Prinsip utama kedua kapitalisme ialah prinsip yang menentukan nilai sesuatu produk. Nilai produk ialah tahap kepentingannya, sama ada berbanding dengan seseorang individu tertentu atau berbanding dengan sesuatu yang lain. Apabila nilai itu digunakan berbanding dengan seseorang, ia dinamakan "nilai manfaat", atau ringkasnya "manfaat". Apabila diukur berbanding dengan sesuatu yang lain, ia dinamakan "nilai pertukaran" atau ringkasnya "nilai". Dalam kapitalisme, nilai manfaat sesuatu barang dinilai berdasarkan manfaat sut (marginal)nya. Manfaat sut bagi satu unit ialah manfaat yang memenuhi keperluan yang paling lemah. Ini dikenali sebagai teori "susut nilai guna sut" (diminishing marginal utility)38. Menurut teori ini, manfaat tidak dinilai dari sudut pandangan pengeluar dan kos pengeluaran semata-mata; cara itu hanya mengambil kira penawaran tetapi tidak permintaan. Ia juga tidak dinilai dari sudut pandangan pengguna sahaja (manfaat, kebolehinginan, dan ketersediaan atau kekurangan relatif); cara itu membayangkan pertimbangan permintaan tanpa penawaran. Nilai manfaat seharusnya diperhatikan dan dinilai dari sudut pandangan kedua-dua penawaran dan permintaan.

The second major principle of capitalism is the principle which defines the value of the product. The value of the product is the degree of its importance, relative to a particular person or relative to another thing. When the value is used relative to a person, it is called “the value of the benefit,” or simply the “benefit.” When measured against another thing, it is called the “value of exchange” or simply the “value.” Under capitalism, the value of the benefit of a thing is evaluated by its marginal benefit. The marginal benefit of a unit is that benefit which satisfies the weakest need. This is known as “the diminishing marginal utility” theory38. According to this theory, the benefit is not evaluated from the viewpoint of the producer and the costs of production only; this would only consider supply but not demand. Nor is it evaluated from the viewpoint of the consumer alone (benefit, desirability, and relative availability or shortage); this would imply the consideration of demand without supply. The benefit value should be observed and evaluated from the viewpoint of both supply and demand.

Teori utiliti sut (marginal utility) menyatakan bahawa manfaat sesuatu barang hendaklah dinilai pada titik kepuasan yang paling rendah atau minimum. Sebagai contoh, nilai sekeping roti hendaklah dinilai pada titik kelaparan yang paling rendah, dan tidak dinilai ketika semua orang sedang lapar atau ketika orang yang memerlukan roti itu terlalu lapar. Dengan kata lain, nilai manfaat roti diukur pada masa roti banyak di pasaran, bukan pada masa berlaku kekurangan roti. Hukum utiliti sut yang semakin berkurang tidak sentiasa terpakai, sebagaimana akan kita lihat kemudian; ini mungkin menjadi salah satu punca kecacatan dan kelemahan tersembunyi dalam asas kapitalisme.

Marginal utility states that the benefit of a thing should be assessed at the least or minimum point of satisfaction. For example, the value of a loaf of bread should be assessed at the least point of hunger and should not be assessed when everybody is hungry or when the one who needs the bread is too hungry. In other words, the benefit value of the bread is measured at a time when bread is abundant in the market, not at a time when there is a shortage of bread. The law of diminishing marginal utility does not always hold as we shall see later; this could very well be one of the sources of defects and dormant faults in the foundation of capitalism.

Nilai pertukaran ialah sifat yang menjadikan sesuatu benda sesuai untuk ditukarkan dengan barang-barang lain. Kekuatan pertukaran sesuatu benda diukur secara relatif terhadap benda lain. Sebagai contoh, nilai pertukaran gandum berbanding jagung dianggarkan dengan bilangan unit jagung yang perlu diserahkan untuk memperoleh satu unit gandum.

The exchange value is an attribute which makes a thing suitable for exchange with other products. The strength of exchange of a thing is measured relative to another thing. For example, the value of exchange of wheat relative to corn is estimated by the number of units of corn which should be conceded to obtain one unit of wheat.

Pertukaran berlaku antara dua komoditi atau perkhidmatan yang serupa atau hampir sama dari segi nilainya. Kajian tentang nilai pertukaran adalah perlu bagi ahli ekonomi kerana ia menjadi asas bagi pertukaran produk. Ia merupakan satu utiliti yang boleh diukur; ia juga berfungsi sebagai satu skala yang dengannya komoditi dan perkhidmatan diukur, dan yang dengannya produktiviti sesuatu tindakan boleh diukur.

Exchange occurs between two commodities or services which are similar or close in their values. The study of the exchange value is necessary for economists because it is the basis for the exchange of products. It is a utility which can be measured; it also serves as a scale with which commodities and services are measured and by which the productivity of actions can be measured.

Pengeluaran ditakrifkan sebagai kerja yang dilaburkan untuk mencipta manfaat atau menambah manfaat dalam sesuatu benda. Untuk mengenal pasti sama ada sesuatu kerja itu produktif atau tidak, atau untuk menentukan kerja mana yang mempunyai produktiviti lebih tinggi, mestilah ada satu skala yang tepat untuk mengukur produktiviti. Skala ini ialah nilai masyarakat bagi pelbagai produk dan perkhidmatan. Dengan kata lain, ia ialah penilaian kolektif terhadap kerja yang dibelanjakan dan perkhidmatan yang diberikan. Penilaian sedemikian perlu kerana pada zaman moden, pengeluaran untuk tujuan pertukaran telah mendominasi dan hampir menggantikan pengeluaran untuk tujuan penggunaan. Dalam ekonomi hari ini, hampir setiap orang menukarkan pengeluarannya dengan pengeluaran orang lain. Cara yang betul untuk menukar produk dan perkhidmatan ialah melalui pampasan. Untuk menganggarkan jumlah pampasan bagi sesuatu produk atau perkhidmatan, nilai pertukaran perlu dianggarkan. Oleh itu, pengetahuan dan takrifan "nilai" ialah faktor penting dalam pengeluaran dan penggunaan; ia penting bagi semua kajian yang membawa kepada pemenuhan keperluan.

Production is defined as the work invested for creating benefit or increasing benefit in a thing. In order to identify whether a work is productive or not or to determine which work has greater productivity, there must be an accurate scale by which productivity can be measured. This scale is the societal value of the various products and services. In other words, it is the collective evaluation of the work spent and the service provided. Such an evaluation is necessary because in the modern time, production for the purpose of exchange has dominated and almost replaced production for consumption. In today’s economy, virtually every person exchanges his/her production with other people’s production. The proper way of exchanging products and services is through compensation. In order to estimate the amount of compensation for a product or service, the value of exchange needs to be estimated. Hence, the knowledge and definition of the “value” is an essential factor in production and consumption; it is essential for all the studies leading to the satisfaction of the needs.

Dalam sejarah moden, nilai pertukaran ini telah didominasi oleh satu jenis pertukaran, iaitu pertukaran sesuatu produk atau perkhidmatan dengan wang. Nilai pertukaran sesuatu komoditi atau perkhidmatan dengan wang dinamakan "harga". Oleh itu, harga ialah jumlah pertukaran sesuatu komoditi atau perkhidmatan berbanding dengan wang. Perbezaan antara nilai pertukaran dan harga ialah nilai pertukaran ialah nisbah pertukaran sesuatu benda berkaitan dengan (apa-apa) benda lain, manakala harga ialah nisbah pertukaran sesuatu benda berkaitan dengan wang. Adalah boleh difahami bahawa harga semua barangan naik atau turun pada masa yang sama. Namun, adalah mustahil bahawa nilai pertukaran semua komoditi berbanding antara satu sama lain naik atau turun pada masa yang sama. Juga mungkin bagi harga komoditi berubah tanpa menyebabkan perubahan dalam nilai pertukaran atau nilai manfaatnya. Harga sesuatu komoditi hanyalah salah satu daripada nilainya; ia ialah nilai sesuatu komoditi berbanding dengan wang. Secara semula jadi, harga telah menjadi skala de facto untuk menentukan sama ada sesuatu benda itu bermanfaat atau tidak serta untuk menentukan tahap manfaat benda tersebut. Komoditi atau perkhidmatan dianggap produktif atau bermanfaat jika masyarakat meletakkan harga yang tinggi untuk komoditi atau perkhidmatan ini. Tahap manfaat komoditi atau perkhidmatan ini diukur melalui harga yang dipersetujui oleh majoriti pengguna untuk dibayar bagi memilikinya atau menggunakannya. Produk dan perkhidmatan yang dinilai melalui harga boleh terdiri daripada apa-apa komoditi atau perkhidmatan: produk pertanian atau perindustrian; perkhidmatan pedagang atau syarikat pengangkutan, doktor atau jurutera.

In modern history, this value of exchange has been dominated by one type of exchange, the exchange of a product or service for money. The exchange value of a commodity or a service for money is called the “price.” The price, therefore, is the amount of exchange of a commodity or a service relative to money. The difference between the value of exchange and the price is that the value of exchange is the exchange ratio of one thing related to (any) other thing, while the price is the exchange ratio of one thing related to money. It is perceivable that the prices of all goods rise or fall at the same time. It is impossible, however, for the exchange values of all commodities relative to each other to rise or fall at the same time. It is also possible for the prices of commodities to change without resulting in a change in their value of exchange or value of benefit. The price of a commodity is only one of its values; it is the value of a commodity relative to money. Naturally, the price has become the de facto scale for deciding whether a thing is beneficial or not and for defining the degree of benefit of that thing. The commodity or the service is considered productive or beneficial if the society puts a high price for this commodity or service. The degree of benefit of this commodity or service is measured by the price which the majority of the consumers agree to pay for possessing or utilizing it. Products and services evaluated by a price can be any commodity or service: agricultural or industrial product; the service is that of a trader or transportation company, doctor or engineer.

Nilai sesuatu komoditi di bawah kapitalisme adalah nilai yang relatif (maya), bukan mutlak. Nilai sekeping roti, sebagai contoh, ialah manfaat sut (marginal benefit) dengan andaian bahawa roti itu banyak terdapat di pasaran; ini berdasarkan konsep kemerosotan utiliti sut (diminishing marginal utility). Apabila sekeping roti ditawarkan kepada orang yang lapar dan roti itu terhad, nilai roti tersebut menjadi terlalu tinggi. Nilai itu akan menurun sehingga ia menjadi stabil apabila orang yang menginginkan roti tidak lagi lapar dan terdapat roti yang mencukupi bagi mereka yang ingin memilikinya. Oleh itu, nilai (iaitu manfaat produk) perlu dianggarkan pada masa permintaan terhadap produk itu paling rendah dan bekalan produk itu melimpah.

he value of a commodity under capitalism is a relative (virtual) one and not absolute. The value of a loaf of bread, for example, is its marginal benefit assuming that the bread is abundant in the market; this is based on the diminishing marginal utility concept. When the loaf of bread is offered to one who is hungry and the bread is scarce, the value of the bread is too high. The value diminishes until it settles down when the people demanding the bread are no longer hungry and there is enough bread for those who want to acquire it. So the value (which is the benefit of the product) needs to be estimated at the time when the demand for the product is the lowest and the supply of the product is plentiful.

Produk tersebut juga mempunyai satu nilai lain, iaitu nilai tukaran. Nilai tukaran ialah kuantiti komoditi dan usaha yang boleh ditukarkan sebagai ganti sebuku roti tersebut. Nilai itu menjadi harga jika apa yang diperoleh untuk sebuku roti itu ialah wang. Di bawah kapitalisme, kedua-dua nilai ini adalah berasingan dan mempunyai dua nama yang berbeza, iaitu manfaat dan nilai tukaran atau wang.

The product also has another value, which is the exchange value. The exchange value is the quantity of commodities and efforts that could be exchanged in return for the loaf of the bread. The value becomes a price if what is obtained for the loaf of the bread is money. These two values, under capitalism, are separate, and have two distinct names, benefit and the value of exchange or money.

Definisi nilai ini tidak tepat. Perhatikan bahawa dalam kedua-dua pandangan tentang nilai (manfaat dan harga), penganggar sebenarnya mengukur nilai berbanding dengan pengguna. Pandangan ini tidak memberikan sebarang ukuran bagi manfaat produk itu sendiri. Dalam kes sekeping roti, definisi nilai tersebut tidak merujuk kepada manfaat yang wujud dalam roti itu, iaitu bahawa roti mempunyai sifat untuk menghilangkan rasa lapar. Pada hakikatnya, nilai roti ialah kuantiti manfaat yang terkandung di dalamnya. Apabila kuantiti ini diukur, unsur kelangkaan perlu diambil kira, tetapi ia tidak sepatutnya menentukan nilai. Pandangan tentang nilai ini (kuantiti manfaat yang terkandung dalam produk) tetap sama sama ada produk itu diperoleh melalui memburu, mengeluarkan, bertani, menjual, atau membeli. Manfaatnya kekal sama sama ada ia berkaitan dengan seseorang individu atau dengan sesuatu yang lain, dan sama ada produk itu banyak atau terhad. Sesungguhnya, nilai ialah nama bagi sesuatu perkara tertentu yang mempunyai hakikat tertentu; ia bukan nama bagi sesuatu yang relatif, yang berubah mengikut masa dan dari satu keadaan ke keadaan yang lain. Dengan kata lain, nilai sepatutnya merupakan ukuran objektif bagi manfaat, bukan ukuran yang relatif.