskan projek bernilai berbilion dolar, dan apabila gagal memenuhi tuntutan pemiutang, beliau memfailkan kebankrapan.135

But when something goes wrong, such as a layoff of the working member of the family, which is not uncommon, or a serious health condition occurs and consumes more money than what the insurance company pays resulting on more healthcare debt, or any other reason, then thrashing will take place. The virtual capacity of the family evaporates, and the assets acquired with virtual memory may also vanish. In fact, the collapse of the virtual wealth of the family may affect the absolute real wealth of the family, such as a land owned through inheritance! This type of scenario occurs all the time, and we all know many real-life examples. One outstanding example, which was reported in the media, is the case of the billionaire Donald Trump. He is used to running projects sizing in billions of dollars, and when he fails to meet the demands of the creditors, he files for bankruptcy135.

Rajah 22 menunjukkan pertumbuhan kekayaan maya (berkadar dengan hutang), manakala kekayaan sebenar (berkadar dengan pendapatan) kekal hampir tidak berubah selama lebih tiga belas tahun. Perhatikan bagaimana hutang berkaitan rumah telah meningkat daripada $120,000 kepada $183,000 bagi setiap keluarga, sedangkan pendapatan yang sepadan kekal tidak berubah dalam tempoh yang sama.

Figure 22 shows the growth of the virtual wealth (proportional to the debt), while the real wealth (proportional to income) remained almost steady for more than thirteen years. Note how the home-related debt has increased from $120,000 to $183,000 per family while the corresponding income remained unchanged over the same period.

Pada skala ekonomi yang lebih besar, tempat syarikat, kilang, dan segala jenis perusahaan berinteraksi dan berfungsi, konsep kekayaan maya adalah serupa dengan contoh-contoh di atas tetapi dengan skala yang jauh lebih besar. Sepanjang tahun, ekonomi maya di bawah kapitalisme menjadi bahagian ekonomi yang paling dominan, yang hampir sepenuhnya menutupi ekonomi sebenar. Malah, ekonomi maya telah menjadi begitu menonjol sehingga pimpinan politik memberi amaran tentang kemungkinan menurunkan ekonomi dari nilai-nilai maya kepada nilai-nilai yang lebih nyata.

At the larger scale of the economy, where corporations, factories, and all types of enterprises interact and function, the concept of virtual wealth is similar to the examples above but much larger in scale. Over the years, the virtual economy under capitalism became the most dominant part of the economy which has almost totally masked the real economy. In fact, the virtual economy has become so prominent that the political leadership warns against the possibility of pushing the economy down from the virtual values to its more real values.

Dalam satu kenyataan yang dibuat kepada jawatankuasa kongres pada 3 April 2008, ketua Rizab Persekutuan, Bernanke, berkata99,

In a statement made to a congressional committee on April 3, 2008, the Fed Reserve chief Bernanke said99,

Sekiranya Bear Stearns dibiarkan muflis, ia akan membawa kepada penyahlaburan yang huru-hara terhadap pelaburan Bear Stearns yang dipegang oleh individu dan institusi kewangan lain. Lebih-lebih lagi, kesan buruk daripada keingkaran itu tidak akan terhad kepada sistem kewangan sahaja, tetapi akan turut dirasai secara meluas dalam ekonomi sebenar melalui kesannya terhadap nilai aset dan ketersediaan kredit.

If Bear Stearns had been allowed to fail, it would have led to a chaotic unwinding of Bear Stearns investments held by individuals and other financial institutions. Moreover, the adverse impact of a default would not have been confined to the financial system but would have been felt broadly in the real economy through its effects on asset values and credit availability.

Perhatikan bagaimana Bernanke merujuk kepada perlindungan ekonomi sebenar sebagai objektif yang dijadikan alasan untuk melindungi Bear Stearns daripada kegagalan.

Note how Bernanke alludes to the protection of the real economy as the objective cited for protecting Bear Stearns from failing.

Dalam sebuah artikel yang diterbitkan oleh Newsweek, 11 Oktober 2008, Daniel Gross menulis100, "Pada tahun 2002, harga saham Apple didagangkan jauh di bawah tahap wang tunai dalam buku-bukunya, dengan meletakkan nilai sifar kepada jenama dan produknya, berbanding beberapa bilion pada kemuncak ledakan." Perhatikan bagaimana kenyataan ini merujuk kepada kewujudan dua pandangan terhadap ekonomi: ekonomi sebenar yang digambarkan oleh tahap tunai dalam buku-buku korporat, dan pandangan yang membengkak serta berlebih-lebihan yang digambarkan oleh nilai saham semasa di pasaran; dalam kes ini, nilai maya didapati berada di bawah nilai sebenar.

In an article published by the Newsweek, October 11, 2008, Daniel Gross writes100, “Back in 2002, Apple’s stock was trading far below the level of cash on its books, ascribing a value of zero to its brands and products, compared with several billion at the height of the boom.” Note how the statement refers to the existence of two views of the economy: a real economy which is reflected by the level of cache on corporate books and an inflated, exaggerated view which is reflected in the current stock values of the market; in this case the virtual value was observed to be below the real value.

Ekonomi maya (VE) mempunyai kaitan yang kuat dengan kegagalan sistem kapitalis kewangan sebagaimana yang disaksikan hari ini. VE membolehkan ekonomi kelihatan jauh lebih besar daripada saiz sebenarnya. Sama seperti dalam kes komputer memori maya, ekonomi maya berdasarkan andaian bahawa wang sebenar tidak akan disentuh, dan oleh itu, adalah mungkin untuk berurusan dengan nilai wang yang diandaikan lebih besar (maya).

Virtual economy (VE) is strongly related to the failure of the financial capitalist system as being witnessed today. VE allows the economy to appear much larger than its real size. As in the case of virtual memory computers, virtual economy is based on the assumption that the real money will not be tapped into, and therefore, it is possible to deal with an assumed larger (virtual) value for the money.

Ingat kembali bahawa salah satu prinsip utama kapitalisme berkaitan dengan takrifan nilai produk. Nilai produk di bawah kapitalisme ialah ukuran manfaat relatif sesuatu produk atau nilai pertukaran relatifnya berbanding manfaat barangan lain; sekiranya nilai pertukaran itu dinyatakan relatif kepada wang, nilai tersebut dikenali sebagai harga. Oleh itu, asas kapitalisme membolehkan wujudnya nilai relatif yang bersifat maya bagi produk, dan bukannya nilai sebenar yang sentiasa boleh dirujuk oleh orang ramai. Dengan demikian, dalam ekonomi pasaran, nilai sesuatu segmen pasaran, seperti minyak, boleh berubah-ubah antara dua ekstrem dalam tempoh yang singkat. Takrifan nilai di bawah kapitalisme membolehkan perubahan ini berlaku bergantung kepada keadaan semasa. Keadaan ekonomi, politik dan sosial bertindak sebagai pencetus yang menyebabkan nilai pelbagai produk dan segmen pasaran berubah-ubah, lalu mewujudkan pergolakan yang berpotensi membawa kepada keruntuhan total.

Aktiviti pasaran saham pada awal abad kedua puluh telah mencipta satu fenomena baharu dalam ekonomi, iaitu kekayaan yang berkaitan dengan nilai saham berkembang pada kadar yang jauh lebih tinggi daripada kekayaan yang berkaitan dengan ekonomi sebenar. Apabila pasaran saham runtuh di New York pada Oktober 1929, para ekonomis mengaitkan kejatuhan itu dengan jurang yang besar antara nilai saham yang melambung dan nilai aset sebenar ekonomi. Walaupun ekonomis mungkin tidak bersetuju mengenai punca kejatuhan pasaran saham 1929-1932, mereka semua mengakui bahawa harga saham utiliti telah didorong naik terlalu tinggi.

The stock market activities at the start of the twentieth century created a new phenomenon in the economy, where the wealth associated with stock values grew at much higher rate than the wealth associated with the real economy. When the stock market collapsed in New York in October 1929, the economists attributed the crash to the great difference between the inflated values of stocks and the values of the real assets of the economy. Although economists may not agree on the cause of the 1929-1932 stock market crash, they all admit that the utility stocks prices drove up too high.

The Economist pada 2 November 1929 menegaskan bahawa harga saham terlalu tinggi, dan menulis134, "Terdapat alasan untuk berharap bahawa pengempisan belon nilai saham Amerika yang dibesar-besarkan itu akan membawa kebaikan kepada dunia." Dengan kata lain, nilai saham itu telah membengkak dengan sangat tinggi. Untuk menghuraikan lagi isu ini, didapati bahawa nilai saham di pasaran kewangan meningkat sebanyak 120% dalam tempoh antara 1925 dan 1929, sedangkan pertumbuhan ekonomi bagi tempoh yang sama tidak melebihi 17% (purata 3.5% setahun). Pada tahun 1932, apabila pasaran akhirnya runtuh, ia kehilangan lebih 90% daripada nilainya. Pasaran kembali kepada nilai sebenarnya, yang jelas jauh lebih rendah daripada apa yang ditunjukkan oleh pasaran saham (101, 134).

The Economist magazine insisted on November 2, 1929, that the stock prices were too high and wrote134, “There is warrant for hoping that the deflation of the exaggerated balloon of American stock values will be for the good of the world.” In other words, the stock values were highly inflated. To elaborate further on this issue, it was found that the stock values in the financial market increased during the period between 1925 and 1929 by 120%, while the economic growth for the same period has not exceeded 17% (an average of 3.5% per year). In 1932, when the market finally collapsed, it lost over 90% of its value. The market returned to its real value which was obviously much lower than what the stock market indicated (101, 134).

Presiden Herbert Hoover bersetuju bahawa harga pasaran saham amat tinggi dan bahawa harga tersebut tidak lain hanyalah gelembung spekulatif yang disebabkan oleh kesilapan Lembaga Rizab Persekutuan. Hoover menjelaskan, "Salah satu daripada awan ini ialah gelombang optimisme Amerika, yang lahir daripada kemajuan berterusan sepanjang dekad itu, yang Lembaga Rizab Persekutuan ubah menjadi Gelembung Mississippi di pasaran saham"102. Oleh itu, pandangan umum ialah harga saham terlalu tinggi.

Sebagai contoh, anggaplah nilai sebenar sesebuah syarikat bersamaan dengan 10% daripada jumlah nilai maya keseluruhannya; keadaan sebegini bukanlah sesuatu yang luar biasa dalam dunia ekonomi maya. Secara praktikal, jumlah yang boleh ditukar kepada wang sebenar tidak boleh melebihi 10% daripada jumlah modal maya yang diberikan oleh nilai saham syarikat tersebut; selebihnya tidak bernilai langsung. Apabila pemilik saham syarikat (atau pemegang saham) menyedari bahawa seorang pelabur besar mula menjual miliknya (untuk menukarnya kepada wang sebenar), kepanikan mula merebak dalam kalangan pemegang saham; mereka berpusu-pusu menjual miliknya dengan harapan dapat memperoleh wang sebenar sebelum saham mereka kehilangan nilai. Kemudian berlakulah kejatuhan yang membawa nilai maya syarikat itu turun ke nilai asas yang lebih realistik.

As an example, assume that the real value of some company is equivalent to 10% of its total virtual value; this is not uncommon in the realm of virtual economy world. Practically, the amount that can be turned into real money can be no more than 10% of the total virtual capital given by the stock value of the company; the rest is equal to none. When the owners of the company shares (or stockholders) notice that a major investor begins to sell his possessions (to convert them to real money), a panic among shareholders begin to propagate; they rush to sell their possessions hoping to cache in some real money before their stocks lose value. Then a collapse takes place and brings down the virtual value of the company to its more realistic basic value.

Mari kita huraikan contoh ini dengan lebih menyeluruh menggunakan analisis dan pengiraan yang ringkas supaya tidak mengelirukan pembaca (rajah 23). Anggapkan terdapat seribu saham dalam sebuah syarikat. Anggapkan juga setiap saham bernilai $100. Maka nilai saham maya syarikat itu ialah $100,000. Untuk tujuan hujah, anggapkan nilai sebenar syarikat berdasarkan asetnya dan pengeluarannya ialah $10,000. Dengan kata lain, nilai sebenar syarikat ialah 10% daripada nilai maya. Sekarang anggapkan seorang pelabur utama menjual lima puluh saham pada harga $100 dan memperoleh $5,000 tunai. Jika pemegang saham yang lain mula menjual saham mereka dengan harapan mendapat wang sebenar daripada syarikat, mereka paling banyak hanya akan dapat $5,000, iaitu baki nilai sebenar syarikat. Ini bermakna 5,000/950, lebih kurang $5.25 setiap saham. Sekarang jika seorang lagi individu bertindak lebih pantas daripada yang lain dan menjual lima puluh saham pada, katakan, $50 dan memperoleh $2,500 tunai, maka kumpulan yang lain terpaksa berkongsi sembilan ratus saham yang tinggal untuk paling banyak $2,500; iaitu $2.75 setiap saham jika semua saham dijual sekaligus. Katakan dua ratus saham lagi didagangkan pada $10 sesaham, yang berjumlah $2,000. Baki nilai syarikat ialah $500 yang dibahagikan kepada tujuh ratus saham. Nilai saham syarikat ini akan jatuh kepada $0.71. Akhirnya, apabila kesemua $10,000 habis, nilai saham akan menjadi sifar. Saham yang tinggal akan kehilangan nilainya sepenuhnya.

Riba merupakan sebab kedua yang besar bagi penciptaan kekayaan maya, yang menyebabkan ekonomi kelihatan jauh lebih besar daripada nilai sebenarnya. Riba ditakrifkan dalam kamus Merriam-Webster sebagai "pemberian pinjaman wang dengan caj faedah untuk penggunaannya"; istilah ini berasal daripada perkataan Latin Pertengahan usuria, yang bermaksud faedah. Makna riba telah diubah suai untuk merujuk kepada kadar faedah yang dikenakan melebihi kadar yang telah ditetapkan terlebih dahulu. Pengubahsuaian ini dilakukan bagi menghalalkan pengenaan faedah ke atas wang. Dalam budaya dan agama Islam, perkataan usury dipadankan dengan perkataan riba. Riba berasal daripada perkataan yang bermaksud pertambahan. Apabila diterapkan pada konsep usury, ia bermaksud pertambahan wang dengan mengorbankan wang milik orang lain. Takrif ini berdasarkan ayat al-Quran berikut:

Usury is the second major cause for the creation of virtual wealth which causes the economy to appear much larger in size than its real value. Usury is defined in Merriam-Webster dictionary as “the lending of money with an interest charge for its use”; this comes from the Medieval Latin usuria, which means interest. A modification was made to the meaning of usury to indicate the interest rate charged above a predetermined rate. This modification was made in order to legitimize the charging of interest on money. In the Islamic culture and religion, the word usury is mapped to the word riba. Riba comes from the word increase. When applied to the concept of usury, it means the increase of money at the expense of the money of other people. This definition is based on the Quranic verse:

Riba yang kamu berikan dengan harapan bertambah melalui harta manusia, maka ia tidak akan bertambah di sisi Allah. (Al-Quran 30:39)

That [usury-riba] which you lay out for increase through the money of other people will have no increase with Allah. (Quran 30:39)

Riba, atau kadar faedah sebagaimana yang paling kerap dirujuk, adalah asas utama dalam dasar kewangan di bawah kapitalisme. Ia digunakan oleh Federal Reserve untuk melaraskan turun naik pasaran dan ekonomi. Semasa kemelesetan, Federal Reserve Bank menurunkan kadar faedah (nilai riba) bagi menggalakkan peminjaman dan meningkatkan permintaan terhadap barangan dan perkhidmatan. Sebaliknya, ia menaikkan nilai riba untuk membendung inflasi semasa pertumbuhan ekonomi yang berlebihan. Maksud di sini ialah untuk memahami bahawa riba dalam ekonomi politik kapitalis merupakan salah satu alat yang paling penting untuk mengawal naik turun ekonomi. Mungkin ciri tersendiri yang paling unik bagi ekonomi kapitalis ialah penggunaan meluas institusi kewangan yang menawarkan pinjaman kepada individu, syarikat, institusi, dan juga kerajaan itu sendiri.

Jumlah dan kadar wang yang mengalir ke arah pelabur dan pelanggan pasti lebih sedikit daripada jumlah dan kadar wang yang mengalir ke arah bank-bank. Dari masa ke masa, bank-bank mengumpul lebih banyak kekayaan daripada jumlah kekayaan yang dikumpulkan oleh pasaran, sama ada melalui pinjaman daripada bank-bank atau melalui pengeluaran barangan dan perkhidmatan. Perbezaan antara kekayaan yang dikumpulkan oleh bank-bank dan kekayaan yang dikekalkan oleh pasaran memberikan satu lagi sebab bagi dua pandangan yang berbeza tentang ekonomi: yang sebenar dan yang maya. Untuk menjelaskan lagi fenomena ini, pertimbangkan dua kes berikut.

The amount and rate of money which flows in the direction of investors and customers will certainly be less than the amount and rate of money which flows in the direction of the banks. Over time, the banks accumulate more wealth than the total wealth collected by the market either through loans from the banks or through production of goods and services. The difference between the wealth accumulated by the banks and the wealth sustained by the market provides another reason for the dual views of the economy: the real and the virtual. To further illustrate this phenomenon, consider the following two cases.

Pertimbangkan kes pinjaman, di mana bank memberikan pinjaman kepada seorang pelabur. Mari kita andaikan bahawa bank memberikan pinjaman sebanyak $100 juta dengan riba 5% selama satu tahun. Mari kita andaikan juga bahawa inflasi dalam tempoh ini ialah 2%; nilai sebenar kadar faedah menjadi 3% selepas pelarasan inflasi. Andaikan selanjutnya bahawa pelabur yang meminjam wang itu dapat menggunakan wang pinjaman tersebut untuk menghasilkan barangan dan perkhidmatan serta menjana keuntungan 2% pada akhir tempoh pinjaman. Kini, jumlah wang yang perlu dibayar balik kepada bank ialah $103 juta, manakala wang sebenar yang tersedia hasil daripada pinjaman, pelaburan dan keuntungan ialah $102 juta. Ini bermakna terdapat $1 juta dalam akaun bank yang tidak sepadan dengan sebarang nilai sebenar di lapangan. Lebihan ini ialah riba; ia mewakili pertumbuhan tulen wang yang tidak sepadan dengan sebarang pertumbuhan dalam ekonomi. Ekonomi berkembang sebanyak $2 juta; wang berkembang sebanyak $3 juta. Hanya $2 juta daripada pertumbuhan wang itu sepadan dengan pertumbuhan kekayaan ekonomi yang sebenar. Inilah yang dirujuk oleh Al-Quran sebagai pertumbuhan wang atas kerugian wang orang lain: "Dan sesuatu riba yang kamu berikan (dengan tujuan) supaya ia bertambah pada harta manusia, maka ia tidak bertambah di sisi Allah" {Al-Quran 30:39}.

Consider the loan case, where the bank provides a loan for an investor. Let’s assume that the bank provided a loan of $100 million with 5% usury for one year. Let’s assume also that the inflation during this period was 2%; the actual value of the interest rate becomes 3% after inflation adjustment. Assume further that the investor who borrowed the money was able to use the borrowed money to produce goods and services and generate 2% profit at the end of the loan period. Now the total amount of money to be paid back to the bank is $103 million, while the real available money due to the loan, investment, and profit is $102 million. This means that there is $1million in the bank account which does not correspond to any real value on the ground. This surplus is the usury; it represents the pure growth of money which does not correspond to any growth in the economy. The economy grew by $2 million; the money grew by $3 million. Only $2 million of the money growth corresponds to economic real wealth growth. This is what the Quran refers to as money growth at the expense of other people’s money: “That [usury-riba] which you lay out for increase through the money of other people will have no increase with Allah” (Quran 30:39).

Rajah 25 menunjukkan bagaimana Federal Reserve Bank memasukkan wang ke dalam akaunnya sendiri tanpa mempertimbangkan pertumbuhan ekonomi di lapangan107. Data menunjukkan bahawa rizab wang berganda lebih empat kali ganda antara 1994 dan 2008; jumlah mata wang dan rizab simpanan berganda dua kali ganda dalam masa kurang daripada empat bulan selepas kejatuhan Bank Lehman Brothers. Rizab mata wang meningkat daripada $850 bilion pada 10 September 2008 kepada $1,702 bilion pada 31 Disember 2008. Tidak perlu dikatakan bahawa dalam tempoh ini (112 hari), ekonomi tidak mungkin berkembang sebanyak 200%.

Figure 25 shows how the Federal Reserve Bank pumps money into its own account without consideration to the economic growth on the ground107. The data shows how the money reserves multiplied more than four times between 1994 and 2008; the total cache currency and reserves doubled in less than four months after the collapse of the Lehman Brothers Bank. The currency reserves rose from $850 billion on September 10, 2008, to $1,702 billion on December 31, 2008. It is needless to say that during this period (112 days), the economy could not have grown 200%.

Amalan Rizab Persekutuan (Federal Reserve) menyumbang kepada letupan kekayaan maya, bukannya berusaha mengawalnya. Daripada membendung pertumbuhan kekayaan maya yang mengorbankan pertumbuhan ekonomi sebenar, Fed justeru memburukkannya.

The practice of the Federal Reserve contributes to the explosion of virtual wealth instead of working to control it. Instead of containing the phenomenon of virtual wealth growth at the expense of real economy growth, the Fed aggravates it.

Di seluruh dunia, jumlah hutang berfaedah milik negara dan kerajaan sangat mengejutkan. Jumlah keseluruhan hutang bagi enam puluh buah negara melebihi $65 trilion pada akhir tahun 2008112. Faedah yang dibayar ke atas hutang ini melebihi $3 trilion setahun; faedah ini sahaja sudah melebihi jumlah wang yang diperlukan untuk mengeluarkan dunia daripada kemelesetan yang teruk yang telah menjerumuskannya.

Worldwide, the interest baring debt of states and governments is shocking. The total amount of debts for sixty countries exceeded $65 trillion at the end of 2008112. The interest paid on this debt exceeds $3 trillion a year; this interest alone is more than the amount of money required to pull the world out of the deep recession it plunged in.

Di peringkat dunia, Dana Kewangan Antarabangsa (IMF) dan Bank Dunia (WB) memainkan peranan yang serupa dengan peranan yang dimainkan oleh Rizab Persekutuan di Amerika Syarikat. IMF dan WB memberikan pinjaman berfaedah kepada hampir setiap negara di dunia; IMF dan WB mengenakan syarat ke atas kebanyakan penerima pinjaman mereka yang memberi kesan kepada pertumbuhan ekonomi sebenar setiap negara serta rizab mata wang dan nilai mata wang. Hutang luar kepada IMF bagi dua puluh lima negara termiskin mencapai $129.3 bilion pada akhir tahun 2008.

Standard emas/perak merujuk kepada sistem kewangan di mana mata wang sesebuah negara disokong oleh logam berharga seperti emas dan/atau perak. Apabila mata wang seperti dolar disokong oleh emas atau perak, hampir mustahil untuk mengembangkan kewangan negara sehingga ke tahap yang sangat tinggi tanpa negara itu berisiko kehabisan simpanan emas atau peraknya. Ekonomi maya, yang berkembang pesat dalam dunia kapitalisme hari ini, tidak mungkin menjadi kenyataan sekiranya mata wang utama (contohnya dolar AS) kekal dikaitkan dengan standard emas.

Gold/silver standard refers to the monetary system where the currency of a nation is backed by a precious metal such as the gold and/or silver. When the currency such as the dollar is backed by gold or silver, it would be almost impossible to grow the finances of the country to such high limits where the country risks the depletion of its gold or silver reserves. The virtual economy, which thrives in the world of capitalism today, could not have become a reality, if main currency (e.g. US dollar) remained linked to the gold standard.

Sehingga Perang Dunia I, emas menjadi standard kewangan bagi semua negara perdagangan utama di dunia. Setiap negara mengikat mata wangnya kepada emas pada kadar yang tetap dan tidak berubah. Di bawah standard emas, sistem kewangan antarabangsa menikmati tempoh kestabilan dan kemakmuran yang tiada tandingannya. Pada asasnya, standard emas memberikan disiplin kewangan. Jumlah mata wang yang boleh dicetak oleh sesebuah negara dihadkan oleh jumlah emas dalam rizab mereka, kerana negara-negara boleh berdepan dengan keperluan untuk menukar wang mereka kepada emas. Kadar pertukaran antara mata wang negara-negara yang berbeza kekal agak tetap dalam sistem emas klasik.

Until World War I, gold ruled as the monetary standard of all the major trading countries in the world. Each country pegged its currency to gold at a constant and unchanging rate. Under the gold standard, the international monetary systems enjoyed a period of unprecedented stability and prosperity. In essence, the gold standard provided monetary discipline. The amount of currency a country could print was limited by the amount of gold in their reserves, because countries could have faced the requirement to convert their money to gold. Exchange rates between currencies of different nations remain fairly constant in the classical gold system.

Era standar emas terhenti secara tiba-tiba dalam Perang Dunia I. Negara-negara yang berperang memutuskan untuk mencetak wang tanpa menyokongnya dengan emas, bagi membiayai kos perang yang sangat tinggi. Sejumlah besar wang tunai dicurahkan ke pasaran tanpa sokongan yang kukuh, lalu menimbulkan inflasi yang tinggi. Keadaan ini berterusan sepanjang perang dan selepasnya. Jerman terpaksa membayar pampasan di bawah pelan pampasan sebanyak 132 bilion mark dan dikehendaki menyokong jumlah ini dengan emas. Jelas sekali, kehendak ini tidak dapat dipenuhi oleh Jerman; Jerman tidak dapat membelanjakan emasnya untuk membayar jenayah perang. Negara-negara Bersekutu Eropah telah meminjam terlalu banyak wang daripada Amerika Syarikat, yang menuntut agar pinjamannya dibayar balik. Ketidakupayaan Jerman untuk mematuhi pelan pampasan selepas perang dan kegagalan negara-negara Bersekutu memenuhi kewajipan pinjaman mereka kepada Amerika Syarikat menjadi alasan bagi meletusnya Perang Dunia II.

Pilihan itu berada di tangan penggubal dasar kewangan Amerika Syarikat, antara dua bentuk ekonomi. Pertama, ekonomi sebenar yang disokong oleh mata wang berasaskan emas, yang berkembang perlahan tetapi pasti. Kedua, ekonomi maya yang dicirikan oleh mata wang kertas semata-mata (dan kemudian mata wang digital) tanpa sebarang sokongan daripada logam berharga, emas atau perak. Pilihan ekonomi maya membolehkan kecairan yang hampir tidak terhad, membolehkan pertumbuhan kekayaan yang belum pernah berlaku sebelum ini, membolehkan keunggulan yang tiada tandingan ke atas kem sosialis Soviet, dan membolehkan simpanan emas Amerika Syarikat dikekalkan. Walaupun pilihan ini kelihatan menarik, ia menjadi batu bata pertama di dalam kubur ekonomi kapitalis.

The choice was in the hands of US financial policy makers between two forms of economy. A real economy backed by gold-based currencies, which grows slowly but surely. Or a virtual economy characterized by pure-paper (and later digital) currencies without any backup from any precious metal, gold or silver. The virtual economy option allows for a virtually large liquidity, allows for an unprecedented wealth growth, allows unparalleled superiority over the Soviet Socialists camp, and allows the preservation of the US gold reserves. As attractive as this option could be, it became the first brick in the grave of the capitalist economy.

Perang Dingin dan pertarungan sengit dengan sosialisme Soviet menyediakan persekitaran yang sesuai untuk pilihan ini berkembang, dan menjadi perisai yang menghalang para pembuat dasar daripada menilai secara teliti bahaya pilihan sedemikian. Ketamakan institusi kewangan yang bertanggungjawab menyediakan kecairan, khususnya Konsortium Rizab Persekutuan AS, mendorong pilihan ini ke hadapan dengan penuh keghairahan dan kesungguhan. Maka terbukalah jalan bagi pemansuhan Akta Bretton Woods.

The cold war and the fierce struggle with the Soviet socialism provided the suitable environment for this option to flourish and provided the shield which prevented policy makers from carefully evaluating the dangers of such option. The greed of the financial institutions which were responsible for providing the liquidity, in particular the US Federal Reserve Consortium pushed this option forward with great avidity and eagerness. The path was thus paved for the revocation of Bretton Woods Act.

Krisis kebolehtukaran dolar-emas jelas dapat dilihat daripada jumlah dolar yang dipegang oleh bank pusat di Eropah. Menjelang tahun 1966, Eropah memegang lebih daripada $14 bilion dalam bank-bank pusatnya. Amerika Syarikat pula hanya mempunyai $13.2 bilion dalam simpanan emasnya, dan daripada jumlah itu, $10 bilion diperlukan untuk menampung keperluan pasaran dalam negerinya. Jika kerajaan dan bank pusat asing cuba menukarkan walaupun satu perempat daripada simpanan mereka sekaligus, Amerika Syarikat tidak akan dapat menunaikan kewajipannya. Harga emas yang agak rendah, iaitu $35 seaun seperti yang ditetapkan oleh Bretton Woods, menggoda ahli spekulasi, pedagang emas dan entiti-entiti kaya untuk membeli dan menimbun emas, sekali gus meningkatkan kadar susutnya emas di pasaran dunia.

Buat pertama kalinya dalam sejarah, emas secara rasmi menjadi sekadar komoditi, yang harganya tertakluk kepada peraturan dan hukum pasaran. Rajah 26 menunjukkan kenaikan harga emas dan turun naiknya berdasarkan Harga Emas Spot London117. Harga emas kekal hampir stabil sehingga tahun 1972, apabila Amerika Syarikat melepaskan piawaian emas. Selepas krisis kewangan 2008, harga emas melebihi $1,200 seauns.

For the first time in history, the gold officially became just a commodity, whose price is subject to market rules and regulations. Figure 26 shows the rise of gold prices and their fluctuation based on the London Spot Gold Prices117. The gold prices remained almost stable until 1972 when the United States relinquished the gold standard. After the financial crisis in 2008, the price of gold exceeded $1,200 per ounce.

Sejak runtuhnya sistem Bretton Woods pada tahun 1971 dan berakhirnya standard emas, dolar telah menjadi mata wang rizab antarabangsa yang lalai. Dalam tempoh dua puluh tahun sebelum 1970, rizab dolar antarabangsa meningkat hanya kira-kira 55%, pada kadar 2.7% setahun. Antara 1971 dan 2001, dengan penggunaan dolar menggantikan standard emas, rizab meningkat lebih 2,000%, pada kadar lebih 66% setahun118. Rajah 27 menunjukkan pertumbuhan kekayaan dunia sejak 1972. Pertumbuhan sebegini tidak mungkin berlaku di bawah standard emas. Tetapi apabila Amerika Syarikat berpaling daripada Perjanjian Bretton Woods dan memutuskan hubungan antara dolar dan emas, ia membebaskan dolar daripada belenggu emas dan melepaskan potensinya untuk pertumbuhan maya.

Since the breakdown of Bretton Woods in 1971 and the end of the gold standard, the dollar has become the default international reserve currency. The twenty years prior to 1970, international dollar reserves increased only about 55%, at a rate of 2.7% a year. Between 1971 and 2001, with the adoption of the dollar instead of gold standard, reserves have increased over 2,000%, at a rate of more than 66% a year118. Figure 27 shows the growth of the world wealth since 1972. Such growth could not have been possible under the gold standard. But when United States turned against Bretton Woods Agreement and broke the link between the dollar and the gold, it freed the dollar from the rein of the gold and unleashed its potential for virtual growth.

Setelah runtuhnya Perjanjian Bretton Woods, emas tidak lagi dapat menetapkan batas bagi laju pertumbuhan ekonomi berasaskan dolar; namun ada satu lagi tali yang mengikat dolar, yang menahannya daripada melonjak pada kadar eksponen sebagaimana dicatat dalam rajah 27. Tali itu ialah satu set peraturan dan sekatan yang dikenakan ke atas institusi kewangan selepas Kemelesetan Besar 1929. Sekatan-sekatan ini diperkenalkan pada tahun 1930-an oleh pemimpin politik bagi mencegah kemelesetan yang lain pada masa hadapan. Pada dasarnya, sekatan tersebut membataskan keupayaan institusi kewangan untuk mengembangkan kekayaan mereka dengan memberikan pinjaman yang semakin banyak serta menjana faedah yang semakin tinggi daripada pinjaman tersebut. Peraturan itu mewajibkan peminjam untuk membayar sejumlah wang yang besar di hadapan apabila mereka meminjam bagi membiayai pembelian rumah. Dengan itu, bahagian pinjaman yang dikenakan faedah menjadi agak lebih kecil.